#ბს-1246(2კ-19) 24 სექტემბერი, 2020 წელი ბს-1246(2კ-19) ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ალექსანდრე წულაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მუნიციპალური ინსპექციის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 11 აპრილის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2017 წლის 28 აპრილს თ. ქ-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის მიმართ.

მოსარჩელემ „სამშენებლო სამართალდარღვევის საქმეზე“ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2016 წლის 25 ნოემბრის #... დადგენილებისა და „თ. ქ-ის წარმომადგენლის - დ. გ-ას ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის თაობაზე“ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 2017 წლის 28 მარტის #... ბრძანების ბათილად ცნობა მოითხოვა.

მოსარჩელის განმარტებით, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2016 წლის 25 ნოემბრის #... დადგენილებით იგი დაჯარიმდა 10.000 ლარით ქ. თბილისში, ...ის ქ. #10-ის მიმდებარედ, შესაბამისი სანებართვო დოკუმენტაციის გარეშე კაპიტალური დამხმარე ნაგებობის (ავტოფარეხის) მშენებლობისთვის და მასვე დაევალა მოცემული ნაგებობების (ავტოფარეხი) დემონტაჟი. 2014 და 2015 წლებში ...ის ქ. #10-ში მცხოვრებმა თ. ჯ-ამ პერმანენტულად დაიწყო საჩივრებისა და სარჩელების წარდგენა როგორც სასამართლოებში, ასევე სხვადასხვა ადმინისტრაციულ ორგანოებში. ავტოფარეხთან დაკავშირებით თ. ჯ-ას მიერ სარჩელი შეტანილ იქნა თბილისის საქალაქო სასამართლოში. 2015 წლის 30 ივლისის განჩინებით წარმოება შეწყდა 2006 წლის 29 აგვისტოს #245 დადგენილების ბათილად ცნობის ნაწილში, ხოლო პრივატიზაციის ხელშეკრულების ნაწილში დაკმაყოფილდა სარჩელი. აღნიშნული გადაწყვეტილება გასაჩივრებულ იქნა სააპელაციო წესით, სადაც მიმდინარეობს სააპელაციო საჩივრის განხილვა. რაც შეეხება კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული გამგეობის 2006 წლის 29 აგვისტოს #245 დადგენილებას, მოსარჩელის მითითებით, მისი კანონიერება თ. ჯ-ას მიერ 2015 წლის 31 ივლისის განცხადებით, ჯერ მთაწმინდის რაიონის გამგეობაში იქნა გასაჩივრებული, ხოლო შემდგომ 2016 წლის 3 ნოემბრის განცხადებით - საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოში, რომელზეც ადმინისტრაციულმა ორგანომ 2016 წლის 25 თებერვალს გამოიტანა გადაწყვეტილება, რაც გასაჩივრებულ იქნა თბილისის საქალაქო სასამართლოში. მოსარჩელის განმარტებით, საქმის გადასაწყვეტად უნდა მოხდეს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურში საქმის წარმოების შეწყვეტა ქ. თბილისში, ...ის ქ. #10/20-ში მდებარე 16 კვ.მ ავტოფარეხის კანონიერების შესწავლის თაობაზე, რადგან ამ საკითხს იხილავს როგორც თბილისის საქალაქო სასამართლო, ასევე თბილისის სააპელაციო სასამართლო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 26 დეკემბრის გადაწყვეტილებით თ. ქ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; ბათილად იქნა ცნობილი „თ. ქ-ის წარმომადგენლის დ. გ-ას ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის თაობაზე“ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 2017 წლის 28 მარტის #... ბრძანება; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი „სამშენებლო სამართალდარღვევის საქმეზე“ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2016 წლის 25 ნოემბრის #... დადგენილება; ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურს საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების შესწავლის, გამოკვლევისა და ურთიერთშეჯერების საფუძველზე თ. ქ-ის მიმართ გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლის დღიდან ერთი თვის ვადაში ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა დაევალა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 26 დეკემბრის გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მუნიციპალურმა ინსპექციამ, რომლებმაც გასაჩივრებულ ნაწილში გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე სრულად უარის თქმა მოითხოვეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 11 აპრილის განჩინებით ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მუნიციპალური ინსპექციის სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 26 დეკემბრის გადაწყვეტილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 11 აპრილის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მუნიციპალურმა ინსპექციამ, რომლებმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

კასატორი - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია მიუთითებს „მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის #57 დადგენილების 36-ე მუხლის პირველ პუნქტზე, რომლის თანახმად, მშენებლობის განხორციელების სამართლებრივი საფუძველია კანონმდებლობით, მათ შორის, მოცემული დადგენილებით, განსაზღვრულ შემთხვევებში სათანადო წესით მიღებული მშენებლობის ნებართვა. კასატორი აღნიშნავს, რომ მოცემულ შემთხვევაში სამშენებლო სამუშაოები განხორციელებულია ისე, რომ საქმეში არ მოიპოვება ამ სამუშაოების წარმოების კანონიერების დამადასტურებელი დოკუმენტაცია. ამდენად, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია დადგენილად მიიჩნევს, რომ ქ. თბილისში, ...ის ქ. #10-ის მიმდებარედ ადგილი აქვს უნებართვო მშენებლობას.

კასატორი მიუთითებს „პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის“ 44-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტსა და მე-14 მუხლის მეორე ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ უნებართვო სამშენებლო სამუშაოებზე პასუხისმგებლობა ეკისრება პირს, რომლის ქმედებამაც გამოიწვია დარღვევის არსებობა. განსახილველ შემთხვევაში, მოსარჩელემ თავად დაადასტურა სადავო ნაგებობის ფლობა-სარგებლობის ფაქტი და სამომავლოდ მისი კანონიერ ფარგლებში მოქცევის სურვილი. აღნიშნული გარემოებების გათვალისწინებით, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია მიიჩნევს, რომ სადავო დადგენილებით უნებართვოდ მიჩნეული ობიექტების მიმართ იკვეთება მოსარჩელის მიერ სამშენებლოდ განვითარების ინტერესი, რის გამოც, მისთვის პასუხისმგებლობა სწორად იქნა დაკისრებული.

კასატორი არ იზიარებს იმ გარემოებას, რომ ადმინისტრაციულ ორგანოს უნდა შეეფასებინა პრივატიზების ხელშეკრულება, რადგანაც თ. ქ-ი დაჯარიმდა სახელმწიფო მიწაზე უნებართვო მშენებლობისთვის და არა მის საკუთრებაში არსებული არასაცხოვრებელი ფართის მშენებლობისთვის. საჯარო რეესტრის ამონაწერებით (ს/კ: #..., #...) დასტურდება, რომ თ. ქ-ის საკუთრებაშია ორი უძრავი ქონება, რომლებიც წარმოადგენენ დამოუკიდებელ საკუთრების ობიექტებს, რის გამოც უსაფუძვლოა სასამართლოს მსჯელობა იმ გარემოებასთან დაკავშირებით, რომ ადმინისტრაციულ ორგანოს უნდა შეეფასებინა პრივატიზაციის ხელშეკრულება, რადგანაც აღნიშნული წარმოადგენს #... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული ქონების სამართლებრივ საფუძველს და მისი კანონიერების საკითხი ზეგავლენას მოახდენს სწორედ აღნიშნულ ქონებაზე და არა #... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებულ ქონებაზე. საგულისხმოა, რომ მითითებულ უძრავ ქონებაზე (ს/კ ...) თ. ქ-მა საკუთრების უფლება მოიპოვა 2017 წლის 7 აგვისტოს, თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 2017 წლის 27 ივლისის საკუთრების უფლების მოწმობის საფუძველზე, აღნიშნულ მიწის ნაკვეთზე განხორციელებული უნებართვო სამუშაოებისთვის პასუხისმგებლობის საკითხი დადგა 2016 წლის 25 ნოემბერს და ბუნებრივია, ადმინისტრაციული ორგანოსთვის ვერ იქნებოდა ცნობილი საკუთრების უფლების დადგენის თაობაზე. მოცემულ შემთხვევაში, სასამართლოს უნდა შეეფასებინა სადავო დადგენილების გამოცემის დროს არსებული გარემოებები და ისე მიეღო გადაწყვეტილება. კასატორის მითითებით, თუკი დავის მიმდინარეობისას გარემოებები იცვლება, ის გავლენას ვერ მოახდენს გამოცემული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის კანონიერებაზე, აღნიშნული შესაძლებელია შეფასდეს აქტის აღსრულების პროცესში. კასატორი ასევე არ იზიარებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის საფუძველზე საქმეზე დამდგარ შედეგს.

კასატორის - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მუნიციპალური ინსპექციის მითითებით, სასამართლომ უნდა შეაფასოს დადგენილების კანონიერება, ანუ მისი მიღების ფაქტობრივი და ფორმალური საფუძვლები, რამდენად შეესაბამება ის კანონს და ფაქტებს და არა სასამართლო განხილვისას არსებულ მდგომარეობას. კასატორის მითითებით, სასამართლომ შეაფასა მტკიცებულება, რომელიც არც კი არსებობდა სადავო დადგენილების მიღებისას. გასაჩივრებული დადგენილება მიღებულია 2016 წელს, შესაბამისად, მაშინ, როცა მშენებლობა განხორციელებული იყო სახელმწიფო მიწაზე, ვერ გაითვალისწინებდა და არც უნდა გაეთვალისწინებინა 2017 წელს გაცემული საკუთრების მოწმობა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 18 ნოემბრის განჩინებით (მომხსენებელი მოსამართლე: ვ. როინიშვილი), საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მუნიციპალური ინსპექციის საკასაციო საჩივრები.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პლენუმის 29.05.2020წ. #28/პლ-2020 დადგენილებით მოსამართლე ვ. როინიშვილი დაინიშნა საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს წევრად, რის გამოც მის წარმოებაში არსებული საქმეები საკასაციო სასამართლოს მოსამართლეებზე განაწილდა შემთხვევითი განაწილების პრინციპით, საქმეთა ელექტრონული განაწილების სისტემის მეშვეობით. მოცემული საქმე 2020 წლის 23 ივნისს დაეწერა მოსამართლე მ. ვაჩაძეს.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მუნიციპალური ინსპექციის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით. საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ განსახილველ შემთხვევაში სახეზეა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის გამოყენების წინაპირობები. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32.4 მუხლით მინიჭებულ უფლებამოსილებას სასამართლო იყენებს მაშინ, როდესაც სასამართლო წესით ვერ ხერხდება ფაქტობრივი გარემოებების დადგენა და შეფასება, შესაბამისად, შეუძლებელი ხდება სადავო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მატერიალური კანონიერების შემოწმება.

საქმეზე დადგენილია, რომ 2006 წლის 25 ოქტომბერს, ერთი მხრივ, ქალაქ თბილისის მთაწმინდა-კრწანისის რაიონის გამგეობის წარმომადგენელს ვ. ა-ს და მეორე მხრივ, თ. ქ-ს შორის გაფორმდა არასაცხოვრებელი ფართის პრივატიზაციის ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზეც, თ. ქ-ს უსასყიდლო საკუთრებაში გადაეცა ქ. თბილისში, ...ის ქ. #10/2-ში მდებარე არასაცხოვრებელი ფართი-სათავსო, ფართით - 16 კვ.მ. საქმეში წარმოდგენილი 2006 წლის 25 ოქტომბრის მდგომაროებით საჯარო რეესტრის ამონაწერით დასტურდება, რომ უძრავი ქონება, მდებარე: ქ. თბილისი, ...ის ქ. #10/2, მიწის (უძრავი ქონების) საკადასტრო კოდი: #..., ფართით: 16.00 კვ.მ, საკუთრების უფლებით აღრიცხულია თ. ქ-ის სახელზე. უფლების დამდგენ დოკუმენტს წარმოადგენს #... პრივატიზაციის ხელშეკრულება, გაფორმებული 2006 წლის 25 ოქტომბერს.

განსახილველ შემთხვევაში ერთ-ერთი სადავო აქტია „სამშენებლო სამართალდარღვევის საქმეზე“ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2016 წლის 25 ნოემბრის #... დადგენილება, რომლითაც თ. ქ-ი დაჯარიმდა 10 000 ლარით, ქ. თბილისში, ...ის ქ. #10-ის მიმდებარედ, შესაბამისი სანებართვო დოკუმენტაციის გარეშე კაპიტალური დამხმარე ნაგებობის (ავტოფარეხის) მშენებლობისთვის. ამავე დადგენილებით თ. ქ-ს დაევალა ქ. თბილისში, ...ის ქ. #10-ის მიმდებარედ შესაბამისი სანებართვო დოკუმენტაციის გარეშე აშენებული კაპიტალური დამხმარე ნაგებობის (ავტოფარეხი) დემონტაჟი.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მითითებას იმ გარემოებაზე, რომ მოსარჩელის სამართალდამრღვევად ცნობამდე და სანქციის შეფარდებამდე ადმინისტრაციულ ორგანოს უნდა გაეთვალისწინებინა და შეეფასებინა პრივატიზაციის ხელშეკრულების არსებობის ფაქტი, მათ შორის, გამოერკვია, რამდენად იყო იგი უფლებამოსილი დაეწყო სამშენებლო სამართალდარღვევის საქმის წარმოება, როდესაც თ. ქ-ს ქ. თბილისში, ...ის ქ. #10/2-ში მდებარე არასაცხოვრებელი ფართი-სათავსო ჯერ კიდევ 2006 წლის 25 ოქტომბრის არასაცხოვრებელი ფართის პრივატიზაციის ხელშეკრულების საფუძველზე გადაეცა უსასყიდლო საკუთრებაში. ადმინისტრაციულმა ორგანომ, ერთი მხრივ, უნდა შეაფასოს რამდენად წარმოადგენს სამართალდარღვევის სუბიექტს თ. ქ-ი, ვინაიდან „პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის“ კოდექსის მე-14 მუხლის მეორე ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტის თანახმად, სამშენებლო საქმიანობაზე ზედამხედველობის სფეროში ამ თავის მოქმედება ვრცელდება სამშენებლო მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეზე ან მოსარგებლეზე, თუ დაუდგენელია მშენებლობის მწარმოებელი პირი, მეორე მხრივ, უნდა შეისწავლოს, გამოიკვლიოს და შეაფასოს პრივატიზაციის ხელშეკრულება - სახელმწიფოს მხრიდან ფართის კანონიერად აღიარების თვალსაზრისით და დაადგინოს რა ტერიტორიას მოიცავდა იგი.

საკასაციო სასამართლოს მითითებით, მოცემულ საქმეზე ადმინისტრაციული ორგანოების მხრიდან ვერ დადასტურდა ის გარემოება, რომ თ. ქ-ი დაჯარიმებულია არა 2006 წლის 25 ოქტომბრის არასაცხოვრებელი ფართის პრივატიზაციის ხელშეკრულების საფუძველზე მისთვის უსასყიდლო საკუთრებაში გადაცემულ არასაცხოვრებელ ფართ-სათავსოს, არამედ მის მიერ სხვა ავტოფარეხის მშენებლობისთვის.

ამასთან, თუკი ადმინისტრაციული ორგანო საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოების გამოკვლევის შემდეგ გამოარკვევს, რომ სახეზეა სამშენებლო სამართალდარღვევა, რომლის სუბიექტსაც წარმოადგენს თ. ქ-ი, მან სანქციის დაკისრების თვალსაზრისით უნდა გაითვალისწინოს, რომ პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის 44-ე მუხლი, სანქციის ოდენობის განსაზღვრის კუთხით, ერთმანეთისაგან განასხვავდებს მშენებლობა განხორციელდა სახელმწიფოს თუ კერძო საკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებაზე.

ყოველივე აღნიშნულის გათვალისწინებით, სააპელაციო სასამართლომ მართებულად მიიჩნია, რომ განსახილველ შემთხვევაში ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ გადაწყვეტილების მიღებისას არ არის სათანადოდ გამოკვლეული საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოება, რაც ადასტურებს მოცემულ შემთხვევაში საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის გამოყენების საჭიროებას.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მუნიციპალური ინსპექციის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 11 აპრილის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ა. წულაძე