საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

საქმე №ბს-138(2კ-20) 29 ივნისი, 2020 წელი

თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემდეგი შემადგენლობა:

ალექსანდრე წულაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, ქეთევან ცინცაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი (მოპასუხე) - სსიპ შემოსავლების სამსახური

კასატორი (მოპასუხე) - საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) - შპს „...ი“

დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 23 მაისის განჩინება

კასატორების მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

შპს „...მა“ 2018 წლის 29 იანვარს სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მიმართ, ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობის მოთხოვნით. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2018 წლის 12 მარტის სხდომაზე სასარჩელო მოთხოვნათა დაზუსტების შედეგად, მოსარჩელემ მოითხოვა სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2016 წლის 12 აგვისტოს №23264 ბრძანებისა და №006-510 საგადასახადო მოთხოვნის, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 27 სექტემბრის №27196 ბრძანებისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2018 წლის 5 იანვრის გადაწყვეტილების (საჩივარი №13450/2/16) ბათილად ცნობა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 11 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით შპს „...ის“ სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი: სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 12 აგვისტოს №23264 ბრძანება, 2016 წლის 12 აგვისტოს №006-510 საგადასახადო მოთხოვნა, 2016 წლის 27 სექტემბრის №27196 ბრძანება და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2018 წლის 5 იანვრის გადაწყვეტილება №13450/2/16 საჩივარზე. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს სსიპ შემოსავლების სამსახურმა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 23 მაისის განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს სსიპ შემოსავლების სამსახურმა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ.

სსიპ შემოსავლების სამსახური აღნიშნავს, რომ აღასრულა სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება და განახორციელა სადავო საკითხის დამატებითი შესწავლა. შედეგად დადგინდა, რომ გადამხდელს არ გააჩნია 2008 წელს რეალიზებული საქონლის დამადასტურებელი დოკუმენტაცია, რის გამოც ვერ დგინდება შპს „...ის“ მიერ სადავო საქონლის 2008 წლის საანგარიშო პერიოდში რეალიზება ან/და დეკლარირება. რაც შეეხება სალარო აპარატის ფისკალური მეხსიერებიდან ამონაწერს, რომლითაც იხელმძღვანელა სასამართლომ, მის საფუძველზე დასტურდება მხოლოდ ის ფაქტი, რა ოდენობის თანხა მიიღო კომპანიამ ნაღდი ანგარიშსწორებით.

საქმის გარემოებათა იდენტურობის საკითხთან დაკავშირებით სსიპ შემოსავლების სამსახური მიუთითებს, რომ ი/მ მ. ც-ისა და შპს „...ის“ საქმეები განსხვავდება და ვერ იქნება განხილული საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-4 მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად. აღნიშნული მუხლის თანახმად, საქმის გარემოებათა იდენტურობის შემთხვევებში დაუშვებელია სხვადასხვა პირის მიმართ განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება. მოცემულ საქმეებში განსხვავებულობა მდგომარეობდა იმაში, რომ შპს „...ის“ მიერ წარდგენილ მოგების დეკლარაციებში საბოლოო (2007 წლის) და საწყისი (2008 წლის) ნაშთები ემთხვეოდა ერთმანეთს, ორივე შემთხევაში ნაშთი იყო 0 ლარი; ხოლო ი/მ მ. ც-ის შემთხვევაში საბოლოო და საწყისი ნაშთები განსხვავდებოდა ერთმანეთისგან და აშკარაა, რომ სახეზე იყო გადამხდელის მიერ დაშვებული შეცდომა.

სსიპ შემოსავლების სამსახური, საგადასახადო კოდექსის 43-ე, 61-ე, 136-ე მუხლებზე მითითებით, აღნიშნავს, რომ გადამხდელმა სწორად და დროულად უნდა შეავსოს შესაბამისი დოკუმენტაცია, საგადასახადო ორგანოს და მის უფლებამოსილ პირს უნდა წარუდგინოს გადასახადების გამოსაანგარიშებლად და გადასახდელად საჭირო ცნობები. მართალია, სადავო საკითხის შესწავლა დაევალა შემოსავლების სამსახურს, რადგან სწორედ მის კომპეტენციაში შედის საკითხის ხელახალი გამოკვლევა და საჭიროების შემთხვევაში დარიცხული გადასახადის გადაანგარიშება, თუმცა საჭირო დოკუმენტაციის წარდგენა მხოლოდ გადასახადის გადამხდელს შეუძლია. საგადასახადო ორგანო კი უფლებამოსილია, პირს დაარიცხოს გადასახადი მის ხელთ არსებული ინფორმაციის საფუძველზე, თუ პირი მას არ წარუდგენს გადასახადის დასარიცხად საჭირო ინფორმაციას. სადავო შემთხვევაში, გადამხდელს არ გააჩნდა 2007 წლის დეკემბრისა და 2008 წლის იანვრის თვეებში რეალიზებული საქონლის დამადასტურებელი დოკუმენტაცია. შესაბამისად, შემოსავლების სამსახურმა იხელმძღვანელა მის ხელთ არსებული ინფორმაციით.

საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო აღნიშნავს, სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების საფუძველზე, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტმა შეადგინა 2016 წლის დასკვნა. დასკვნის მიხედვით, გადამხდელს არ გააჩნია 2008 წელს რეალიზებული საქონლის დამადასტურებელი დოკუმენტაცია. შესაბამისად, ვერ დგინდება შპს „...ის“ მიერ სადავო საქონლის (2007 წლის დეკემბრის თვეში შეძენილი 40 256 ლარის ღირებულების) 2008 წლის საანგარიშო პერიოდში რეალიზების ან/და დეკლარირების ფაქტი. აღნიშნულიდან გამომდინარე, კომპანიაზე დარიცხული თანხები კორექტირებას არ უნდა დაექვემდებაროს.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორები მიიჩნევენ, რომ გასაჩივრებული აქტები კანონიერია და მათი ბათილად ცნობის ფაქტობრივ-სამართლებრივი წინაპირობები არ არსებობს.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად ასკვნის, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრულ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის მოთხოვნებს, რაც გამორიცხავს განსახილველი საკასაციო საჩივრების დასაშვებად ცნობის შესაძლებლობას.

საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები, ვინაიდან:

- არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი;

- არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების საფუძველი;

- სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს;

- საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით;

- კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით და საკასაციო საჩივრებში მითითებული პოზიცია ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

შესაბამისად, საქმეზე არ იქმნება საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრული საკასაციო საჩივრების განსახილველად დაშვების წინაპირობა. ამასთან, საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გამოთქმულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ მოცემული დავა არსებითად სწორად არის გადაწყვეტილი.

მოცემულ საქმეში მთავარ სადავო საკითხს წარმოადგენს იმ გარემოების დადგენა და შეფასება, რამდენად ჯეროვნად და სათანადოდ მოხდა სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების აღსრულება და, შესაბამისად, საწარმოსთვის გადასახადების დარიცხვა საქონლის რეალიზებულად მიჩნევიდან გამომდინარე.

საკასაციო სასამართლო, საქართველოს კონსტიტუციის 62-ე მუხლის პირველ პუნქტზე, „საერთო სასამართლოების შესახებ“ საქართველოს ორგანული კანონის მე-4 მუხლის პირველ პუნქტსა და საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-10 მუხლზე მითითებით, აღნიშნავს, რომ სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული აქტები (გადაწყვეტილებები, განჩინებები, დადგენილებები) შესასრულებლად სავალდებულო ძალას ატარებს. სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული აქტის შესაბამისად აღსრულება კი სამართლიანი სასამართლო განხილვის უფლების ერთ-ერთ კომპონენტს წარმოადგენს, რადგან სასამართლოს გადაწყვეტილების აღუსრულებლობამ შეიძლება სასამართლოსადმი მიმართვის უფლება დეკლარაციულ უფლებად აქციოს. „ყოველგვარი აზრი ეკარგება უფლების, მით უფრო - დარღვეული უფლების ნებისმიერ დონეზე აღიარებას, თუკი არ მოხდება სასამართლო გადაწყვეტილების აღსრულება“ (საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2005 წლის 28 ივლისის №1/14/184,228 გადაწყვეტილება საქმეზე „სააქციო საზოგადოებები – „საქგაზი“ და „ანაჯგუფი“ (ყოფილი „თბილგაზოაპარატი“) საქართველოს პარლამენტის წინააღმდეგ“, II-4). სწორედ ამიტომ, ნებისმიერი პირი, ვის მიმართაც არის გამოტანილი გადაწყვეტილება, ვალდებულია, შეასრულოს იგი. ამასთან, გადაწყვეტილების აღსრულება გამოიხატება გადაწყვეტილებაში მითითებული ფაქტობრივ-სამართლებრივი საფუძვლების ზუსტად, ჯეროვნად, სათანადოდ გათვალისწინებასა და შესრულებაში.

სადავო შემთხვევაში, შპს „...მა“ თავდაპირველი დავისას სასამართლოში გაასაჩივრა საგადასახადო ორგანოების მიერ შემოწმების შედეგად განხორციელებული დარიცხვა. კერძოდ, შემოწმების აქტის თანახმად, 2007 წლის მოგების გადასახადის დეკლარაციით საწარმოს სასაქონლო-მატერიალური მარაგების საბოლოო ნაშთი არ გააჩნდა, თუმცა დეკემბერში შეძენილი ჰქონდა 40 256 ლარის ღირებულების საქონელი. საგადასახადო ორგანომ დეკემბერში შეძენილი საქონელი რეალიზებულად ჩათვალა და დაბეგრა. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2015 წლის 27 თებერვლის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით შპს „...ის“ სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი დარიცხვის შესახებ აქტები და სსიპ შემოსავლების სამსახურს დაევალა, მოსარჩელის საქმესთან დაკავშირებით გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ, ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების გამოცემა. სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით საგადასახადო ორგანოს დაევალა: 1. შეესწავლა და გამოერკვია გადასახადის გადამხდელის მითითება, რომ დეკლარაციაში ნაშთის არსებობის პირობებში, წლის ბოლოს შეცდომით დააფიქსირა ნული; საქონლის რეალიზაცია განახორციელა 2008 წელს, რაც ასახა იმავე წლის დეკლარაციაში და გადაიხადა შესაბამისი გადასახადები; 2. დაეცვა თანასწორობის პრინციპი - გაეთვალისწინებინა ი/მ მ. ც-ის შემოწმებისას საგადასახადო ორგანოს მიერ გაკეთებული შეფასებები.

ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილების აღსრულების მიზნით სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტმა გამოსცა 2016 წლის 8 ივლისის დასკვნა, რომლის თანახმადაც, სადავო საკითხის დამატებით შესწავლის შედეგად დადგინდა, რომ გადამხდელს არ გააჩნია 2008 წელს რეალიზებული საქონლის დამადასტურებელი დოკუმენტაცია; ვერ დგინდება შპს „...ის“ მიერ სადავო საქონლის 2008 წლის საანგარიშო პერიოდში რეალიზების ან/და დეკლარირების ფაქტი.

საკასაციო სასამართლო ყურადღებას გაამახვილებს თავდაპირველი საქმისწარმოებისას მიღებულ გადაწყვეტილებასა და მისი აღსრულების მიზნით გამოცემულ აქტზე და განმარტავს, მხოლოდ ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა, სასამართლოს მიერ მითითებული დავალებების შესრულების გარეშე, არ გულისხმობს სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების სათანადოდ აღსრულებას. სადავო შემთხვევაში კი, საგადასახადო ორგანომ, ერთი მხრივ, სათანადოდ არ შეისწავლა გადასახადების დარიცხვის კანონიერება და 2007-2008 წლებში გადამხდელის მიერ სადავო საქონლის რეალიზაციის ფაქტი, მეორე მხრივ, საგადასახადო ორგანომ ყურადღება არ გაამახვილა თანასწორობის პრინციპზე. ამდენად, გასაჩივრებული აქტების გამოცემით სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება არ აღსრულებულა.

რაც შეეხება უშუალოდ დარიცხვის კანონიერებას, 2011 წლამდე მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 199-ე მუხლის პირველი ნაწილით განსაზღვრული იყო გადასახადის გადამხდელის ვალდებულება, სწორად და დროულად აღერიცხა შემოსავლები და ხარჯები დოკუმენტურად დადასტურებულ მონაცემთა საფუძველზე, ამ თავით გათვალისწინებული მეთოდების გამოყენებით და მიეკუთვნებინა იმ საანგარიშო პერიოდისთვის, რომელშიც მოხდა მათი მიღება და გაწევა იმგვარად, რომ ცხადად ასახულიყო დასაბეგრი შემოსავალი (მოგება). შესაბამისად, საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ სწორედ გადასახადის გადამხდელი იყო და არის ვალდებული, სათანადოდ შეავსოს და წარადგინოს დეკლარაციები, აღრიცხოს შემოსავლები და ხარჯები და გადაიხადოს გადასახადები. თუმცა, ასეთი ვალდებულების შეუსრულებლობის პირობებში, მოქმედი კოდექსის მსგავსად, 2004 წლის საგადასახადო კოდექსი ადგენდა საგადასახადო ორგანოთა უფლებამოსილებას, დამოუკიდებლად განესაზღვრათ გადასახადის გადამხდელის/საგადასახადო აგენტის საგადასახადო ვალდებულების მოცულობა საგადასახადო ორგანოში არსებული ინფორმაციით (მათ შორის, გადასახადის გადამხდელის/საგადასახადო აგენტის დანახარჯების შესახებ) ან შედარების მეთოდით – სხვა ამგვარი გადასახადის გადამხდელების შესახებ ინფორმაციის ანალიზის საფუძველზე, თუ გადასახადის გადამხდელი/საგადასახადო აგენტი არ წარადგენდა საგადასახადო კონტროლის განსახორციელებლად საჭირო სააღრიცხვო დოკუმენტაციას ან დადგენილი წესის დარღვევით აწარმოებდა ბუღალტერიას, აგრეთვე ამ კოდექსით გათვალისწინებულ სხვა შემთხვევებში. ასევე, საგადასახადო ორგანოებს ენიჭებოდათ საგადასახადო ვალდებულების მოცულობის დამოუკიდებლად განსაზღვრის უფლებამოსილება, თუმცაღა აღნიშნული უფლებამოსილება უნდა განხორციელებულიყო მხოლოდ კანონით დადგენილი საფუძვლების არსებობისას, კანონის მოთხოვნათა ზედმიწევნით დაცვით (51-ე მუხლი).

ზემოაღნიშნულ ნორმათა საფუძველზე, საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ საგადასახადო ორგანოს, როგორც გადასახადების ადმინისტრირების განმახორციელებელ ორგანოს, როგორც 2004, ისე 2010 წლების საგადასახადო კოდექსებით მინიჭებული აქვს ფართო უფლებამოსილებები, რათა მოახერხოს გადასახადის გადახდაზე კონტროლი და დასაბეგრი ბაზის განსაზღვრა. მათ შორის განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია, საგადასახადო ვალდებულების დამოუკიდებლად განსაზღვრის უფლება, რომლის გამოყენების დროსაც ადმინისტრაციულმა ორგანომ ზედმიწევნით უნდა დაიცვას კანონმდებლობის მოთხოვნები და იზრუნოს გადასახადის გადამხდელის უფლებებზე. გადამხდელის კანონიერი ინტერესების დაცვა, პირველ ყოვლისა, გამოიხატება მათ მაქსიმალურად გათვალისწინებასა და სამეწარმეო საქმიანობაში გაუმართლებელი ჩარევის განუხორციელებლობაში, მართებული, სარწმუნო და სანდო ინფორმაციის გამოყენებაში, დაუსაბუთებელი და არაგონივრული ეჭვის გადამხდელის სასარგებლოდ გადაწყვეტაში, საჯარო და კერძო ინტერესებს შორის ბალანსის დაცვაში. ვალდებულების დამოუკიდებლად განსაზღვრის უფლება არ უნდა იქნეს გამოყენებული მხოლოდ საგადასახადო ტვირთის დასამძიმებლად, მით უფრო, თუკი გადამხდელის მიერ არასწორი ინფორმაციის მიწოდება მექანიკური შეცდომის ბრალია. კონკრეტულ შემთხვევაში კი, საგადასახადო ორგანოთა მიერ მოცემული პრინციპები დარღვეულია. კერძოდ, საგადასახადო ორგანომ ისე განიხილა საწარმოს სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობები რეალიზებულად, რომ არ გაითვალისწინა და არ შეაფასა გადასახადის გადამხდელის განმარტებები. მათ შორის, მიუხედავად კომპანიის განმარტებისა, რომ საგადასახადო დეკლარაციაში წლის ბოლოს ნულოვანი ნაშთის დაფიქსირება იყო ტექნიკური შეცდომა, საგადასახადო ორგანომ არ გადაამოწმა დასახელებული ფაქტის რეალურობა. საკითხის დეტალურად გამოკვლევისა და შესწავლის შემთხვევაში კი, საგადასახადო ორგანო მაღალი ალბათობით დაადგენდა გადამხდელის სასარგებლო გადაწყვეტილების მისაღებად აუცილებელ ფაქტებს. კერძოდ, შპს „...ის“ 2008 წლის იანვრის თვის დღგ-ს დეკლარაციითა და მასზე დართული საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურებით, ასევე, საწარმოზე რიცხული სალარო აპარატიდან ფისკალური ამონაწერით ცალსახად დასტურდება, რომ შპს „...ის“ მიერ 2008 წლის იანვრის თვეში რეალიზებული საქონლის ღირებულება აღემატება ამავე თვეში შეძენილი საქონლის ღირებულებას, რაც ქმნის დასაბუთებულ ვარაუდს, რომ შპს „...ს“ 2008 წლის საანგარიშო პერიოდის დასაწყისისათვის გააჩნდა სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების ნაშთი, რადგან ასეთის არარსებობის პირობეში შეძენილ საქონელზე მეტს ვერ გაყიდდა. აღსანიშნავია, რომ საგადასახადო ორგანოს იდენტური გარემოებები სწორად ასე აქვს შეფასებული სხვა გადასახადის გადამხდელის (ი/მ მ. ც-ე) მიმართ. მ. ც-ის საქმეში საგადასახადო ორგანომ აღნიშნა, რომ „ვინაიდან მეწარმეს 2012 წლის დასაწყისში შეძენის განუხორციელებლად აღენიშნებოდა გარკვეული ოდენობის რეალიზაციები, რეალიზაცია ნულოვანი საწყისი ნაშთის პირობებში შეუძლებელი იქნებოდა“. მოცემულ გარემოებათა ერთობლიობა ადასტურებს საგადასახადო ორგანოთა განსხვავებულ მიდგომებსა და შეფასებებს იდენტური ფაქტების მიმართ და საკითხის სათანადოდ შესწავლის ვალდებულების დარღვევას.

საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, იმ პირობებში, როდესაც დადასტურდა კომპანიის განმარტება წლის ბოლოს დეკლარაციაში ნულოვანი ნაშთის შეცდომით მითითების შესახებ, ხოლო საგადასახადო ორგანომ, მისი უფლება-მოვალეობების ფართო სპექტრისა და რესურსის მიუხედავად, არ მოიპოვა დამატებითი ინფორმაცია, არ აღასრულა სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება, დაარღვია თანასწორობის პრინციპი და გონივრული ეჭვი არ გადაწყვიტა გადამხდელის სასარგებლოდ, სადავო დარიცხვა კანონიერად ვერ იქნება მიჩნეული. ამასთანავე, საკასაციო პალატა განმარტავს, რადგან საგადასახადო ორგანომ თავდაპირველი და სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების აღსრულების ფარგლებში ჩატარებული ადმინისტრაციული წარმოების დროს არ გამოიკვლია საქმის გარემოებები, ხოლო გადამხდელმა მიუთითა და დაადასტურა მისი სასარგებლო ფაქტები, სადავო დარიცხვა სრულად უნდა დაექვემდებაროს გაუქმებას; მით უფრო იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ გადამხდელი დამატებითი დოკუმენტაციის წარდგენის შესაძლებლობას მოკლებულია და არსებობს მისი, ერთი და იმავე საგადასახადო ოპერაციისთვის, ორმაგად დაბეგვრის რეალური საფრთხე.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლოების მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორების მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრების დასაშვებად ცნობის საფუძველს და არ არსებობს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 23 მაისის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ა. წულაძე

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ქ. ცინცაძე