#ბს-804(კ-19) 2 აპრილი, 2020 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ს. ა-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 5 მარტის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2016 წლის 23 აგვისტოს ს. ა-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიმართ.

მოსარჩელემ სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2016 წლის 27 აპრილის #11825 ბრძანების, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2016 წლის 27 აპრილის #056-21 საგადასახადო მოთხოვნის, ნაწილობრივ დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 15 მარტის #6449 ბრძანების, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2016 წლის 5 აგვისტოს #12366/2/16, #13054/2/16 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა და მოპასუხეებისთვის 4 000 ლარის ოდენობით ადვოკატის მომსახურების საფასურის სოლიდარულად დაკისრება მოითხოვა.

მოსარჩელის მითითებით, ლილოს ბაზრობის სპეციფიკიდან გამომდინარე, ასევე ბუღალტერის რჩევით, სასაქონლო-მატერიალური მარაგების აღსარიცხავად გამოყენებული ჰქონდა სსკ-ის 145-ე მუხლის მე-4 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით განსაზღვრული საშუალო შეწონილი შეფასების მეთოდი. აღნიშნული მეთოდით სასაქონლო-მატერიალური მარაგების აღსარიცხავად ყოველთვიურად ადგენდა ინვენტარიზაციის აქტებს, ასევე დგინდებოდა შეძენილი სმფ და რეალიზებული საქონლის თვითღირებულება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 21 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ს. ა-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 21 დეკემბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ს. ა-მა, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 5 მარტის განჩინებით ს. ა-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 21 დეკემბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, სადავოდ გამხდარი აქტების კანონიერებას ვერ განსაზღვრავს გადასახადის გადამხდელის მიერ სასაქონლო-მატერიალურ ფასეულობათა აღრიცხვის მიზნით შერჩეული მეთოდი. კანონიერების განმსაზღვრელი შესაძლოა გახდეს გადასახადის გადამხდელის მიერ იმ რეგულაციის დაუცველობა, რასაც ითვალისწინებს საგადასახადო კოდექსი. აღნიშნულთან დაკავშირებით პალატამ მიუთითა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 145-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე, „გადასახადების ადმინისტრირების შესახებ“ საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2010 წლის 31 დეკემბრის #996 ბრძანების 24-ე მუხლის პირველ პუნქტზე, ასევე 136-ე მუხლის 1-ლ ნაწილზე, რომლის თანახმად, გადასახადის გადამხდელი ვალდებულია სწორად და დროულად აღრიცხოს შემოსავლები და ხარჯები დოკუმენტურად დადასტურებულ მონაცემთა საფუძველზე, ამ თავით გათვალისწინებული მეთოდების გამოყენებით და მიაკუთვნოს იმ საანგარიშო პერიოდს, რომელშიც მოხდა მათი მიღება და გაწევა. პალატის მითითებით, ამავე მუხლის მე-2 ნაწილი ითვალისწინებს, რომ თუ ამ თავით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული, გადასახადის გადამხდელი შემოსავლებისა და ხარჯების აღსარიცხავად იყენებს საკასო ან დარიცხვის მეთოდს, იმის მიხედვით, თუ რომელ მეთოდს იყენებს ბუღალტრული აღრიცხვისათვის; ხოლო მე-3 ნაწილის თანახმად, გადასახადის გადამხდელი ვალდებულია სრულად აღრიცხოს თავის საქმიანობასთან დაკავშირებული ყველა ოპერაცია, რათა გარანტირებული იყოს კონტროლი მათ დაწყებაზე, მიმდინარეობასა და დასრულებაზე. პალატამ აღნიშნა, რომ როგორც საქმის მასალებით დასტურდება, გადასახადის გადამხდელი იმგვარად ახორციელებდა შემოსავლებისა და ხარჯების აღრიცხვას, რომ შეუძლებელი იყო ყოველ კონკრეტულ ოპერაციაზე კონტროლის განხორციელება, რის გამოც შემოსავლებისა და ხარჯების დადგენის მიზნით საგადასახადო ორგანო უფლებამოსილი იყო გაანგარიშება მოეხდინა საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-5 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის გამოყენების შედეგად.

ამასთან, პალატის მითითებით, გადამხდელი უფლებამოსილია მოახდინოს საქონლის რეალიზაცია მისი შეხედულებისამებრ, თუმცა ყოველი ოპერაციის აღრიცხვა უნდა აწარმოოს იმგვარად, რომ შესაძლებელი იყოს კონტროლის განხორციელება მის დაწყებაზე, მიმდინარეობასა და დასრულებაზე, რაც გადასახადის გადამხდელს არ აქვს ნაწარმოები.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 5 მარტის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ს. ა-მა, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორის მითითებით, სააპელაციო სასამართლომ გამოიყენა კანონი, კერძოდ, საგადასახადო კოდექსის 73.5 მუხლის „ა“ ქვეპუნქტი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა. კასატორის მითითებით, გასვლითი საგადასახადო შემოწმების აქტში არ არის მითითებული საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისი კონკრეტული ქვეპუნქტი, რომლის საფუძველზეც განხორციელდა დამატებით დარიცხვა, რაც ის შემთხვევაა, როდესაც აუდიტის დეპარტამენტს დარიცხვის სამართლებრივი საფუძველი არ გააჩნდა. კონკრეტული სამართლებრივი ნორმის გავრცელება/მისადაგება შესაძლებელია კონკრეტულ განხორციელებულ ქმედებებზე, ხოლო მოცემულ შემთხვევაში, გადამხდელის რომელმა ქმედებებმა გამოიწვია დამატებით დარიცხვა, გაურკვეველია.

კასატორის მითითებით, საკასო და დარიცხვის პრინციპები საგადასახადო კოდექსის მიხედვით ადგენენ/განსაზღვრავენ შემოსავლების მიღებისა და ხარჯების გაწევის მომენტებს, ხოლო მოცემულ შემთხვევაში, დავა ეხება შემოსავლებისა და ხარჯების ოდენობებს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 14 ივნისის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ს. ა-ის საკასაციო საჩივარი. ამავე განჩინებით კასატორს – ს. ა-ს გადაუვადდა სახელმწიფო ბაჟის გადახდა მოცემულ საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებამდე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ს. ა-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

განსახილველ შემთხვევაში, გასაჩივრებული აქტების საფუძველზე, მოსარჩელეს ბიუჯეტში ერიცხება დამატებითი გადასახდელი. დავის ძირითად საგანს წარმოადგენს საგადასახადო შემოწმების ფარგლებში მოსარჩელის გადასახადების არაპირდაპირი მეთოდით განსაზღვრა და საჩივრის განუხილველად დატოვების საკითხი. მოსარჩელეს არაპირდაპირი მეთოდით დარიცხვა არამართებულად მიაჩნია, ვინაიდან გადასახადის გადამხდელი ბუღალტრულ აღრიცხვას აწარმოებდა საშუალო შეწონილი მეთოდის გამოყენებით, რომლის ფარგლებშიც ახორციელებდა ყოველთვიურ ინვენტარიზაციას და ადგენდა შეძენილი სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების თვითღირებულებას, ასევე რეალიზებული საქონლის ღირებულებას. მოსარჩელის პოზიციით აღრიცხვის ხსენებული მეთოდი არ ითვალისწინებს ყოველ კონკრეტულ ოპერაციაზე შესაბამისი დოკუმენტის წარმოებას. შეძენისა და რეალიზებული პროდუქციის ღირებულება და მათგან გამომდინარე დასაბეგრი ბაზა იანგარიშება საშუალო შეწონილი მეთოდის გამოყენებით.

საკასაციო სასამართლო ყურადღებას გაამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ საგადასახადო ორგანოს მიერ არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენების საფუძველზე დარიცხვა განხორციელდა საშემოსავლო გადასახადში. საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო პალატის მოსაზრებას, რომ სადავოდ გამხდარი აქტების კანონიერებას ვერ განსაზღვრავს გადასახადის გადამხდელის მიერ სასაქონლო-მატერიალურ ფასეულობათა აღრიცხვის მიზნით შერჩეული მეთოდი. კანონიერების განმსაზღვრელი შესაძლოა გახდეს გადასახადის გადამხდელის მიერ იმ რეგულაციის დაუცველობა, რასაც ითვალისწინებს საგადასახადო კოდექსი. გადასახადის გადამხდელი უფლებამოსილია სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების აღსარიცხად გამოიყენოს საშუალო შემოწინილი შეფასების მეთოდი, თუმცა ხარჯებისა და შემოსავლების აღსარიცხად იგი ვალდებულია გამოიყენოს საკასო ან დარიცხვის მეთოდი იმგვარად, რომ სრულად იყოს შესაძლებელი კონტროლის განხორციელება თითოეულ ოპერაციაზე, მის დაწყებაზე, მიმდინარეობასა და დასრულებაზე.

საქმის მასალებით დასტურდება, რომ გადასახადის გადამხდელი იმგვარად ახორციელებდა შემოსავლებისა და ხარჯების აღრიცხვას, რომ შეუძლებელი იყო ყოველ კონკრეტულ ოპერაციაზე კონტროლის განხორციელება. საგადასახადო კოდექსი სააღრიცხვო დოკუმენტად მოიაზრებს პირველად დოკუმენტებს (მათ შორის, პირველად საგადასახადო დოკუმენტებს), ბუღალტრული აღრიცხვის რეგისტრებს და სხვა დოკუმენტებს, რომელთა საფუძველზეც განისაზღვრება გადასახადებით დაბეგვრის ობიექტები, დაბეგვრასთან დაკავშირებული ობიექტები და დგინდება საგადასახადო ვალდებულებები (8.22 მუხლი). აღნიშნულ დოკუმენტთა არარსებობას თავად ს. ა-ც ადასტურებს, როდესაც მიუთითებს, რომ შემოსავლებისა და ხარჯების დადგენა ხდებოდა ინვენტარიზაციის საფუძველზე. შესაბამისად, შემოსავლებისა და ხარჯების დადგენის მიზნით, საგადასახადო ორგანო უფლებამოსილი იყო გაანგარიშება მოეხდინა თანახმად საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-5 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტისა, რომლის მიხედვით, საგადასახადო ორგანოს უფლება აქვს, პირის საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვროს არაპირდაპირი მეთოდების გამოყენებით (აქტივების სიდიდის, საოპერაციო შემოსავლებისა და ხარჯების, პირის შესახებ ინფორმაციის მისი საქმიანობის სხვა საგადასახადო პერიოდთან ან სხვა ამგვარი გადასახადის გადამხდელის შესახებ მონაცემების შედარების, აგრეთვე სხვა მსგავსი ინფორმაციის ანალიზის საფუძველზე) თუ პირს არ აქვს სააღრიცხვო დოკუმენტაცია ან სააღრიცხვო დოკუმენტაციით შეუძლებელია დაბეგვრის ობიექტის დადგენა.

ამასთან, სასამართლოს მიაჩნია, რომ საგადასახადო შემოწმების აქტში აუდიტორთა მიერ მოყვანილი ფაქტობრივი გარემოებები და მათი სამართლებრივი შეფასება ერთმნიშვნელოვნად იძლეოდა იმის შესაძლებლობას, რომ გადასახადის გადამხდელს დაედგინა 73-ე მუხლის რომელი ნაწილისა და ქვეპუნქტის საფუძველზე იყო დარიცხვის არაპირდაპირი მეთოდი გამოყენებული.

რაც შეეხება შემოსავლების სამსახურის სადავო აქტის განუხილველად დატოვების საკითხს, აღსანიშნავია, რომ აუდიტის დეპარტამენტის 2016 წლის 25 იანვრის #056-3 საგადასახადო მოთხოვნა ს. ა-მა გაასაჩივრა შემოსავლების სამსახურში, სადაც 2016 წლის 15 მარტის #6449 ბრძანებით სადავო საკითხზე წარდგენილი საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, დაევალა აუდიტის დეპარტამენტს, გადამხდელისგან გამოეთხოვა რეალიზებული საქონლის სახეობების მიხედვით ფასნამატის შესახებ ინფორმაცია, ხოლო აუდიტის დეპარტამენტს დაევალა, რეალიზებულ საქონელზე ფასნამატის განსაზღვრის მიზნით ეხელმძღვანელა მომჩივნის მიერ დაფიქსირებული ფასნამატის შესახებ ინფორმაციით, სათანადო საფუძვლების არსებობის შემთხვევაში, განეხორციელებინა შემოწმებით დარიცხული თანხების კორექტირება. აღსანიშნავია, რომ ეს უკანასკნელი ბრძანება გადასახადის გადამხდელის მიერ არ ყოფილა გასაჩივრებული. შესაბამისად, მითითებული ბრძანებით განსაზღვრული გაანგარიშების მეთოდი გადასახადის გადამხდელისთვის მისაღები იყო. ხსენებული ბრძანების აღსრულების მიზნით გამოიცა აუდიტის დეპარტამენტის 2016 წლის 14 აპრილის დასკვნა, რომლითაც გათვალისწინებულ იქნა გადასახადის გადამხდელის მიერ წარდგენილი დოკუმენტები და მათ საფუძველზე მოსარჩელეს შეუმცირდა 142 774 ლარი. გადასახადის გადამხდელმა მხოლოდ აღნიშნულის შემდგომ გახადა სადავოდ შემოსავლების სამსახურის 15.03.2016წ. #6449 ბრძანება და 14.04.2016წ. დასკვნა. საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო პალატის მოსაზრებას, რომ ს. ა-ის ეს უკანასკნელი საჩივარი წარმოადგენს იმავე პირის მიმართ იმავე დავის განმხილველი ორგანოს - შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 15 მარტის #6449 ბრძანების აღსრულების მიზნით გამოცემულ აქტზე წარდგენილ საჩივარს. გასაჩივრებული აქტის შინაარსი შეესაბამება დავის განხილვისას მიღებული გადაწყვეტილების შინაარსს - 15.03.2016წ. #6449 ბრძანება და 14.04.2016წ. დასკვნა ურთიერთშესაბამისობაშია.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა. ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლოს მითითებით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 39-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტის თანახმად, სახელმწიფო ბაჟის ოდენობა საკასაციო საჩივრისათვის შეადგენს დავის საგნის ღირებულების 5 პროცენტს, მაგრამ არანაკლებ 300 ლარისა; ხოლო იმავე მუხლის მე-3 ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტის თანახმად, ფიზიკური პირისათვის სახელმწიფო ბაჟის ოდენობა საკასაციო ინსტანციის სასამართლოში არ უნდა აღემატებოდეს - 6 000 ლარს. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. ამდენად, თუ კასატორს წინასწარ არ აქვს გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი საკასაციო საჩივარზე და მას მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად, გადავადებული აქვს სახელმწიფო ბაჟის გადახდა საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებამდე, მისი საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად მიჩნევის შემთხვევაში, მას დაეკისრება გადასახდელი სახელმწიფო ბაჟის 30 პროცენტი. აღნიშნულიდან გამომდინარე, ვინაიდან კასატორს - ს. ა-ს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 14 ივნისის განჩინებით სახელმწიფო ბაჟის გადახდა გადაუვადდა მოცემულ საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებამდე, კასატორს - ს. ა-ს უნდა დაეკისროს სახელმწიფო ბაჟის გადახდა 1 800 ლარის ოდენობით.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ს. ა-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 5 მარტის განჩინება;

3. ს. ა-ს დაეკისროს სახელმწიფო ბაჟის – 1 800 ლარის გადახდა;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ვ. როინიშვილი