ბს-514(კ-19) 29 ოქტომბერი 2020წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე, ქეთევან ცინცაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, განიხილა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლები თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 17.07.2018წ. განჩინებაზე

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

სს „...მა“ სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის მიმართ ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 29.12.2015წ. დადგენილებისა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 31.10.2016წ. ბრძანების ბათილად ცნობის მოთხოვნით.

დავის საქალაქო სასამართლოში განხილვისას, საქმეში მესამე პირებად ჩართულ იქნენ ხ. კ-ე და გ. ლ-ი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 23.06.2017წ. გადაწყვეტილებით სს „...ის“ სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 31.10.2016წ. ბრძანება და ქ. თბილისის მუნიციპალიტის მერიას დაევალა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების შესწავლის და გამოკვლევის საფუძველზე ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა სს „...ის“ მიერ წარდგენილი ადმინისტრაციული საჩივრის მოთხოვნის ფარგლებში. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გასაჩივრდა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მიერ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 17.07.2018წ. განჩინებით ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება. პალატამ მიუთითა, რომ პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის 52-ე მუხლის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, იმ ავარიული შენობა-ნაგებობის რეკონსტრუქციის ან დემონტაჟის განუხორციელებლობა, რომლის რეკონსტრუქციის ან დემონტაჟის გარეშე არსებობა უშუალო საფრთხეს უქმნის ადამიანის სიცოცხლეს ან/და ჯანმრთელობას, ქალაქ თბილისის ტერიტორიაზე – გამოიწვევს დაჯარიმებას 5000 ლარით. მითითებული მუხლის შენიშვნის თანახმად, თუ მესაკუთრისათვის ცნობილი გახდა, რომ მისი საკუთრება საფრთხეს უქმნის მესამე პირების სიცოცხლეს ან/და ჯანმრთელობას, იგი ვალდებულია მიმართოს შესაბამის ორგანოებს და აცნობოს ასეთი საფრთხის შესახებ. მესაკუთრე ვალდებულია თავისი შესაძლებლობის ფარგლებში მიიღოს უსაფრთხოების ზომები საფრთხის თავიდან ასაცილებლად. მესაკუთრეს ამ მუხლით გათვალისწინებული პასუხისმგებლობა დაეკისრება მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ იგი არ განახორციელებს ამ შენიშვნით განსაზღვრულ ღონისძიებებს. პალატამ აღნიშნა, რომ მართალია, საკუთრების უფლება მოიცავს საკუთრების ობიექტით თავისუფლად სარგებლობის, ფლობისა და განკარგვის შესაძლებლობას, თუმცა საკუთრების უფლების გამოყენება არ უნდა იწვევდეს მესამე პირთა კანონიერი, სახელმწიფო და საზოგადოებრივი ინტერესის ხელყოფას, მათ შორის, საკუთრების ობიექტით სარგებლობა არ უნდა ქმნიდეს უშუალო საფრთხეს ადამიანის სიცოცხლისა ან/და ჯანრმთელობისთვის, არ უნდა იწვევდეს უსაფრთხო გარემოს არსებობის პრინციპის დარღვევას. სწორედ ამიტომ, ასეთი საფრთხის წარმოშობის შემთხვევაში, ერთი მხრივ, საფრთხის შესახებ ინფორმაციის მიღებისას მესაკუთრემ უნდა მიმართოს და აცნობოს აღნიშნული კომპეტენტურ ორგანოს და შესაძლებლობის ფარგლებში მიიღოს უსაფრთხოების ზომები, მეორე მხრივ კი, შესაბამისი მითითების არსებობისას მესაკუთრემ უნდა განახორციელოს ავარიული შენობა-ნაგებობის რეკონსტრუქცია ან დემონტაჟი. დადგენილად იქნა მიჩნეული, რომ სადავო აქტების გამოცემის დროისთვის ქ. თბილისში, ...ის გამზირი N102-ში მდებარე 3808 კვ.მ. ფართის უძრავი ნივთის მესაკუთრეები იყვნენ გ. ლ-ი, ხ. კ-ე და სს „...ი“ (ხ. კ-ის საკუთრება - 15 კვ.მ. (სარდაფი), გ. ლ-ის საკუთრება - 50,0 კვ.მ., სს „...ის“ საკუთრება - I, II, III სართულზე, ასევე სარდაფში არსებული ფართები და დამხმარე სათავსო ეზოში). ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის მიერ სწორედ მესაკუთრეებს დაევალათ ავარიული ნაგებობის დემონტაჟი ან რეკონსტრუქცია. პალატამ მიიჩნია, რომ ვინაიდან სახეზეა საკუთრებისა და უსაფრთხო გარემოს არსებობის უფლებათა კონკურენცია, უნდა მოხდეს ამ უფლებათა ურთიერთშეპირისპირება, უნდა შეფასდეს შესაბამისი რისკები და მოსალოდნელი შედეგები, რაც შესაძლებელია ავარიული შენობის შენარჩუნებით მიადგეს მესამე პირს ან რა ზიანიც მიადგება მესაკუთრეს შენობის დემონტაჟით. სააპელაციო პალატამ ყურადღება გაამახვილა შპს „...ის“ დასკვნაზე, რომელსაც სადავო აქტის გამოცემისას დაეყრდნო ადმინისტრაციული ორგანო და აღნიშნა, რომ დასკვნა ეხება მხოლოდ სს „...ის“ სახელზე რიცხულ უძრავ ქონებასა და მის ავარიულ მდგომარეობას, ხოლო საქმეში დაცული 25.12.2015წ. დასკვნის თანახმად, საპროექტო მოცემულობიდან გამომდინარე, არსებობს შენობის შენარჩუნების ორი ვარიანტი. დასკვნაში, რომლითაც იხელმძღვანელა ადმინისტრაციულმა ორგანომ საუბარია ხოლოდ სს „...ის“ კუთვნილი ქონების ავარიულ მდგომარეობაზე, თუმცა ამავე საკადასტრო კოდზე ირიცხებოდა სხვა ორი მესაკუთრის ქონებაც, რომელთა მიმართ ასევე იქნა შედგენილი მითითება. ამასთანავე, პალატამ მიიჩნია, რომ ადმინისტრაციულ ორგანოს საქმისათის მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივი გარემოებები სათანადოდ არ გამოუკვლევია, არ შეუფასებია დაინტერესებულ პირთა ინტერესები, არ იხელმძღვანელა პროპორციულობისა და თანაზომიერების პრინციპებით. სააპელაციო პალატამ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს მიერ სხვა დავის განხილვის ფარგლებში მიღებული 07.07.2013წ. განჩინებით შეჩერებული იყო სს „...ის“ საკუთრების შესახებ რეგისტრირებული მონაცემები იმ ქონების ნაწილთან მიმართებით, რომლის დემონტაჟი ან რეკონსტრუქცია დაევალა სს „...ს“. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ რეგისტრირებული მონაცემების მოქმედების შეჩერება რაიმე მოქმედების განხორციელების მხოლოდ ფორმალურ აკრძალვას არ წარმოადგენს, არამედ იკრძალება სწორედ იმ მოქმედების განხორციელება, რომელიც პირდაპირ და უშუალოდ უკავშირდება ნივთის განკარგვას, რამეთუ აღნიშნული მხოლოდ ნამდვილი მესაკუთრის დადგენის შემდეგ შეიძლება განხორციელდეს. სადავო ქონების მიმართ რეგისტრირებული მონაცემების მოქმედების შეჩერება გულისხმობდა არა უბრალოდ ამონაწერის მომზადების დაუშვებლობას, შეჩერება გამოწვეული იყო იმ ფაქტით, რომ მიმდინარეობდა დავა საკუთრების შესახებ. შესაბამისად, საკუთრების უფლების სადავოობის პირობებში, დავის დასრულებამდე, სს „...ი“ ვერ განახორციელებდა ნამდვილი მესაკუთრისათვის დამახასიათებელ ქმედებებს სრულად. ადმინისტრაციულ ორგანოს არ შეუფასებია აღნიშნული გარემოება. სადავო აქტების გამოცემისას უგულებელყოფილი იქნა აგრეთვე ის ფაქტი, რომ სს „...მა“ შსს-ს უფლებამოსილი ორგანოსაგან მოითხოვა თავისი კუთვნილი ფართიდან იქ მცხოვრები პირების გამოსახლება და მესაკუთრისათვის ფართის გამოთავისუფლებულ მდგომარეობაში ჩაბარება. გასათვალისწინებელია, რომ დემონტაჟის დამაბრკოლებელ ზემოაღნიშნულ გარემოებებზე სს „...ი“ უთითებდა ადმინისტრაციული წარმოების მიმდინარეობის დროსაც, ამასთანავე, ამჟამად დემონტაჟი განხორციელებულია.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 17.07.2018წ. განჩინება საკასაციო წესით გასაჩივრდა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მიერ. კასატორმა აღნიშნა, რომ შპს „...ის“ დასკვნის მიხედვით, სს „...ის“ საკუთრებაში რიცხული შენობა-ნაგებობები იმყოფება მწვავე ავარიულ მდგომარეობაში, მიმდინარეობს მათი სტიქიური რღვევა, რაც საფრთხეს უქმნის ადამიანებს, ქმნის ანტისანიტარიას და უარყოფით გავლენას ახდენს გარემოზე. ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურმა სამართალდარღვევის საქმის წარმოება სწორედ აღნიშნული დასკვნის საფუძველზე დაიწყო. მითითების გაცემისთანავე მესაკუთრე ვალდებული იყო დაეწყო ნაგებობის დემონტაჟი ან რეკონსტრუქცია. კასატორი მიიჩნევს, რომ შპს „...ის“ დასკვნა ეხებოდა არა მხოლოდ სს „...ის“ საკუთრებას, არამედ კონკრეტული საკადასტრო კოდის მქონე უძრავ ქონებას, რომელსაც სამი მესაკუთრე ჰყავდა. გასათვალისწინებელია, რომ დემონტაჟის გარდა მესაკუთრეებს მიეცათ შესაძლებლობა მოეხდინათ ნაგებობის რეკონსტრუქცია, თუმცა რაიმე ქმედებები მათი მხრიდან არ განხორციელებულა. კასატორი მიიჩნევს, რომ მესამე პირების გამოსახლების მოთხოვნით შინაგან საქმეთა სამინისტროს უფლებამოსილი ორგანოსათვის მიმართვა ან სს „...ის“ საკუთრების რეგისტრაციის შეჩერება არ ქმნიდა ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის მითითების შესრულების დამაბრკოლებელ გარემოებას, რადგან საკუთრების რეგისტრაციის შეჩერება გავლენას არ ახდენს პირის მესაკუთრედ ყოფნის ფაქტზე. რაც შეეხება მესამე პირების შეჭრას სს „...ის“ საკუთრებაში რიცხულ უძრავ ნივთში, აღნიშნული არ დასტურდება რაიმე სათანადო მტკიცებულებით. უტყუარი მტკიცებულებები არ არის წარმოდგენილი აგრეთვე სს „...ის“ მიერ ნაგებობის სრული დემონტაჟის განხორციელების დასადასტურებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული განჩინების გაცნობის, საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

მართებულია ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მოსაზრება სასკ-ის 32.4 მუხლის საფუძველზე სადავო აქტის ბათილად ცნობის შესახებ, რადგან ადმინისტრაციულ პროცესში მოქმედი ინკვიზიციურობის პრინციპის გათვალისწინებით (სასკ-ის მე-4, მე-19 მუხ.) მართალია სასამართლოს აქვს შესაძლებლობა ფაქტობრივი გარემოებების სრულყოფილად გამოკვლევის მიზნით შეაგროვოს დამატებითი მტკიცებულებები, თუმცა აღნიშნული უზრუნველყოფს ადმინისტრაციული წარმოების ფარგლებში დაშვებული ხარვეზების აღმოფხვრას და არა ორგანოში განსახორციელებელი წარმოების ჩანაცვლებას. განსახილველ შემთხვევაში სადავო აქტი გამოცემულ იქნა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევის გარეშე.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის 52-ე მუხლის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, იმ ავარიული შენობა-ნაგებობის რეკონსტრუქციის ან დემონტაჟის განუხორციელებლობა, რომლის რეკონსტრუქციის ან დემონტაჟის გარეშე არსებობა უშუალო საფრთხეს უქმნის ადამიანის სიცოცხლეს ან/და ჯანმრთელობას, ქალაქ თბილისის ტერიტორიაზე – გამოიწვევს დაჯარიმებას 5 000 ლარით. მითითებული მუხლის შენიშვნის თანახმად, თუ მესაკუთრისათვის ცნობილი გახდა, რომ მისი საკუთრება საფრთხეს უქმნის მესამე პირების სიცოცხლეს ან/და ჯანმრთელობას, იგი ვალდებულია მიმართოს შესაბამის ორგანოებს და აცნობოს ასეთი საფრთხის შესახებ. ამასთანავე, მნიშვნელოვანია, რომ დარღვევის გამოვლენისთანავე არ ხორციელდება სავარაუდო სამართალდამრღვევისათვის კონკრეტული ქმედების განხორციელების დავალება, სამართალდარღვევის საქმის წარმოება იწყება მესაკუთრისათვის მითითების გაცემით. მნიშვნელოვანია, რომ ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა შესახებ საქართველოს კანომდებლობის ამოცანას შეადგენს საკუთრების, მოქალაქეთა სოციალურ-ეკონომიკური, პოლიტიკური და პირადი უფლებებისა და თავისუფლებების, სახელმწიფო და საზოგადოებრივი წესრიგის დაცვა, სამართალდარღვევათა თავიდან აცილების უზრუნველყოფა. ამ ამოცანის განსახორციელებლად კანონმდებლობა განსაზღვრავს, თუ რომელი მოქმედება ან უმოქმედობა წარმოადგენს ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევას, რომელი ადმინისტრაციული სახდელი, რომელი ორგანოს (თანამდებობის პირის) მიერ და რა წესით შეიძლება დაედოს სამართალდარღვევის ჩამდენს (ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის 1-ლი მუხ.). ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა ერთ-ერთი სახეა სამშენებლო სამართალდარღვევა, რომელზე რეაგირების მთავარი მიზანი არ არის სამართლადამრღვევის დასჯა, აღნიშნულიდან გამომდინარე სავარაუდო დამრღვევს უნდა მიეცეს გონივრული, კონკრეტულად განსაზღვრული ვადა გადაცდომის გამოსასწორებლად. უკეთუ პირი დადგენილ ვადაში გამოასწორებს დარღვევას, მისთვის სახდელის დაკისრების წინაპირობა უქმდება, მიუხედავად იმისა, რომ მითითების მიცემისას გადაცდომა სახეზე იყო. ამასთანავე, სამშენებლო გადაცდომის გამოსწორების შესაძლებლობა უნდა იყოს რეალური, პირს უნდა ჰქონდეს მითითების შესრულების ობიექტური შესაძლებლობა. საქმის მასალებით დასტურდება, რომ სს „...ს“ მიეცა მითითება ავარიული ნაგებობის დემონტაჟის ან რეკონსტრუქციის დადგენილ ვადაში განხორციელების მიზნით, თუმცა ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ უგულებელყოფილი იქნა ის გარემოება, რომ სს „...ის“ სახელზე საჯარო რეესტრში განხორციელებული რეგისტრაციების ნაწილი შეჩერებული იყო სხვა დავის ფარგლებში სასამართლოს მიერ მიღებული განჩინების საფუძველზე. აღნიშნული ინფორმაცია ორგანოს მიწოდებული ჰქონდა ადმინისტრაციული წარმოების ფარგლებში. სადავო აქტში - სსიპ ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 29.12.2015წ. N000435 დადგენილებაში მითითებულია, რომ სს „...ს“ სამართლებრივი დავები აქვს უძრავი ქონების ძველ მესაკუთრეებთან. ადმინისტრაციულ ორგანოს აღნიშნული გარემოება სათანადოდ არ გამოუკვლევია, არ შეუფასებია უძრავ ქონებაზე სასამართლო დავის მიმდინარეობის, სარეგისტრაციო ჩანაწერების შეჩერების პირობებში სს „...ის“, როგორც მესაკუთრის, უფლებრივი მდგომარეობა, სადავო ქონების დემონტაჟის ან რეკონსტრუქციის განხორციელების ობიექტური შესაძლებლობა, უგულებელყოფილ იქნა სარჩელის უზრუნველყოფის მიზნით სარეგისტრაციო ჩანაწერის შეჩერების მიზანი და თანამდევი შედეგები.

სს „...ი“ უთითებდა აგრეთვე, რომ მისი კუთვნილი ფართის ნაწილი სხვა პირთა არამართლზომიერ მფლობელობაში იყო. დასტურდება, რომ აღნიშნული ფართის გამოთავისუფლების მოთხოვნით მოსარჩელემ მიმართა საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს სისტემის უფლებამოსილ ორგანოს. კასატორი აღნიშნავს, რომ უტყუარად არ დასტურდება სს „...ის“ საკუთრების სხვა პირთა მიერ უკანონო მფლობელობა. გასათვალისწინებელია, რომ აღნიშნული ფაქტის დადგენის მიზნით, ადმინისტრაციულ ორგანოს რაიმე ფაქტობრივი გარმეოებები არ გამოუკვლევია, სათანადო მტკიცებულებები არ მოუძიებია და არც სს „...ისათვის“ მოუთხოვია დამატებით მტკიცებულებათა წარდგენა. კასატორს არ შეუფასებია ნაგებობაში ფიზიკურ პირთა ცხოვრების, ნაგებობის გამონთავისუფლების შეუძლებლობის შემთხვევაში, მისი რეკონსტრუქციის ან დემონტაჟის შესაძლებლობა. საქმის მასალების მიხედვით სს „...ი“ ადმინისტრაციული წარმოების მიმდინარეობის დროსაც თანხმობას გამოთქვამდა ნაგებობის დემონტაჟზე, თუმცა უთითებდა ზემოაღნინულ გარემოებებზე, როგორც დემონტაჟის ხელშემშლელ ობიექტურ ფაქტორებზე.

სს „...ის“ მითითებით, ნაგებობა ამჟამად დემონტირებულია. კასატორი არ ეთანხმება აღნიშნულ მოსაზრებას, თუმცა საწინააღმდეგო გარემოების დამადასტურებელ მტკიცებულებებს ვერ წარმოადგენს. ადმინისტრაციული წარმოების ხელახლა ჩატარებისას ორგანომ უნდა გამოიკვლიოს აგრეთვე ნაგებობის დემონტაჟის საკითხი და სს „...ის“ მიერ სასამართლო დავის დასრულებამდე ნაგებობის დემონტაჟის განხორციელების დადასტურების შემთხვევაში, იმსჯელოს მისთვის სანქციის დაკისების წინაპირობების არსებობაზე.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ ადმინისტრაციულ ორგანოს, მათ შორის სამართალდარღვევის საქმის წარმოებისას, უწევს ორმაგი ფუნქციის შესრულება, ერთი მხრივ იგი არის საჯარო ინტერესების გამტარებელი, სამართალდარღვევაზე რეაგირების განმახორციელებელი, სანქციის დამკისრებელი სუბიექტი, ხოლო მეორე მხრივ მას ეკისრება აქტის ადრესატის ინტერესების დაცვის ვალდებულება. ამდენად, ადმინისტრაციულმა ორგანომ, როგორც საჯარო მმართველობის განმახორციელებელმა სუბიექტმა, უნდა გაითვალისწინოს როგორც საჯარო, ასევე კერძო პირის ინდივიდუალური ინტერესები. ადმინისტრაციულმა ორგანომ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების გამოცემა უნდა უზრუნველყოს თანაზომიერების პრინციპის დაცვით, საჯარო და კერძო ინტერესების ურთიერთშეპირისპირების შედეგად. ადმინისტრაციული წარმოების ჩატარება უნდა განხორციელდეს არა მხოლოდ ფორმალური წესების დაცვით, არამედ მიზნად უნდა ისახავდეს საქმის გარემოებათა ყოველმხრივ გამოკვლევას, სადავო საკითხზე შესაბამისი, დასაბუთებული გადაწყვეტილების მიღებას, რაც განსახილველ შემთხვევაში არ მომხდარა.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა. ამდენად, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ემუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 17.07.2018წ. განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. სხირტლაძე

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ქ. ცინცაძე