გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

¹ 203-დად 9 ივნისი, 2005 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატამ შემდეგი შემადგენლობით: ნ. გვენეტაძე (თავმჯდომარე),

მ. გოგელია (მომხსენებელი),

ნ. გაბრიჩიძე

განიხილა მსჯავრდებულ ა. პ-ის საკასაციო საჩივარი რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2005წ. 6 მაისის დადგენილებაზე, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა ქ.რუსთავის ¹2 სასჯელაღსრულების დაწესებულების დირექტორის წარდგინება ა.პ-ს დარჩენილი სასჯელის მოხდისაგან პირობით ვადამდე გათავისუფლების თაობაზე.

აღწერილობითი ნაწილი:

თელავის რაიონის სასამართლოს 1999წ. 2 აგვისტოს განაჩენით ა. პ-ი ცნობილ იქნა დამნაშავედ საქართველოს სსკ-ის 110-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილებით და 112-ე მუხლის პირველი ნაწილით, რისთვისაც განესაზღვრა 9 წლით თავისუფლების აღკვეთა მკაცრი რეჟიმის შრომა გასწორების კოლონიაში მოხდით.

მსჯავრდებულ ა.პ-ი სასჯელს იხდის 1999წ. 9 აპრილიდან. სასჯელის მოხდას იგი დაასრულებს 2008წ. 9 აპრილს. დანიშნული სასჯელის ორი მესამედი მოიხადა 2005წ. 9 აპრილს.

2005წ. 5 აპრილს ქ.რუსთავის ¹2 სასჯელაღსრულების დაწესებულების დირექტორმა წარდგინებით მიმართა რუსთავის საქალაქო სასამართლოს და ითხოვა ა. პ-ს დარჩენილი სასჯელის მოხდისაგან პირობით ვადამდე გათავისუფლება.

რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2005წ. 6 მაისის დადგენილებით არ დაკმაყოფილდა ქ.რუსთავის ¹2 სასჯელაღსრულების დაწესებულების დირექტორის წარდგინება.

მსჯავრდებული ა. პ-ი საკასაციო საჩივრით ითხოვს სასამართლოს დადგენილების გაუქმებას და სასჯელის მოხდისაგან პირობით ვადამდე განთავისუფლებას იმ მოტივით, რომ მოხდილი აქვს ორი მესამედი და ხასიათდება დადებითად.

პროკურორი ი. Dდ-ი მხარს არ უჭერს საკასაციო საჩივრის მოთხოვნას.

სამოტივაციო ნაწილი:

პალატამ შეისწავლა საქმის მასალები, საკასაციო საჩივრის მოტივთა საფუძვლიანობა, მოისმინა პროკურორის პოზიცია და მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ სასამართლოს დადგენილება კანონიერია მსჯავრდებულ ა.პ-ის სასჯელის მოხდისაგან პირობით ვადამდე განთავისუფლებაზეუარის თქმის შესახებ უნდა დარჩეს უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო:

მსჯავრდებულ ა.პ-ს მოსახდელად დარჩენილი აქვს შეფარდებული სასჯელის მნიშვნელოვანი ნაწილი, კერძოდ, 2 წელი და 10 თვე სასმართლომ გაითვალისწინა, აგრეთვე, მსჯავრდებულის მიერ ჩადენილი ქმედების სიმძიმე და ამ ეტაპზე მიზანშეუწონლად მიიჩნია მისი სასჯელის მოხდისაგან პირობით ვადამდე განთავისუფლება, რასაც პალატაც ეთანხმება.

სარეზოლუციო ნაწილი:

პალატამ იხელმძღვანელა სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის 610-ე მუხლით, 561-ე მუხლის პირველი ნაწილის “ა” ქვეპუნქტით, 568-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

საკასაციო საჩივრის მოთხოვნა არ დაკმაყოფილდეს.

რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2005წ. 6 მაისის დადგენილება, რომლითაც მსჯავრდებული ა. პ-ს უარი ეთქვა პირობით ვადამდე გათავისუფლებაზე, დარჩეს უცვლელად.

პალატის განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.