საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

№ბს-239(2კ-უს-კს-20) 2 ივლისი, 2020 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნინო ქადაგიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ქეთევან ცინცაძე; ნუგზარ სხირტლაძე,

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ...ის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ე. წ-ის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 14 ნოემბრის განჩინებაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2014 წლის 19 ნოემბერს ე. წ-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხე საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს მიმართ და მოითხოვა ბ. ბ-ის მიერ 12000 კვ.მ მიწის ფართობის შეძენის მამტკიცებელი ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტებისა და მიწის შეძენის დამადასტურებელი ყველა დოკუმენტების ბათილად ცნობა, ...ის მუნიციპალიტეტის გამგეობის დავალდებულება სოფელ ...ას სასმელი წყლის წყალშემკრები აუზის სანიტარული დაცვის ზონების მოწყობის თაობაზე (დაცვის სამსახურით უზრუნველყოფა), ასევე მოითხოვა შპს ,,...ის’’ ...ის -ბ. ბ-ის 1,2 ჰა მიწის ნაკვეთის საკუთრების უფლების ბათილად ცნობისთანავე განმეორებითი პრივატიზების აკრძალვა.

2015 წლის 5 იანვარს წარმოდგენილი დაზუსტებული სარჩელით ე. წ-მა მოპასუხეებად მიუთითა საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტრო, ...ის მუნიციპალიტეტის გამგეობა, შპს ,,ს...ი“, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო, ბ. ბ-ე, სს ,,...ა’’ დასავლეთ საქართველოს ცენტრალური ფილიალის ...ის მომსახურების ცენტრი, შპს ,,ჯ...ი’’ ...ი, ...ის მუნიციპალიტეტის საკრებულო.

მოსარჩელემ კვლავ დააზუსტა სარჩელი და საბოლოოდ მოპასუხეებად მიუთითა შპს ,,...ი“, საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტრო, ...ის მუნიციპალიტეტის გამგეობა და სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო, ხოლო მესამე პირებად - ს/ს ,,...ა“ და შპს ,,ჯ...ი“.

მოსარჩელემ დაზუსტებული სარჩელით 2002 წლის 19 თებერვლის №58/220^ა საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობის, საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2003 წლის 19 აგვისტოს უძრავ ქონებაზე განხორციელებული სარეგისტრაციო ჩანაწერის (საკადასტრო კოდით: №...), 1999 წლის 7 ოქტომბრის №220 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულებისა და 1999 წლის 17 სექტემბრის №126 მიღება-ჩაბარების აქტის ბათილად ცნობა და ...ის მუნიციპალიტეტის გამგეობისათვის სოფელ ...ას სასმელი წყლის წყალშემკრები ცენტრალური ავზისათვის 2 აუცილებელი, სანიტარული დაცვის ზონების (სამი სარტყელის) მოწყობისა და დაცვის სამსახურით უზრუნველყოფის დავალება მოითხოვა.

2015 წლის 27 ნოემბერს ე. წ-ის წარმომადგენელმა, გ. ბ-ემ განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას და მოითხოვა ,,საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის 25-ე მუხლის საფუძველზე, შპს ,,...ის” უძრავ ქონებაზე ყადაღის დადება და რეგისტრირებული მონაცემების მოქმედების შეჩერება.

2016 წლის 12 იანვარს, ე. წ-მა (წარმომადგენელი - გ. ბ-ე) დაზუსტებული სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების-საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროსა და შპს ,,ჯე...ის’’ მიმართ და მოითხოვა 2009 წლის 17 ივნისის №1-1316 ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა.

2016 წლის 12 იანვარს ე. წ-მა (წარმომადგენელი - გ. ბ-ე) განცხადებით მიმართა ასევე თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას და სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების სახით მოითხოვა ყადაღა დადებოდა შპს,,ჯე...ის’’ უძრავ ქონებას - 204 კვ.მ. ფართს, საკადასტრო კოდით: №....

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 11 თებერვლის განჩინებით ე. წ-ის (წარმომადგენელი - გ. ბ-ე) განცხადება სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენების თაობაზე, დარჩა განუხილველი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 11 თებერვლის განჩინებით ე. წ-ის მიერ 2016 წლის 12 იანვარს წარმოდგენილი დაზუსტებული სარჩელი მოპასუხეების- საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს, შპს ,,ჯე...ის’’ მიმართ, 2009 წლის 17 ივნისის №1-1316 ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის თაობაზე, არ იქნა მიღებული სასამართლოს წარმოებაში; ე. წ-ის (წარმომადგენლი გ. ბ-ე) განცხადება სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენების თაობაზე დარჩა განუხილველი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 25 მაისის გადაწყვეტილებით ე. წ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; ...ის მუნიციპალიტეტის გამგეობას დაევალა სოფელ ...ას სასმელი წყლის ობიექტის წყალშემკრები ცენტრალური ავზისათვის აუცილებელი, სანიტარული დაცვის ზონების (სამი სარტყელი) მოწყობა და დაცვის სამსახურით უზრუნველყოფა. დანარჩენი მოთხოვნის ნაწილში ე. წ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 25 მაისის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ე. წ-მა და ...ის მუნიციპალიტეტის გამგეობამ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 14 ნოემბრის განჩინებით ...ის მუნიციპალიტეტის გამგეობის უფლებამონაცვლედ მიჩნეულ იქნა ...ის მუნიციპალიტეტის მერია.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 14 ნოემბრის განჩინებით ე. წ-ისა და ...ის მუნიციპალიტეტის მერიის სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 25 მაისის გადაწყვეტილება;

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, ,,ადგილობრივი თვითმმართველობის“ კოდექსის 106-ე მუხლზე, რომლის პირველი ნაწილის თანახმად, მუნიციპალიტეტის ქონება არის საქართველოს კანონმდებლობის შესაბამისად მუნიციპალიტეტის საკუთრებაში არსებული ყველა ნივთი და არამატერიალური ქონებრივი სიკეთე. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, მუნიციპალიტეტის ქონებას განეკუთვნება: ა)მუნიციპალიტეტისთვის კანონით მიკუთვნებული ქონება; ბ) სახელმწიფოს მიერ მუნიციპალიტეტისთვის საკუთრებაში გადაცემული ქონება; გ)ავტონომიური რესპუბლიკის მიერ შესაბამისი მუნიციპალიტეტისთვის საკუთრებაში გადაცემული ქონება; დ) მუნიციპალიტეტის მიერ საქართველოს კანონმდებლობის შესაბამისად შექმნილი, შეძენილი ან რეგისტრირებული ქონება. ხოლო ამავე კოდექსის 16.2 მუხლის ,,გ“ ქვეპუნქტის თანახმად, მუნიციპალიტეტის საკუთარი უფლებამოსილებაა - ადგილობრივი მნიშვნელობის ბუნებრივი რესურსების, მათ შორის, წყლისა და ტყის რესურსების და მუნიციპალიტეტის საკუთრებაში არსებული მიწის რესურსების, მართვა კანონით დადგენილი წესით. ამავე კანონის 163-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, მუნიციპალიტეტი ამ კანონის მე-16 მუხლის მე-2 პუნქტის „თ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული უფლებამოსილების ფარგლებში სასმელი წყლის მიწოდებას და წყალარინებით მომსახურებას უზრუნველყოფს შესაბამისი ლიცენზიატი კერძო სამართლის სუბიექტების საშუალებით იმ დასახლებებში, სადაც სასმელი წყლის მიწოდებას და წყალარინების მომსახურებას შესაბამისი ლიცენზიატი მიმწოდებელი არ ახორციელებს.

,,წყლის შესახებ“ საქართველოს კანონის 21-ე მუხლის მე-7 პუნქტის შესაბამისად, წყალმომარაგების წყლის ობიექტების სანიტარიული დაცვის ზონების და მათი სარტყლების უფლებამოსილი ორგანოსთვის წარდგენისა და დამტკიცების წესი განისაზღვრება საქართველოს მთავრობის დადგენილებით. ამავე კანონის 21.8 მუხლის თანახმად, წყალმომარაგების წყლის ობიექტების სანიტარიული დაცვის თითოეული ზონის საზღვრები ზუსტად უნდა განისაზღვროს რუკაზე, ხოლო ზონის პირველი სარტყლის საზღვრები უნდა იყოს შემოღობილი, შესაბამისი ნიშნულებით(ბოძები წარწერით და ა.შ.) აღნიშნული და დაცვის სამსახურით უზრუნველყოფილი. ამავე მუხლის მე-9 პუნქტი კი ადგენს, რომ თვითმმართველი ერთეულები ვალდებული არიან, გააცნონ მოსახლეობას წყალმომარაგების წყლის ობიექტების სანიტარიული დაცვის ზონისა და მისი სარტყლების საზღვრები, აგრეთვე ამ ზონის ფარგლებში მოქმედი რეჟიმი.

სააპელაციო პალატამ ყურადღება გაამახვილა საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებითა და მხარეთა ახსნა-განმარტებებით დადასტურებულ იმ გარემოებაზე, რომლითაც დასტურდება, რომ ...ის მუნიციპალიტეტის გამგეობაში სოფელ ...ას სასმელი წყლის წყალშემკრები ცენტრალური ავზი არ არის მოქცეული მოპასუხე შპს ,,...ის“ საკუთრებაში. სასამართლო სხდომაზე მესამე პირის- შპს ,,ჯ...ის“ წარმომადგენელმა დაადასტურა პირველი ინსტანციის სასამართლოში გაკეთებული განმარტება, რომ აღნიშნული ტერიტორია აღრიცხულია მათ ბალანსზე, თუმცა საკუთრების უფლება რეგისტრირებული არ არის. სააპელაციო პალატამ ასევე მიუთითა, საქმეში წარმოდგენილ ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 28 მაისის N3/27-10 გადაწყვეტილებაზე, რომლითაც დადგენილია, რომ შპს ,,ჯ...ი“ არ წარმოადგენს სოფელი ...ას წყალმომარაგების წყლის ობიექტისათვის აუცილებელი სანიტარული დაცვის ზონების მომწყობ უფლებამოსილ სუბიექტს.

ზემოაღნიშნულ ნორმათა და საქმის ფაქტობრივი გარემოებების ანალიზის საფუძველზე სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს განმარტება, რომ განსახილველ შემთხვევაში დადასტურებულია ...ის მუნიციპალიტეტის გამგეობის ვალდებულება ქმედების განხორციელების თაობაზე.

რაც შეეხება სასარჩელო მოთხოვნებს 1999 წლის 07 ოქტომბრის №220 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების, 1999 წლის 17 სექტემბრის №126 მიღება-ჩაბარების აქტისა და 2002 წლის 19 თებერვლის საკუთრების დამადასტურებელი №58/220ა მოწმობის ბათილად ცნობის შესახებ, სააპელაციო პალატამ ასევე გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მოსაზრება აღნიშნულ ნაწილში სარჩელის ხანდაზმულობის შესახებ და განმარტა, რომ საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს ...ის სამმართველოს მთავარ სპეციალისტს - ა. ჩ-ესა და კომერციულ კონკურსში გამარჯვებულ ფირმა ,,...ის” ...ის ბ. თ. ბ-ის უფლებამოსილ პირ - თ. ი. ბ-ეს შორის 1999 წლის 07 ოქტომბერს გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულება დადებულია ,,სახელმწიფო ქონების შესახებ’’ საქართველოს კანონის საფუძველზე.

სადავო პერიოდში მოქმედი რედაქციის ,,სახელმწიფო ქონების შესახებ’’ საქართველოს კანონის 22-ე მუხლით განსაზღვრული იყო სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების პრივატიზების შესახებ გარიგების ბათილობის საფუძვლები. კერძოდ, დასახელებული მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების პრივატიზების შესახებ გარიგების ბათილად ცნობის უფლებრივი და ქონებრივი შედეგები განისაზღვრება საქართველოს კანონმდებლობით. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად კი, პრივატიზებულ სახელმწიფო საკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებასთან დაკავშირებული სადავო საკითხების სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადაა 3 წელი.

საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 130-ე მუხლის თანახმად, ხანდაზმულობა იწყება მოთხოვნის წარმოშობის მომენტიდან. მოთხოვნის წარმოშობის მომენტად ჩაითვლება დრო, როცა პირმა შეიტყო ან უნდა შეეტყო უფლების დარღვევის შესახებ. სასარჩელო ხანდაზმულობაში იგულისხმება დრო, რომლის განმავლობაშიც პირს, ვისი უფლებაც დარღვეულია, შეუძლია, მოითხოვოს თავისი უფლებების იძულებით განხორციელება ან დაცვა. ხანდაზმულობა არის დარღვეული უფლების იძულებით დაცვის ვადა და იგი უშუალოდ უკავშირდება სარჩელის უფლებას. სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადის გასვლა გავლენას ახდენს მატერიალური სარჩელის ანუ სარჩელის დაკმაყოფილების უფლებაზე. აღნიშნულიდან გამომდინარე, არსებითი მნიშვნელობის არის იმის გარკვევა თუ როდის დაიწყო სასარჩელო მოთხოვნის ვადის დენა, თავის მხრივ სამოქალაქო კოდექსის ნორმათა თანახმად, აღნიშნული დაკავშირებულია სუბიექტურ ფაქტორთან, ანუ იმ მომენტთან, როცა დაზარალებულმა შეიტყო ან უნდა შეეტყო თავისი უფლების დარღვევის შესახებ.

სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ როგორც საქმეში წარმოდგენილი ...ის მუნიციპალიტეტის გამგეობის 2011 წლის 11 ოქტომბრის №1144 მიმართვით (ტ.1. ს.ფ. 33) დასტურდება, გ. ბ-ეს მისი 2011 წლის 28 სექტემბრის ...ის

მუნიციპალიტეტის გამგეობაში შესული განცხადების პასუხად ეცნობა, რომ ყოფილ სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების ...ის სამმართველოს მიერ

2002 წელში ნამდვილად პრივატიზებულია სოფ. ...აში არსებული ...ის ...ო, რომლის მყიდველი იყო შპს ,,...ი”. შესაბამისად, მოსარჩელისათვის აღნიშნული ფაქტის შესახებ ცნობილი გახდა 2011 წელს. ამდენად, სარჩელი ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის თაობაზე მოთხოვნის ნაწილში ხანდაზმულია, რაც ამ ნაწილში სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის სამართლებრივ საფუძველს წარმოადგენს.

სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ ვინაიდან 1999 წლის 7 ოქტომბრის №220 ნასყიდობის ხელშეკრულებით დადასტურებულია ,,მყიდველის” - კონკურსში გამარჯვებული შპს ,,...ისათვის” 1999 წლის 17 სექტემბრის №126 მიღება-ჩაბარების აქტით ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ქონების გადაცემის ფაქტი, უდავოა, რომ 1999 წლის 17 სექტემბრის №126 მიღება-ჩაბარების აქტი წარმოადგენს სადავო ხელშეკრულების განუყოფელ ნაწილს, შესაბამისად, ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის თაობაზე სარჩელის დაკამყოფილებაზე უარი, გამორიცხავს აღნიშნულ ნაწილში მოსარჩელის სარჩელის დაკმაყოფილების შესაძლებლობას. ამასთან, იმის გათვალისწინებით, რომ საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს ...ის სამმართველოს 2002 წლის 19 თებერვლის საკუთრების დამადასტურებელი №58/220ა მოწმობა გაცემულია სწორედ, 1999 წლის 7 ოქტომბრის №220 ხელშეკრულებისა და 1999 წლის 17 სექტემბრის №126 მიღება- ჩაბარების აქტის საფუძველზე, ასევე უსაფუძვლოა მოთხოვნა აღნიშნული მოწმობის ბათილად ცნობის შესახებ.

რაც შეეხება სასარჩელო მოთხოვნას საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მიერ 2003 წლის 19 აგვისტოს განხორციელებულ სარეგისტრაციო ჩანაწერის (უძრავ ქონებაზე, საკადასტრო კოდი: №...) ბათილად ცნობის შესახებ, რომლითაც მესაკუთრე შპს ,,...ის” სახელზე ირიცხება არასასოფლო-სამეურნეო მიწის ნაკვეთი, მდებარე, ქ. ...ა, სოფ. ...ა, კვარტალი №05, ნაკვეთის №759, დაზუსტებული ფართობი №10 000 კვ.მ. უფლების დამადასტურებელი იურიდიული დოკუმენტი - საქ. სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს ...ის სამმართველოს საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობა №58/220ა (გაც.19.02.02წ.)

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, ,,საჯარო რეესტრის შესახებ’’ საქართველოს კანონის 26-ე მუხლის თანახმად, რეგისტრაცია ძალადაკარგულად უნდა გამოცხადდეს, თუ: ა) წარმოდგენილია სარეგისტრაციო დოკუმენტი, რომელიც ადასტურებს უფლების გადასვლის ან/და შეწყვეტის ფაქტს; ბ) ძალადაკარგულად, ბათილად ან არარად იქნა ცნობილი რეგისტრაციის საფუძვლად არსებული უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტი; გ)ძალადაკარგულად იქნა ცნობილი რეგისტრაციის შესახებ გადაწყვეტილება; დ)ამოიწურა უფლების მოქმედების განსაზღვრული ვადა; ე) არსებობს საქართველოს კანონმდებლობით გათვალისწინებული სხვა საფუძვლები.

სააპელაციო პალატა აღნიშნავს, რომ განსახილველ შემთხვევაში, საქმის მასალებით არ დასტურდება, ხოლო მოსარჩელის მიერ ვერც პირველი და ვერც სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოში საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102.3 მუხლის შესაბამისად, ვერ იქნა წარმოდგენილი მტკიცებულებები, რომლითაც დადასტურდებოდა სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის კანონშეუსაბამობა, მით უფრო იმ პირობებში, როდესაც საკუთრების უფლების რეგისტრაციის საფუძვლად არსებული საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს ...ის სამმართველოს საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობა №58/220ა სასამართლოს მიერ ბათილად ცნობილი არ არის.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნა, რომ არ არსებობს სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილების ფაქტობრივი და სამართლებრივი გარემოებები.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 14 ნოემბრის განჩინება - ...ის მუნიციპალიტეტის გამგეობისათვის სოფელ ...ას სასმელი წყლის ობიექტის წყალშემკრები ცენტრალური ავზისათვის აუცილებელი, სანიტარული დაცვის ზონების (სამი სარტყელი) მოწყობისა და დაცვის სამსახურით უზრუნველყოფის დავალების ნაწილში, საკასაციო წესით გაასაჩივრა ...ის მუნიციპალიტეტის მერიამ, რომლითაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

კასატორის განმარტებით, ...ის მუნიციპალიტეტის ...ას ადმინისტრაციული ერთეულის სოფელ ...აში ეკლესიის მიმდებარე ტერიტორიაზე განთავსებული წყალშემკრები ავზი დღეის მდგომარეობით ირიცხება შპს ,,ჯ...ის“ ბალანზე. საჯარო რეესტრის ამონაწერით (ს.კ. ...) დასტურდება, რომ ...აში მდებარე წყალშემკრები ავზი არის სახელმწიფო საკუთრებაში. იქედან გამომდინარე, რომ ...ის მუნიციპალიტეტი არ წარმოადგენს ...აში მდებარე წყალშემკრები ავზის არც მესაკუთრეს და აღნიშნული არც მუნიციპალიტეტის ბალანსზე ირიცხება, ...ის მუნიციპალიტეტის მერია მოკლებულია შესაძლებლობას მოაწყოს სოფ. ...აში წყალშემკრები ავზისათვის სანიტარული დაცვის ზონები და უზრუნველყოს ის დაცვის სამსახურით.

,,ადგილობრივი თვითმმართველობის კოდექსის“ 163-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ,,მუნიციპალიტეტი ამ კანონის მე-16 მუხლის მე-2 პუნქტის ,,თ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული უფლებამოსილების ფარგლებში სასმელი წყლის მიწოდებასა და წყალარინებით მომსახურეობას უზრუნველყოფს შესაბამისი ლიცენზიანტი კერძო სამართლის სუბიექტების საშუალებით იმ დასახლებებში, სადაც სასმელი წყლის მიწოდებასა და წყალარინების მომსახურეობას შესაბამისი ლიცენზიანტი მიმწოდებელი არ ახორციელებს.“ იქედან გამომდინარე, რომ აღნიშნულ დასახლებაში არსებული წყალშემკრები ავზი ირიცხება შპს „ჯ...ის“ ბალანსზე, ...ის მუნიციპალიტეტის უფლებამოსილებას არ განეკუთვნება აღნიშნული წყალშემკრები ავზის სანიტარული დაცვის ზონების მოწყობა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 14 ნოემბრის განჩინება სარჩელის დაუკმაყოფილებელ ნაწილში საკასაციო საჩივრით გაასაჩივრა ასევე ე. წ-მა. კასატორის განმარტებით, არასწორია სასამართლოების მიერ სასარჩელო მოთხოვნების ხანდაზმულად მიჩნევა, რის გამოც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება მოითხოვა.

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 11 მარტის განჩინებით ...ის მუნიციპალიტეტის მერიის, ხოლო 10 აპრილის განჩინებით ე. წ-ის საკასაციო საჩივრები წარმოებაში იქნა მიღებული დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საქმის მასალების შესწავლის და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ...ის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ე. წ-ის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არცერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით, ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, N7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა არსებითად სწორად გადაწყვიტეს მოცემული დავა.

კონკრეტულ შემთხვევაში, დავის საგანია 1999 წლის 7 ოქტომბრის №220 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების, 1999 წლის 17 სექტემბრის №126 მიღება-ჩაბარების აქტის, 2002 წლის 19 თებერვლის №58/220ა საკუთრების მოწმობისა და საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2003 წლის 19 აგვისტოს სარეგისტრაციო ჩანაწერის უძრავ ქონებაზე, საკადასტრო კოდით: №... ბათილად ცნობა, ასევე ...ის მუნიციპალიტეტის გამგეობისათვის სოფელ ...ას სასმელი წყლის წყალშემკრები ცენტრალური ავზისათვის აუცილებელი, სანიტარული დაცვის ზონების (სამი სარტყელის) მოწყობისა და დაცვის სამსახურით უზრუნველყოფის დავალდებულება.

განსახილველ შემთხვევაში, საქმეში არსებული მასალებით დადგენილია, რომ 1999 წლის 17 სექტემბრის №126 მიღება-ჩაბარების აქტის საფუძველზე, ,,გამყიდველად” წოდებული სახელმწიფო ქონების მართვის ...ის სამმართველოს მთავარი სპეციალისტი ა. ჩ-ე გადასცემს მფლობელობასა და სარგებლობაში მოქმედი დებულების საფუძველზე, მეორე მხარეს ,,მყიდველად” წოდებულ - ფირმა ,,...ის” უფლებამოსილ პირს - ბ. თ. ბ-ეს ...ის ...ოს ქონებას (...ი, ...ი) 1.2 ჰა მიწის ფართი.

1999 წლის 7 ოქტომბრის №220 ხელშეკრულების საფუძველზე, ერთი მხრივ, საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს ...ის სამმართველოს მთავარ სპეციალისტს ა. ჩ-ესა (შემდგომში ,,გამყიდველად” წოდებული) და მეორეს მხრივ, კომერციულ კონკურსში გამარჯვებული ფირმა ,,...ის” ...ის ბ. თ. ბ-ის უფლებამოსილ პირს - თ. ი. ბ-ეს (1999 წლის 5 ოქტომბრის მინდობილობით) შორის გაფორმდა ხელშეკრულება, რომლის თანახმად: ,,გამყიდველი” მინიჭებული უფლებამოსილების საფუძველზე გადასცემს, ხოლო კონკურსში გამარჯვებული შპს ,,...ი” იღებს მფლობელობასა და სარგებლობაში ...ის ...ო ქონებას (...ი, ...ი და 1,2 ჰა მიწის ნაკვეთი), მდებარეს სოფ. ...აში. აღნიშნული ქონება ,,მყიდველს” გადაეცა 1999 წლის 17 სექტემბრის №126 მიღება-ჩაბარების აქტით, რომელიც ამ ხელშეკრულების განუყოფელი ნაწილია.

2002 წლის 19 თებერვლის საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს ...ის სამმართველოს საკუთრების დამადასტურებელი №58/220ა მოწმობის შესაბამისად, ბ. ბ-ეს საკუთრებაში გადაეცა ...ის ...ის ...ო. მიწის ფართობი - 12 000 კვ. მ. საკუთრების უფლების მოწმობის საფუძველად მითითებულია: 1999 წლის 14 სექტემბერს ჩატარებული საკონკურსო კომისიის სხდომის ოქმი №8, 1999 წლის 7 ოქტომბრის ხელშეკრულება №220 და 1999 წლის 17 სექტემბრის მიღება-ჩაბარების აქტი №126.

...ის მუნიციპალიტეტის გამგეობის 2011 წლის 11 ოქტომბრის №1144 წერილის შესაბამისად, გ. ბ-ეს ...ის მუნიციპალიტეტის გამგეობაში შესული 2011 წლის 28 სექტემბრის განცხადების პასუხად ეცნობა, რომ ყოფილ სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების ...ის სამმართველოს მიერ 2002 წელში ნამდვილად პრივატიზებულია სოფ. ...აში არსებული ...ის ...ო, რომლის მყიდველი იყო შპს ,,...ი”.

სადავო პერიოდში მოქმედი რედაქციის ,,სახელმწიფო ქონების შესახებ’’ საქართველოს კანონის 22-ე მუხლით განსაზღვრულია სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების პრივატიზების შესახებ გარიგების ბათილობის საფუძვლები. მითითებული მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების პრივატიზების შესახებ გარიგების ბათილად ცნობის უფლებრივი და ქონებრივი შედეგები განისაზღვრება საქართველოს კანონმდებლობით. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად კი, პრივატიზებულ სახელმწიფო საკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებასთან დაკავშირებული სადავო საკითხების სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადაა 3 წელი.

პრივატიზებულ სახელმწიფო საკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებასთან დაკავშირებული სადავო საკითხების სასარჩელო ხანდაზმულობასთან დაკავშირებით ანალოგიურ დათქმას ითვალისწინებს დღეს მოქმედი ,,სახელწიფო ქონების შესახებ’’ საქართველოს კანონის 22.2 მუხლიც.

სასარჩელო მოთხოვნის ხანდაზმულად მიჩნევისთვის არსებითია მისი ათვლის საკითხი, რომელიც საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 130-ე მუხლის შინაარსიდან გამომდინარე, უკავშირდება სუბიექტურ ფაქტორს, ანუ იმ მომენტს, როდესაც დაზარალებულმა შეიტყო ან უნდა შეეტყო თავისი უფლებების დარღვევის თაობაზე.

საკასაციო სასამართლოს განმარტებით, მართალია, ხანდაზმულობის ვადა ასრულებს სადავო სამართლებრივ ურთიერთობას და გამორიცხავს სამართალურთიერთობიდან გამომდინარე მოთხოვნის დაკმაყოფილების შესაძლებლობას, მაგრამ კონკრეტულ შემთხვევაში, არ გამორიცხავს სუბიექტურ მომენტს - იცოდა თუ არა მოსარჩელე - ე. წ-მა სარჩელის აღძვრის მომენტამდე (2014 წლამდე) ან უნდა სცოდნოდა თუ არა სადავო 1999 წლის 17 სექტემბრის №126 მიღება-ჩაბარებისა და 1999 წლის 7 ოქტომბრის №220 ნასყიდობის ხელშეკრულების შესახებ.

...ის მუნიციპალიტეტის გამგეობის 2011 წლის 11 ოქტომბრის №1144 მიმართვით დასტურდება, რომ ე. წ-ის წარმომადგენელს გ. ბ-ეს ...ის მუნიციპალიტეტის გამგეობაში შესული 2011 წლის 28 სექტემბრის განცხადების პასუხად ეცნობა, რომ ყოფილ სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების ...ის სამმართველოს მიერ 2002 წელში ნამდვილად პრივატიზებულია სოფ. ...აში არსებული ...ის ...ო, რომლის მყიდველი იყო შპს ,,...ი”. შესაბამისად, მოსარჩელისათვის აღნიშნული ფაქტის შესახებ ცნობილი გახდა 2011 წელს, მან კი სარჩელით1999 წლის 07 ოქტომბრის №220 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების, 1999 წლის 17 სექტემბრის №126 მიღება-ჩაბარების აქტისა და 2002 წლის 19 თებერვლის საკუთრების დამადასტურებელი №58/220ა მოწმობის ბათილად ცნობის შესახებ, სასამართლოს მიმართა 2014 წლის 19 ნოემბერს, რაც მიუთითებს იმაზე, რომ მოსარჩელის მხრიდან გაშვებულია სახელშეკრულებო ურთიერთიერთობისათვის დადგენილი ხანდაზმულობის 3-წლიანი ვადა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო არ იზიარებს კასატორის - ე. წ-ის მოსაზრებას, სააპელაციო სასამართლოს მიერ სასარჩელო მოთხოვნის ხანდაზმულობის საკითხის არასწორად შეფასებასთან დაკავშირებით და აღნიშნავს, რომ სამოქალაქო კოდექსით განსაზღვრულია სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადები. სასარჩელო ხანდაზმულობაში იგულისხმება დრო, რომლის განმავლობაშიც პირს, ვისი უფლებაც დარღვეულია, შეუძლია, მოითხოვოს თავისი უფლებების იძულებით განხორციელება ან დაცვა. ხანდაზმულობა არის დარღვეული უფლების იძულებითი დაცვის ვადა და იგი უშუალოდ უკავშირდება სარჩელის უფლებას. სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადის გასვლა გავლენას ახდენს მოთხოვნის, ანუ სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძვლიანობაზე.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს განმარტებას, რომ 1999 წლის 7 ოქტომბრის №220 ნასყიდობის ხელშეკრულებით დადასტურებულია ,,მყიდველის” - კონკურსში გამარჯვებული შპს ,,...ისათვის” 1999 წლის 17 სექტემბრის №126 მიღება-ჩაბარების აქტით ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ქონების გადაცემის ფაქტი, უდავოა, რომ 1999 წლის 17 სექტემბრის №126 მიღება-ჩაბარების აქტი წარმოადგენს სადავო ხელშეკრულების განუყოფელ ნაწილს, შესაბამისად, ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის თაობაზე სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარი გამორიცხავს აღნიშნულ ნაწილში მოსარჩელის სარჩელის დაკმაყოფილების შესაძლებლობას. ამასთან, იმის გათვალისწინებით, რომ საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს ...ის სამმართველოს 2002 წლის 19 თებერვლის საკუთრების დამადასტურებელი №58/220ა მოწმობა გაცემულია სწორედ 1999 წლის 7 ოქტომბრის №220 ხელშეკრულებისა და 1999 წლის 17 სექტემბრის №126 მიღება- ჩაბარების აქტის საფუძველზე, ასევე უსაფუძვლოა მოთხოვნა აღნიშნულის მოწმობის ბათილად ცნობის შესახებ.

საკასაციო სასამართლო ასევე იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მიერ 2003 წლის 19 აგვისტოს განხორციელებული სარეგისტრაციო ჩანაწერის უძრავ ქონებაზე, საკადასტრო კოდით: №... ბათილად ცნობის შესახებ, უარის თქმის თაობაზე.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმად, თითოეულმა მხარემ უნდა ამტკიცოს გარემოებები, რომლებზედაც ამყარებს თავის მოთხოვნასა და შესაგებელს. საქმის გარემოებები, რომლებიც კანონის თანახმად, უნდა დადასტურდეს გარკვეული სახის მტკიცებულებებით, არ შეიძლება დადასტურდეს სხვა სახის მტკიცებულებებით. მხარეები თავად განსაზღვრავენ, თუ რომელი ფაქტები უნდა დაედოს საფუძვლად მათ მოთხოვნებს ან რომელი მტკიცებულებებით უნდა იქნეს დადასტურებული ეს ფაქტები. ასევე, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-17 მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, მოსარჩელე ვალდებულია დაასაბუთოს თავისი სარჩელი და წარადგინოს შესაბამისი მტკიცებულებები.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ შემთხვევაში ე. წ-მა ვერ შეძლო იმ მტკიცებულებების წარმოდგენა და ვერ მიუთითა იმ გარემოებებზე, რომლებიც დაადასტურებდნენ მისი სარჩელის საფუძვლიანობას.

რაც შეეხება კასატორის - ...ის მუნიციპალიტეტის მერიის საკასაციო საჩივარს, საკასაციო სასამართლო აღნიშნულთან მიმართებაშიც იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს განმარტებებს და აღნიშნავს, რომ ,,ადგილობრივი თვითმმართველობის“ კოდექსის 106-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, მუნიციპალიტეტის ქონება არის საქართველოს კანონმდებლობის შესაბამისად მუნიციპალიტეტის საკუთრებაში არსებული ყველა ნივთი და არამატერიალური ქონებრივი სიკეთე. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, მუნიციპალიტეტის ქონებას განეკუთვნება: ა)მუნიციპალიტეტისთვის კანონით მიკუთვნებული ქონება; ბ) სახელმწიფოს მიერ მუნიციპალიტეტისთვის საკუთრებაში გადაცემული ქონება; გ)ავტონომიური რესპუბლიკის მიერ შესაბამისი მუნიციპალიტეტისთვის საკუთრებაში გადაცემული ქონება; დ) მუნიციპალიტეტის მიერ საქართველოს კანონმდებლობის შესაბამისად შექმნილი, შეძენილი ან რეგისტრირებული ქონება. ხოლო ამავე კოდექსის 16.2 მუხლის ,,გ“ ქვეპუნქტის თანახმად, მუნიციპალიტეტის საკუთარი უფლებამოსილებაა - ადგილობრივი მნიშვნელობის ბუნებრივი რესურსების, მათ შორის, წყლისა და ტყის რესურსების და მუნიციპალიტეტის საკუთრებაში არსებული მიწის რესურსების, მართვა კანონით დადგენილი წესით. ამავე კოდექსის 163-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, მუნიციპალიტეტი ამ კანონის მე-16 მუხლის მე-2 პუნქტის „თ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული უფლებამოსილების ფარგლებში სასმელი წყლის მიწოდებას და წყალარინებით მომსახურებას უზრუნველყოფს შესაბამისი ლიცენზიატი კერძო სამართლის სუბიექტების საშუალებით იმ დასახლებებში, სადაც სასმელი წყლის მიწოდებას და წყალარინების მომსახურებას შესაბამისი ლიცენზიატი მიმწოდებელი არ ახორციელებს. ,,წყლის შესახებ“ საქართველოს კანონის 21.9 მუხლის თანახმად, თვითმმართველი ერთეულები ვალდებული არიან, გააცნონ მოსახლეობას წყალმომარაგების წყლის ობიექტების სანიტარიული დაცვის ზონისა და მისი სარტყლების საზღვრები, აგრეთვე ამ ზონის ფარგლებში მოქმედი რეჟიმი.

საქმეში წარმოდგენილი მასალებით კი დასტურდება, რომ ...ის მუნიციპალიტეტის გამგეობაში სოფ. ...ას სასმელი წყლის წყალშემკრები ცენტრალური ავზი არ არის მოქცეული მოპასუხე შპს ,,...ის“ საკუთრებაში. სააპელაციო სასამართლოს სხდომაზე, მესამე პირის- შპს ,,ჯ...ის“ წარმომადგენელმა დაადასტურა პირველი ინსტანციის სასამართლოში გაკეთებული განმარტება, რომ აღნიშნული ტერიტორია აღრიცხულია მათ ბალანსზე, თუმცა საკუთრების უფლება რეგისტრირებული არ არის. ასევე საქმეში წარმოდგენილია ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 28 მაისის N3/27-10 გადაწყვეტილება, რომლითაც დადგენილია, რომ შპს ,,ჯ...ი“ არ წარმოადგენს სოფელი ...ას წყალმომარაგების წყლის ობიექტისათვის აუცილებელი სანიტარული დაცვის ზონების მომწყობ უფლებამოსილ სუბიექტს. შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო იზიარებს ქვედა ინსტანციის სასამართლოების დასკვნას, რომ განსახილველ შემთხვევაში დადასტურებულია ...ის მუნიციპალიტეტის გამგეობის ვალდებულება ქმედების განხორციელების თაობაზე.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორების მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნიან საკასაციო საჩივრების დასაშვებად ცნობის საფუძველს, მოცემულ საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს - წარმატების პერსპექტივა.

ამდენად, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც, საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნენ დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ...ის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ე. წ-ის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 14 ნოემბრის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე: ნ. ქადაგიძე

მოსამართლეები: ქ. ცინცაძე

ნ. სხირტლაძე