ბს-982 (კ-18) 25 ივნისი, 2020 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე ნუგზარ სხირტლაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე

ქეთევან ცინცაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა სს „...-ის“ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლები ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 21.06.2018წ. განჩინებაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

სს „...-მა“ 23.08.2016წ. სასარჩელო განცხადებით მიმართა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას შემოსავლების სამსახურის და ფინანსთა სამინისტროს მიმართ დამატებული ღირებულების გადასახადისა და საშემოსავლო გადასახადის ნაწილში შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 01.06.2015წ. საგადასახადო შემოწმების აქტის, შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 04.06.2015წ. №19475 ბრძანების, 04.06.2015წ. №021-61 საგადასახადო მოთხოვნის, აგრეთვე სსიპ შემოსავლების სამსახურის 27.07.2015წ. №27551 ბრძანების და საჩივრის დაუკმაყოფილებელ ნაწილში საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დავების განხილვის საბჭოს 28.07.2016წ. გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის, აგრეთვე სსიპ შემოსავლების სამსახურის აქტით დარიცხული თანხების დაანგარიშების დავალების მოთხოვნით.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 11.01.2018წ. გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც სააპელაციო წესით გასაჩივრდა სს „...-ის“ მიერ.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 21.06.2018წ. განჩინებით სს „...-ის“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება. სააპელაციო პალატამ სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და სამართლებრივი შეფასება. პალატამ მიუთითა, რომ სს „...-ის“ მიმართ საშემოსავლო და დღგ-ის თანხების დარიცხვა შეესაბამებოდა დავალიანების წარმოშობის დროს მოქმედ კანონმდებლობას, ვინაიდან საგადასახადო კანონმდებლობა დღგ-ის და საშემოსავლო თანხების გადახდის ვალდებულებას აკისრებდა გადასახადის გადამხდელს, განსახილველ შემთხვევაში სს „...-ს“. საკანონმდებლო ცვლილებები, რომლითაც აუქციონის წესით ქონების რეალიზაციის შემთხვევაში დღგ-ის თანხების გადახდაზე პასუხისმგებელი სუბიექტად განისაზღვრა ქონების რეალიზაციის განმახორციელებელი პირი, არ მოქმედებდა დავალიანების წარმოშობის დროს. აღნიშნულ პერიოდში საგადასახადო კანონმდებლობა არ შეიცავდა რაიმე დანაწესს, რაც სს „...-ს“ დღგ-ის გადახადის ვალდებულებისგან გაათავისუფლებდა. საშემოსავლო გადასახადის დარიცხვასთან დაკავშირებით სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ საგადასახადო კოდექსის 154.1 მუხლის თანახმად დამსაქმებელი, რომელიც ხელფასს უხდის დასაქმებულს, ვალდებულია შეასრულოს საგადასახადო აგენტის ფუნქცია, საშემოსავლო გადასახადის გადახდის გზით. აღნიშნული ვალდებულების არსებობა და სს „...-ის“ მხრიდან შეუსრულებლობა სადავო არ არის, რაც სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით მართებულად გახდა სს „...-ის“ მიმართ გადასახადების დარიცხვის საფუძველი.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 21.06.2018წ. განჩინება საკასაციო წესით გასაჩივრდა სს „...-ის“ მიერ, რომელიც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების გზით სარჩელის დაკმაყოფილების თაობაზე ახალი გადაწყვეტილების მიღებას ითხოვს. კასატორი აღნიშნავს, რომ არასწორია სააპელაციო სასამართლოს განჩინება, ვინაიდან სააღსრულებო მოქმედებები განხორციელდა სს „...-ისთვის“ შეტყობინების გარეშე, მათთვის უცნობი იყო რეალიზებული ქონების ნუსხის, აგრეთვე რეალიზაციის შედეგად მიღებული თანხების ოდენობის თაობაზე. სს „...-მა“ არაერთი განცხადებით მიმართა აღსრულების ეროვნულ ბიუროს რეალიზებული ქონების თაობაზე ინფორმაციის მიღების მოთხოვნით, თუმცა განცხადებებზე პასუხი მხოლოდ 2014 წელს იქნა გაცემული. აღნიშნულიდან გამომდინარე სს „...-ის“ მხრიდან შეუძლებელი იყო საგადასახადო აგენტის ფუნქციის შესრულება აღნიშნულისათვის საჭირო ინფორმაციის სააღსრულებო ბიუროსგან მიუღებლობის გამო. ქონების რეალიზაციიდან მიღებული თანხის დღგ-ით დაბეგვრის ვალდებულება გააჩნდა აღსრულების ეროვნულ ბიუროს, რადგან მას გააჩნდა აღნიშნულისათვის საჭირო სრული ინფორმაცია. იგივე საფუძვლებით სააღსრულებო ბიურო ვალდებული იყო ემოქმედა საშემოსავლო გადასახადის ნაწილშიც. სს „...-ის“ მხრიდან ადგილი არ ჰქონია გადასახადების გადახდისაგან თავის არიდებას, საწარმოს კეთილსინდისიერად მოქმედების გამო საგადასახადო ორგანომ სს გაათავისუფლა ჯარიმის და საურავისგან. საგადასახადო ორგანოს მიერ შემოწმებულ პერიოდში არ არსებობდა სამართლებრივი ნორმა, რომლითაც გადამხდელს ეკისრებოდა გასაჩივრებული აქტებით დარიცხული თანხების გადახდა. საგადასახადო კანონმდებლობაში 05.06.2012წ. შესული ცვლილებით აუქციონზე ქონების რეალიზაციის შემთხვევაში დღგ-ის თანხის ბიუჯეტში გადახდის ვალდებულება დაეკისრა ქონების რეალიზაციის განმახორციელებელ სუბიექტს. აღნიშნული ადასტურებს, რომ სს „...-ს“ პასუხისმგებლობა დაეკისრა იმ მოქმედებისთვის, რომელიც მისი შესრულების დროს არ ითვლებოდა სამართალდარღვევად. სააღსრულებო ბიუროს და საგადასახადო ორგანოს მოქმედებით სს „...-ს“ მიადგა მატერიალური ზიანი, რაც მის საკუთრების უფლებას ლახავს.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სს „...-ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო: საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება და საკასაციო საჩივარი ძირითადად შეიცავს მსჯელობას დღგ-ის თანხების დარიცხვის კანონიერების თაობაზე, კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები, რომელიც მისი მოსაზრებით ადასტურებს გასაჩივრებული განჩინების უკანონობას, ძირითადად შეეხება დღგ-ის თანხების დარიცხვას. საშემოსავლო გადასახადის დარიცხვის უკანონობას კასატორი ასაბუთებს დღგ-ის დარიცხვის უკანონობაზე აპელირებით. აღნიშნულ ნაწილში წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. მხარეთა შორის სადავო არ არის საშემოსავლო გადასახადის და დღგ-ის თანხების დარიცხვის საფუძვლების არსებობა. კასატორი არ მიუთითებს, რომ საგადასახადო ორგანოს მიერ დარიცხვა საერთოდ არ უნდა მომხდარიყო, სადავო არ არის აგრეთვე დარიცხული თანხის ოდენობა. კასატორის მოთხოვნა ემყარება გადასახადის გადამხდელი სუბიექტის არასწორად განსაზღვრას. კასატორის მოსაზრებით აღნიშნული საკითხის არასწორად გადაწყდა ვინაიდან გათვალისწინებული არ იქნა, რომ კასატორს არ გააჩნდა აღსრულების ეროვნული ბიუროს მიერ რეალიზებული ქონების, ღირებულების და გადასახადების გადახდისთვის სხვა აუცილებელი დეტალების შესახებ სრული ინფორმაცია. საკასაციო პალატა მიუთითებს საქმეში დაცულ კასატორის მიმართვაზე აღსრულების ეროვნული ბიუროსადმი, რომელიც თარიღდება 2011 წლის 12 აპრილით და შინაარსით დასტურდება, რომ სს „...-ისთვის“ ცნობილი იყო სსიპ აღსრულების ეროვნული ბიუროს მიერ მოქმედებათა განხორციელება კრედიტორთა დავალიანების ამოღების მიზნით (ტ.1.ს.ფ.22). საჯარო რეესტრის ამონაწერით დასტურდება აგრეთვე სს „...-ის“ არაერთ ქონებაზე სააღსრულებო ბიუროს მიერ ყადაღის დადება (ტ.1.ს.ფ.84-97). დასტურდება აგრეთვე, რომ დავალიანებების დაფარვა განხორციელდა 2011 წლის დეკემბრის თვემდე პერიოდში (ტ.1.ს.ფ.28). აღნიშნულ პერიოდში მოქმედი საგადასახადო კოდექსით დღგ-ის და საშემოსავლო გადასახადის გადამხდელ პირად განსაზღვრული იყო გადასახადის გადამხდელი. კანონმდებლობა არ შეიცავდა აუქციონზე ქონების რეალიზაციის შედეგად მიღებული თანხის შესაბამისი დღგ-ის სხვა პირის მიერ გადახდის ვალდებულებაზე მითითებას. ამდენად, არ დასტურდება გასაჩივრებული აქტების კანონსაწინააღმდეგობა, საგადასახადო ორგანოს მიერ მართებულად განისაზღვრა გადასახადის გადამხდელი სუბიექტი. ადგილი არ აქვს პასუხისმგებლობის დაკისრებას იმ ქმედებისთვის, რომელიც მისი ჩადენის დროს სამართალდარღვევად არ ითვლებოდა.

კასატორის მიერ მითითებული ცვლილება, რომლითაც განსხვავებულად მოწესრიგდა აღნიშნული გადასახადის გადამხდელი სუბიექტი, დავალიანების წარმოშობის დროს არ მოქმედებდა. ნორმატიულ აქტს უკუძალა აქვს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ ეს პირდაპირ არის დადგენილი ამ ნორმატიული აქტით („ნორმატიული აქტების შესახებ“ ორგანული კანონის 24.1 მუხ.). აღნიშნული წესიდან გამონაკლისს შეადგენს ისეთი შემთხვევა, როდესაც გასაჩივრებულია სამართალდარღვევის ჩადენასთან დაკავშირებული აქტები, რა დროსაც ნორმატიულ აქტებში განხორციელებული ცვლილების შედეგად ხდება პასუხისმგებლობის დამდგენი ნორმის გაუქმება ან პასუხისმგებლობის ზომის შემსუბუქება (სუს 22.06.2020წ. განჩინება საქმეზე №ბს-858 (3კ-19)). განსახილველ დავაში არც ერთი ზემოაღნიშნული შემთხვევა არ არის სახეზე. საგადასახადო კოდექსში 05.06.2012წ. შესული ცვლილებით შეიცვალა გადასახადის გადამხდელი სუბიექტი, კერძოდ, კოდექსის 176¹.1 მუხლით განისაზღვრა, რომ საგადასახადო დავალიანების გადახდევინების უზრუნველყოფის ღონისძიების ფარგლებში ან სხვა ფულადი ვალდებულების (გარდა სისხლის სამართლის და ადმინისტრაციული წესით დაკისრებული სანქციებისა) გადახდევინების მიზნით საქონლის აუქციონის, პირდაპირი მიყიდვის ან სხვა წესით რეალიზაცია იბეგრება დღგ-ით, ამ ოპერაციაზე დარიცხული დღგ-ის თანხის პირის (საქონლის მესაკუთრის) სახელით ბიუჯეტში გადახდას უზრუნველყოფს საქონლის რეალიზაციის განმახორციელებელი უფლებამოსილი პირი. 176¹.4 მუხლის თანახმად ამ მუხლით გათვალისწინებულ შემთხვევაში დღგ-ით დაბეგვრისა და დღგ-ის თანხის ბიუჯეტში გადახდის წესი განისაზღვრება საქართველოს მთავრობის დადგენილებით. დადგინდა, რომ აღნიშნული დანაწესი ამოქმედდებოდა „ცალკეულ შემთხვევებში დღგ-ით დაბეგვრის და დღგ-ის თანხის ბიუჯეტში გადახდის წესის დამტკიცების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის დადგენილების ამოქმედებისთანავე. „ცალკეულ შემთხვევებში დღგ-ით დაბეგვრის და დღგ-ის თანხის ბიუჯეტში გადახდის წესის დამტკიცების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 25.07.2012წ. №290 დადგენილება ამოქმედდა გამოქვეყნებისთანავე, 27.07.2012წ.. დადგენილებით განისაზღვრა მისი მოქმედების გავრცელება 2012 წლის 1 ივლისიდან წარმოშობილ სამართლებრივ ურთიერთობებზე. ამდენად, ადგილი არ აქვს კანონის უკუძალას, მითითებული საკანონმდებლო ცვლილება გავლენას ვერ მოახდენს გასაჩივრებული აქტების კანონიერებაზე.

მოთხოვნის საფუძვლიანობას არ ადასტურებს აგრეთვე საგადასახადო ორგანოს მიერ სს „...-ის“ გათავისუფლება საგადასახადო სანქციის და საურავისგან. აღნიშნული გარემოება გავლენას ვერ მოახდენს ძირითადი გადასახადის გადახდის ვალდებულებაზე. საურავი და ჯარიმა საგადასახადო სანქციათა სახეობებია, საურავი თავისი შინაარსით უფლებააღდგენითი სანქციაა, რომელიც აიძულებს პირს სათანადოდ შეასრულოს საგადასახადო კანონმდებლობის მოთხოვნები (სუს 13.09.2018წ. განჩინება საქმეზე №ბს-858-850(კ-16)). საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 269.7 მუხლი საგადასახადო ორგანოს ანიჭებს დისკრეციულ უფლებამოსილებას, გაათავისუფლოს კეთილსინდისიერი გადასახადის გადამხდელი დარიცხული სანქციისაგან, რაც არ გულისხმობს საგადასახადო ორგანოს მხრიდან ძირითადი თანხის დარიცხვის უკანონობის აღიარებას. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ სამართალურთიერთობებში მოქმედი კანონის ცოდნის პრეზუმფცია გულისხმობს, რომ პირი იცნობს მოქმედ კანონმდებლობას. კანონის არცოდნა არ შეიძლება იყოს კანონის გამოუყენებლობის საფუძველი (სკ-ის 3.2 მუხ.). აღნიშნული დებულება ზოგადი ხასიათისაა და მას რაიმე მხოლოდ სამოქალაქო სამართლისათვის დამახასიათებელი სპეციფიკური ფუნქცია არ გააჩნია, რის გამო მისი გამოყენება დაიშვება აგრეთვე საჯარო-სამართლებრივ ურთიერთობებშიც. სათანადო წესით გამოქვეყნებული, მოქმედი ნორმის გამოყენება არ არის ადრესატების მიერ მის ცოდნაზე დამოკიდებული. იგულისხმება, რომ კანონმდებლობით გათვალისწინებული წესითა და პროცედურების დაცვით შემუშავებული, სახელმწიფო ენაზე არაბუნდოვნად შედგენილი, ოფიციალურად გამოქვეყნებული, გაცნობისათვის ხელმისაწვდომი, შესასრულებლად სავალდებულო ქცევის ზოგადი წესის შესახებ ინფორმაცია მოქალაქეთათვის ცნობილია, აღნიშნული დამატებით მტკიცებას არ საჭიროებს (სუს 13.09.2018წ. განჩინება საქმეზე №ბს-858-850(კ-16)).

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო არ იზიარებს სს „...-ს“ საკასაციო პრეტენზიებს. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც სს „...-ს“ საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

საკასაციო სასამართლოს 19.10.2018წ. განჩინებით დაკმაყოფილდა სს „...-ის“ შუამდგომლობა და დავის დასრულებამდე გადაუვადდა სახელმწიფო ბაჟის გადახდა 8000 ლარის ოდენობით. ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა ცნობილი, სსსკ-ის 401.4 მუხლის მოთხოვნათა შესაბამისად სს „...-ს“ უნდა დაეკისროს საკასაციო სასამართლოში გადასახდელი ბაჟის, 8000 ლარის 70%, რაც 2400 ლარს შეადგენს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. სს „...-ის“ საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 21.06.2018წ. განჩინება;

3. სს „...-ს“ დაეკისროს გადავადებული სახელმწიფო ბაჟის 70 %-ის - 2400 ლარის გადახდა;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. სხირტლაძე

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ქ. ცინცაძე