#ბს-696(კ-19) 22 ოქტომბერი, 2020 წელი ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ალექსანდრე წულაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა შპს „...ის“ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 21 ნოემბრის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2016 წლის 27 ივლისს შპს „...იმ“ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხის - სსიპ აღსრულების ეროვნული ბიუროს მიმართ.

მოსარჩელემ საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს აღსრულების ეროვნული ბიუროს 2016 წლის 20 ივნისის №2632 ბრძანების ბათილად ცნობა და აღსრულების ეროვნული ბიუროსთვის №A 14042028 სააღსრულებო საქმის ფარგლებში თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 7 მარტის გადაწყვეტილებისა და ამავე სასამართლოს 2014 წლის 25 მარტის №2/17688-13 სააღსრულებო ფურცლის აღსასრულებლად „სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ“ საქართველოს კანონით გათვალისწინებული მოქმედებების განხორციელების, კერძოდ, მოვალის საკუთრებაში არსებული უძრავ-მოძრავი ქონების აღსასრულებლად მიქცევის დავალება მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 26 იანვრის საოქმო განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, საქმეში მესამე პირად ჩართულ იქნა შპს „ე...ა“.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 27 ივლისის გადაწყვეტილებით შპს „...ის“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 27 ივლისის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს „...იმ“, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 21 ნოემბრის განჩინებით შპს „...ის“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 27 ივლისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ 2014 წლის 31 ოქტომბერს აღსრულების ეროვნულ ბიუროს საჩივრით მიმართა შპს „...ის“ წარმომადგენელმა და მოითხოვა თბილსიის სააღსრულებო ბიუროს აღმასრულებლისათვის ქმედების განხორციელების დავალება: კრედიტორის ანგარიშზე თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 25.02.2014 წლის №2/17688-13 სააღსრულებო ფურცლით მოვალე შპს „ე...ასთვის“ დაკისრებული თანხის, ასევე „...ის“ მიერ გადახდილი წინასწარი საზღაურის დაუყოვნებლივ გადარიცხვა. საჩივრის ავტორმა ასევე მოითხოვა აღმასრულებლის მოქმედებების უკანონოდ აღიარება, რომლითაც, კანონის იმპერატიული მოთხოვნის მიუხედავად, მოძრავ ნივთებზე ყადაღის დადებიდან 1 თვის ვადის ნაცვლად, აუქციონი ჩატარდა ქონებაზე ყადაღის დადებიდან სამი თვის გასვლის შემდგომ. აღსრულების ეროვნული ბიუროს 2014 წლის 25 ნოემბრის №3090 ბრძანებით შპს „...ის“ საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

საქმის მასალებით სააპელაციო სასამართლომ ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ შპს ,,...ის“ წარმომადგენელმა თბილისის სააღსრულებო ბიუროს უკანონო მოქმედებებთან დაკავშირებით, 2016 წლის 20 აპრილს №01/6912 საჩივრით მიმართა საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს (იდენტური საჩივარი იქნა წარდგენილი აღსრულების ეროვნულ ბიუროში, 2016 წლის 8 აპრილს). საჩივრის ავტორი მიუთითებდა, რომ მიუხედავად 2014 წლის 17 ოქტომბერს ჩატარებული აუქციონისა, აღსრულების ეროვნული ბიუროს მიერ კრედიტორისათვის არ იქნა გადარიცხული აღსრულების შედეგად შემოსული თანხა, რაც კანონის და კრედიტორის უფლებების უხეშ დარღვევას წარმოადგენს და მნიშვნელოვან ზიანს აყენებს კრედიტორს, აღნიშნული განპირობებულია აღმასრულებლის უმოქმედობით, თანხის გადარიცხვაზე უარის თქმის საფუძველია ის, რომ სააღსრულებო ბიუროში საქმის გაჭიანურების გამო, ამავე პერიოდში შემოწმდა მოვალე და მას დაერიცხა 3087399.33 ლარი. რადგან კანონით განსაზღვრულ ვადაში არ მოხდა აუქციონის ჩატარება, მოვალეს დაეკისრა 51394.65 ლარის გარდა კიდევ 3087399.33 ლარი. საჩივრით მოთხოვნილ იქნა მასში მითითებული ყველა ფაქტობრივი გარემოების განხილვა და გამოკვლევა, შედეგად კი, აღსრულების ეროვნული ბიუროს თანამშრომლების მხრიდან კანონის დარღვევის ფაქტების დადასტურების შემთხვევაში, შესაბამისი ზომების მიღება. საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს 2016 წლის 15 ივნისის №3964 წერილით შპს ,,...ის“ საჩივარი რეაგირების მიზნით, გადაიგზავნა აღსრულების ეროვნულ ბიუროში. აღსრულების ეროვნული ბიუროს 2016 წლის 20 ივნისის №2632 ბრძანებით შპს ,,...ის“ უარი ეთქვა საჩივრის განხილვაზე იმ მოტივით, რომ მოთხოვნილ საკითხებზე არსებობდა საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ აღსრულების ეროვნული ბიუროს თავმჯდომარის 2014 წლის 25 ნოემბრის №3090 ბრძანება. ამავდროულად, საჩივრის ავტორს განემარტა, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს წარმოებაში იყო დავა, სადაც მოსარჩელეს წარმოადგენდა შპს ,,...ი“, მოპასუხეს - აღსრულების ეროვნული ბიურო, დავის საგანს კი, წარმოადგენდა აღმასრულებლის უმოქმედობა, რაც მდგომარეობდა მოძრავი ქონების რეალიზაციის შედეგად ამოღებული თანხის კრედიტორისათვის გადარიცხვისაგან თავის შეკავებაში.

სააპელაციო პალატამ მართებულად მიიჩნია საქალაქო სასამართლოს მოსაზრება, რომ მოსარჩელის მიერ როგორც 2014 წლის, ისე 2016 წლის საჩივრებში ასახული მოთხოვნა ეფუძნება თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის №2/17688-13 სააღსრულებო ფურცლის საფუძველზე მიმდინარე სააღსრულებო საქმეზე განხორციელებულ სააღსრულებო მოქმედებებს/უმოქმედობას და ის გარემოება, რომ საჩივრის მოთხოვნის ფორმულირება შეიცავს განსხვავებულ გრამატიკულ და ლექსიკურ წყობას, არ ცვლის საჩივრის ძირითად მოთხოვნას. მით უფრო იმ პირობებში, როდესაც საჩივრების შინაარსი არსებითად იდენტურია და მისი ავტორის იურიდიულ ინტერესს წარმოადგენს იძულებითი აუქციონის შედეგად რეალიზებული ქონების ამონაგები თანხიდან კრედიტორის მოთხოვნის დაკმაყოფილება. ამდენად, პალატამ გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს მოსაზრება, რომ სახეზეა „სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ“ საქართველოს კანონის 18³ მუხლის მე-5 პუნქტის ,,გ“ და ,,დ“ ქვეპუნქტებით გათვალისწინებული შემთხვევა, კერძოდ: სასამართლო წარმოებაშია საქმე დავაზე იმავე მხარეებს შორის, იმავე საგანზე და იმავე საფუძვლით, ასევე არსებობს აღსრულების ეროვნული ბიუროს თავმჯდომარის გადაწყვეტილება იმავე საკითხზე, რაც მითითებული საკანონმდებლო აქტის დანაწესიდან გამომდინარე, 2016 წლის 20 აპრილის (ასევე 8 აპრილის) საჩივრის განხილვაზე უარის თქმის საფუძველს წარმოადგენდა. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს აღსრულების ეროვნული ბიუროს 2016 წლის 20 ივნისის №2632 ბრძანება შესაბამისობაშია მოქმედ კანონმდებლობასთან და არ არსებობს მისი ბათილად ცნობის სამართლებრივი საფუძველი.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 21 ნოემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს „...იმ“, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორის განმარტებით, მოცემულ შემთხვევაში სადავოა არა საჯარო აუქციონის შედეგად აღსრულების ეროვნული ბიუროს ანგარიშზე განთავსებული თანხის კრედიტორისათვის გადარიცხვაზე უარი, არამედ აღნიშნული აუქციონის ჩატარებისა და აღსრულებული თანხის მათ ანგარიშზე გაჩერების შემდეგ, აღსრულების ეროვნული ბიუროს მიერ №A14042028 სააღსრულებო საქმეზე განხორციელებული უმოქმედობა. კასატორის მითითებით, სააღსრულებო ბიურო ვალდებული იყო 63116 ლარის ფარგლებში გაეგრძელებინა აღსრულება და კრედიტორის დაკმაყოფილების მიზნით, სარეალიზაციოდ მიექცია მოვალის სხვა საკუთრება, თუმცა აღნიშნულის მიუხედავად, ბიურომ არ განახორციელა არანაირი მოქმედება აუქციონის ჩატარების შემდეგ. სწორედ აღნიშნული უმოქმედობაა დავის საგანი და სასამართლომ ვერ გამოარკვია, რეალურად რა იყო მოსარჩელის მიერ გასაჩივრებული.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 18 ივნისის განჩინებით (მომხსენებელი მოსამართლე: ვ. როინიშვილი), საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული შპს „...ის“ საკასაციო საჩივარი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პლენუმის 29.05.2020წ. #28/პლ-2020 დადგენილებით მოსამართლე ვ. როინიშვილი დაინიშნა საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს წევრად, რის გამოც მის წარმოებაში არსებული საქმეები საკასაციო სასამართლოს მოსამართლეებზე განაწილდა შემთხვევითი განაწილების პრინციპით, საქმეთა ელექტრონული განაწილების სისტემის მეშვეობით. მოცემული საქმე 2020 წლის 24 ივნისს დაეწერა მოსამართლე მ. ვაჩაძეს.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „...ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

განსახილველი დავის ფარგლებში მოსარჩელე სადავოდ ხდის საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს აღსრულების ეროვნული ბიუროს 2016 წლის 20 ივნისის №2632 ბრძანებას, რომლითაც უარი ეთქვა საჩივრის განხილვაზე იმ მოტივით, რომ მოთხოვნილ საკითხებზე არსებობდა საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ აღსრულების ეროვნული ბიუროს თავმჯდომარის 2014 წლის 25 ნოემბრის №3090 ბრძანება. ამავდროულად, საჩივრის ავტორს განემარტა, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს წარმოებაში იყო დავა, სადაც მოსარჩელეს წარმოადგენდა შპს ,,...ი“, მოპასუხეს - აღსრულების ეროვნული ბიურო, დავის საგანს კი, წარმოადგენდა აღმასრულებლის უმოქმედობა, რაც მდგომარეობდა მოძრავი ქონების რეალიზაციის შედეგად ამოღებული თანხის კრედიტორისათვის გადარიცხვისაგან თავის შეკავებაში.

კასატორის მოსაზრებით, არ არსებობდა გასაჩივრებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტით მისი საჩივრის განუხილველად დატოვების საფუძველი. სადავოა შპს „...ის“ მიერ 2014 წლის 31 ოქტომბერს აღსრულების ეროვნულ ბიუროში წარდგენილი №27877 საჩივრისა და 2016 წლის 20 აპრილს, ასევე 2016 წლის 8 აპრილს წარდგენილი საჩივრების შინაარსის, მათში მითითებული მოთხოვნების იდენტურობა.

საკასაციო სასამართლოს მითითებით, „სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ“ საქართველოს კანონის 18³ მუხლის მე-5 პუნქტის „გ“ და „დ“ ქვეპუნქტების თანახმად, აღსრულების ეროვნული ბიუროს თავმჯდომარე არ განიხილავს საჩივარს, თუ სასამართლო წარმოებაშია საქმე დავაზე იმავე მხარეებს შორის, იმავე საგანზე და იმავე საფუძვლით; არსებობს სასამართლოს ან აღსრულების ეროვნული ბიუროს თავმჯდომარის გადაწყვეტილება ამავე საკითხზე.

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ აღსრულების ეროვნული ბიუროს 2014 წლის 25 ნოემბრის №3090 ბრძანებით არ დაკმაყოფილდა მოსარჩელე კომპანიის 31.10.14წ. საჩივარი. საჩივრის ავტორს „სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ“ საქართველოს კანონის 50-ე მუხლის მე-4, მე-6 და მე-7 პუნქტების საფუძველზე განემარტა, რომ გირავნობის საგნის რეალიზაციიდან ამოღებული თანხის გასანაწილებლად, შემოსავლების სამსახურის მიერ აღმასრულებლისათვის აუცილებლად უნდა იყოს მიწოდებული ინფორმაცია მოვალის მიმართ საგადასახადო ორგანოს მოთხოვნის ზუსტი ოდენობის შესახებ (აღიარებული დავალიანების ოდენობა, რაც გადარიცხული უნდა იყოს საგადასახადო ორგანოში), რომლის არარსებობის პირობებშიც, აღმასრულებელი მოკლებულია კანონიერ შესაძლებლობას, აუქციონზე ამონაგები თანხით განახორციელოს კრედიტორის მოთხოვნის დაკმაყოფილება. ამავე ბრძანებით, აღმასრულებლის სავარაუდო უკანონო ქმედებების თაობაზე, საჩივრის ავტორს განემარტა რეაგირების შესაბამის ორგანოებისადმი მიმართვის შესაძლებლობის შესახებ. ასევე დადგენილია, რომ მითითებული ბრძანების კანონიერების საკითხს იხილავს სასამართლო.

საკასაციო სასამართლო მართებულად მიიჩნევს ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მოსაზრებას, რომ მოსარჩელის მიერ როგორც 2014 წლის, ისე 2016 წლის საჩივრებში ასახული მოთხოვნა ეფუძნება თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის №2/17688-13 სააღსრულებო ფურცლის საფუძველზე მიმდინარე სააღსრულებო საქმეზე განხორციელებულ სააღსრულებო მოქმედებებს/უმოქმედობას და ის გარემოება, რომ საჩივრის მოთხოვნის ფორმულირება შეიცავს განსხვავებულ წყობას, არ ცვლის საჩივრის ძირითად მოთხოვნას. საჩივრის ავტორის იურიდიულ ინტერესს წარმოადგენს იძულებითი აუქციონის შედეგად რეალიზებული ქონების ამონაგები თანხიდან კრედიტორის მოთხოვნის დაკმაყოფილება. ამდენად, სახეზეა „სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ“ საქართველოს კანონის 18³ მუხლის მე-5 პუნქტის „გ“ და „დ“ ქვეპუნქტებით გათვალისწინებული შემთხვევა, კერძოდ: სასამართლო წარმოებაშია საქმე დავაზე იმავე მხარეებს შორის, იმავე საგანზე და იმავე საფუძვლით, ასევე არსებობს აღსრულების ეროვნული ბიუროს თავმჯდომარის გადაწყვეტილება იმავე საკითხზე, რაც მითითებული საკანონმდებლო აქტის დანაწესიდან გამომდინარე, 2016 წლის 20 აპრილის (ასევე 8 აპრილის) საჩივრის განხილვაზე უარის თქმის საფუძველს წარმოადგენდა.

რაც შეეხება მოთხოვნას აღსრულების ეროვნული ბიუროსთვის №A 14042028 სააღსრულებო საქმის ფარგლებში თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 7 მარტის გადაწყვეტილებისა და ამავე სასამართლოს 2014 წლის 25 მარტის №2/17688-13 სააღსრულებო ფურცლის აღსასრულებლად „სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ“ საქართველოს კანონით გათვალისწინებული მოქმედებების განხორციელების, კერძოდ, მოვალის საკუთრებაში არსებული უძრავ-მოძრავი ქონების აღსასრულებლად მიქცევის დავალების თაობაზე, სასამართლომ ასევე მართებულად მიუთითა, რომ ვინაიდან თბილისის საქალაქო სასამართლოს მიერ 2014 წლის 25 მარტს გაცემულ №2/17688-13 სააღსრულებო ფურცელთან დაკავშირებით სააღსრულებო წარმოება მიმდინარეობს და მოპასუხე მხარეს არ მიუღია გადაწყვეტილება აღსრულების შეწყვეტის, შეჩერების ან აღსასრულებელი დოკუმენტის უკან დაბრუნების შესახებ, ასევე უსაფუძვლოა მოთხოვნა მოპასუხისათვის ქმედების განხორციელების დავალების თაობაზე.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღსრულების ეროვნულ ბიუროს დამატებით განუმარტავს, რომ სააღსრულებო სისტემის არსებობის მიზანი „სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლით განსაზღვრული აღსრულებას დაქვემდებრებული აქტების სისრულეში მოყვანაა. სააღსრულებო სამართლის უმთავრეს პრინციპებს კი სწრაფი, ეფექტური და რაც უმთავრესია, კანონშესაბამისი აღსრულების განხორციელება წარმოადგენს. სააღსრულებო სისტემას წაეყენება ეფექტური აღსრულების მოთხოვნა იმდენად, რამდენადაც კრედიტორმა ისედაც დიდი დრო დაკარგა უფლების აღსადგენად და მოთხოვნის აღსასრულებლად. სახელმწიფო სააღსრულებო ორგანოებს ანიჭებს უფლებამოსილებას აღასრულონ აღსრულებას დაქვემდებარებული გადაწყვეტილებები, რის საფუძველზეც სააღსრულებო წარმოება უნდა უზრუნველყოფდეს სახელმწიფოს მიერ იძულებითი აღსრულების განხორციელებას. იძულებითი სააღსრულებო სამართალი უნდა წარმოადგენდეს უფლებადაცვის მოქნილ სისტემას, რომელიც სამართლებრივი სახელმწიფოს ინტერესში შედის. აღსრულების პროცესი კი იმგვარად უნდა იქნეს წარმართული, რომ აზრი არ დაეკარგოს გადაწყვეტილების აღსრულებას (იხ. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 24.04.2014წ. გადაწყვეტილება საქმეზე №ბს-476-464(კ-13)).

აღსანიშნავია, რომ „სამართლიანი სასამართლოს“ უფლება მოიცავს არა მარტო სასამართლოსადმი მიმართვის, საქმის საჯარო და სამართლიანი განხილვის, საკითხის გონივრულ ვადებში გადაწყვეტის უფლებებს, არამედ გადაწყვეტილების აღსრულების უფლებასაც. საკასაციო სასამართლო ხაზგასმით აღნიშნავს, რომ სასამართლოსადმი მიმართვის უფლება შედეგზე ორიენტირებული უფლებაა და თუნდაც სასურველი გადაწყვეტილების მიღება არასაკმარისია აღნიშნული მიზნის მისაღწევად, გადაწყვეტილების დროული და სრულყოფილი აღსრულების გარეშე.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა. ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან შპს „...ის“ საკასაციო საჩივარზე 13.06.2019წ. #1 საგადახდო დავალებით გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი - 300 ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, შპს „...ის“ (ს/კ ...) უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი _ 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის #200122900, სახაზინო კოდი #300773150.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს „...ის“ საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 21 ნოემბრის განჩინება;

3. შპს „...ის“ (ს/კ ...) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 13.06.2019წ. #1 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70 პროცენტი - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი #300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ა. წულაძე