#ბს-574(კ-19) 24 სექტემბერი, 2020 წელი ბს-574(კ-19) ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ალექსანდრე წულაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ლ. ხ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 13 თებერვლის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2016 წლის 10 აგვისტოს ლ. ხ-მ სასარჩელო განცხადებით მიმართა ხაშურის რაიონულ სასამართლოს, მოპასუხის - ხაშურის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს ფიზიკური და იურიდიული პირების მფლობელობაში არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის მიმართ და მესამე პირების - სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოსა და საქართველოს სამოციქულო ავტოკეფალური მართლმადიდებლური ეკლესიის მონაწილეობით.

მოსარჩელემ ლ. ხ-ის სახელზე გაცემული საკუთრების უფლების მოწმობის ბათილად ცნობის თაობაზე ხაშურის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე თვითნებურად დაკავებულ მიწებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 2016 წლის 23 მაისის #8 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა მოითხოვა.

სარჩელის თანახმად, ლ. ხ-ეს ხაშურის მუნიციპალიტეტის სოფ. ...ში საკუთრებაში აქვს 2001 კვ.მ მიწის ნაკვეთი (ს/კ ...), რომლის მიმდებარედ არსებულ 194 კვ.მ მიწის ნაკვეთს დაახლოებით 50 წელია ფლობს. 2016 წლის 24 თებერვალს საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის მიერ 194 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე მოსარჩელის სახელზე გაიცა #... საკუთრების უფლების მოწმობა, მოხდა დაინტერესებული პირის საკუთრებაში არსებული ნაკვეთის მომიჯნავედ მდებარე თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარება. თუმცა 2016 წლის 23 მაისს კომისიის გადაწყვეტილებით გაუქმდა მის მიერვე გაცემული #... საკუთრების უფლების მოწმობა იმ საფუძვლით, რომ მოცემული ნაკვეთი წარმოადგენს სახელმწიფოს საკუთრებას. მოსარჩელე მიიჩნევს, რომ ადმინისტრაციული ორგანოს სადავო გადაწყვეტილებით შეილახა მისი საკუთრების უფლება. მოსარჩელის მითითებით, საკუთრების უფლების აღიარების დროისათვის მოცემული მიწის ნაკვეთი არ წარმოადგენდა სახელმწიფოს საკუთრებას. ამასთან, კომისიამ საკითხი გამოიკვლია არასრულად, მოსარჩელე არ იყო ჩართული ადმინისტრაციული წარმოების დროს დაინტერესებულ პირად. აღმჭურველი აქტი ბათილად იქნა ცნობილი იმ პირობებში, როდესაც მოცემული აქტის მიმართ მოსარჩელეს გააჩნდა კანონიერი ნდობა.

ხაშურის რაიონული სასამართლოს 2016 წლის 27 ოქტომბრის სხდომაზე მოხდა მოპასუხის დასახელების დაზუსტება და ის განისაზღვრა შემდეგნაირად: ხაშურის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მიერ თვითნებურად დაკავებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისია.

ხაშურის რაიონული სასამართლოს 2016 წლის 22 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ლ. ხ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

ხაშურის რაიონული სასამართლოს 2016 წლის 22 დეკემბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ლ. ხ-მ, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 13 თებერვლის განჩინებით ლ. ხ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; ძალაში დარჩა ხაშურის რაიონული სასამართლოს 2016 წლის 22 დეკემბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს დასკვნით ცალსახად დადასტურდა, რომ სადავო 194 კვ.მ ფართი შედიოდა სახელმწიფო საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთში, რომელზეც განთავსებული იყო სახელმწიფო ობიექტები, შენობა-ნაგებობები. აღნიშნული კი ქმნის საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის გადაწყვეტილების უკანონობის საფუძველს, რამდენადაც საკუთრების უფლების აღიარების მოთხოვნის მომენტისათვის სადავო ფართი იყო სახელმწიფოს საკუთრების ობიექტებით დაკავებული, რაც წარმოადგენდა საკუთრების უფლების აღიარების გამომრიცხავ გარემოებას.

ამასთან, პალატის მითითებით, გასაჩივრებული ადმინისტრაციული აქტი მიღებულია მისი მომზადებისა და გამოცემისათვის ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსით დადგენილი წესების დარღვევით, თუმცა ამავე დროს, მოცემული დარღვევების არარსებობის პირობებშიც, კომისიას მაინც იგივე გადაწყვეტილება უნდა მიეღო, რამდენადაც საქმის მასალებში წარმოდგენილი მტკიცებულებების ურთიერთშეჯერება და სააპელაციო ინსტანციაში წარდგენილი ექსპერტიზის დასკვნა ადასტურებს იმ გარემოებას, რომ სახელმწიფოს საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთი, რომელზეც დამაგრებული იყო სახელმწიფოს საკუთრებაში არსებული ობიექტები, მოიცავდა იმ მიწის ნაკვეთს, რომელიც აღიარების კომისიამ საკუთრების უფლების აღიარებით საკუთრებაში გადასცა ლ. ხ-ს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 13 თებერვლის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ლ. ხ-მ, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის სააპელაციო სასამართლოში დაბრუნება მოითხოვა.

კასატორის განმარტებით, სასამართლოებმა არასწორად შეაფასეს კანონიერი ნდობის პრინციპი იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ სადავო აქტის გამოცემისთანავე სახელმწიფომ ფაქტობრივად აჩუქა მართლმადიდებლურ ეკლესიას მიწის ნაკვეთები, რომლითაც დაადასტურა სახელმწიფო ინტერესის არარსებობა სადავო მიწის ნაკვეთის მიმართ. კასატორის მოსაზრებით, არასწორად იქნა შეფასებული ექსპერტიზის დასკვნა, რომელიც არ ადგენს სახელმწიფო ქონების განკარგვის ფაქტს იმ დროს, როდესაც მოსარჩელის სახელზე იქნა გაცემული საკუთრების მოწმობა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 4 ივლისის განჩინებით (მომხსენებელი მოსამართლე: ვ. როინიშვილი), საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ლ. ხ-ს საკასაციო საჩივარი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პლენუმის 29.05.2020წ. #28/პლ-2020 დადგენილებით მოსამართლე ვ. როინიშვილი დაინიშნა საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს წევრად, რის გამოც მის წარმოებაში არსებული საქმეები საკასაციო სასამართლოს მოსამართლეებზე განაწილდა შემთხვევითი განაწილების პრინციპით, საქმეთა ელექტრონული განაწილების სისტემის მეშვეობით. მოცემული საქმე 2020 წლის 23 ივნისს დაეწერა მოსამართლე მ. ვაჩაძეს.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ლ. ხ-ს საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

განსახილველ შემთხვევაში სადავოა ხაშურის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე თვითნებურად დაკავებულ მიწებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 2016 წლის 23 მაისის #8 გადაწყვეტილება, რომლითაც ლ. ხ-ს სახელზე გაცემული საკუთრების უფლების მოწმობა ბათილად იქნა ცნობილი.

„ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ საქართველოს კანონის სადავო პერიოდში მოქმედი რედაქციის მე-2 მუხლის „გ“ ქვეპუნქტის თანახმად, თვითნებურად დაკავებული მიწა არის ამ კანონის ამოქმედებამდე ფიზიკური პირის მიერ თვითნებურად დაკავებული სახელმწიფო საკუთრების სასოფლო ან არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი, რომელზედაც განთავსებულია საცხოვრებელი სახლი (აშენებული ან დანგრეული) ან არასაცხოვრებელი დანიშნულების შენობა (აშენებული), ასევე დაინტერესებული ფიზიკური პირის საკუთრებაში ან მართლზომიერ მფლობელობაში არსებული მიწის ნაკვეთის მომიჯნავე, თვითნებურად დაკავებული მიწის ნაკვეთი (შენობით ან მის გარეშე), რომლის ფართობიც ნაკლებია საკუთრებაში ან მართლზომიერ მფლობელობაში არსებული მიწის ნაკვეთის ფართობზე, ასევე კერძო სამართლის იურიდიული პირის საკუთრებაში ან მართლზომიერ მფლობელობაში არსებული მიწის ნაკვეთის მომიჯნავე, თვითნებურად დაკავებული მიწის ნაკვეთი, რომელზედაც განთავსებულია არასაცხოვრებელი დანიშნულების შენობა (აშენებული), რომლის ფართობიც ნაკლებია საკუთრებაში ან მართლზომიერ მფლობელობაში არსებული მიწის ნაკვეთის ფართობზე და რომელიც საკუთრების უფლების აღიარების მოთხოვნის მომენტისათვის სახელმწიფოს მიერ არ არის განკარგული, გარდა ამ მუხლის „ა“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული შემთხვევებისა.

დადგენილია, რომ 2005 წლის 25 მაისს საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტრომ მიმართა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ხაშურის სარეგისტრაციო სამსახურს და მოითხოვა ხაშურის რაიონში, ...ში მდებარე „...ის ...ის“ მიერ დაკავებულ შენობასა და მასზე დამაგრებულ მიწის ნაკვეთზე სახელმწიფოს საკუთრების უფლების რეგისტრაცია. სარეგისტრაციო სამსახურში ასევე წარდგენილ იქნა შპს „...ს“ მიერ შედგენილი შენობა-ნაგებობებისა და მიწის ნაკვეთის საკადასტრო აზომვითი ნახაზები. სარეგისტრაციო სამსახურის მიერ მოთხოვნა დაკმაყოფილდა და 20000 კვ.მ არასასოფლო-სამეურნეო მიწის ნაკვეთსა (დაუზუსტებელი) და მასზე განთავსებულ 8 ერთეულ შენობა-ნაგებობაზე 2005 წლის 30 მაისს დარეგისტრირდა სახელმწიფოს საკუთრების უფლება საკადასტრო კოდით ....

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს თბილისის სააპელაციო სასამართლოში 2019 წლის 4 იანვარს წარდგენილ სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს #006166418 დასკვნაზე, რომლის თანახმად, 2016 წლის 22 თებერვლის მდგომარეობით, ანუ ლ. ხ-ს სახელზე საკუთრების უფლების აღიარების დროისათვის შესაძლებელი იყო უფლებააღიარებულ (საკუთრების მოწმობაში მითითებული) 194 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე სახელმწიფო საკუთრების უფლების დადგენა, რადგან ზემოაღნიშნული 194 კვ.მ მიწის ნაკვეთი მოქცეულია სახელმწიფოს სახელზე 2005 წლის 30 მაისს რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთის ფარგლებში (საზღვრებში). 2005 წლამდე სადავო ფართის - 194 კვ.მ-ის მდებარეობის იდენტიფიცირება, „...ის ...ის“ მიერ დაკავებული ტერიტორიის საზღვრებში, ექსპერტიზაზე წარდგენილი დოკუმენტაციის საფუძველზე ვერ დგინდება, ხოლო შპს „...ს“ მიერ 2005 წლის 23 მარტს მომზადებული აზომვითი ნახაზის შესაბამისად, რომელიც შემდგომში საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოში წარდგენილ იქნა სარეგისტრაციოდ (ს/კ #...), მოიცავს აღნიშნულ სადავო 194 კვ.მ მიწის ნაკვეთს. საჯარო რეესტრში #... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული 20000 კვ.მ ფართის მქონე მიწის ნაკვეთის გაორიენტირების შედეგად მიღებული მონაცემების საფუძველზე დგინდება, რომ ლ. ხ-ს სახელზე #... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული 2001 კვ.მ მიწის ნაკვეთი მდებარეობს #... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული 20000 კვ.მ ფართის მქონე მიწის ნაკვეთის მომიჯნავედ. ამასთან, ლ. ხ-ს მიერ 2015 წლის 1 თებერვალს სარეგისტრაციოდ წარდგენილი შპს „ა..ს“ მიერ მომზადებული საკადასტრო აზომვითი ნახაზისა და საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოში #..2, #..3 და #..4 საკადასტრო კოდებით რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთების რეგისტრირებული მონაცემების ურთიერთშედარებით დგინდება, რომ ლ. ხ-ს მიერ სარეგისტრაციოდ წარდგენილი 194 კვ.მ მიწის ნაკვეთი სრულად მოქცეულია საქართველოს სამოციქულო ავტოკეფალური მართლმადიდებელი ეკლესიის სახელზე #..2 საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთის საკადასტრო საზღვრებში.

ამდენად, დასტურდება, რომ სადავო 194 კვ.მ ფართი შედიოდა სახელმწიფო საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთში, რომელზეც განთავსებული იყო სახელმწიფო ობიექტები, შენობა-ნაგებობები, კერძოდ, „...ის ...ის“ მიერ დაკავებულ შენობასა და მასზე დამაგრებულ მიწის ნაკვეთზე დარეგისტრირებული იყო სახელმწიფოს საკუთრების უფლება, რაც წარმოადგენდა საკუთრების უფლების აღიარების გამომრიცხავ გარემოებას, ვინაიდან „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის მე-2 პუნქტის „ლ“ ქვეპუნქტის თანახმად, საკუთრების უფლების აღიარებას არ ექვემდებარება თვითნებურად დაკავებული სახელმწიფო საკუთრების სასოფლო ან არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების შემდეგი მიწა: სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული ობიექტებით დაკავებული მიწის ნაკვეთი, მათ შორის, ის მიწის ნაკვეთი, რომელზე განთავსებული სახელმწიფო ქონებაც „სახელმწიფო ქონების შესახებ“ საქართველოს კანონის შესაბამისად არ ექვემდებარება პრივატიზებას. ამასთან აღსანიშნავია, რომ დაუზუსტებელი რეგისტრაცია არ ხდიდა შეუძლებელს საკუთრების უფლების აღიარების კომისიას საკუთრების უფლების აღიარების პროცესში გადაემოწმებინა ზედდების არსებობა.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო კასატორს დამატებით მიუთითებს, რომ აღნიშნული არ გამორიცხავს მის უფლებას, განსახილველი დავის დასრულების შემდგომ სადავო მიწის ნაკვეთის ამჟამინდელ მესაკუთრესთან აწარმოოს მოლაპარაკება მის ფაქტობრივ მფლობელობაში არსებული მიწის ნაკვეთის დათმობის თაობაზე.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან ლ. ხ-ს საკასაციო საჩივარზე ლ. ლ-ს 15.05.2019წ. საგადასახადო დავალებით გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი - 20 ლარის, ხოლო 01.07.2019წ. საგადასახადო დავალებით - 280 ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, ლ. ხ-ს (პ/ნ ...) უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი _ 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის #200122900, სახაზინო კოდი #300773150.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ლ. ხ-ს საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 13 თებერვლის განჩინება;

3. ლ. ხ-ს (პ/ნ ...) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე ლ. ლ-ს მიერ 15.05.2019წ. და 01.07.2019წ. საგადასახადო დავალებებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის (20+280) 70 პროცენტი - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი #300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ა. წულაძე