#ბს-989(2კ-19) 21 მაისი, 2020 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 19 დეკემბრის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2017 წლის 24 მარტს ნ. ს-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ არქიტექტურის სამსახურის მიმართ.

მოსარჩელემ ქალაქ თბილისის მერიის არქიტექტურის სამსახურის 2014 წლის 24 ივნისის #1317587 გადაწყვეტილების, „ქ. თბილისში, ...ის ქ. #77-79-ში (ყოფილი ...ის ქ. #73ბ) არსებული მიწის ნაკვეთისათვის სპეციალური (ზონალური) შეთანხმების გაცემის შესახებ“ ქალაქ თბილისის მერიის 2014 წლის 5 ივნისის #1373 განკარგულების, ქალაქ თბილისის მერიის სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2016 წლის 11 აპრილის #2535827 ბრძანებისა და ნ. ს-ის 2016 წლის 16 აგვისტოს #293370/15 ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში, „ი. ქ-ის წარმომადგენლის დ. ა-ისა და ნ. ს-ის ადმინისტრაციული საჩივრების დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის თაობაზე“ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 2017 წლის 13 იანვრის #1-94 ბრძანების ბათილად ცნობა მოითხოვა.

სარჩელის მიხედვით, მოსარჩელე შვილთან ერთად 2003 წლიდან ცხოვრობს ქ. თბილისში, ...ის ქუჩა #15-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის მე-2 სართულზე მდებარე ბინაში. აღნიშნული უძრავი ქონება მას თანასაკუთრების უფლებით ეკუთვნის. სწორედ მათ საცხოვრებელ სახლს ესაზღვრება მშენებარე კორპუსი, რომელიც განთავსებულია მიწის ნაკვეთზე, მდებარე: ქ. თბილისი, ...ის ქუჩა #77-79. მისივე განმარტებით, მშენებლობის დაწყებამდე აღნიშნულ მიწის ნაკვეთზე (965 კვ.მ) მდებარეობდა ერთსართულიანი შენობა სარდაფით. ქალაქ თბილისის მერიის სსიპ ქალაქ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2016 წლის 11 აპრილის #2535827 ბრძანებით შეთანხმდა არქიტექტურული პროექტი, სადაც განაშენიანების ფართობი განისაზღვრა - 718 კვ.მ-ით, ხოლო საერთო ფართობი - 6540.61 კვ.მ-ით, საცხოვრებელი ფართობი - 3196.88 კვ.მ-ით, შენობა-ნაგებობის კონსტრუქციული სიმაღლე - 48.3 მეტრით. სამშენებლო მიწის ნაკვეთი მოქცეულია სზ-6-ში, სადაც კანონმდებლობით მიწის ნაკვეთის განაშენიანების მაქსიმალური კოეფიციენტია კ1=0,5, ხოლო ინტენსივობის მაქსიმალური კოეფიციენტია კ2=2,5. მოსარჩელე ასევე განმარტავს, რომ ქალაქ თბილისის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების საკითხთა კომისიის 2014 წლის 23 მაისის #20 სხდომის ოქმისა და ქალაქ თბილისის მერიის 2014 წლის 5 ივნისის #1373 განკარგულების საფუძველზე, არსებული მიწის ნაკვეთის ქალაქთმშენებლობისათვის პარამეტრები გაიზარდა და კ1 გაუტოლდა 0,7-ს, ხოლო კ2 - 4.6-ს, რის შედეგადაც დაირღვა მოსარჩელისთვის კანონით მინიჭებული უფლებები. მოსარჩელის მითითებით, მისი ბინის ფანჯრების წინ, რომელიც წარმოადგენს საცხოვრებელი ოთახების ერთადერთ ბუნებრივ განათების საშუალებას, რამდენიმე სანტიმეტრის მანძილზეა ამოშენებული მშენებარე კორპუსის კედელი; არ არის დაცული მშენებლობის უსაფრთხოების წესები, რის გამოც ხდება სამშენებლო მასალის მტვრის მიმოფანტვა. მოსარჩელე ასევე აღნიშნავს, რომ მიმდინარე მშენებლობა საფრთხეს უქმნის ახლანდელი და მომავალი თაობებისთვის ჯანსაღი საცხოვრებელი გარემოს არსებობას. მოსარჩელის მითითებით, წარმოებული მშენებლობის შედეგად საცხოვრებლად გაუსაძლისი პირობების გამო, მას მოუწია საცხოვრებლად სხვა ადგილზე გადასვლა, რაც არსებით ზიანს აყენებს მის კანონიერ ინტერესებს.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 12 აპრილის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 16.2 მუხლის საფუძველზე, საქმეში მესამე პირად ჩაება შპს „...ი“.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 19 მაისის განჩინებით ნ. ს-ის სარჩელისა გამო, მოპასუხეების - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის, მესამე პირის - შპს „...ის“ მიმართ, ქალაქ თბილისის მერიის სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2014 წლის 24 ივნისის #1317587 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის თაობაზე მოთხოვნის ნაწილში, შეწყდა ადმინისტრაციული საქმის წარმოება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 30 იანვრის გადაწყვეტილებით ნ. ს-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; ბათილად იქნა ცნობილი ნ. ს-ის 2016 წლის 16 აგვისტოს #293370/15 ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 2017 წლის 13 იანვრის #1-94 ბრძანება; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი „ქ. თბილისში, ...ის ქ. #77-79-ში (ყოფილი ...ის ქ. #73ბ) არსებული მიწის ნაკვეთისთვის სპეციალური (ზონალური) შეთანხმების გაცემის შესახებ“ ქალაქ თბილისის მერიის 2014 წლის 5 ივნისის #1373 განკარგულება, „არქიტექტურული პროექტის შეთანხმების და მშენებლობის სანებართვო მოწმობის გაცემის შესახებ“ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2016 წლის 11 აპრილის #2535827 ბრძანება; ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიას (მერს) და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურს საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების შესწავლის, გამოკვლევისა და ურთიერთშეჯერების საფუძველზე, კანონით დადგენილ ვადაში და წესით, ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა დაევალათ.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 30 იანვრის გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ, სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურმა და შპს „...მა“, რომლებმაც გასაჩივრებულ ნაწილში გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე სრულად უარის თქმა მოითხოვეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 19 დეკემბრის განჩინებით ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის, სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის, შპს „...ის“ სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 30 იანვრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა ქალაქ თბილისის საკრებულოს 2009 წლის 27 მარტის #4-13 გადაწყვეტილებით დამტკიცებული „ქ. თბილისის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესების“ (სადავო პერიოდში მოქმედი) 24-ე მუხლზე და აღნიშნა, რომ დასაშვებია კოეფიციენტების მაქსიმალური მაჩვენებლების გადამეტება მხოლოდ შესაბამისი პირობების არსებობისას, თუმცა აპელანტები ვერ უთითებდნენ, კონკრეტულად რომელი მათგანი იქცა გადაწყვეტილების მიღების საფუძვლად. სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, აპელანტების მიერ ასეთ საპატიო მიზეზად დასახელებულ იქნა ის გარემოება, რომ საპროექტო ტერიტორია შესაბამისობაში მოვიდა არსებულ განაშენიანებასთან, თუმცა პალატამ აღნიშნა, რომ მითითებული საფუძველი გასაჩივრებულ აქტში (დასკვნაში) ასახული არ იყო, შესაბამისად, აღნიშნული წარმოადგენდა მხოლოდ მათ მოსაზრებას, მათი ზეპირსიტყვიერი განმარტების ნაწილს და არა აქტის გამოცემის ფაქტობრივ საფუძველს, რაც საფუძველმოკლებულს ხდიდა ამ თვალსაზრისით, სადავო აქტის კანონიერების შემოწმებას. პალატამ აღნიშნა, რომ იმ პირობებშიც კი, თუკი სასამართლო დაუშვებდა მითითებულ საფუძველს, აპელანტი ვერ წარმოადგენდა იმ დასაბუთებას, რამაც დედაქალაქის ქალაქმშენებლობითი და არქიტექტურული, აგრეთვე ქალაქის განვითარებასთან დაკავშირებული სხვა „განსაკუთრებული მიზეზების“ არსებობის გამო ...ის ქუჩაზე (...ის ქუჩის კვეთა და მიმდებარე მონაკვეთი), ფაქტობრივად შექმნილი განაშენიანების გათვალისწინებით, შექმნა კოეფიციენტის გადამეტების საჭიროება. ის გარემოება კი, რომ უძრავი ქონებისათვის ქალაქმშენებლობითი პარამეტრების გაზრდის მოთხოვნით წარდგენილ განცხადებას თან ახლდა საჭირო დოკუმენტაცია, პალატის მოსაზრებით, თავისთავად არ ქმნისდა იმის მტკიცების საფუძველს, რომ გადაწყვეტილება სპეციალური (ზონალური) შეთანხმების გაცემის თაობაზე მიღებულია ყველა ამ დოკუმენტის, მასში ასახული მონაცემებისა და პარამეტრების ყოველმხრივი, სრული და ობიექტური გამოკვლევის საფუძველზე.

გაზრდილი პარამეტრების ფარგლებში ქალაქ თბილისის მერიის სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2016 წლის 11 აპრილის #2535827 სადავო ბრძანებასთან მიმართებით, პალატამ აღნიშნა, რომ იმ პირობებში, როდესაც ეჭვქვეშ იქნა დამდგარი მშენებლობის ნებართვის გაცემის მიზნით წარდგენილი საექსპერტო დასკვნის არსებობის ფაქტი, უსაფუძვლო იყო აპელანტების მითითება იმ გარემოებაზე, რომ სადავო ბრძანება შეესაბამებოდა „მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის #57 დადგენილების მოთხოვნებს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 19 დეკემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურმა, რომლებმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

კასატორის - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მითითებით, მოცემულ შემთხვევასთან მიმართებით, სახეზე იყო კანონმდებლობით გათვალისწინებული ყველა წინაპირობა: მხარის მიერ წარდგენილ იქნა შესაბამისი დასაბუთების ალბომი (ქალაქგეგმარებითი პროექტი), რომელიც მიუთითებდა წარდგენილი საპროექტო გადაწყვეტილების შესაბამისობას მიმდებარედ ჩამოყალიბებულ განაშენიანებასთან, ასევე აღინიშნა, რომ საბჭოს მიერ გაცემულ იქნა დადებითი რეკომენდაცია, რამაც შექმნა ის წინაპირობა, რომ მერიას მიეღო სპეციალური (ზონალური) შეთანხმების გაცემის თაობაზე სადავო შინაარსის მქონე გადაწყვეტილება. კასატორის განმარტებით, იმ პირობებში, როდესაც დასაბუთებულია განაშენიანებისა და განაშენიანების ინტენსივობის კოეფიციენტის გაზრდის „სივრცითი მოწყობისა და ქალაქმშენებლობითი საფუძვლების შესახებ“ კანონის 31-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტით განსაზღვრული პირობა, დაუსაბუთებელია სასამართლოს მითითება მაკომპენსირებელ ღონისძიებებზე. გარდა აღნიშნულისა, კასატორი აღნიშნავს, რომ მოსარჩელის მიერ წარდგენილი აუდიტორული დასკვნა შესაძლოა რელევანტური ყოფილიყო სამეზობლო დავის ფარგლებში, რამდენადაც მოსარჩელეს სათანადო პრეტენზიის წაყენება შეუძლია მომიჯნავე მიწის ნაკვეთის მესაკუთრის მიმართ და მსგავსი კატეგორიის საკითხები ვერ გახდება ადმინისტრაციული წესით შესწავლის საგანი.

კასატორის - სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის მითითებით, მისთვის გაუგებარია, რამდენად კანონიერია სასამართლოს მიერ აღმჭურველი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა. კასატორი აღნიშნავს, რომ ძალადაკარგულია საქართველოს ურბანიზაციისა და მშენებლობის მინისტრის 2001 წლის 21 სექტემბრის #59 ბრძანება, რომლითაც დამტკიცებული იყო ბუნებრივი განათებულობისა და ინსოლაციის ნორმები, შესაბამისად, სასამართლოს უნდა შეეფასებინა განსახილველ შემთხვევაში, რა უფრო აღმატებითი იყო - სადავო აქტების გაუქმებით დამკვეთისათვის მიყენებული ზიანი, თუ მოსარჩელის მიერ მითითებული შესაძლო ზიანი, რაც გამოიხატა ინსოლაციისა და ბუნებრივი განათებულობის ნორმების დარღვევაში. კასატორის მითითებით, სადავო ობიექტს სამეზობლო საზღვარი გააჩნია მოსარჩელის საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთთან, თუმცა ამ კუთხითაც დაცულია მიჯნის ზონაში შენობა-ნაგებობათა განთავსების წესები, რადგან პროექტით მოსარჩელის მხარეს გათვალისწინებულია ყრუ კედელი. შესაბამისად, სადავო აქტების გამოცემისას დაცული იყო ყველა ის საკანონმდებლო ნორმა, რაც მიჯნის ზონაში შენობა-ნაგებობის განთავსების წესებს ეხებოდა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 19 და 31 ივლისის განჩინებებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის საკასაციო საჩივრები.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით. საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ განსახილველ შემთხვევაში სახეზეა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის გამოყენების წინაპირობები.

ქალაქ თბილისის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების საკითხთა კომისიის 2014 წლის 23 მაისის #20 სხდომის ოქმის თანახმად (30-ე პუნქტი), დაკმაყოფილდა დ. ლ-ის #AR1221855 განცხადება და თანხმობა მიეცა ქ. თბილისში, ...ის ქუჩა #77-79-ში (ყოფილი ...ის ქ. #73ბ) არსებული მიწის ნაკვეთისთვის ქალაქთმშენებლობითი პარამეტრების გაზრდაზე. არსებული ტერიტორიის განაშენიანების კოეფიციენტი და განაშენიანების ინტენსივობის კოეფიციენტი განისაზღვრა: კ1=0,7, კ2=4,6. საკითხის დადებითად გადაწყვეტას მხარი დაუჭირა 6 წევრმა, ხოლო მის წინააღმდეგ ხმა მისცა ერთმა წევრმა.

„ქ. თბილისში, ...ის ქ. #77-79-ში (ყოფილი ...ის ქ. #73ბ) არსებული მიწის ნაკვეთისათვის სპეციალური (ზონალური) შეთანხმების გაცემის შესახებ“ ქალაქ თბილისის მერიის 2014 წლის 5 ივნისის #1373 სადავო განკარგულებით არსებული მიწის ნაკვეთისათვის განაშენიანების კოეფიციენტისა (კ1) და განაშენიანების ინტენსივობის კოეფიციენტის (კ2) გადამეტების მიზნით გაიცა სპეციალური შეთანხმება საპროექტო წინადადებით წარდგენილი პარამეტრების შესაბამისად და განისაზღვრა: კ1=0,7; კ2=4,6.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს ქალაქ თბილისის საკრებულოს 2009 წლის 27 მარტის #4-13 გადაწყვეტილებით დამტკიცებული „ქ. თბილისის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესების“ (სადავო პერიოდში მოქმედი) 24-ე მუხლის პირველ პუნქტზე, რომლის თანახმად, განაშენიანების კოეფიციენტისა და განაშენიანების ინტენსივობის კოეფიციენტების მაქსიმალური მაჩვენებლები გადამეტებულ შეიძლება იყოს განაშენიანების რეგულირების გეგმების გადაწყვეტების საფუძველზე, თუ: ა) ამას მოითხოვს დედაქალაქის ქალაქმშენებლობითი და არქიტექტურული, აგრეთვე ქალაქის განვითარებასთან დაკავშირებული სხვა განსაკუთრებული მიზეზები; ბ) გადამეტება წონასწორდება ან კომპენსირდება გარკვეული ზომებით, რომელთა გატარება უზრუნველყოფს ჯანსაღი საცხოვრებელი და სამუშაო პირობების მოთხოვნების შელახვისა და გარემოზე არახელსაყრელი ზემოქმედების თავიდან აცილებას, სატრანსპორტო და საინჟინრო ინფრასტრუქტურის მოთხოვნების დაკმაყოფილებას; გ) ამას არ დაუპირისპირდება სხვა საზოგადოებრივი ინტერესები. ამავე მუხლის მე-3 პუნქტის თანახმად, ცალკეულ შემთხვევებში, როდესაც სამშენებლო ნაგებობის მშენებლობა გამართლებულია დასახლების სივრცით-ტერიტორიული დაგეგმვისა და არქიტექტურული, აგრეთვე ტერიტორიის განვითარებასთან დაკავშირებული სხვა განსაკუთრებულ მიზეზებთან (სოციალური, ეკონომიკური, კულტურული და ქალაქგეგმარებითი თვალსაზრისით), დასაშვებია კოეფიციენტის (ტერიტორიის განაშენიანებისა (კ-1) და განაშენიანების ინტენსივობის (კ-2)) ზღვრული მაჩვენებლის გადამეტება, შესაბამისი ქალაქგეგმარებითი პროექტის, მშენებლობის ნებართვის გამცემის შესაბამისი სამსახურის და ქ. თბილისის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების საკითხთა საბჭოს დასკვნის საფუძველზე, რომელსაც განკარგულებით ამტკიცებს ქ. თბილისის მერი. ამავე „წესების“ 2.4 მუხლის თანახმად, განაშენიანებული ტერიტორიების ქალაქმშენებლობითი განვითარება (რაციონალიზაცია, ინტენსივობის, სიმჭიდროვის ზრდა) დასაშვებია, მხოლოდ არსებული საინჟინრო და სატრანსპორტო ინფრასტრუქტურის დოკუმენტურად დადასტურებული შესაბამისობის პირობებში.

ამდენად, ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ დასაშვებია კოეფიციენტების მაქსიმალური მაჩვენებლების გადამეტება მხოლოდ შესაბამისი პირობების არსებობისას, თუმცა მოცემულ შემთხვევაში კასატორები ვერ უთითებენ, კონკრეტულად რომელი მათგანი გახდა გადაწყვეტილების მიღების საფუძველი. გასაჩივრებული აქტი არ არის დასაბუთებული, არ იძლევა იმ გარემოების შემოწმების შესაძლებლობას, რამდენად იქნა დაცული სადავო პერიოდში მოქმედი ქალაქ თბილისის საკრებულოს 2009 წლის 27 მარტის #4-13 გადაწყვეტილებით დამტკიცებული „ქ. თბილისის ტერიტორიის გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესები“, არ არის დასაბუთებული დედაქალაქის ქალაქმშენებლობითი და არქიტექტურული, აგრეთვე ქალაქის განვითარებასთან დაკავშირებული რა განსაკუთრებული მიზეზები იყო სახეზე, რამაც განაპირობა არსებული ტერიტორიის განაშენიანებისათვის დადგენილი ინტენსივობის კოეფიციენტის გაზრდა (კ1=0,5 გაზრდა და განსაზღვრა კ1=0,7-ით, კ2=2,5 გაზრდა და განსაზღვრა კ2=4,6-ით).

ამასთან, დადგენილია, რომ მოსარჩელე არის ქ. თბილისში, ...ის ქუჩა #15-ში არსებული საცხოვრებელი სახლის მე-2 სართულზე მდებარე ბინის მესაკუთრე. მშენებარე კორპუსი განთავსებულია მისი ბინის ფანჯრების წინ, აღნიშნული ფანჯრები წარმოადგენს საცხოვრებელი ოთახების ბუნებრივი განათების ერთადერთ საშუალებას. საქმეში წარმოდგენილი ფოტომასალით დასტურდება, რომ მშენებარე კორპუსის კედელი, რომელიც რამდენიმე სანტიმეტრითაა დაშორებული მოსარჩელის ფანჯრებიდან, ფაქტობრივად გამორიცხავს მოსარჩელის საცხოვრებელი სახლის განიავების, მზის სხივებთან წვდომის და ინსოლირების შესაძლებლობას. ის გარემოება კი, რომ არ არსებობს განათებისა და ინსოლაციის მარეგულირებელი ნორმები, ადმინისტრაციულ ორგანოს არ ათავისუფლებს ვალდებულებისგან, დაასაბუთოს და შეაფასოს ის გონივრული ბალანსი, რაც ვლინდება, ერთი მხრივ, განაშენიანების კოეფიციენტის ზრდის საჭიროებასა და მეორე მხრივ, მოსარჩელის უფლებას შორის შეინარჩუნოს ჯანსაღი და უსაფრთხო საცხოვრებელი პირობები, არ დაუშვას მის საკუთრებაში გაუმართლებელი ჩარევა (საექსპერტო დასკვნის საფუძველზე მოსარჩელის ქონების ღირებულება შემცირებულია 70%-ით).

ასევე დადგენილია, რომ გაზრდილი პარამეტრების ფარგლებში, ქალაქ თბილისის მერიის სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2016 წლის 11 აპრილის #2535827 სადავო ბრძანების საფუძველზე, ქ. თბილისში, ...ის ქ. #77-79-ში (ყოფილი ...ის ქ. #73ბ), კერძო საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე შეთანხმდა მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის არქიტექტურული პროექტი და გაიცა მშენებლობის ნებართვა. აღნიშნულთან მიმართებით, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობა მასზედ, რომ იმის გათვალისწინებით, რომ ეჭვქვეშაა დამდგარი მშენებლობის ნებართვის გაცემის მიზნით წარდგენილი საექსპერტო დასკვნის არსებობის ფაქტი, უსაფუძვლოა კასატორის მოსაზრება სადავო ბრძანების „მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის #57 დადგენილების მოთხოვნათა შესაბამისობის თაობაზე.

ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, სააპელაციო სასამართლომ მართებულად მიიჩნია, რომ განსახილველ შემთხვევაში ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ გადაწყვეტილების მიღებისას არ არის სათანადოდ გამოკვლეული საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოება, რაც ადასტურებს მოცემულ შემთხვევაში საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის გამოყენების საჭიროებას.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურს საკასაციო საჩივარზე 19.04.2019წ. #00539 საგადახდო მოთხოვნით გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი - 300 ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურს (ს/კ 205270053) უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი _ 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის #200122900, სახაზინო კოდი #300773150.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 19 დეკემბრის განჩინება;

3. სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურს (ს/კ 205270053) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 19.04.2019წ. #00539 საგადახდო მოთხოვნით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70 პროცენტი - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი #300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ვ. როინიშვილი