საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

საქმე №ბს-299(კ-20) 29 ოქტომბერი, 2020 წელი

თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემდეგი შემადგენლობა:

ალექსანდრე წულაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, ქეთევან ცინცაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი (მოპასუხე) - სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტო

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) - შპს „...ი“

დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 23 ივლისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

აღწერილობითი ნაწილი:

შპს „...ის“ წარმომადგენელმა 2015 წლის 14 სექტემბერს სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხის - სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა ამავე სააგენტოს 2015 წლის 9 აპრილის №22 შემოწმების აქტის (იმ ნაწილში, რომელიც ძალაში დარჩა სააგენტოს საჩივრის განმხილველი კომისიის 2015 წლის 29 ივნისის №7 საოქმო გადაწყვეტილებით), 2015 წლის 29 ივნისის №7 საოქმო გადაწყვეტილებისა (საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში) და 2015 წლის 1 ოქტომბრის №04/74373 წერილის ბათილად ცნობა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 31 იანვრის გადაწყვეტილებით შპს „...ის“ სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი „საყოველთაო ჯანმრთელობის დაცვის სახელმწიფო პროგრამის“ პირობების შესრულების კონტროლის შედეგებზე მიმწოდებლის მხრიდან წარდგენილი ადმინისტრაციული საჩივრის განმხილველი კომისიის 2015 წლის 29 ივნისის №7 საოქმო გადაწყვეტილება იმ ნაწილში, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა შპს „...ის“ 2015 წლის 11 მაისის №42677 ადმინისტრაციული საჩივარი; სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს დაევალა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ, კანონით დადგენილ ვადაში, სადავო საკითხთან დაკავშირებით ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა; ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს 2015 წლის 1 ოქტომბრის №04/74373 წერილი; სარჩელი დანარჩენ ნაწილში არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტომ სააპელაციო საჩივრით გაასაჩივრა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 23 ივლისის განჩინებით სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. მითითებული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა სააგენტომ, რომელმაც სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

კასატორის მოსაზრებით, არ არსებობდა დავის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილით გადაწყვეტის საფუძველი, ვინაიდან გასაჩივრებული აქტი გამოცემულია საქმისთვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებათა გამოკვლევის შედეგად. რაც შეეხება 2015 წლის 1 ოქტომბრის №04/74373 წერილს, რომლითაც სამედიცინო დაწესებულებას უარი ეთქვა ადმინისტრაციული საჩივრის განხილვის გაგრძელებაზე, კასატორი მიიჩნევს, რომ აღნიშნული აქტი კანონიერია და შეესაბამება საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 182-ე მუხლის მოთხოვნებს.

კასატორი აღნიშნავს, რომ პაციენტების ნაწილთან მიმართებით სამედიცინო დაწესებულებამ არასრულყოფილად აწარმოა ჰისტომორფოლოგიური გამოკვლევების აღრიცხვა, სამედიცინო დოკუმენტაციაში არ განათავსა ჰისტომორფოლოგიური კვლევების შედეგები, რის გამოც ვერ მოხდა დიაგნოზის დაზუსტება/დადასტურება. საკასაციო საჩივრის მიხედვით, მოცემული შემთხვევების დარღვევად განხილვა არ არის დამოკიდებული უარყოფითი ფინანსური შედეგის დადგომასა თუ პაციენტის მომსახურების ხარისხის შემცირებაზე. მნიშვნელოვანია, რომ ჰისტომორფოლოგიური კვლევების წარმოების აუცილებლობას ადგენს მოქმედი კანონმდებლობა, კერძოდ, „საქართველოში პათოლოგიურანატომიური სამსახურის შემდგომი გაუმჯობესების შესახებ“ საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 2000 წლის 5 დეკემბრის №242/ნ ბრძანების მე-8 პუნქტის „ბ“ ქვეპუნქტი. კვლევების ჩატარებამდე შემთხვევა დაუსრულებლად ითვლება და კვლევებზე დასკვნების გარეშე შეუძლებელია პაციენტის დიაგნოზის დადასტურება, აგრეთვე, შემდგომი მკურნალობის ტაქტიკის განსაზღვრა. სადავო შემთხვევაში დარღვეულია „საყოველთაო ჯანდაცვაზე გადასვლის მიზნით გასატარებელ ზოგიერთ ღონისძიებათა შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2013 წლის 21 თებერვლის №36 დადგენილების მე-19 მუხლის მე-3 პუნქტის „ა“ და „ბ“ ქვეპუნქტები. ასევე, დარღვეულია ჰისტომორფოლოგიური გამოკვლევისათვის საოპერაციო მასალის შესაბამის დაწესებულებაში გადაგზავნის პერიოდი. კერძოდ, საკვლევი მასალის ჰისტომორფოლოგიური კვლევისათვის გაგზავნის თარიღი წინ უსწრებს ოპერაციის ჩატარების თარიღს, რაც მომსახურების არასრულყოფილებაზე მიუთითებს.

საკასაციო საჩივრის მიხედვით, ინტენსიური მკურნალობის/მოვლის დონეების ცვლილების თაობაზე რეგისტრაციის მოდულში ინფორმაცია არასათანადოდ არის ასახული და ეს მონაცემები სამედიცინო დოკუმენტაციას არ შეესაბამება. ასეთი შემთხვევების დარღვევად მიჩნევა კი არ არის დამოკიდებული პაციენტისთვის ზიანის მიყენებაზე. გარდა ამისა, ელექტრონულ მოდულსა და დოკუმენტაციაში არსებობს შეუსაბამობა პაციენტის გაწერის დროის თვალსაზრისით. შემთხვევათა ნაწილში სამედიცინო დოკუმენტაციით არ დასტურდება ელექტრონული მოდულით გადაცემული დიაგნოზები, შეუსაბამობაა ჩარევის კოდებში.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად ასკვნის, რომ სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრულ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის მოთხოვნებს, რაც გამორიცხავს განსახილველი საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის შესაძლებლობას.

საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები, ვინაიდან:

- არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი;

- არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების საფუძველი;

- სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს;

- საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით;

- კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით და საკასაციო საჩივარში მითითებული პოზიცია ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

შესაბამისად, საქმეზე არ იქმნება საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრული საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების წინაპირობა. ამასთან, საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოთა მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გამოთქმულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ მოცემული დავა არსებითად სწორად არის გადაწყვეტილი.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ განსახილველ შემთხვევაში სადავო საკითხს წარმოადგენს, საყოველთაო ჯანმრთელობის დაცვის სახელმწიფო პროგრამის ფარგლებში მოსარჩელის მიერ გაწეული სამედიცინო მომსახურების ნაკლოვანებების გამოვლენის გამო, სოციალური მომსახურების სააგენტოს მიერ კლინიკისთვის ანაზღაურებული თანხის უკან დაბრუნების მოთხოვნა. ამასთან, სადავო საკითხზე მსჯელობისას საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ სამართლიანი სასამართლოს უფლება, მართალია, ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, თუმცა აღნიშნული არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ §71; ყუფარაძე საქართველოს წინააღმდეგ §76;Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო პალატა მიუთითებს „საყოველთაო ჯანდაცვაზე გადასვლის მიზნით გასატარებელ ზოგიერთ ღონისძიებათა შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2013 წლის 21 თებერვლის №36 დადგენილებით დამტკიცებული „საყოველთაო ჯანმრთელობის დაცვის სახელმწიფო პროგრამის“ მე-19 მუხლის მე-3 პუნქტის „ა“ ქვეპუნტზე, რომლის თანახმად, ანაზღაურებული თანხის სრულად უკან დაბრუნების ერთ-ერთი საფუძველია, თუ ძირითადი (პროგრამულ ანაზღაურებას დაქვემდებარებული) დიაგნოზი არ დასტურდება პაციენტის სამედიცინო დოკუმენტაციაში არსებული მონაცემებით ან დამძიმებულია, ან წარმოდგენილია თანმხლები დიაგნოზის სახით. ამრიგად, მოცემული საფუძვლით ანაზღაურებული თანხა უკან დაბრუნებას ექვემდებარება, თუკი ნორმის შემადგენლობიდან რომელიმე ქმედების არსებობა დასტურდება. სწორედ ამიტომ, დასახელებული ნორმით თანხის უკან დაბრუნების დავალებისას, სააგენტომ უნდა დაასაბუთოს, კონკრეტულად რომელ არამართლზომიერ ქმედებას ჰქონდა ადგილი.

განსახილველ შემთხვევაში ზემოაღნიშნული ნორმის საფუძველზე დაევალა კლინიკას თანხის დაბრუნება, ხოლო ნორმის გამოყენების ფაქტობრივ საფუძვლად მიეთითა, რომ სრულყოფილად არ არის წარმოებული ჰისტომორფოლოგიური გამოკვლევების აღრიცხვა; სამედიცინო დოკუმენტაციაში 46 შემთხვევაში არ არის განთავსებული ჰისტომორფოლოგიური გამოკვლევების შედეგები, რის გამოც ვერ ხერხდება დიაგნოზის დაზუსტება.

საკასაციო პალატა იზიარებს ქვედა ინსტანციის სასამართლოთა განმარტებას, რომ სააგენტო სათანადო წესით ვერ მიუთითებს, სადავო ნორმის შემადგენლობიდან კონკრეტულად რა ქმედებას ჰქონდა ადგილი, სამედიცინო დაწესებულების მიერ წარმოებული დოკუმენტაციიდან გამომდინარე რატომ არ არის შესაძლებელი დიაგნოზის დადგენა და რა არსებით გავლენას ახდენს დიაგნოზის ზუსტ დადგენაზე ჰისტომორფოლოგიური გამოკვლევების ჩატარება. გარდა ამისა, გამოკვლეული არ არის, გამოიწვია თუ არა კლინიკის ქმედებამ უარყოფითი ფინანსური შედეგი ან იყო თუ არა მომსახურების ხარისხი დამაკმაყოფილებელი. მართალია, საკასაციო საჩივარში კასატორი თანხის დაბრუნების სამართლებრივ საფუძვლად იმავე ნორმის „ბ“ ქვეპუნქტსაც ასახელებს, თუმცა სააგენტოს კონკრეტული სამართლებრივი საფუძველი დაზუსტებით სწორედ გასაჩივრებულ აქტში უნდა მიეთითებინა და დაესაბუთებინა მისი სათანადოდ გამოყენების წინაპირობების არსებობა, რაც ადმინისტრაციულ ორგანოს არ განუხორციელებია.

კასატორი ასევე აღნიშნავს, რომ ადგილი ჰქონდა ჰისტოპათოლოგიური გამოკვლევის მასალის დაგვიანებით გადაგზავნას შესაბამის დაწესებულებაში, თუმცა არ არის დასაბუთებული, კლინიკას ყველა შემთხვევაში უნდა ეწარმოებინა თუ არა ასეთი გამოკვლევა და რა გავლენა მოახდინა დაგვიანებამ მომსახურების ხარისხზე.

საკასაციო სასამართლო ასევე მიუთითებს საქართველოს მთავრობის 2013 წლის 21 თებერვლის №36 დადგენილების მე-19 მუხლის მე-9 პუნქტზე, რომლის მიხედვით, იმ შემთხვევაში, თუ მიმწოდებელმა პროგრამით გათვალისწინებულ მომსახურებაზე უარი განუცხადა პროგრამის მოსარგებლეს, ან მომსახურება გაუწია დაგვიანებით (მისგან დამოუკიდებელი მიზეზების გარდა), ან არასრულად, ან არაჯეროვნად, მიმწოდებელი იხდის ჯარიმას გასაწევი/გაწეული მომსახურების ღირებულების სამმაგი ოდენობის სახით. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ მითითებული მუხლის გამოყენებისას სააგენტომ კონკრეტულად უნდა დაასახელოს შემთხვევები, როდესაც კლინიკამ არ მიაწოდა პაციენტს მომსახურება ან მიაწოდა დაგვიანებით/არაჯეროვნად.

რაც შეეხება სააგენტოს მიერ საქართველოს მთავრობის 2013 წლის 21 თებერვლის №36 დადგენილების მე-19 მუხლის მე-17 პუნქტის გამოყენებას, მითითებული ნორმის სადავო პერიოდში მოქმედი რედაქციის მიხედვით, ამ პროგრამის მე-20 მუხლის მე-5 პუნქტის „კ“ ქვეპუნქტით განსაზღვრული ვალდებულებების შეუსრულებლობის შემთხვევაში, ასევე, თუ მიმწოდებელი არ აკმაყოფილებს საქართველოს მთავრობის 2013 წლის 21 თებერვლის №36 დადგენილების ფარგლებში პირველადი ჯანმრთელობის დაცვის მომსახურების მიმწოდებლებისადმი საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 2013 წლის 19 ივნისის №01-25/ნ ბრძანებით განსაზღვრულ, პირველადი ჯანმრთელობის დაცვის დაწესებულებების მინიმალურ მოთხოვნებს, საჯარიმო სანქციის ოდენობა განისაზღვრება სარევიზიო პერიოდში პროგრამის/კომპონენტის ფარგლებში ანაზღაურებული თანხის 1%-ით. ამავე დადგენილების მე-16 მუხლის მიხედვით კი, რევიზია სამედიცინო საქმიანობის სახელმწიფო რეგულირების სააგენტოს პრეროგატივაა. ამდენად, იმ პირობებში, როდესაც ამ ნორმით დარღვევის გამოვლენა ხდება სარევიზიო პერიოდში, ხოლო რევიზიის განმახორციელებელი არის სამედიცინო საქმიანობის სახელმწიფო რეგულირების სააგენტო, სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტომ უნდა შეაფასოს, რამდენად არის იგი უფლებამოსილი, გამოიყენოს დასახელებული ნორმით გათვალისწინებული სანქცია.

საკასაციო სასამართლო ასევე მიუთითებს 2013 წლის 21 თებერვლის №36 დადგენილების მე-15 მუხლის მეორე პუნქტის „ბ.ბ“ ქვეპუნქტზე, რომლის თანახმად, ანაზღაურებას არ ექვემდებარება შემთხვევები, თუ შეტყობინების სისტემაში გადაცემული დიაგნოზი და მისი დაზუსტება და ჩარევა არ ემთხვევა პაციენტის სამედიცინო დოკუმენტაციაში არსებულ მონაცემებს, ხოლო ამავე მუხლის „ე“ ქვეპუნქტის მიხედვით, ანაზღაურებას არ ექვემდებარება შემთხვევები, თუ წარდგენილი სამედიცინო დოკუმენტაციის ინსპექტირების შედეგად, განმახორციელებელი მიიჩნევს, რომ მიწოდებული ინფორმაცია არ ემთხვევა შეტყობინებაში არსებულ ინფორმაციას და/ან არ აკმაყოფილებს პროგრამით განსაზღვრულ სამედიცინო მომსახურების პირობებს. ამავე დადგენილების მე-19 მუხლის მე-3 პუნქტის „ზ“ ქვეპუნქტის მიხედვით კი, თანხის უკან დაბრუნების საფუძველია, თუ შემთხვევის შესახებ მონაცემები ან/და დოკუმენტაცია არ ასახავს სინამდვილეს.

საკასაციო პალატა განმარტავს, სამედიცინო დაწესებულებამ სწორად უნდა აწარმოოს სამედიცინო დოკუმენტაცია და სააგენტოს უნდა მიაწოდოს რეალური ინფორმაცია გაწეული მომსახურების შესახებ. ინფორმაციის შეუსაბამობის გამოვლენა კი კლინიკისთვის თანხის ანაზღაურებაზე უარის თქმის ან უკვე ანაზღაურებული თანხის უკან დაბრუნების დავალების წინაპირობა შეიძლება გახდეს. დასახელებული დარღვევის გამოვლენისთვის შესწავლილ უნდა იქნეს გაწეული მომსახურების რეალური სახე, დოკუმენტებში დაფიქსირებული სამედიცინო ჩვენება და სააგენტოსთვის მიწოდებულ ინფორმაციაში ასახული ჩარევის სახე. ამასთანავე, მნიშვნელოვანია შეუსაბამობის ხასიათი და ხარისხი, უნდა გამოირიცხოს მხოლოდ მექანიკური შეცდომის არსებობის გამო სამედიცინო დაწესებულებისთვის თანხის ანაზღაურებაზე უარის თქმა. ამრიგად, სადავო შემთხვევაში, სააგენტომ უნდა განმარტოს, კონკრეტულ პაციენტებთან მიმართებით კოდების არასწორი მითითება/კოდებს შორის სხვაობა რაში გამოიხატება, თუკი პორტალსა და სამედიცინო ისტორიაში ერთი და იგივე კოდებია დაფიქსირებული, ასევე, უნდა შეფასდეს ინტენსიური თერაპიის „დონეების“ არასწორად მითითება ან სამედიცინო ისტორიაში კონკრეტული პაციენტების გაწერის პერიოდის განსხვავებულად ასახვა ხომ არ არის ტექნიკური ხარვეზი/მექანიკური შეცდომა. გარდა ამისა, სააგენტომ სათანადოდ უნდა შეისწავლოს საკითხი, დასტურდება თუ არა დოკუმენტაციაში მითითებული დიაგნოზი.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ სააგენტომ ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ გადაწყვეტილების მიღებისას სათანადოდ არ დაადგინა საქმის ფაქტობრივი გარემოებები და არ მისცა მათ ჯეროვანი სამართლებრივი შეფასება. სადავო აქტის გამოცემისას დარღვეულ იქნა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 53-ე, 96-ე მუხლებით დადგენილი, ადმინისტრაციული წარმოების საქმის გარემოებათა სრულყოფილად შესწავლით მიმდინარეობის, შედეგად კი - დასაბუთებული აქტის გამოცემის მოთხოვნები. აღნიშნული წარმოადგენს გასაჩივრებული აქტის სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად ცნობის საფუძველს. ამდენად, 2015 წლის 29 ივნისის №7 საოქმო გადაწყვეტილების კანონიერების შეფასებისას, მართებულად იქნა გამოყენებული საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილი.

გარდა ზემოაღნიშნულისა, სასამართლოებმა იმსჯელეს სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს 2015 წლის 1 ოქტომბრის №04/74373 წერილის კანონიერებაზე და ბათილად ცნეს იგი. მითითებული წერილით კლინიკას უარი ეთქვა წარდგენილი საჩივრის იმ ნაწილის განხილვის გაგრძელებაზე, რომლის განხილვაც შეჩერებული იყო საკითხის დაზუსტების საჭიროებიდან გამომდინარე.

საკასაციო პალატა მიუთითებს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 182-ე მუხლის მეორე ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტზე, რომლის მიხედვით, ადმინისტრაციული ორგანო არ განიხილავს ადმინისტრაციულ საჩივარს, თუ სასამართლო წარმოებაშია საქმე დავაზე იმავე მხარეებს შორის, იმავე საგანზე და იმავე საფუძვლით. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, იმ პირობებში, როდესაც კლინიკა სარჩელით სადავოდ ხდიდა მხოლოდ საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას და არა საკითხის განხილვის შეჩერებას, სააგენტო არ იყო უფლებამოსილი, რომ სარჩელის წარმოდგენის გამო აღარ გაეგრძელებინა საჩივრის იმ ნაწილის განხილვა, რომელიც თავად შეაჩერა საკითხის დამატებით შესწავლის მიზნით, მით უფრო, როდესაც სარჩელის წარმოდგენა საკითხის განხილვას ხელს არ უშლიდა.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლოების მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 23 ივლისის განჩინება;

3. კასატორს - სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს (ს/ნ 202178927) დაუბრუნდეს 2020 წლის 19 მაისის №16159 საგადახდო მოთხოვნით მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70% - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ა. წულაძე

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ქ. ცინცაძე