ბს-910 (2კ-18) 04 ივნისი, 2020 წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე, ქეთევან ცინცაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, განიხილა სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლები თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 21.02.2018წ. განჩინებაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

შპს „...მ“ 05.12.2014წ. სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხეების სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს მიმართ სსიპ შემოსავლების სამსახურის 22.07.2013წ. N9 საგადასახადო მოთხოვნის, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 30.12.2013წ. N69166 ბრძანების, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 07.11.2014წ. გადაწყვეტლების (N7350/2/14 საჩივარზე), სსიპ შემოსავლების სამსახურის 23.12.2013წ. N31-26 საგადასახადო მოთხოვნის, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 08.04.2014წ. N20021 ბრძანების და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 07.11.2014წ. გადაწყვეტილების (N8004/2/14 საჩივარზე) ბათილად ცნობის მოთხოვნით.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 05.06.2015წ. საოქმო განჩინებით საქმეში სასკ-ის 16.1 მუხლის საფუძველზე მესამე პირებად ჩაბმულ იქნენ სსიპ ეროვნული სატყეო სააგენტო და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგამოძიებო სამსახური.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 29.09.2015წ. გადაწყვეტილებით შპს „...ს“ სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა სსიპ შემოსავლების სამსახურის 22.07.2013წ. N9 საგადასახადო მოთხოვნა, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 30.12.2013წ. N69166 ბრძანება, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 07.11.2014წ. გადაწყვეტლება (N7350/2/14 საჩივარზე), სსიპ შემოსავლების სამსახურის 23.12.2013წ. N31-26 საგადასახადო მოთხოვნა, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 08.04.2014წ. N20021 ბრძანება და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 07.11.2014წ. გადაწყვეტილება (N8004/2/14 საჩივარზე). აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა სსიპ შემოსავლების სამსახურმა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 21.02.2018წ. განჩინებით სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება. სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს სამართლებრივი შეფასება. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოსარჩელეზე გაცემული ლიცენზია ცალსახად არ გულისხმობდა სახელმწიფო მიწის ფაქტობრივ ფლობას და სარგებლობას, ამასთანავე არ არსებობდა სამასალე რესურსის უკანონო მოპოვების დამადასტურებელი მტკიცებულება, ხოლო ყალბი დოკუმენტების გამოყენება არ დადასტურდა შპს „...ს“ ხელმძღვანელობის მხრიდან კანონით დადგენილი წესით, შესაბამისად არ არსებობდა საგადასახადო ვალდებულებების განსაზღვრის და დარიცხვის უპირობო საფუძველი.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 21.02.2018წ. განჩინება საკასაციო წესით გასაჩივრდა სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მიერ.

კასატორი - საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო მიუთითებს, რომ შემოწმების აქტის თანახმად, საწარმო ბუნებრივი რესურსებით სარგებლობისათვის აღებული ლიცენზიის პირობებით ფაქტობრივ მფლობელობაში არსებულ მიწებს არ განიხილავდა მიწაზე ქონების გადასახადის დაბეგვრის ობიექტად. შემოწმებამ საგადასახადო კოდექსის 201-ე (ძვ. 272-ე) მუხლის შესაბამისად გადამხდელის ფაქტობრივ მფლობელობაში ასრებული მიწები დაბეგრა ქონების გადასახადით. 2011 წლის 1 იანვრამდე მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 272.6 მუხლის მიხედვით, საქართველოს ან უცხოური საწარმოსათვის, ორგანიზაციისათვის ან/და ფიზიკური პირისათვის გადასახადით დაბეგვრის ობიექტია საგადასახადო წლის 1 აპრილის მდგომარეობით: ა) საკუთრებაში არსებული მიწა, ბ) კანონით გათვალისწინებულ სარგებლობაში ან ფაქტობრივ მფლობელობაში მყოფი, სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული მიწა. ამავე კოდექსის 274.13 მუხლის თანახმად, მიწაზე ქონების გადასახადის დარიცხვის საფუძველია მიწის საკუთრების დამადასტურებელი დოკუმენტი, იჯარის (ქირავნობის) ხელშეკრულება ან სხვა დოკუმენტი, რომელიც ადასტურებს მიწით სარგებლობის უფლებას ან სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული მიწის ფაქტობრივი მფლობელობა. ტყის კოდექსის მიხედვით ტყე არ არის მხოლოდ ცალკე არსებული ხეების ერთობლიობა, არამედ ის მოიცავს ხეების გავრცელების არეალში მოქცეულ მიწასაც. აქედან გამომდინარე, სალიცენზიო პირობების ფარგლებში ტყით სარგებლობა გულისხმობს ლიცენზიის ფარგლებში გამოყოფილი სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული მიწით სარგებლობასაც. სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრება, რომ ბუნებრივი რესურსებით სარგებლობისათვის გამოყოფილი მიწის ნაკვეთი საერთოდ არაა ქონების გადასახადით დაბეგვრის ობიექტი, ეწინააღმდეგება ანალოგიურ საკითხზე მანამდე მიღებულ გადაწყვეტილებას.

შემოწმების აქტის თანახმად, შესამოწმებელ პერიოდში საწარმოს ფიზიკური პირებისგან შესაბამისი სასაქონლო ზედნადებებითა და შესყიდვის აქტებით შესყიდული აქვს მერქნული რესურსები. საგამოძიებო სამსახურის საგამოძიებო დეპარტამენტის სამცხე-ჯავახეთის სამმართველოდან მიღებული წერილით, ჩვენებების შესაბამისად შპს „...ს“ ფიზიკური პირებისგან განხორციელებული შესყიდვები და საქონლის ღირებულების გადახდის ფაქტი არ დადასტურდა. საგადასახადო კოდექსის 61-ე (ძვ. 68-ე) მუხლის საფუძველზე შემოწმების მიერ აღნიშნულ დოკუმენტაციაში დაფიქსირებულ ხე-ტყის რაოდენობაზე საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლით (ძვ. 104) დაერიცხა ბუნებრივი რესურსების მოსაკრებელი. დოკუმენტაციაში დაფიქსირებული თანხები საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლით განხილულ იქნა საწარმოს დირექტორზე გაცემულ ხელფასად და დაიბეგრა საშემოსავლო გადასახადით. საგამოძიებო სამსახურის წერილის თანახმად, სისხლის სამართლის საქმეზე ჩატარებული რიგი საგამოძიებო მოქმედებების შედეგად დადგინდა, რომ შპს „...ს“ დირექტორს ლ. თუმანიშვილსა და ამავე საზოგადოების ბუღალტერს თ. ფარცახაშვილს ბრალი ედებოდათ ყალბი სასაქონლო ზედნადებების და შესყიდვის აქტების დამზადება-გამოყენებაში. მათ მიმართ გამოტანილ იქნა გამამტყუნებელი განაჩენი და დაუდასტურდათ ბრალი ყალბი საგადასახადო დოკუმენტების შექმნაში, არ დადასტურდა აღნიშნული დოკუმენტების გამოყენება. ადმინისტრაციული საქმის განმხილველი სასამართლო არ უნდა დაყრდნობოდა სისხლის სამართლის საქმეს, როგორც პრეიუდიციას და თავად უნდა გამოეკვლია გადამხდელის მიერ ყალბი დოკუმენტების გადასახადის შესამცირებლად გამოყენების ფაქტი.

შემოწმების აქტის თანახმად, საწარმოს წარდგენილი დეკლარაციების მიხედვით მოპოვებული ჰქონდა საშეშე მერქანი, რაზედაც გადახდილი ჰქონდა მოსაკრებელი კუბურ მეტრზე 2 ლარის ოდენობით, ხოლო პირველადი საგადასახადო დოკუმენტების მიხედვით მოპოვებული ხე-ტყის მერქნული რესურსები გადამუშავებული და რეალიზებული ჰქონდა როგორც სამასალე პროდუქცია. საგადასახადო კოდექსის 73-ე (ძვ. 104-ე) მუხლის შესაბამისად აღნიშნულ მერქნულ პროდუქტზე გავრცელდა სამასალე ხე-ტყის მოპოვებისათვის დაწესებული განაკვეთი, რის შედეგადაც დაერიცხა ბუნებრივი რესურსების მოსაკრებელი. ვინაიდან შემოწმებით დადგინდა, რომ მომჩივნის მიერ დეკლარირებული მონაცემები არ ასახავს რეალობას, მართებულია საგადასახო ორგანოს მიერ განხორციელებული დარიცხვა. ამდენად, დავის განმხილველმა ორგანომ საგადასახადო კოდექსის მოთხოვნათა დაცვით, ყველა ფაქტისა და გარემოების სრულად გამოკვლევისა და ურთიერთშეჯერების საფუძველზე მიიღო შესაბამისი გადაწყვეტილება და არ არსებობს მისი გაუქმების საფუძველი.

კასატორი - სსიპ შემოსავლების სამსახური აღნიშნავს, რომ შესამოწმებელ პერიოდში შპს „...ს“ ფიზიკური პირებისგან შესაბამისი სასაქონლო ზედნადებებითა და შესყიდვის აქტებით შესყიდული აქვს ტყის მერქნული რესურსი. საგამოძიებო სამსახურის საგამოძიებო დეპარტამენტის სამცხე-ჯავახეთის სამმართველოდან მიღებული ჩვენებების შესაბამისად შპს „...ს“ ფიზიკური პირებისგან განხორციელებული შესყიდვები და საქონლის ღირებულების გადახდის ფაქტი არ დადასტურდა. შესაბამისად აღნიშნულ გარემოებაზე დაყრდნობით და საგადასახადო კოდექსის 61-ე (ძვ. 68-ე), 73-ე (ძვ. 104-ე) მუხლების საფუძველზე დარიცხულ იქნა ბუნებრივი რესურსების მოსაკრებელი, ხოლო საწარმოდან მასალების შესასყიდად გაცემული თანხა ჩაითვალა დირექტორისთვის გაცემულ ხელფასად და დაიბეგრა საშემოსავლო გადასახადით.

პირველადი საგადასახადო დოკუმენტების მიხედვით დადგინდა, რომ საწარმოს მოპოვებული ხე-ტყის მერქნული რესურსები გადამუშავებული და რეალიზებული ჰქონდა როგორც სამასალე პროდუქცია. შემოწმების პროცესში დადგინდა, რომ შპს „...ს“ მიერ რეალიზებული სამასალე პროდუქციის შესაბამისი ოდენობა ვერ იწარმოებდა მის მიერ დოკუმენტურად დადასტურებული საშეშე მერქნიდან. შესაბამისად, საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის საფუძველზე, ოპერაციის ფორმის და შინაარსის გათვალისწინებით, გადასახადის გადამხდელი ვალდებული იყო გადაეხადა მის მიერ ფაქტობრივად მოპოვებული მერქნის ტიპის შესაბამისი მოსაკრებელი.

კასატორი მიუთითებს, რომ მცენარეზე უფლების არსებობა წარმოშობს მიწაზე უფლების არსებობასაც. აღნიშნულის გათვალისწინებით მოცემულ შემთხვევაში სახეზეა მიწის ფაქტობრივი ფლობა, 2011 წლამდე მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 272.6 მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტის თანახმად, რაც ადასტურებს ქონების გადასახადით დაბეგვრის ობიექტის არსებობას. საგადასახადო კოდექსის 272-ე მუხლის თანახმად, ქონების გადასახადით დაბეგვრის ობიექტია კანონით გათვალისწინებულ სარგებლობაში ან ფაქტობრივ მფლობელობაში არსებული სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული მიწა, რომელიც შპს „...ს“ კანონმდებლობით დადგენილი წესის შესაბამისად სარგებლობაში ჰქონდა გადაცემული. ამდენად, ადგილი არ აქვს სზაკ-ის მე-5, 53-ე. 95-ე და 96-ე მუხლებით გათვალისწინებული ვალდებულებების დარღვევას და არ არსებობს სადავო აქტების ბათილად ცნობის ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძველი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული განჩინების გაცნობის, საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი ნაწილი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ყუფარაძე საქართველოს წინააღმდეგ §76; ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ §71; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქმეში დაცული შემოწმების აქტის თანახმად, საწარმო ბუნებრივი რესურსების სარგებლობისათვის აღებული ლიცენზიების პირობებით ფაქტობრივ მფლობელობაში არსებულ მიწებს არ განიხილავდა მიწაზე ქონების გადასახადით დაბეგვრის ობიექტად. შემოწმების შედეგად საგადასახადო კოდექსის 201-ე მუხლის შესაბამისად საწარმოს ფაქტობრივ მფლობელობაში არსებული მიწები დაიბეგრა ქონების გადასახადით. ამავე შემოწმების აქტის მიხედვით საწარმოს წარგენილი დეკლარაციების მიხედვით მოპოვებული ჰქონდა საშეშე მერქანი, რაზედაც გადახდილი ჰქონდა მოსაკრებელი კუბურ მეტრზე 2 ლარის ოდენობით. პირველადი საგადასახადო დოკუმენტების მიხედვით მოპოვებული ხე-ტყის მერქნული რესურსები გადამუშავებული და რეალიზებული იყო როგორც სამასალე პროდუქცია. საგადასახადო ორგანომ საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის შესაბამისად აღნიშნულ მერქნულ პროდუქტზე გაავრცელა სამასალე ხე-ტყის მოპოვებისათვის დაწესებული განაკვეთი, რის შედეგადაც საწარმოს დაერიცხა ბუნებრივი რესურსების მოსაკრებელი. ასევე შემოწმების აქტის თანახმად, შესამოწმებელ პერიოდში საწარმოს ფიზიკური პირებისგან შესაბამისი სასაქონლო ზედნადებებითა და შესყიდვის აქტებით შესყიდული ჰქონდა მერქნული რესურსები. საგამოძიებო სამსახურის საგამოძიებო დეპარტამენტის სამცხე-ჯავახეთის სამმართველოდან მიღებული წერილით, ჩვენებების შესაბამისად, შპს „...ს“ ფიზიკური პირებისგან განხორციელებული შესყიდვები და საქონლის ღირებულების გადახდის ფაქტები არ დადასტურდა. საგადასახადო კოდექსის 61-ე მუხლის საფუძველზე შემოწმების მიერ აღნიშნულ დოკუმენტაციაში დაფიქსირებულ ხე-ტყის რაოდენობაზე საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლით განხორციელდა ბუნებრივი რესურსების მოსაკრებლის დარიცხვა. მითითებული ფაქტობრივი გარემოებების საფუძველზე დარიცხვა განხორციელდა საშემოსავლო გადასახადშიც. დოკუმენტაციაში დაფიქსირებული თანხები საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლით განხილულ იქნა დირექტორზე გაცემულ ხელფასად და დაიბეგრა საშემოსავლო გადასახადით.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს 2011 წლის 1-ელ იანვარმდე მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 272.6 მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტზე, რომლის მიხედვითაც საქართველოს ან უცხოური საწარმოსთვის, ორგანიზაციისთვის ან/და ფიზიკური პირისთვის გადასახადით დაბეგვრის ობიექტია საგადასახადო წლის 1-ლი აპრილის მდგომარეობით კანონით გათვალისწინებულ სარგებლობაში ან ფაქტობრივ მფლობელობაში მყოფი, სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული მიწა. ამდენად, იმისათვის, რომ ლიცენზიანტი ჩაითვალოს მიწაზე გადასახადის გადამხდელ სუბიექტად, უნდა დადასტურდეს მის მიერ შესაბამისი მიწის ნაკვეთის ფლობის ან/და სარგებლობის ფაქტი. საქმის მასალების მიხედვით საწარმოზე გაცემულია ხე-ტყის დამზადების ლიცენზია. „ტყით სარგებლობის წესის დამტკიცების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 20.08.2010წ. #242 დადგენილების მე-3 მუხლის თანახმად, ხე-ტყის დამზადება ტყითსარგებლობის ერთ-ერთ სახეს წარმოადგენს. ამავე დადგენილების 2.22 მუხლის მიხედვით ხე-ტყის დამზადება გულისმობს ზეზემდგომი ხე-ტყის მოჭრას და/ან ძირნაყარი ხე-ტყიდან მერქნის ამოღებასა და გამოზიდვას. აღსანიშნავია, რომ შპს „...ს“ მოპოვებული ჰქონდა ხე-ტყის დამზადების ლიცენზია, რომლითაც არ დასტურდება ტყის ფონდში არსებული მიწის ნაკვეთის მფლობელობის და სარგებლობის ფაქტი, აღნიშნულის დამადასტურებელი რაიმე სახის მტკიცებულება არც ადმინისტრაციულ ორგანოს არ წარმოუდგენია. ამასთანავე, ზემოაღნიშნული დადგენილების 44-ე მუხლი ტყის ფონდის ფარგლებში არსებული მიწის ნაკვეთის სარგებლობისათვის აწესებს განსაკუთრებულ რეგულაციებს და ადგენს გადაცემული ნაკვეთის რეგისტრაციის სავალდებულოობას, რაც ამ შემთხვევაში სახეზე არ არის (იხ. სუს 07.0618წ. Nბს-245-245 (2კ-18) განჩინება).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას და აღნიშნავს, რომ ხე-ტყის დამზადების ლიცენზიის მიხედვით ლიცენზიანტს საშეშე რესურსთან ერთად ჰქონდა სამასალე რესურსის მოპოვების უფლებაც. ამდენად, დაუსაბუთებელია სამასალე რესურსის მოპოვების ნაწილში საგადასახადო ორგანოს მიერ გამოყენებული დარიცხვა, ვინაიდან საქმის მასალებში არ არის წარმოდგენილი რაიმე სახის დოკუმენტი, რომელიც დაადასტურებდა ლიცენზიანტის მიერ სამასალე რესურსის უკანონოდ მოპოვებას.

შემოწმების აქტის თანახმად, შესამოწმებელ პერიოდში საწარმოს ფიზიკური პირებისგან შესაბამისი სასაქონლო ზედნადებებითა და შესყიდვის აქტებით შესყიდული ჰქონდა მერქნული რესურსები, ხოლო საგამოძიებო სამსახურის მიერ მოპოვებული ინფორმაციის საფუძველზე არ დადასტურდა შესყიდვის განხორციელების ფაქტები, რის საფუძველზეც საგადასახადო ორგანომ განახორციელა შესაბამისი დარიცხვები. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ საქმის მასალების მიხედვით არ არის დადასტურებული ყალბი საგადასახადო დოკუმენტების საანგარიშო პერიოდში ბიუჯეტთან ანგარიშსწორების მიზნით გამოყენება, არც ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ იქნა წარმოდგენილი რაიმე მტკიცებულება, რომელიც დაადასტურებდა გადამხდელის მიერ ანგარიშსწორების მიზნით ყალბი საგადასახადო დოკუმენტების გამოყენების ფაქტს. ამდენად, ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ დარიცხვის საფუძვლების და ფაქტობრივი გარემოებების არასათანადოდ გამოკვლევა ადასტურებს მოცემულ შემთხვევაში სასკ-ის 32.4 მუხლის გამოყენების საჭიროებას.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორების მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრების დასაშვებად ცნობის საფუძველს. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს - წარმატების პერსპექტივა. ამდენად, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ემუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 21.02.2018წ. განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. სხირტლაძე

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ქ. ცინცაძე