ბს-680 (2კ-19) 08 სექტემბერი, 2020წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე, ქეთევან ცინცაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, განიხილა ჟ. და ჯ. ს-ების საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლები თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 30.01.2019წ. განჩინებაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ჟ. ს-მა 21.04.2017წ. სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე საქართველოს ოკუპირებული ტერიტორიებიდან იძულებით გადაადგილებულ პირთა, განსახლებისა და ლტოლვილთა სამინისტროს მიმართ და სასარჩელო მოთხოვნების დაზუსტების შედეგად მოითხოვა მოპასუხისათვის ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა ქ. თბილისში, ...ის ...-... ...ის N... ...ში ჟ. ...ის მიერ დაკავებული ფართის საკუთრებაში გადაცემასთან დაკავშირებით.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას 18.07.2017წ. მოსამზადებელი სხდომის ოქმით საქმეში, სასკ-ის 16.2 მუხლის საფუძველზე, მესამე პირად ჩაბმულ იქნა მ. ც-ი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 28.12.2017წ. გადაწყვეტილებით ჟ. ს-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ჟ. ს-მა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 29.10.2018წ. განჩინებით საქართველოს ოკუპირებული ტერიტორიებიდან იძულებით გადაადგილებულ პირთა, განსახლებისა და ლტოლვილთა სამინისტროს უფლებამონაცვლედ ცნობილ იქნა სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტო.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 17.01.2019წ. განჩინებით საქმეში, სასკ-ის 16.2 მუხლის საფუძველზე, მესამე პირად ჩაბმულ იქნა ჯ. ს-ი.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 30.01.2019წ. განჩინებით ჟ. ს-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება. სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა ქვედა ინსტანციის სასამართლოს სამართლებრივი შეფასებები და აღნიშნა, რომ იძლებით გადაადგილებულ პირებს შორის საცხოვრებელ ფართთან დაკავშირებით პრეტენზიის განსახილველად უმთავრეს წინაპირობას წარმოადგენს დევნილის სტატუსის არსებობა და შემდეგ ყველა ის კანონიერი წინამძღვრები, რაც აუცილებელია საცხოვრებელი ფართის საკუთრებაში გადასაცემად. ამდენად მ. ც-ის მიერ დევნილის კანონიერად სარგებლობის დადასტურება გავლენას ახდენდა ჟ. ს-ის განცხადების საფუძველზე დაწყებული ადმინისტრაციული წარმოების შედეგზე, რამეთუ ჟ. ს-ი და საქმეში მესამე პირად ჩაბმული მ. ც-ი ერთიდაიმავე ფართის საკუთრებაში გადაცემაზე აცხადებდნენ პრეტენზიას.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 30.01.2019წ. განჩინება საკასაციო წესით გასაჩივრდა ჟ. და ჯ. ს-ების მიერ.

კასატორებმა აღნიშნეს, რომ სასამართლომ დაარღვია სსკ-ის 102-ე და 105-ე მუხლები, კერძოდ არ შეაფასა და არ გამოიკვლია საქმეში დაცული მტკიცებულებები. სასამართლომ არ შეაფასა ადმინისტრაციული ორგანოს 20.06.2017წ. N01-01/07/16111 წერილი, რომლითაც შეწყდა მ. ც-ის განცხადების განხილვა, რის შემდეგაც არ მომხდარა ჟ. ს-ის განცხადების განხილვის განახლება. სასამართლომ არ გამოიყენა სზაკ-ის მე-6 მუხლი, ადმინისტრაციულ ორგანოს მინიჭებული აქვს დისკრეციული უფლებამოსილება დაადგინოს თუ ვინაა ფართის მფლობელი და ისე მიიღოს გადაწყვეტილება, რაც კონკრეტულ შემთხვევაში ადმინისტრაციულ ორგანოს არ განუხორციელებია. ადმინისტრაციულ ორგანოს არ გამოუცია აქტი წარმოების შეჩერების შესახებ, რითაც დაარღვია სზაკ-ის 51-ე მუხლი, ასევე დარღვეულია სზაკ-ის 72-ე, 76-ე, 77-ე, 95-ე, 96-ე, 97-ე, სსკ-ის მე-19, სასკ-ის მე-20 და 33¹ მუხლები. კასატორები აღნიშნავენ, რომ მოპასუხე ადმინისტრაციულმა ორგანომ მხოლოდ იმის გამო შეაჩერა ჟ. ს-ის განცხადების განხილვა, რომ ფართის გადაცემა მოითხოვა ასევე მ. ც-მა, რომელიც არ არის ჟ. ს-ის ოჯახის წევრი. ადმინისტრაციული ორგანო არსად უთითებს იმის შესახებ, რომ წარმოება მ. ც-ის ლტოლვილის სტატუსიდან გამომდინარე შეჩერდა. სასამართლოს არ შეუფასებია ის გარემოება, რომ მოპასუხე ადმინისტრაციულმა ორგანომ 09.02.2016წ. და 09.12.2016წ. განახორციელა ვიზიტები სადავო ფართზე, რაც ემსახურებოდა ჟ. ს-ისთვის ფართის საკუთრებაში გადაცემას. ამავდროულად, ადმინისტრაციული ორგანო საქმეში წარმოდგენილი 01.02.2017წ. წერილით ადასტურებს, რომ მ. ც-მა 13.12.2016წ. მიმართა სამინისტროს შესაბამისი განცხადებით, რაც იმაზე მიუთითებს, რომ 2016 წლის 09 თებერვლიდან 2016 წლის 13 დეკემბრამდე ჟ. ს-ის განცხადებაზე დაწყებული ადმინისტრაციული წარმოების შეჩერების არანაირი საფუძველი არ არსებობდა. ამდენად, ადმინისტრაციულ ორგანოს უსაფუძვლოდ ჰქონდა საქმის წარმოება შეჩერებული. იგი ვალდებული იყო განეხილა ორივე დაინტერესებული პირის განცხადება და დაედგინა ვის ჰქონდა უპირატესი უფლება, ვინ იყო ფაქტობრივი ან/და მართლზომიერი მფლობელი და ისე გადაეწყვიტა საკითხი, რაც მას არ განუხორციელებია. კასატორები მიუთითებენ, რომ საქმეში დაცული მტკიცებულებები, კერძოდ საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სახელმწიფო სერვისების განვითარების სააგენტოს წერილი, ჟ. ს-ის 2009-2010 წლების განცხადებები, რომლითაც იგი ითხოვდა ფართის საკუთრებაში გადაცემას, ასევე კომუნალური გადასახადების ქვითრები ადასტურებენ ჟ. ს-ის მიერ სადავო ფართის ფაქტობრივ ფლობას. მოცემულ შემთხვევაში ფართის საკუთრებაში გადასაცემად არ არის საკმარისი მხოლოდ სურვილი, არამედ უნდა დასტურდებოდეს ფაქტობრივი ან მართლზომიერი ფლობა, რასაც მ. ც-ი ვერ ადასტურებს.

01.06.2020წ. ჟ. და ჯ. ს-ების წარმომადგენელმა გ. ინაურმა განცხადებით მომართა უზენაეს სასამართლოს და აცნობა მ. ც-ის გარდაცვალების შესახებ. ამავე განცხადებით გ. ინაური თვლიდა, რომ მ. ც-ის უფლება არ გადაეცემოდა მემკვიდრეობით, შესაბამისად არსებობდა სარჩელის სრულად დაკმაყოფილების საფუძველი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული განჩინების გაცნობის, საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ჟ. და ჯ. ს-ების საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქმის მასალების მიხედვით ჟ. ს-მა 20.09.2016წ. განცხადებით მიმართა საქართველოს ოკუპირებული ტერიტორიებიდან იძულებით გადაადგილებულ პირთა, განსახლებისა და ლტოლვილთა სამინისტროს და მოითხოვა ქ. თბილისში, ...ის ...-... ...ის N.... ...-... შენობაში არსებული ფაქტობრივად დაკავებული ფართის საკუთრებაში გადაცემა. სამინისტრომ შესაბამისი წერილით ჟ. ს-ს აცნობა, რომ ამავე ფართის საკუთრებაში გადაცემასთან დაკავშირებით სამინისტროსათვის მიმართული ჰქონდა მ. ც-ს, მიმდინარეობდა დავა, შესაბამისად სამინისტრო მოკლებული იყო შესაძლებლობას დაეკმაყოფილებინა განმცხადებლის მოთხოვნა დავის დასრულებამდე, ხოლო დავის ამოწურვის შემდეგ განაახლებდა საცხოვრებელი ფართების საკუთრებაში გადაცემის პროცესს. საქმის მასალებით დასტურდება, რომ დავა მიმდინარეობდა მ. ც-სა და სამინისტროს შორის დევნილის სტატუსის კანონიერებასთან დაკავშირებით, კერძოდ მ. ც-ის მიერ სასამართლო წესით გასაჩივრებული იყო სამინისტროს 19.10.2015წ. N1719 ბრძანება დევნილის სტატუსის ჩამორთმევის თაობაზე. ამდენად, საკასაციო სასამართლო ეთანხმება ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მოსაზრებას და აღნიშნავს, რომ მოცემულ შემთხვევაში შესაფასებელია ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ ადმინისტრაციული წარმოების შეჩერების კანონშესაბამისობა, კერძოდ ადმინისტრაციული წარმოების შეჩერების საფუძვლად მითითებული გარემოების მნიშვნელობა ჟ. ს-ის განცხადების საფუძველზე დაწყებული ადმინისტრაციული წარმოების შედეგზე.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს ოკუპირებული ტერიტორიებიდან იძულებით გადაადგილებულ პირთა, განსახლებისა და ლტოლვილთა მინისტრის 09.08.13წ. N320 ბრძანებით დამტკიცებული „დევნილთა საცხოვრებლით უზრუნველყოფის წესის“ მე-2 მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტსა და „საქართველოს ოკუპირებული ტერიტორიებიდან იძულებით გადაადგილებულ პირთა - დევნილთა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-4 მუხლის „ო“ ქვეპუნქტზე, რომელთა თანახმად „დევნილის გრძელვადიანი საცხოვრებლით უზრუნველყოფა არის დევნილის სტატუსიდან გამომდინარე, დევნილი ოჯახის განსახლების მიზნით მისთვის სახელმწიფო ან ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოების, საერთაშორისო, დონორი ან ადგილობრივი ორგანიზაციების, ფიზიკური ან კერძო სამართლის იურიდიული პირების მიერ საცხოვრებელი ფართობის საკუთრებაში გადაცემა ან სანაცვლოდ მისი სათანადო ფულადი ან სხვა სახის დახმარებით უზრუნველყოფა“. აღნიშნული ნორმის შინაარსი ცხადყოფს, რომ სახელმწიფო იღებს ვალდებულებას უზრუნველყოს დევნილი პირი საცხოვრებელით მისი დევნილის სტატუსიდან, ამ სტატუსის თავისებურებებიდან გამომდინარე. ამდენად, იძულებით გადაადგილებულ პირებს შორის ერთიდაიმავე საცხოვრებელ ფართთან დაკავშირებით პრეტენზიის განსახილველად უმთავრეს წინაპირობას წარმოადგენს დევნილის სტატუსის არსებობა. შესაბამისად დაუსაბუთებელია კასატორების პრეტენზია იმასთან დაკავშირებით, რომ სამინისტროს დაინტერესებული პირების განცხადება უნდა განეხილა ერთმანეთისაგან დამოუკიდებლად და ისე მიეღო შესაბამისი გადაწყვეტილება. საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ საქმის მასალებში დაცულია მ. ც-ის 27.05.2015წ. განცხადება ფართის დაკანონებასთან დაკავშირებით, რომლითაც იგი ფართის მისთვის გადაცემას ითხოვდა დევნილის სტატუსიდან გამომდინარე, დევნილის სტატუსი მას 19.10.2015წ. ჩამოერთვა, შესაბამისად ვინაიდან მ. ც-ი და ჟ. ს-ი ერთიდაიმავე ფართის საკუთრებაში გადაცემაზე აცხადებდნენ პრეტენზიას, მოპასუხე ადმინისტრაციულ ორგანოს არ ჰქონდა შესაძლებლობა, მ. ც-ის დევნილის სტატუსის შესახებ სასამართლოს მიერ საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებამდე, განეხილა და ემსჯელა ჟ. ს-ის 20.09.2016წ. განცხადებაზე. უსაფუძვლოა ასევე კასატორების მოსაზრება იმასთან დაკავშირებით, რომ ადმინისტრაციული ორგანოს 20.06.2017წ. N01-01/07/16111 წერილით შეწყდა მ. ც-ის განცხადების განხილვა, რაც ქმნიდა ჟ. ს-ის განცხადებაზე დაწყებული წარმოების განახლების საფუძველს. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქმეში დაცული საქართველოს ოკუპირებული ტერიტორიებიდან იძულებით გადაადგილებულ პირთა, განსხლებისა და ლტოლვილთა სამინისტროს 20.06.2017წ. N01-01/07/16111 წერილით მ. ც-ს 13.12.2016წ. განცხადების (რომლითაც კვლავ ფართის დაკანონებისთვის მიმართავდა სამინისტროს) პასუხად ეცნობა, რომ ვინაიდან მას დევნილის სტატუსი ჰქონდა ჩამორთმეული, სამინისტრო მოცემულ ეტაპზე მოკლებული იყო განცხადების განხილვის შესაძლებლობას, რაც არ გულისხმობს განცხადების განხილვის შეწყვეტას, არამედ მოხდა განცხადების განხილვის გადავადება შესაბამისი საფუძვლის აღმოფხვრამდე.

sask-is 23-e muxliT gaTvaliswinebuli mavalebeli sarCeliT piri mimarTavs sasamarTlos arsebuli mdgomareobis Secvlis da Sesabamisad, misTvis xelsayreli mdgomareobis miRwevis mizniT. administraciul-samarTlebrivi aqtis gamocemis Taobaze sarCelis dasaSvebobis pirobebs sask-is 23-e muxli, xolo sarCelis safuZvlianobis pirobebs 33-e muxli gansazRvravs. aseT SemTxvevaSi aqtis gamocemaze uari aris sask-is 23-e muxliT dadgenili dasaSvebobis winapiroba. mniSvnelovania, rom dainteresebulma pirma administraciuli organos uari administraciuli aqtis gamocemaze unda gaasaCivros szak-iT dadgenili moTxovnebis Sesabamisad, rac mocemul SemTxvevaSi ar aris daculi.

საქმის მასალებით დადასტურებულია, რომ დევნილის სტატუსთან დაკავშირებული დავა მ. ც-ის სასარგებლოდ გადაწყდა, კერძოდ სუს 24.05.2018წ. Nბს-1156-1150(კ-17) განჩინებით საქართველოს ოკუპირებული ტერიტორიებიდან იძულებით გადაადგილებულ პირთა, განსახლებისა და ლტოლვილთა სამინისტროს საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნა დაუშვებლად და უცვლელად დარჩა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 12.09.2017წ. განჩინება.

საკასაციო სასამართლოში საქმის მიმდინარეობისას ცნობილი გახდა მესამე პირის მ. ც-ის გარდაცვალების შესახებ, რაც დადასტურდა სსიპ სახელმწიფო სერვისების განვითარების სააგენტოს 21.04.2020წ. გარდაცვალების აქტის ჩანაწერით, რომლის მიხედვითაც მ. ც-ის გარდაცვალების თარიღად ფიქსირდება 17.04.2020წ.. საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ დევნილის საცხოვრებელი ფართით უზრუნველყოფის მოთხოვნის უფლება უკავშირდება დევნილის სტატუსს, რომელიც პირადი ხასიათის უფლებათა რიგს განეკუთვნება და მხოლოდ მამკვიდრებელს შეიძლება ეკუთვნოდეს, ის არ გადაიცემა მემკვიდრეობით.

დევნილის საცხოვრებლით უზრუნველყოფის, ღირსეული ცხოვრებისათვის აუცილებელი სოციალურ-ეკონომიკური პირობების შექმნის ვალდებულება უცილობლად პირის დევნილის სტატუსს უკავშირდება და დევნილის დეფინიციიდან გამომდინარე პირადი ხასიათისაა (იხ. სუს 19.12.2019წ. Nბს 868(კს-18) განჩინება). საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ სსიპ დევნილთა, ეკომიგრანტთა და საარსებო წყაროებით უზრუნველყოფის სააგენტოდან გამოთხოვილი ინფორმაციის თანახმად დევნილთა მონაცემთა ბაზის მიხედვით მ. ც-ის სარეგისტრაციო ნომერზე (N...) სხვა პირები არ ფიქსირდებიან. ამდენად, მოცემულ შემთხვევაში უფლებამონაცვლეობის საკითხი არადევნილი მემკვიდრე პირების მიმართ არ განიხილება.

საკასაციო სასამართლო ეთანხმება ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მსჯელობას და აღნიშნავს, რომ ზემოაღნიშნული გარემოებების გათვალისწინებით, ჟ. ს-ის განცხადებაზე დაწყებული ადმინისტრაციული წარმოების შეჩერების საფუძვლის აღმოფხვრის პირობებში, იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ დევნილთა საცხოვრებელი ფართით უზრუნველყოფის საკითხის გადაწყვეტა მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანოს (საქართველოს მთავრობის 10.10.2019წ. #487 დადგენილების მე-3 მუხლის „ა“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, იძულებით გადაადგილებულ პირებსა და ეკომიგრანტებთან დაკავშირებული ფუნქციებისა და უფლებამოსილებების ეფექტიანი მართვის მიზნით, „საჯარო სამართლის იურიდიული პირის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის მე-2 პუნქტის „ბ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, შეიქმნა სსიპ დევნილთა, ეკომიგრანტთა და საარსებო წყაროებით უზრუნველყოფის სააგენტო. ამავე მუხლის „ე“ პუნქტის „ბ“ ქვეპუნქტის თანახმად, სსიპ დევნილთა, ეკომიგრანტთა და საარსებო წყაროებით უზრუნველყოფის სააგენტო განისაზღვრა სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს უფლებამონაცვლედ, დევნილთა და ეკომიგრანტთა საკითხების მიმართულებით. ამასთან, საქართველოს ოკუპირებული ტერიტორიებიდან დევნილთა, შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 2019 წლის 31 ოქტომბრის №01-109/ნ ბრძანებით დამტკიცებული სსიპ დევნილთა, ეკომიგრანტთა და საარსებო წყაროებით უზრუნველყოფის სააგენტოს დებულების მე-2 მუხლის შესაბამისად, სააგენტოს ფუნქციებსა და უფლებამოსილებებს შორის განსაზღვრულია დევნილთა და ეკომიგრანტთა საცხოვრებელი ფართით უზრუნველყოფის მიზნით ყველა სამართლებრივი ქმედებების განხორციელება) უფლებამოსილებას წარმოადგენს, რომელსაც ახორციელებს კანონმდებლობით მისთვის მინიჭებულ ფარგლებში, მოპასუხე ვალდებულია განაახლოს ადმინისტრაციული წარმოება და მიიღოს შესაბამისი გადაწყვეტილება. ამასთანავე, დაინტერესებულ მხარეს აქვს უფლება შეცვლილი გარემოებების გათვალისწინებით ხელახლა მიმართოს ადმინისტრაციულ ორგანოს საკითხის განხილვის მოთხოვნით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორების მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრების დასაშვებად ცნობის საფუძველს. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს - წარმატების პერსპექტივა. ამდენად, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამო ჟ. და ჯ. ს-ების საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ემუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ჟ. და ჯ. ს-ების საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 30.01.2019წ. განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. სხირტლაძე

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ქ. ცინცაძე