საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

საქმე №ბს-292(კ-20) 6 აგვისტო, 2020 წელი

თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემდეგი შემადგენლობა:

ალექსანდრე წულაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები (მოსარჩელეები) - გ. ს-ი, მ. ს-ი

მოწინააღმდეგე მხარე (მოპასუხე) - სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო

მესამე პირი - გი. ს-ი

დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 29 იანვრის განჩინება

კასატორების მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

აღწერილობითი ნაწილი:

გ. ს-მა და მ. ს-მა 2017 წლის 8 მაისს სარჩელით მიმართეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხის - სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მიმართ და ამავე სააგენტოს 2017 წლის 24 აპრილის №... და №... გადაწყვეტილებების ბათილად ცნობა მოითხოვეს.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 7 ივლისის საოქმო განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მეორე ნაწილის საფუძველზე, საქმეში მესამე პირად ჩაბმულ იქნა გი. ს-ი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 11 ივლისის გადაწყვეტილებით გ. ს-ისა და მ. ს-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2017 წლის 24 აპრილის №... გადაწყვეტილება „სარეგისტრაციო წარმოების განახლების შესახებ“ და 2017 წლის 24 აპრილის №... გადაწყვეტილება „რეგისტრაციის შესახებ“; მოპასუხეს დაევალა საქმისთვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ, კანონით დადგენილ ვადაში, ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა სადავო საკითხთან დაკავშირებით. აღნიშნული გადაწყვეტილება გ. ს-მა და მ. ს-მა სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 29 იანვრის განჩინებით გ. ს-ისა და მ. ს-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 11 ივლისის გადაწყვეტილება. აღნიშნული განჩინება გ. ს-მა და მ. ს-მა საკასაციო წესით გაასაჩივრეს.

კასატორები მიუთითებენ ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლზე, რომლითაც განმტკიცებულია სამართლიანი სასამართლოს უფლება. ადამიანის უფლებათა დაცვის ევროპული სასამართლოს პრაქტიკაზე მითითებით, კასატორები აღნიშნავენ, რომ სასამართლომ სათანადოდ უნდა შეისწავლოს მხარეების მიერ წარდგენილი შენიშვნები, არგუმენტები და მტკიცებულებები, გადაწყვეტილება კი უნდა დაასაბუთოს მათი მიუკერძოებელი შეფასებით; პროცესის მონაწილეებისათვის, ისევე როგორც საზოგადოებისათვის, ნათელი უნდა იყოს განსჯის ის პროცესი, რომელიც სასამართლომ გაიარა კონკრეტული გადაწყვეტილების მიღებამდე. საკასაციო საჩივრის თანახმად, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ არის დასაბუთებული და დარღვეულია სამართლიანი სასამართლოს უფლება.

კასატორთა მოსაზრებით, სადავო განჩინება ეწინააღმდეგება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს არსებულ პრაქტიკას. კერძოდ, საკასაციო სასამართლოს განმარტებით, ნივთზე რეგისტრირებული საჯაროსამართლებრივი შეზღუდვა (მისი შინაარსის გათვალისწინებით) გამორიცხავს იმავე ნივთზე სხვა უფლების/ვალდებულების რეგისტრაციას, გარდა იმ შემთხვევებისა, როდესაც სარეგისტრაციო დოკუმენტი გაცემული, მიღებული ან შედგენილია ყადაღის, განკარგვის უფლების შეზღუდვის ან აკრძალვის რეგისტრაციამდე (საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 14 ივლისის განჩინება საქმეზე №ბს-215-214 (კ-16)). კასატორები დამატებით მიუთითებენ „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-19 მუხლსა და 23-ე მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტზე და აღნიშნავენ, რომ განსახილველ შემთხვევაში სადავო ნივთზე რეგისტრირებული იყო შეზღუდვა, რომელიც გამორიცხავდა გი. ს-ის სახელზე საკუთრების უფლების რეგისტრაციას.

საკასაციო საჩივრის ავტორთა განმარტებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილი გამოიყენება მაშინ, როდესაც სასამართლოს არ შეუძლია გამოიკვლიოს საქმეში არსებული კონკრეტული გარემოებები და მისცეს მათ სამართლებრივი შეფასება. კასატორები, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს №ბს-154-151(კ-14), №ბს-153-150(კ-14), №ბს-137-134(კ-14), №ბს-355-351(2კ-14), №ბს-303-299(214) განჩინებებზე მითითებით, აღნიშნავენ, რომ ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა არასწორად გადაწყვიტეს დავა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის საფუძველზე, ვინაიდან არ არსებობს ისეთი შესასწავლი გარემოება, რომლის გამოკვლევაც სასამართლოს არ შეუძლია.

საკასაციო საჩივრის შესაბამისად, სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, - საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე, 105-ე მუხლები. სასამართლომ არ შეამოწმა და არ შეაფასა სარჩელში, ახსნა-განმარტებასა და საპაექრო სიტყვაში წარდგენილი საფუძვლიანი პრეტენზია ფაქტობრივ გარემოებებთან დაკავშირებით, ასევე, სწორად არ შეაფასა სასარჩელო მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძვლები. ამასთანავე, სასამართლომ არ გამოიყენა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 172-ე მუხლი - სასამართლომ არ შეაფასა საქმეში წარმოდგენილი ექსპერტიზის დასკვნები და გასაჩივრებულ განჩინებაში საექსპერტო დასკვნების უარყოფაც არ დაასაბუთა. საექსპერტო დასკვნებით კი დასტურდება, რომ გი. ს-ს დაურეგისტრირდა გაზრდილი ფართობი - 158.26 კვ.მ, რომელიც შენობის პირველ სართულზე არ არსებობს, ხოლო ორი დამოუკიდებელი ექსპერტიზის დასკვნით დადასტურებულია, რომ საჯარო რეესტრში წარდგენილი ნახაზი არ შეესაბამება ...ის ქ. №11-ში არსებულ ორსართულიან სახლს.

საკასაციო საჩივრის მიხედვით, გი. ს-ის მიერ წარდგენილი დოკუმენტაცია არ ქმნიდა საკუთრების უფლების რეგისტრაციის საფუძველს. საჯარო რეესტრის ეროვნულმა სააგენტომ 2017 წლის 13 აპრილის №... გადაწყვეტილებით შეაჩერა სარეგისტრაციო წარმოება, რადგან წარსადგენი იყო თანამესაკუთრეთა თანხმობები. მიუხედავად ასეთი თანხმობების წარუდგენლობისა, გი. ს-ის მოთხოვნა უკანონოდ დაკმაყოფილდა და საკუთრების უფლება უსაფუძვლოდ, სასამართლოს 2013 წლის 31 ივლისის კანონიერ ძალაში შესული განჩინების საწინააღმდეგოდ დარეგისტრირდა სადავო ნივთზე. ამასთან, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 102-ე მუხლიდან გამომდინარე, ერთსა და იმავე საკითხზე წარდგენილი განცხადება მხოლოდ კანონით განსაზღვრული საფუძვლების არსებობის პირობებში უნდა იქნეს განხილული. გი. ს-ს კი ასეთი საფუძვლები არ დაუსახელებია, მას ადმინისტრაციულ ორგანოში ახალი მტკიცებულებები არ წარუდგენია.

კასატორთა მოსაზრებით, სასამართლომ არასწორად გამოიყენა „საჯარო რეესტრის შესახებ“ კანონის 28-ე მუხლი, რადგან საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2013 წლის 26 მარტის №... გადაწყვეტილებით დადასტურებულია ტექნიკური ხარვეზის არარსებობა.

საკასაციო საჩივრის ავტორთა განმარტებით, მოსამართლემ არ განიხილა ის გარემოება, რომ საჯარო რეესტრის ტექნიკური აღრიცხვის არქივში დაცული არის ნ. კ-ეზე გაცემული სარეგისტრაციო მოწმობა, რომლის თანახმად, ნ. კ-ეზე რეგისტრირებული არის მთელი ერთსართულიანი სახლი, სასარგებლო ფართობით -118.33 კვ.მ. საარქივო მასალებით დადასტურებულია, რომ თავდაპირველი აღრიცხვიდან დღემდე ...ის ქ. №11-ში ერთსართულიანი სახლი არ არსებობს. სააპელაციო სასამართლომ გასაჩივრებულ განჩინებაში, მართალია, მიუთითა სასამართლოს 1990 წლის გადაწყვეტილებაზე, მაგრამ ამავე გადაწყვეტილებით დადგენილი გარემოებები სასამართლოს აქტში არ ასახა. გარდა ამისა, სააპელაციო სასამართლომ შეცვალა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2013 წლის 14 თებერვლის №... გადაწყვეტილების შინაარსი და სათანადოდ არ შეაფასა იგი.

კასატორთა მოსაზრებით, სასამართლომ გამოიყენა სადავო მტკიცებულებები, რომელთა ნამდვილობის შემოწმებაზეც სასამართლომ უარი განაცხადა. სააპელაციო სასამართლომ არ შეაფასა მტკიცებულებების ნამდვილობა და სიყალბე, რაც სამართლიანი სასამართლოს უფლების დარღვევას წარმოადგენს. სასამართლოში წარდგენილია ოფიციალური დოკუმენტები, რომელთა გამოკვლევითა და შეფასებით უტყუარად დასტურდება დოკუმენტების სიყალბე. გარდა ამისა, მიუხედავად იმისა, რომ მოპასუხემ არ შეასრულა სასამართლოს დავალება და არ წარადგინა სააპელაციო შესაგებელი, მოსამართლემ არ მიიღო სასამართლოს დავალების შეუსრულებლობისათვის კანონით გათვალისწინებული ზომები, რაც თანასწორობის პრინციპის დარღვევას წარმოადგენს.

კასატორთა განმარტებით, 1991 წლის 27 დეკემბრის ხელშეკრულების სიყალბეს ადასტურებს შემდეგი გარემოებები: სახლის პირველადი აღრიცხვიდან დღემდე ...ის ქ. №11-ში არსებობს მხოლოდ ორსართულიანი სახლი, ერთსართულიანი სახლის არსებობა არ დასტურდება; ტექნიკური ინვენტარიზაციის ბიუროს 1991 წლის №... სარეგისტრაციო მოწმობა გაცემულია არარსებულ სახლზე, შესაბამისად, ის არარა დოკუმენტია; სასამართლოს 1990 წლის 24 იანვრის გადაწყვეტილებით ნ. კ-ე სახლის მესაკუთრედ იმპერატიულად არ ყოფილა ცნობილი; ხელშეკრულება დამოწმებულია არა მეხუთე სახელმწიფო სანოტარო კანტორაში, რომლის სამოქმედო უბანიც იყო სადავო ტერიტორია, არამედ მე-19 სანოტარო კანტორაში; ნასყიდობის ხელშეკრულებაში, ე. ს-ის გარდა, მონაწილეობს კიდევ ორი პირი – ნ. გ. ს-ი და ნ. გა. ს-ი. ხელშეკრულებაში მათი საიდენტიფიკაციო მონაცემები მითითებული არ არის; ნასყიდობის ხელშეკრულებაში შესყიდული ფართი სათანადოდ იდენტიფიცირებული არ არის.

კასატორებმა 2020 წლის 13 ივლისს დამატებით წარმოადგინეს წერილობითი პოზიცია და საკასაციო საჩივარში დასახელებულ პრეტენზიებთან ერთად, მიუთითეს, რომ სააპელაციო სასამართლომ უკანონოდ ჩაიბარა გი. ს-ის ხელმოუწერელი შესაგებელი, მოსამართლემ კანონის მოთხოვნათა დაცვით არ გააკეთა სასამართლო სხდომაზე საქმის შესახებ მოხსენება, ასევე, არ განიხილა მხარეთა შუამდგომლობა მტკიცებულებების ნამდვილობის შემოწმების შესახებ.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორები სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილებას მოითხოვენ.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად ასკვნის, რომ გ. ს-ისა და მ. ს-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრულ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის მოთხოვნებს, რაც გამორიცხავს განსახილველი საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის შესაძლებლობას.

საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები, ვინაიდან:

- არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი;

- არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების საფუძველი;

- სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს;

- საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით;

- კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით და საკასაციო საჩივარში მითითებული პოზიცია ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

შესაბამისად, საქმეზე არ იქმნება საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრული საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების წინაპირობა. ამასთან, საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გამოთქმულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ მოცემული დავა არსებითად სწორად არის გადაწყვეტილი.

საკასაციო სასამართლო, პირველ ყოვლისა, აღნიშნავს, რომ სამართლიანი სასამართლოს უფლება ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, თუმცა აღნიშნული არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ §71; ყუფარაძე საქართველოს წინააღმდეგ §76;Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81). საკასაციო პალატა ყურადღებას გაამახვილებს მასზედ, რომ სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობის თაობაზე სასამართლოს გადაწყვეტილება გასაჩივრებულია მხოლოდ მოსარჩელეთა მიერ, შესაბამისად, მოცემულ საქმეში მთავარ სადავო საკითხს წარმოადგენს იმ გარემოების დადგენა, არსებობს თუ არა სარჩელის სრულად დაკმაყოფილების - გი. ს-ის სახელზე საკუთრების უფლების რეგისტრაციის შესახებ აქტების სრულად ბათილად ცნობის წინაპირობები.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-8 მუხლზე, რომლის თანახმად, სარეგისტრაციო წარმოების დაწყების საფუძველია განცხადება ან უფლებამოსილი ორგანოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება. განცხადებას უნდა ერთოდეს ინსტრუქციით განსაზღვრული სარეგისტრაციო დოკუმენტაცია და ინფორმაცია. მითითებული კანონის მე-9 მუხლის პირველი პუნქტის მიხედვით, რეგისტრაცია წარმოებს როგორც უშუალოდ სარეგისტრაციო თუ სხვა დოკუმენტების, აგრეთვე ამ დოკუმენტაციის სათანადო წესით შექმნილი ელექტრონული ასლების საფუძველზე, ხოლო მე-2 მუხლის „კ“ ქვეპუნქტის თანახმად, სარეგისტრაციო დოკუმენტი არის სამართლებრივი აქტი, რომელიც უშუალოდ წარმოშობს ამ კანონით განსაზღვრული რეგისტრაციის მოთხოვნის უფლებას. შესაბამისად, საკუთრების უფლების რეგისტრაციისა თუ უკვე რეგისტრირებულ უფლებაში ცვლილების განხორციელებისთვის განმცხადებელმა უნდა წარადგინოს საკუთრების უფლების დამადასტურებელი სათანადო დოკუმენტაცია. წინააღმდეგ შემთხვევაში, „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის 21-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, მარეგისტრირებელი ორგანო მიიღებს გადაწყვეტილებას სარეგისტრაციო წარმოების შეჩერების შესახებ, ხოლო თუ სარეგისტრაციო წარმოების შეჩერების ვადაში არ იქნა წარდგენილი სარეგისტრაციო წარმოების შეჩერების საფუძვლის აღმოფხვრის დამადასტურებელი ინფორმაცია ან დოკუმენტი, იმავე კანონის 22-ე მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, მარეგისტრირებელი ორგანო მიიღებს გადაწყვეტილებას სარეგისტრაციო წარმოების შეწყვეტის შესახებ.

სადავო შემთხვევაში, მესამე პირის - გი. ს-ის 2017 წლის 7 აპრილის განცხადების საფუძველზე დაწყებული სარეგისტრაციო წარმოება, რომლითაც მოთხოვნილი იყო მესამე პირის სახელზე რეგისტრირებული ნივთის ფართობის გაზრდა, მარეგისტრირებელმა ორგანომ შეაჩერა და მოითხოვა სათანადო წესით დამოწმებული ყველა თანამესაკუთრის თანხმობა, სარეგისტრაციოდ წარდგენილ შიდა აზომვით ფართთან დაკავშირებით. განმცხადებელმა ვერ წარადგინა თანამესაკუთრეების (მოსარჩელეების) თანხმობა მის სახელზე რეგისტრირებული უძრავი ნივთის ფართობის გაზრდასთან დაკავშირებით, მაგრამ მან მიუთითა ვაკის რაიონის სახალხო სასამართლოს 1990 წლის 24 დეკემბრის №2/435 გადაწყვეტილებაზე და აღნიშნა, რომ დასახელებული გადაწყვეტილების გათვალისწინებით არ არსებობდა თანამესაკუთრეთა თანხმობის წარდგენის საჭიროება.

დადგენილია, რომ მარეგისტრირებელმა ორგანომ გაითვალისწინა გი. ს-ის განცხადება და შედეგად, 2017 წლის 24 აპრილის №... გადაწყვეტილებით განხორციელდა უძრავ ნივთზე რეგისტრირებულ უფლებაში ცვლილების რეგისტრაცია.

საკასაციო პალატა, ზემოაღნიშნულ ფაქტობრივ გარემოებათა საფუძველზე, განმარტავს, რომ, მართალია, გი. ს-მა ვერ წარადგინა მარეგისტრირებელი ორგანოს მიერ მოთხოვნილი დოკუმენტაცია (თანამესაკუთრეთა თანხმობა), მაგრამ მოცემული გარემოება ავტომატურად ვერ გამოიწვევდა სარეგისტრაციო წარმოების შეწყვეტას, რამეთუ მარეგისტრირებელ ორგანოს უნდა შეესწავლა და შეეფასებინა განმცხადებლის მითითება სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესულ გადაწყვეტილებასთან დაკავშირებით. თუკი სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება წარმოშობდა გი. ს-ის საკუთრების უფლებას სადავო უძრავ ნივთზე, იგი აღარ საჭიროებდა თანამესაკუთრეთა თანხმობას მის სახელზე რეგისტრირებული ნივთის ფართობის გაზრდასთან დაკავშირებით. შესაბამისად, წარდგენილი განცხადების საფუძველზე დაწყებული ადმინისტრაციული წარმოების ფარგლებში, საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს უნდა შეეფასებინა ვაკის რაიონის სახალხო სასამართლოს 1990 წლის 24 დეკემბრის №2/435 გადაწყვეტილებისა და სარეგისტრაციო მოთხოვნის ურთიერთშესაბამისობა. ამდენად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ სასარჩელო მოთხოვნის სრულად დაკმაყოფილებისა და გასაჩივრებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების სრულად ბათილად ცნობის საფუძვლები არ არსებობს. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მართებულად დატოვა ძალაში პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სარჩელის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილით გადაწყვეტის თაობაზე. ახალი სარეგისტრაციო წარმოების წარმართვისას კი საჯარო რეესტრის ეროვნულმა სააგენტომ უნდა დაიცვას საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 53-ე და 96-ე მუხლებით რეგლამენტირებული საქმის ყოველმხრივ გამოკვლევისა და დასაბუთებული გადაწყვეტილების მიღების ვალდებულება.

რაც შეეხება კასატორთა არგუმენტს, რომ სადავო აქტები გამოცემულია უძრავ ნივთზე სასამართლოს 2016 წლის პირველი ივნისის განჩინების საფუძველზე რეგისტრაციის აკრძალვის არსებობის პირობებში, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ამ უკანასკნელი საქმის წარმოება დასრულებული იყო (შეწყდა) სადავო აქტების გამოცემის მომენტისთვის. ამდენად, რეგისტრაციის შესახებ გასაჩივრებული გადაწყვეტილებების მიღებისას სასამართლოს განჩინების საფუძველზე საჯაროსამართლებრივი შეზღუდვა აღარ არსებობდა.

საკასაციო პალატა, ასევე, ვერ გაიზიარებს კასატორთა მითითებას სააპელაციო სასამართლოს მიერ საპროცესო კანონმდებლობის დარღვევასთან დაკავშირებით. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სააპელაციო პალატამ გადაწყვეტილების მიღებისას იხელმძღვანელა საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით, რომელთა სიყალბეც დადასტურებული არ არის და არც საქმეში არსებულ დოკუმენტთა ერთობლიობა იძლევა მათ ნამდვილობაში ეჭვის შეტანის საფუძველს. რაც შეეხება საქმის შესახებ მოხსენების გაკეთებას, იგი არ გულისხმობს საქმის დეტალურ აღწერას, არამედ, მოსამართლემ მოკლედ უნდა გადმოსცეს საქმის არსი. მოცემული ვალდებულება კი სააპელაციო პალატამ შეასრულა. შესაგებლის წარუდგენლობასთან დაკავშირებით საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში არ გამოიყენება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანის შესაძლებლობა, შესაგებლის წარდგენით მოპასუხე აფიქსირებს და ასაბუთებს საკუთარ პოზიციას, თუმცა თუ იგი დასახელებული შესაძლებლობით არ ისარგებლებს, სასამართლო მის მიმართ იძულებით ღონისძიებებს ვერ გაატარებს.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლოების მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორების მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს და არ არსებობს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. გ. ს-ისა და მ. ს-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 29 იანვრის განჩინება;

3. კასატორს - მ. ს-ს (პ/ნ ...) დაუბრუნდეს 2020 წლის 13 მარტის №9186726074 საგადახდო დავალებით მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70% - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ა. წულაძე

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ნ. სხირტლაძე