#ბს-1295(კ-19) 30 ნოემბერი, 2020 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ალექსანდრე წულაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა დ. ჩ-ას საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 2 ოქტომბრის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2016 წლის 2 მარტს დ. ჩ-ამ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხის - პერსონალურ მონაცემთა დაცვის ინსპექტორის მიმართ.

მოსარჩელემ პერსონალურ მონაცემთა დაცვის ინსპექტორის 2016 წლის 15 თებერვლის #... და 2016 წლის 26 თებერვლის #... გადაწყვეტილებების ბათილად ცნობა და პერსონალურ მონაცემთა დაცვის ინსპექტორისთვის სასჯელაღსრულების დეპარტამენტის #... დაწესებულებაში შედგენილ 14.12.2012წ. ცნობაში, ასევე სასჯელაღსრულების დეპარტამენტის #... დაწესებულებიდან სასჯელაღსრულების დეპარტამენტის #... დაწესებულებაში გადაყვანისას დ. ჩ-ას შესახებ პერსონალური მონაცემების დამუშავების კანონიერების განმეორებით შესწავლის დავალება მოითხოვა.

მოსარჩელის განმარტებით, მან სხვადასხვა დროს განცხადებებით მიმართა მოპასუხეს 2012-2013 წლებში პენიტენციალურ დაწესებულებებში პატიმრობისას მის მიმართ მონაცემთა დამმუშავებლის მიერ მონაცემების დამუშავების კანონიერების შესწავლის მიზნით. მოსარჩელის მითითებით, მოპასუხემ არ განიხილა, ან არ გაიზიარა მის მიერ მიწოდებული ფაქტობრივი გარემოებები და დასაბუთება. მოპასუხემ შესაბამისი გამოკვლევის გარეშე მიიღო სადავო გადაწყვეტილებები და მოსარჩელის მიმართ მონაცემთა დამუშავება მიიჩნია „პერსონალურ მონაცემთა დაცვის შესახებ“ საქართველოს კანონთან შესაბამისად. მოსარჩელე ასევე არ იზიარებს მონაცემთა შესახებ ინფორმაციის მიწოდების წესის დარღვევისათვის (ვადის გადაცილების გამო) 26.02.2016წ. #... გადაწყვევტილებით ინსპექტორის მიერ მონაცემთა დამმუშავებლისათვის მხოლოდ გაფრთხილების შეფარდებას.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 19 ივლისის გადაწყვეტილებით დ. ჩ-ას სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 19 ივლისის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა დ. ჩ-ამ, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 2 ოქტომბრის განჩინებით დ. ჩ-ას სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 19 ივლისის გადაწყვეტილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 2 ოქტომბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა დ. ჩ-ამ, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორის მითითებით, სასამართლოების მხრიდან არასწორადაა დადგენილი ფაქტები, ამასთან, უგულებელყოფილია საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივი გარემოებები, სახეზეა მონაცემთა დამმუშავებლის - სპეციალური პენიტენციური სამსახურის არაერთგვაროვანი და დაუსაბუთებელი პოზიცია. კასატორი აღნიშნავს, რომ მონაცემთა დამუშავებასთან მიმართებით, არარელევანტური ნორმებია გამოყენებული, რაც ასევე, მნიშვნელოვანწილად, არასწორადაა განმარტებული.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 6 დეკემბრის განჩინებით (მომხსენებელი მოსამართლე: ვ. როინიშვილი), საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული დ. ჩ-ას საკასაციო საჩივარი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პლენუმის 29.05.2020წ. #28/პლ-2020 დადგენილებით მოსამართლე ვ. როინიშვილი დაინიშნა საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს წევრად, რის გამოც მის წარმოებაში არსებული საქმეები საკასაციო სასამართლოს მოსამართლეებზე განაწილდა შემთხვევითი განაწილების პრინციპით საქმეთა ელექტრონული განაწილების სისტემის მეშვეობით. მოცემული საქმე 2020 წლის 24 ივნისს დაეწერა მოსამართლე მ. ვაჩაძეს.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ დ. ჩ-ას საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საკასაციო სასამართლოს მითითებით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლოთა გადაწყვეტილებებში ან სხდომათა ოქმებში. გარდა ამისა, შეიძლება მხედველობაში იქნეს მიღებული ამ კოდექსის 396-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტში მითითებული ფაქტები, ხოლო ამავე მუხლის მეორე ნაწილის მიხედვით, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორმა დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება) ვერ წარმოადგინა.

განსახილველ შემთხვევაში, ერთ-ერთი სადავო აქტია პერსონალურ მონაცემთა დაცვის ინსპექტორის 2016 წლის 15 თებერვლის #... გადაწყვეტილება, რომლითაც დასრულდა დ. ჩ-ას 2015 წლის 15 დეკემბრის განცხადებასთან დაკავშირებული საქმის განხილვა.

დადგენილია, რომ დ. ჩ-ამ 2015 წლის 15 დეკემბერს განცხადებით მიმართა პერსონალურ მონაცემთა დაცვის ინსპექტორს და მიუთითა, რომ სასჯელაღსრულების დეპარტამენტის #... დაწესებულებაში 2012 წლის 14 დეკემბერს მის მიმართ შედგენილ ცნობაზე იმავე დაწესებულების ექიმის გარდა, ხელს აწერენ უსაფრთხოებისა და სამართლებრივი რეჟიმის განყოფილებების თანამშრომლები. განმცხადებლის განმარტებით, დოკუმენტში დამუშავებულია განსაკუთრებული კატეგორიის - ჯანმრთელობის მდგომარეობის შესახებ მონაცემები, რომლის გამჟღავნება დაწესებულების უსაფრთხოებისა და სამართლებრივი რეჟიმის განყოფილებების თანამშრომლებისათვის განხორციელდა კანონდარღვევით.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს „პერსონალურ მონაცემთა დაცვის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-6 მუხლის მე-2 პუნქტის „გ“ ქვეპუნქტზე, რომლის თანახმად, განსაკუთრებული კატეგორიის მონაცემთა დამუშავება შესაძლებელია მონაცემთა სუბიექტის წერილობითი თანხმობით ან იმ შემთხვევებში, როცა მონაცემები მუშავდება საზოგადოებრივი ჯანმრთელობის დაცვის, ჯანმრთელობის დაცვის ან დაწესებულების (მუშაკის) მიერ ფიზიკური პირის ჯანმრთელობის დაცვის მიზნით, აგრეთვე თუ ეს აუცილებელია ჯანმრთელობის დაცვის სისტემის მართვისათვის ან ფუნქციონირებისათვის. ამავე კანონის მე-5 მუხლის „გ“ და „ე“ პუნქტების თანახმად, მონაცემთა დამუშავება დასაშვებია, თუ მონაცემთა დამუშავება საჭიროა მონაცემთა დამმუშავებლის მიერ მისთვის კანონმდებლობით დაკისრებული მოვალეობების შესასრულებლად; მონაცემთა დამუშავება აუცილებელია მონაცემთა დამმუშავებლის ან მესამე პირის კანონიერი ინტერესების დასაცავად, გარდა იმ შემთხვევისა, როდესაც არსებობს მონაცემთა სუბიექტის უფლებებისა და თავისუფლებების დაცვის აღმატებული ინტერესი.

სადავო პერიოდში მოქმედი საქართველოს სასჯელაღსრულების, პრობაციის და იურიდიული დახმარების საკითხთა მინისტრის 2011 წლის 30 მაისის #97 ბრძანებით დამტკიცებულ „პატიმრობის დაწესებულების დებულების“ დანართი #1-ის 2.1 მუხლის თანახმად, დაწესებულების ამოცანას განეკუთვნება დაწესებულებაში მართლწესრიგისა და კანონიერების, ბრალდებულთა, პერსონალის, თანამდებობის პირებისა და დაწესებულების ტერიტორიაზე მყოფ სხვა პირთა უსაფრთხოების უზრუნველყოფა და ბრალდებულთა ჯანმრთელობის დაცვის უზრუნველყოფა. ამავე მუხლის მე-2 პუნქტის „ი“ ქვეპუნქტის თანახმად, დაწესებულების ფუნქციას განეკუთვნება ბრალდებულთა სამედიცინო შემოწმების ჩატარების უზრუნველყოფა. ამავე დანართის მე-6 მუხლის „ა“ და „ზ“ პუნქტების თანახმად, დაწესებულების უსაფრთხოების სამსახურის ძირითად ამოცანას წარმოადგენს დაწესებულების მოსამსახურეების, ბრალდებულთა და დაწესებულების ტერიტორიაზე მყოფი სხვა პირების უსაფრთხოების უზრუნველყოფა და კომპეტენციის ფარგლებში, ბრალდებულთა შეხვედრების, მათ მიერ დაწესებულების დებულებისა და დღის განრიგის დაცვაზე კონტროლი; ხოლო მე-7 მუხლის თანახმად, დაწესებულების სამართლებრივი რეჟიმის განყოფილების ძირითად ამოცანას წარმოადგენს ბრალდებულის შეხვედრის დადგენილი წესით ჩატარების უზრუნველყოფა.

საკასაციო სასამართლოს მითითებით, სასჯელაღსრულების დაწესებულებების საქმიანობის სპეციფიკის, კერძოდ, უსაფრთხოების მაღალი სტანდარტის დაცვის აუცილებლობის გათვალისწინებით, სასჯელაღსრულების დაწესებულებებში სამედიცინო დაცვა ექვემდებარება სპეციალურ რეგულირებას, რაც გულისხმობს დაწესებულების შესაბამისი თანამშრომლების მონაწილეობას სამედიცინო შემოწმების პროცესში.

დადგენილია, რომ 2012 წლის 14 დეკემბერს სასჯელაღსრულების #... დაწესებულებაში შედგენილი დოკუმენტის მიზანს წარმოადგენდა დ. ჩ-ას ჯანმრთელობის მდგომარეობის შეფასება და მისი პროცესზე დასწრების შესაძლებლობის დადგენა; ხოლო რაც შეეხება, მორიგე ექიმთან ერთად, მოცემულ ცნობაზე ხელმომწერ პირებს, ისინი წარმოადგენენ რა დაწესებულების თანამშრომლებს, მათი ვალდებულებაა დაწესებულებაში განთავსებულ პირთა ჯანმრთელობის დაცვა და შეხვედრებზე, მათ შორის, სასამართლო პროცესზე გამოცხადების უზრუნველყოფა. საყურადღებოა, რომ მოცემული დოკუმენტი წარდგენილ იქნა სასამართლოსთვის, როგორც ბრალდებულ დ. ჩ-ას გამოუცხადებლობის მიზეზის დამადასტურებელი დოკუმენტი, ხოლო მესამე პირთათვის აღნიშნული დოკუმენტი ხელმისაწვდომი არ გამხდარა. ამდენად, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას, რომ მოცემული ცნობის შედგენისას დ. ჩ-ას პერსონალურ მონაცემთა დამუშავება არ ეწინააღმდეგება „პერსონალურ მონაცემთა დაცვის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-6 მუხლის მე-2 პუნქტის „გ“ ქვეპუნქტის მოთხოვნებს.

მოცემული დავის ფარგებში ასევე გასაჩივრებულია პერსონალურ მონაცემთა დაცვის ინსპექტორის 2016 წლის 26 თებერვლის #... გადაწყვეტილება, რომლითაც საქართველოს სასჯელაღსრულებისა და პრობაციის სამინისტრო ცნობილ იქნა სამართალდამრღვევად „პერსონალურ მონაცემთა დაცვის შესახებ“ საქართველოს კანონის 50.1 მუხლით გათვალისწინებული ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის ჩადენაში და მას ადმინისტრაციული სახდელის სახით შეეფარდა „გაფრთხილება“. ამავე გადაწყვეტილებით დასრულდა დ. ჩ-ას 2015 წლის 30 დეკემბრის განცხადებასთან დაკავშირებული საქმის განხილვა.

დადგენილია, რომ დ. ჩ-ას მოცემული განცხადება შეეხებოდა იმ გარემოებას, რომ 2012 წლის დეკემბერში #... პატიმრობისა და დახურული ტიპის თავისუფლების აღკვეთის დაწესებულებიდან ...ის #... ნახევრად ღია და დახურული ტიპის დაწესებულებაში გადაყვანისას, მისი პერსონალური მონაცემები დამუშავდა „პერსონალური მონაცემების შესახებ“ საქართველოს კანონის მოთხოვნათა დარღვევით, შესაბამისი კანონიერი მიზნისა და სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე. ამასთანავე, განცხადებაში მითითებულია, რომ 2015 წლის დეკემბერში სასჯელაღსრულების #... დაწესებულების მიერ დაირღვა მონაცემთა სუბიექტისათვის პერსონალური მონაცემების დამუშავების თაობაზე ინფორმაციის მიწოდების ვალდებულება.

აღსანიშნავია, რომ მოსარჩელის სასჯელაღსრულების #... დაწესებულებაში გადაყვანის თაობაზე გამოცემული ბრძანება საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტია, რომლის კანონიერების შეფასება მიეკუთვნება არა პერსონალურ მონაცემთა დაცვის ინსპექტორის, არამედ სადავო აქტის გამომცემი ორგანოს ზემდგომი ადმინისტრაციული ორგანოს (ასეთის არსებობის შემთხვევაში) ან სასამართლოს კომპეტენციას. რაც შეეხება დ. ჩ-ას გადაყვანისას პირად საქმეში დაცული პერსონალური მონაცემების დამუშავების/შესაბამის დაწესებულებაში გადაგზავნის საფუძველს, ის გათვალისწინებულია თავად კანონით - პატიმრობის კოდექსით, რომლის სადავო პერიოდში მოქმედი 36-ე მუხლის მე-4 პუნქტის შესაბამისად, ბრალდებულის/მსჯავრდებულის სხვა პატიმრობის/თავისუფლების აღკვეთის დაწესებულებაში გადაყვანისას, მისი პირადი საქმე გადაიგზავნება შესაბამის დაწესებულებაში. საკასაციო სასამართლო ასევე იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს შეფასებას, რომ სწორედ ზემოაღნიშნული სამართლებრივი ნორმების შესაბამისად მოხდა დ. ჩ-ას პირადი საქმის სასჯელაღსრულების #... დაწესებულებიდან სასჯელაღსრულების #... დაწესებულებაში გადაგზავნა. შესაბამისად, მოცემულ შემთხვევაშიც, დ. ჩ-ას მიმართ პერსონალური მონაცემების დამუშავება შესაბამისობაშია „პერსონალურ მონაცემთა დაცვის შესახებ“ საქართველოს კანონის მოთხოვნებთან.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. დ. ჩ-ას საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 2 ოქტომბრის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ა. წულაძე