#ბს-1080(კ-19) 30 ნოემბერი, 2020 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ალექსანდრე წულაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა შპს „...ოს“ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 16 ივლისის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2018 წლის 19 მარტს შპს „...ომ“ სასარჩელო განცხადებით მიმართა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს, მოპასუხეების - ქუთაისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მიმართ.

მოსარჩელემ ქუთაისის მერიის 2006 წლის 1 აგვისტოს #02-1642, 2012 წლის 27 აპრილის #01-2964 და 2012 წლის 14 აგვისტოს #01-5484 მიმართვების ნაწილობრივ ბათილად ცნობა, შპს „...ოს“ საკუთრებაში არსებული ...ი „...ეს“ მიერ დაკავებული მიწის, 158.00 კვ.მ ფართის ნაწილში, ქ. ქუთაისში, ...ის #2-ში მდებარე 18 586,00 კვ.მ (ს/კ ...) ფართის (06.02.2018 წელს ი/მ „გ. მ-ის“ მიერ დამზადებული საკადასტრო აზომვითი ნახაზის მიხედვით) რეგისტრაციის შესახებ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2012 წლის 2 მაისის #... და 2012 წლის 16 აგვისტოს #... გადაწყვეტილებების ბათილად ცნობა მოითხოვა.

მოსარჩელის განმარტებით, 1995 წლის 4 ოქტომბერს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს ქუთაისის სამმართველოსა და მუნიციპალურ საწარმო „...ას“ შორის გაფორმდა #64 ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის საგანსაც წარმოადგენდა მუნიციპალური საწარმო „...ა“, რომელიც ქ. ქუთაისში, ...ის #2-ში მდებარე ...ში მდებარეობს. პირდაპირი მიყიდვის წესით ობიექტის საფასური განისაზღვრა 8 986 ამერიკული დოლარი. ამასთან, გაიცა #48/47-„პ“ საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობა.

სარჩელის თანახმად, 1996 წლის 26 აგვისტოს მუნიციპალური საწარმო „...ა“ ქუთაისის საქალაქო სასამართლოში რეგისტრირებულ იქნა შპს „...ოს“ სახელით. იმის გათვალისწინებით, რომ ...ე „...ას“ შენობა იყო ამორტიზირებული, ქალაქის მთავარი არქიტექტორის მიერ დამტკიცებული პროექტის შესაბამისად, ძველი შენობის საზღვრებში, 1995 წლის ნოემბერს მომზადდა ... პავილიონის რეკონსტრუქციის შესახებ დოკუმენტაცია, რომელიც დასრულდა 1996 წლის აგვისტოს. მოსარჩელის მითითებით, აღნიშნული დასტურდება მშენებლობადამთავრებული „...ო“ პავილიონის ექსპლუატაციაში გაშვების მიზნით 1996 წლის 10 სექტემბრის #482/96 აქტით.

2006 წლის 1 აგვისტოს ქუთაისის მერიამ მიმართა საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს, რათა ...ის #2-ში მდებარე 18 560 კვ.მ ...ი, მასზე განთავსებული ნაგებობებით აღრიცხულიყო მერიის საკუთრებად (საფუძველი: ქუთაისის მერიის 2006 წლის 1 აგვისტოს #02-1642, ქუთაისის მერიის 2012 წლის 27 აპრილის #01-2964 და ქუთაისის მერიის 2012 წლის 14 აგვისტოს #01-5484 მიმართვები). სარჩელის თანახმად, შპს „...ოს“ საკუთრება - ...ი „...ეს“ შენობა, შეცდომით დარეგისტრირებულია თვითმმართველი ერთეულის ქონებად. მოსარჩელის მითითებით, საწარმო „...ა“ 1995 წლიდან შპს „...ოს“ მართლზომიერ მფლობელობაშია, რაც დასტურდება #64 ნასყიდობის ხელშეკრულებით და ფაქტობრივი მდგომარეობითაც. ქუთაისის მერიის სადავო მიმართვების საფუძველზე, საჯარო რეესტრის ეროვნულმა სააგენტომ შპს „...ოს“ მართლზომიერ მფლობელობაში არსებული შენობა-ნაგებობები და მის ქვეშ განთავსებული მიწა თვითმმართველი ერთეულის საკუთრებაში აღრიცხა.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2018 წლის 27 სექტემბრის გადაწყვეტილებით შპს „...ოს“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2018 წლის 27 სექტემბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს „...ომ“, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 16 ივლისის განჩინებით შპს „...ოს“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2018 წლის 27 სექტემბრის გადაწყვეტილება.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 16 ივლისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს „...ომ“, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორის განმარტებით, სასამართლოს უნდა ემსჯელა, რომელ კატეგორიას მიეკუთვნება ქ. ქუთაისში, ...ის #2-ში მდებარე მიწის ნაკვეთი, კერძოდ, რა სტატუსი აქვს მას: სკვერის, ტყე-პარკის თუ ხეივნის. ამასთან, სასამართლოს უნდა დაედგინა, რატომ გამოირიცხება მოცემულ მიწაზე შპს „...ოს“ სახელზე საკუთრების უფლების აღიარება. კასატორის მითითებით, ქუთაისის მერიას მარეგისტრირებელი ორგანოსათვის მიმართვისას არ წარუდგენია რაიმე მტკიცებულება, რაც დაადასტურებდა, რომ სადავო მიწის ნაკვეთს ნამდვილად აქვს „სკვერის“ სტატუსი.

კასატორის მოსაზრებით, სასამრთლოს უნდა გამოეყენებინა „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის პირველი პრიმა პუნქტი, ასევე საქართველოს მთავრობის 2011 წლის 25 მარტის #144 დადგენილებით დამტკიცებული „მიწის ნაკვეთის არსებით შემადგენელ ნაწილზე საკუთრების უფლებით მიკუთვნებული მიწის ნაკვეთის განსაზღვრის წესი“. კასატორი აღნიშნავს, რომ შპს „...ო“ წარმოადგენს მოცემული ნორმატიული აქტების სუბიექტს, ვინაიდან მას 1995 წლის 4 ოქტომბრის სახელმწიფო ქონების #64 ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულების საფუძველზე, სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტრომ გადასცა საკუთრების უფლება მხოლოდ საწარმოზე (შენობა-ნაგებობაზე), შესაბამისად, მიწის ნაკვეთის არსებით შემადგენელ ნაწილზეც. კასატორი აღნიშნავს, რომ მას გააჩნია კანონიერი ინტერესი, გაუქმდეს თვითმმართველი ერთეულის საკუთრების უფლება. თუკი ასე არ მოხდება, იგი ვერ მოითხოვს მიწის ნაკვეთის მიკუთვნებას „მიწის ნაკვეთის არსებით შემადგენელ ნაწილზე საკუთრების უფლებით მიკუთვნებული მიწის ნაკვეთის განსაზღვრის წესის“ შესაბამისად, ვინაიდან, სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს კომპეტენციას განეკუთვნება მხოლოდ სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული ქონების გასხვისება/მიკუთვნება.

სასამართლომ არ შეაფასა, რატომ იყო სახეზე „ადგილობრივი თვითმმართველობის შესახებ“ ორგანული კანონის 47-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული შემთხვევა და კერძოდ, რომელი ქვეკატეგორიის გამო უნდა დარეგისტრირებულიყო თვითმმართველი ერთეულის საკუთრებაში სადავო მიწის ნაკვეთი, აღნიშნულის დამადასტურებელი მტკიცებულება არც მხარეს წარუდგენია. სასამართლოს არ უმსჯელია ...ის #2-ში მდებარე მიწის ნაკვეთს საერთოდ ჰქონდა თუ არა თვითმმართველობის კოდექსით გათვალისწინებული თვითმმართველობისთვის გადასაცემი ქონების რომელიმე სტატუსი.

ამასთან, კასატორის მითითებით, ადმინისტრაციული ორგანოების მხრიდან სადავო აქტების გამოცემისას სახეზეა პროცედურული დარღვევა, ვინაიდან იგი, როგორც დაინტერესებული პირი, არ ყოფილა მიწვეული სხდომაზე.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 17 ოქტომბრის განჩინებით (მომხსენებელი მოსამართლე: ვ. როინიშვილი), საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული შპს „...ოს“ საკასაციო საჩივარი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პლენუმის 29.05.2020წ. #28/პლ-2020 დადგენილებით მოსამართლე ვ. როინიშვილი დაინიშნა საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს წევრად, რის გამოც მის წარმოებაში არსებული საქმეები საკასაციო სასამართლოს მოსამართლეებზე განაწილდა შემთხვევითი განაწილების პრინციპით საქმეთა ელექტრონული განაწილების სისტემის მეშვეობით. მოცემული საქმე 2020 წლის 24 ივნისს დაეწერა მოსამართლე მ. ვაჩაძეს.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „...ოს“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

მოცემულ შემთხვევაში, სასარჩელო მოთხოვნა ეფუძნება იმ გარემოებებს, რომ მოსარჩელეს პრივატიზაციის წესით, სახელმწიფოსაგან შეძენილი აქვს ქუთაისის ...ში მდებარე ... პავილიონი, რომელიც შესაბამისი პროექტის საფუძველზე განხორციელებული რეკონსტრუქციის შედეგად, მიწასთან მყარად დაკავშირებულ შენობას წარმოადგენს. მოსარჩელეს მიაჩნია, რომ მას, როგორც შენობის მესაკუთრეს, მართლზომიერი მფლობელობის უფლება წარმოეშვა შენობაზე დამაგრებულ მიწაზე, რის გამოც ადგილობრივი თვითმმართველობის სახელზე განხორციელებული საკუთრების უფლების რეგისტრაცია, რომელმაც მოიცვა შენობაზე დამაგრებული მიწის ნაკვეთი - არის უკანონო. ამდენად, მოსარჩელე დავობს იმ საფუძვლით, რომ მოცემული შენობა-ნაგებობა მას ჰქონდა პრივატიზებული 1995 წლიდან, რის გამოც, ქალაქ ქუთაისის მერია არ იყო უფლებამოსილი მიემართა, ხოლო სარეგისტრაციო სამსახური - პრივატიზებულ შენობაზე დამაგრებული მიწა დაერეგისტრირებინა მუნიციპალიტეტის საკუთრებად.

დადგენილია, რომ ქალაქ ქუთაისის ...ში მდებარე მუნიციპალური საწარმო ...ე „...ა“ ამავე საწარმოს შრომით კოლექტივს (ამხანაგობას) გადაეცა „პრივატიზაციის პროცესში ვაჭრობის, საზოგადოებრივი კვებისა და საყოფაცხოვრებო მომსახურების საწარმოების მუშაკთათვის ობიექტების პირდაპირი მიყიდვის შესახებ“ დებულების (დამტკიცებული საქართველოს სახელმწიფოს მეთაურის 1994 წლის 29 მაისის #178 ბრძანებულებით) საფუძველზე და შემძენთან გაფორმდა ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულება, რომლითაც მუნიციპალური საწარმო ...ე „...ას“ ამხანაგობას გადაეცა: ...ის პავილიონი (766.77 აშშ დოლარი); მაცივარი (14.59 აშშ დოლარი); მაცივარი (12.77 აშშ დოლარი); საქონელი (3.56 აშშ დოლარი); ანგარიშსწორების ანგარიშზე 13.18 აშშ დოლარი. ხელშეკრულების 2.1 პუნქტით კი, მყიდველის ვალდებულებას წარმოადგენდა მიწის სარგებლობის საკითხი გადაეწყვიტა მოქმედი კანონმდებლობით დადგენილი წესით.

აღსანიშნავია, რომ სადავო გადაწყვეტილებებით თვითმმართველი ერთეულის საკუთრებად დარეგისტრირდა ქალაქის ...ის ტერიტორია, რეგისტრაცია მოიცავს მიწის ნაკვეთს, რომელზეც განთავსებულია 1995 წელს მუნიციპალური საწარმო „...ას“ (უფლებამონაცვლე შპს „...ო“) მიერ პრივატიზებული ...ის პავილიონი (ამჟამად, ...ე „...ე“), რომლის შენობა-ნაგებობაც ქალაქ ქუთაისის თვითმმართველი ერთეულის საკუთრებად არ არის რეგისტრირებული, ის არ არის დატანილი არც #... (02.05.2012წ.) რეგისტრაციის შედეგად მომზადებულ ამონაწერსა და საკადასტრო გეგმაზე (ს/კ ...) და არც #... (16.08.2012წ.) რეგისტრაციის (დაყოფის რეგისტრაცია) შედეგად მომზადებულ ამონაწერსა და საკადასტრო გეგმაზე (ს/კ ...).

დადგენილია, რომ სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს ქუთაისის სამმართველოს მიერ 09.10.1995წ. გაცემულ #48/47-„პ“ საკუთრების დამადასტურებელ მოწმობაში ერთმნიშვნელოვნად არის მითითებული, რომ მუნიციპალური საწარმო ...ე „...ას“ ამხანაგობისთვის გადაცემული საწარმო ...ე „...ა“ (... პავილიონი) მდებარეობდა მისამართზე - ქ. ქუთაისი, ...ი. ამასთან დადგენილია, რომ შენობა (...ე „...ე“) დღემდე სწორედ აღნიშნულ ადგილზე მდებარეობს და მას არ შეუცვლია მდებარეობა. მოცემულ საკუთრების მოწმობაში მითითებულია, რომ 121,00 კვ.მ მიწის ფართობი გადაცემულია მიწათსარგებლობის იმ ფორმით, რაც გადაცემის დროს (1995 წელი) მოქმედი კანონმდებლობით იყო დადგენილი. საყურადღებოა, რომ მოცემულ პერიოდში, ქონებაზე საკუთრების უფლების გადაცემა, მათ შორის, პრივატიზაციის გზით, „საკუთრების უფლების შესახებ“ საქართველოს რესპუბლიკის 15.07.1993წ. კანონთან შესაბამისობით ხორციელდებოდა.

საკასაციო სასამართლოს მითითებით, სააპელაციო სასამართლომ მართებულად აღნიშნა, რომ 1995 წლის მდგომარეობით, საქართველოს სსრ მიწის კოდექსის მიხედვით, მიწა წარმოადგენდა განსაკუთრებულ სახელმწიფო საკუთრებას და იგი გაიცემოდა მხოლოდ სარგებლობისათვის. ამასთან, აკრძალული იყო ყოველგვარი ქმედება, რომლითაც პირდაპირი თუ ფარული ფორმით ირღვეოდა მიწის სახელმწიფო საკუთრების უფლება.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 ოქტომბრის #233 დადგენილებით დამტკიცებულ „თვითმმართველი ერთეულის საკუთრებაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწისა და სახელმწიფო ქონებაზე (წიაღის ჩათვლით) დამაგრებული და სახელმწიფოს წილობრივი მონაწილეობით არსებული საზოგადოების ქონებაზე დამაგრებული მიწების, აგრეთვე იმ მიწები, რომლებიც საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი წესით ექვემდებარება დასახელებული კატეგორიის ქონებაზე დამაგრებას, განსაზღვრისა და გამიჯვნის წესის“ 5.1 მუხლზე, რომლის თანახმად, ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის საკუთრებას მიეკუთვნება შემდეგი არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწები: ა) თვითმმართველი ერთეულის ტერიტორიაზე არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწა (ადგილობრივი მნიშვნელობის გზები, ქუჩები, ხეივნები, სკვერები და სხვ.), გარდა კერძო საკუთრებაში არსებული მიწის სახელმწიფო ქონებაზე (წიაღის ჩათვლით) დამაგრებული და სახელმწიფოს წილობრივი მონაწილეობით არსებული საზოგადოების ქონებაზე დამაგრებული მიწების, აგრეთვე იმ მიწების, რომლებიც საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი წესით ექვემდებარება დასახელებული კატეგორიის ქონებაზე (სახელმწიფო ქონება და სახელმწიფოს წილობრივი მონაწილეობით არსებული საზოგადოების ქონება) საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი წესით დამაგრებას; ბ) თვითმმართველი ერთეულის საკუთრებაში არსებულ ობიექტებზე მიმაგრებული მიწა.

აღსანიშნავია, რომ მოცემულ შემთხვევაში, სადავო აქტების გამოცემის დროისათვის არ არსებობდა ზემოთ დასახელებული არც ერთი გარემოება, რაც ქალაქის ...ის ტერიტორიის ნაწილზე ადგილობრივი თვითმმართველობის საკუთრებას გამორიცხავდა.

ამასთან საყურადღებოა, რომ შპს „...ომ“ „ფიზიკური პირებისა და კერძო სამართლის იურიდიული პირების სარგებლობაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის კერძო საკუთრებად გამოცხადების შესახებ“ 28.10.1998წ. საქართველოს კანონის საფუძველზე, მარეგისტრირებელი ორგანოსაგან მოითხოვა სარგებლობაში არსებული სახელმწიფო საკუთრების არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწაზე საკუთრების უფლების მინიჭება, რაც არ დაკმაყოფილდა. ასევე, მითითებულ საკითხზე სასამართლო დავის შედეგად, კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით შპს „...ოს“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. ამდენად, აღნიშნული გარემოება ასევე მიუთითებს იმაზე, რომ ადგილობრივი თვითმმართველობის სახელზე საკუთრების რეგისტრაციის დამაბრკოლებელი კანონისმიერი საფუძველი არ შექმნილა.

რაც შეეხება კასატორის მითითებას ადმინისტრაციული წარმოების პროცედურულ საკითხებთან დაკავშირებით, საკასაციო სასამართლოს მითითებით, აღნიშნული გავლენას ვერ მოახდენდა დავის ამგვარად გადაწყვეტაზე.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან შპს „...ოს“ საკასაციო საჩივარზე 27.08.2019წ. საგადახდო დავალებით გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი - 300 ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, შპს „...ოს“ (ს/კ ...) უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი _ 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის #200122900, სახაზინო კოდი #300773150.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს „...ოს“ საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 16 ივლისის განჩინება;

3. შპს „...ოს“ (ს/კ ...) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 27.08.2019წ. საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70 პროცენტი - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი #300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ა. წულაძე