#ბს-878(2კ-19) 2 აპრილი, 2020 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 28 თებერვლის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2016 წლის 19 მაისს ტ. ქ-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოსა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობის მიმართ.

მოსარჩელემ მიწის ნაკვეთების ს/კ #..., #..., #... ნაწილში, რომელშიც ის მოიცავს მოსარჩელისათვის სამგორის რაიონული საბჭოს აღმასკომის 1990 წლის 29.797/2 გადაწყვეტილებით გადაცემული მიწის ნაკვეთის საზღვრებს, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს 2011 წლის 5 აპრილის #06-8/3378 წერილისა და უსასყიდლო უზუფრუქტის ფორმით სსიპ „...ისათვის“ მიწის ნაკვეთის (ს/კ #...) გადაცემის (უსასყიდლო უზუფრუქტის ფორმით სარგებლობის უფლება გაუქმდეს იმ ნაწილში, რომელშიც ის მოიცავს მოსარჩელე ტ. ქ-ისათვის სამგორის რაიონული საბჭოს აღმასკომის 1990 წლის #29.797/2 გადაწყვეტილებით მისთვის გადაცემული მიწის ნაკვეთის საზღვრებს) ნაწილში ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობის 2015 წლის 15 აპრილის #15.22.436 განკარგულების ბათილად ცნობა მოითხოვა.

სარჩელის თანახმად, ტ. ქ-ი მუშაობდა და ბინის აღრიცხვაზე იდგა კანონით დადგენილი წესით თბილისის საავიაციო საწარმოო გაერთიანებაში. სამგორის რაიონული საბჭოს აღმასკომის 1990 წლის #29.797/2 გადაწყვეტილებით ტ. ქ-ს დაუმაგრდა მიწის ნაკვეთი და შესაბამისად, იგი მოიხსნა ბინის რიგიდან.

ტ. ქ-მა 2012 წლის 24 მაისს განცხადებით მიმართა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურს და მოითხოვა მის მართლზომიერ მფლობელობაში არსებული მიწის ნაკვეთის საკუთრების უფლების რეგისტრაცია. მოცემული მიწის ნაკვეთი საჯარო რეესტრში დარეგისტრირებული აღმოჩნდა თბილისის თვითმმართველი ერთეულის სახელზე, რის გამოც სარეგისტრაციო წარმოება შეჩერდა.

მოსარჩელის მითითებით, შესაბამისი უფლების დამდგენი დოკუმენტის საფუძველზე (მიწის ნაკვეთის გამოყოფის შესახებ გადაწყვეტილება) იგი წარმოადგენს უფლებამოსილ პირს, რომ სადავო ქონებაზე განხორცილდეს მისი საკუთრების უფლების რეგისტრაცია, თუმცა სამართლებრივი მოცემულობა იმდაგვარია, რომ ამ მისამართზე რეგისტრირებულია ქალაქ თბილისის თვითმმართველი ერთეულის საკუთრების უფლება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 1 დეკემბრის საოქმო განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე საქმეში მესამე პირებად ჩაებნენ სსიპ „...ი“ და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია.

2017 წლის 31 მაისს ტ. ქ-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხის - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს მიმართ.

მოსარჩელემ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის სსიპ ქონების მართვის საქალაქო სამსახურის 2009 წლის 21 აპრილის #06-8/4039 წერილი (იმ ნაწილში, რომელშიც ის მოიცავს მოსარჩელისათვის სამგორის რაიონული საბჭოს აღმასკომის 1990 წლის 29.797/2 გადაწყვეტილებით გადაცემული მიწის ნაკვეთის საზღვრებს) ბათილად ცნობა მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 20 ივნისის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე საქმეში მესამე პირად ჩაება ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 23 ივნისის განჩინებით მოცემული საქმეები გაერთიანდა ერთ წარმოებად.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 31 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ტ. ქ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა; ნაწილობრივ ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს 2011 წლის 5 აპრილის #06-8/3378 წერილი მიწის ნაკვეთების (#..., #... და #...) ნაწილში, რომელშიც ის მოიცავს მოსარჩელისათვის სამგორის რაიონული საბჭოს აღმასკომის 1990 წლის 29.797/2 გადაწყვეტილებით მისთვის გადაცემული მიწის ნაკვეთის საზღვრებს; ნაწილობრივ ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობის 2015 წლის 15 აპრილის #15.22.436 განკარგულება, რომლითაც მოხდა უსასყიდლო უზუფრუქტის ფორმით სსიპ „...ისათვის“ მიწის ნაკვეთის საკადასტრო კოდით #... გადაცემა (უსასყიდლო უზუფრუქტის ფორმით სარგებლობის უფლება გაუქმდა იმ ნაწილში, რომელშიც ის მოიცავს მოსარჩელე ტ. ქ-ისათვის სამგორის რაიონული საბჭოს აღმასკომის 1990 წლის #29.797/2 გადაწყვეტილებით მისთვის გადაცემული მიწის ნაკვეთის საზღვრებს); ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის სსიპ ქონების მართვის საქალაქო სამსახურის 2009 წლის 21 აპრილის წერილი #06-8/4039 იმ ნაწილში, რომელშიც ის მოიცავს მოსარჩელისათვის სამგორის რაიონული საბჭოს აღმასკომის 1990 წლის #29.797/2 გადაწყვეტილებით მისთვის გადაცემული მიწის ნაკვეთის საზღვრებს.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 31 ოქტომბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის სსიპ ქონების მართვის სააგენტომ, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობამ და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ, რომლებმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 28 თებერვლის განჩინებით ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობისა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 31 ოქტომბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო პალატის მითითებით, განსახილველ შემთხვევაში სადავო აქტების პირობებში შეუძლებელია მოსარჩელის ინტერესის დაკმაყოფილება, მის სახელზე გაცემული უფლების დამდგენი დოკუმენტის (მიწის ნაკვეთის გამოყოფის შესახებ გადაწყვეტილება) საჯარო რეესტრში აღრიცხვა და საკუთრების უფლების რეგისტრაცია. შესაბამისად, იმისათვის, რომ მხარე აღდგეს თავის უფლებაში და მოხდეს მის სახელზე გაცემული უფლების დამდგენი დოკუმენტის შესაბამის ადმინისტრაციულ ორგანოში აღრიცხვა/დარეგისტრირება ისე, რომ არ შეიზღუდოს სხვა პირის უფლებებიც, სახეზეა სარჩელის დაკმაყოფილების სამართლებრივი საფუძვლები.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის 26-ე მუხლზე, რომელიც ეხება რეგისტრაციის გაუქმებას. აღნიშნული მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, რეგისტრაცია ძალადაკარგულად უნდა გამოცხადდეს, თუ: ა) წარმოდგენილია სარეგისტრაციო დოკუმენტი, რომელიც ადასტურებს უფლების გადასვლის ან/და შეწყვეტის ფაქტს; ბ) ძალადაკარგულად, ბათილად ან არარად იქნა ცნობილი რეგისტრაციის საფუძვლად არსებული უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტი; გ) ძალადაკარგულად იქნა ცნობილი რეგისტრაციის შესახებ გადაწყვეტილება; დ) ამოიწურა უფლების მოქმედების განსაზღვრული ვადა; ე) არსებობს საქართველოს კანონმდებლობით გათვალისწინებული სხვა საფუძვლები. იმავე მუხლის მე-2 პუნქტის მიხედვით, რეგისტრაციის ძალადაკარგულად გამცხადება არ იწვევს ძალადაკარგულად გამოცხადებულ რეგისტრაციამდე არსებული რეგისტრაციის აღდგენას.

სასამართლომ მითითებული საკანონმდებლო აქტის საფუძველზე მიიჩნია, რომ სარჩელის დაკმაყოფილების პირობებში არ აღდგება პირვანდელი მდგომარეობა, არ გამოიწვევს რეგისტრაციამდე არსებული რეგისტრაციის აღდგენას, შესაბამისად, უნდა მოხდეს მოსარჩელის უფლების დამდგენი დოკუმენტის საფუძველზე გაცემული ფაქტობრივი საფუძვლების ამსახველი ნახაზისა და მესამე პირის სახელზე რიცხული უძრავი ქონების (საკადასტრო კოდების - #..., #..., #...) ზედდების ნაწილში კორექტირება და არსებული ფაქტობრივი მდგომარეობის აღრიცხვა საჯარო რეესტრში ისე, რომ არ მოხდეს არც ერთი მხარის კანონით გარანტირებული უფლებების შეზღუდვა და ხელი არ შეეშალოთ მათ უფლების რეალიზებაში ან/და ქონებით სარგებლობაში.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 28 თებერვლის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს სსიპ ქონების მართვის სააგენტომ, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობამ, რომლებმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

კასატორი - სსიპ ქონების მართვის სააგენტო მიუთითებს „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონზე, სადავო პერიოდში მოქმედი „საქართველოს დედაქალაქის - თბილისის შესახებ“ საქართველოს კანონზე, სადავო პერიოდში მოქმედი „ადგილობრივი თვითმმართველობის შესახებ“ საქართველოს ორგანულ კანონზე, 2007 წლის 24 ოქტომბრის საქართველოს მთავრობის #233 დადგენილებით დამტკიცებულ „ადგილობრივი თვითმმართველობის შესახებ“ საქართველოს ორგანულ კანონზე, ქ. თბილისის მერის 2006 წლის 26 დეკემბრის #14 ბრძანებით დამტკიცებულ „ქ. თბილისის მერიის ადგილობრივი ქონების მართვის საქალაქო სამსახურის დებულებაზე“, ადგილობრივი თვითმმართველობის კოდექსზე, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2014 წლის 22 დეკემბრის #19-78 დადგენილებით დამტკიცებულ „ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკუთრებაში არსებული ქონების სარგებლობის უფლებით გადაცემის წესზე“, ასევე საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 60¹ მუხლზე და აღნიშნავს, რომ სადავო უძრავი ქონების როგორც ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკუთრებად დარეგისტრირება, ისე შემდგომში ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობის მიერ სარგებლობის უფლებით განკარგვა მოხდა კანონმდებლობის მოთხოვნათა სრული დაცვით და არ არსებობს გასაჩივრებული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობის საფუძველი. ამასთან, სსიპ „...ს“ კანონიერი ნდობა გააჩნია გასაჩივრებული აღმჭურველი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების მიმართ. საქმეში არსებული მტკიცებულებებით არ დასტურდება, რომ გასაჩივრებული აქტები არღვევენ საზოგადოებრივ ან სხვა პირის კანონიერ უფლებას ან ინტერესს.

კასატორის მითითებით, საქმეში არსებული მტკიცებულებების თანახმად, არ დასტურდება ქ. თბილისის სამგორის რაიონის სახალხო დეპუტატთა საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის 28.11.1990წ. #29.797/2 გადაწყვეტილებით ტ. ქ-ისთვის გამოყოფილი და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთების იდენტურობა. ხოლო, აღნიშნული გადაწყვეტილების დროს მოქმედი საქართველოს სსრ მიწის კოდექსის 38-ე მუხლის თანახმად, მიწის ნაკვეთის სარგებლობის უფლება შეიძლება შეწყდეს მოქალაქის მიერ ამ კოდექსის 151-ე მუხლითა (მიწაზე სახელმწიფო საკუთრების უფლების დამრღვევი გარიგების ბათილობა) და 154-ე მუხლით (მიწის ნაკვეთის ჩამორთმევა მოწათსარგებლობის წესების სისტემატური დარღვევისათვის) გათვალისწინებული ქმედების ჩადენის შემთხვევაში, აგრეთვე მიწის ნაკვეთის ზედიზედ ორი წლის განმავლობაში გამოუყენებლობის გამო ან მისი არაიზნობრივი გამოყემების დროს. განსახილველ საქმეში არ დასტურდება ტ. ქ-ის მიერ გამოყოფილი მიწის ნაკვეთის გამოყოფიდან ზედიზედ ორი წლის განმავლობაში სარგებლობის ფაქტი.

კასატორები - ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია და თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობა აღნიშნავენ, რომ გადაწყვეტილების მიღებისას სასამართლოს მიერ არ იქნა გამოყენებული სადავო ადმინისტრაციულ სამართლებრივი აქტების გამოცემის დროს მოქმედი კანონმდებლობა, რომელიც წარმოადგენდა სადავო მიწის ნაკვეთის თვითმმართველი ერთეულის საკუთრებად რეგისტრაციის სამართლებრივ საფუძველს. კასატორები აღნიშნავენ, რომ თვითმმართველი ერთეული უფლებამოსილი იყო მიემართა და მოეთხოვა სადავო მიწის ნაკვეთის, როგორც საკუთრებად რეგისტრაცია, ასევე საკუთრებად რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთის რამდენიმე საკადასტრო ერთეულად დაყოფა.

კანონიერი ნდობის პრინციპიდან გამომდინარე, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიას საჯარო რეესტრის აქტების საფუძველზე წარმოეშვა უფლება განეკარგა კონკრეტული მიწის ნაკვეთები; ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ნდობა გასაჩივრებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების მიმართ კი, სასამართლოს მიერ უგულებელყოფილ იქნა. ამასთან, რამდენადაც ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისთვის უცნობი იყო სადავო მიწის ნაკვეთ(ებ)ის სხვა მესაკუთრის არსებობის შესახებ, ცხადია მას ჰქონდა უფლება მიემართა მარეგისტრირებელი ორგანოსათვის საკუთრების უფლების რეგისტრაციის მოთხოვნით. სწორედ მარეგისტრირებელ ორგანოს გააჩნდა ვალდებულება თვითმმართველობის ორგანოს სახელზე ნაკვეთის რეგისტრაციამდე გამოეკვლია ნაკვეთის სხვა პირზე რეგისტრაციის არსებობა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 4 ივლისის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობის საკასაციო საჩივრები.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

განსახილველ შემთხვევაში, საქმეში არსებული მასალებით დადგენილია, რომ თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის 09.11.1989წ. #21.13.608 გადაწყვეტილებით თბილისის საავიაციო საწარმოო გაერთიანებას გამოეყო მიწის ნაკვეთები ინდივიდუალური ბინათმშენებლობისათვის კახეთის გზატკეცილსა და აეროპორტში მიმავალ გზას შორის, მის საუწყებო რადიოსადგურის მიმდებარედ. თბილისის სამგორის რაიონის აღმასკომს წარედგინა თბილისის საავიაციო საწარმოო გაერთიანების ადმინისტრაციის პროფკავშირის კომიტეტის და შრომითი კოლექტივის საბჭოს 16.05.1990წ. #81 ერთობლივი გადაწყვეტილება ინდივიდუალურ ბინათმშენებლობაში მონაწილე მსურველი მენაშენეების გაწევრიანების ნებართვის მიცემის თაობაზე. ხოლო ქ. თბილისის სამგორის რაიონის სახალხო დეპუტატთა საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის 1990 წლის 28 ნოემბრის #29.797/2 გადაწყვეტილებით ინდივიდუალური ბინათმშენებლობისათვის გამოყოფილი მიწის ნაკვეთი, მდებარე კახეთის გზატკეცილსა და აეროპორტში მიმავალ გზას შორის, მისი საქვეუწყებო რადიოსადგურის მიმდებარედ მთავარი არქიტექტურული დაგეგმარებით სამმართველოს მიერ დამტკიცებული გეგმის შესაბამისად #198 ნუმერაციით დაუმაგრდა ტ. ქ-ს.

დადგენილია, რომ 2012 წლის 24 მაისს დაინტერესებულმა პირმა მიმართა რა საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს უფლების რეგისტრაციის თაობაზე, აღმოჩნდა, რომ მის მართლზომიერ მფლობელობაში არსებული მიწის ნაკვეთი საჯარო რეესტრში დარეგისტრირებული იყო თბილისის თვითმმართველი ერთეულის სახელზე და უფლების დამადასტურებელ დოკუმენტს წარმოადგენდა სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს 05.04.2011წ. #06-8/3378 წერილი, რომელიც საფუძველი გახდა თვითმმართველის ერთეულის საკუთრებაში 69 450.00 კვ.მ მიწის ნაკვეთის დარეგისტრირებისა. საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მიერ განმცხადებლის სახელზე გაცემული სარეგისტრაციო წარმოების შეჩერების ფაქტობრივი საფუძვლების ამსახველი ნახაზის მიხედვით დასტურდება, რომ ტ. ქ-ის მიერ განცხადებით მოთხოვნილი მიწის ნაკვეთის რეგისტრაცია შეუძლებელია, რადგან იმავე მისამართზე დარეგისტრირებულია ქ. თბილისის თვითმმართველი ერთეულის საკუთრების უფლება მიწის ნაკვეთებზე, საკადასტრო კოდებით #..., #... და #.... საქმეში არსებული მასალებით ასევე დადგენილია, რომ მითითებული სამი ნაკვეთიდან ერთ-ერთი, კერძოდ, ს/კ #..., ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობის 2015 წლის 15 აპრილის #15.22.436 განკარგულებით (I პუნქტის „დ“ ქვეპუნქტი) უსასყიდლო უზუფრუქტით გადაეცა სსიპ „...ს“. მითითებული გარემოებების გათვალისწინებით მოსარჩელე განმარტავს, რომ ხელი ეშლება უფლების რეალიზებაში, მოახდინოს საჯარო რეესტრში საკუთრების რეგისტრაცია, რის გამოც ითხოვს სადავო აქტების ბათილად ცნობას იმ ნაწილში, რომელშიც ის მოიცავს მოსარჩელისათვის სამგორის რაიონული საბჭოს აღმასკომის 1990 წლის #29.797/2 გადაწყვეტილებით გადაცემული მიწის ნაკვეთის საზღვრებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო პალატის მითითებას მასზედ, რომ სადავო აქტების გამოცემისას არ იქნა გამოკვლეული სარეგისტრაციოდ წარდგენილ უძრავ ქონებაზე სხვა პირს ხომ არ წარმოეშობოდა რაიმე სახის უფლება, რაც წინააღმდეგობაში მოვიდოდა კანონიერების პრინციპთან მიმართებით, რამეთუ შემდგომში გამოცემული აქტი დაუსაბუთებლად შეუზღუდავდა მას გარკვეული სახის უფლებას და ჩააყენებდა არასახარბიელო მდგომარეობაში, როდესაც დაინტერესებულ პირს მოუწევდა უფლების დაცვის მიზნით სამართლებრივი პროცედურების დაწყება და დაცვა.

ამდენად, იმის გათვალისწინებით, რომ სახეზეა მოსარჩელის სახელზე გაცემული უფლების დამდგენი დოკუმენტი (მიწის ნაკვეთის გამოყოფის შესახებ გადაწყვეტილება), აუცილებელია მხარე აღდგეს თავის უფლებაში და მოხდეს მის სახელზე გაცემული უფლების დამდგენი დოკუმენტის შესაბამის ადმინისტრაციულ ორგანოში აღრიცხვა/დარეგისტრირება ისე, რომ არ შეიზღუდოს ასევე სხვა პირის უფლებები. სადავო აქტების პირობებში კი, შეუძლებელია მოსარჩელის ინტერესის დაკმაყოფილება, რის გამოც უნდა მოხდეს მოსარჩელის უფლების დამდგენი დოკუმენტის საფუძველზე გაცემული ფაქტობრივი საფუძვლების ამსახველი ნახაზისა და მესამე პირის სახელზე რიცხული უძრავი ქონების (საკადასტრო კოდების #..., #..., #...) ზედდების ნაწილში კორექტირება და არსებული ფაქტობრივი მდგომარეობის აღრიცხვა საჯარო რეესტრში ისე, რომ არ მოხდეს არც ერთი მხარის კანონით გარანტირებული უფლებების შეზღუდვა და ხელი არ შეეშალოთ მათ უფლების რეალიზებაში ან/და ქონებით სარგებლობაში.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს საკასაციო საჩივარზე 16.05.2019წ. #01605 საგადახდო მოთხოვნით გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი - 300 ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს (ს/კ 205296375) უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი _ 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის #200122900, სახაზინო კოდი #300773150.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 28 თებერვლის განჩინება;

3. სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს (ს/კ 205296375) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 16.05.2019წ. #01605 საგადახდო მოთხოვნით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70 პროცენტი - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის #200122900, სახაზინო კოდი #300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ვ. როინიშვილი