საქმე №ბ-1277-2(ბ-20) 3 დეკემბერი, 2020 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემდეგი შემადგენლობით:

მაია ვაჩაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე, ალექსანდრე წულაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

განმცხადებელი _ გ. ი-ი

მოსარჩელე _ ს. ი-ი

მოპასუხეები _ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სამგორის რაიონის გამგეობა

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2015 წლის 29 ოქტომბრის №ბს-180-177(კ-15) გადაწყვეტილება

დავის საგანი _ გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის გამო საქმის წარმოების განახლება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2013 წლის 6 ნოემბერს ს. ი-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების – ქ. თბილისის სამგორის რაიონის გამგეობისა და ქ. თბილისის მერიის მიმართ.

მოსარჩელე განმარტავდა, რომ იგი 17 წლის ასაკიდან მუშაობდა ქ. თბილისში, ...ის ქარხანაში (ამჟამად ...ო ქარხანა). იმ დროს მას ქ. თბილისში საცხოვრებელი ბინა არ გააჩნდა, რის გამოც ქარხნის ადმინისტრაციამ ... დასახლება, კორპუსი 124-ში მდებარე ბინა #3 გამოუყო, სადაც რეგისტრირებული იყო 1955 წლის 19 მაისიდან. აღნიშნულ ქარხანაში მოსარჩელის შრომითი სტაჟი შეადგენდა 52 წელს. მოსარჩელე ასევე მიუთითებდა, რომ იგი 1955 წლიდან საკუთარი სახელით იხდიდა კომუნალურ გადასახადებს.

მოსარჩელემ 2013 წლის 27 აგვისტოს განცხადებით მიმართა ქ. თბილისის სამგორის რაიონის გამგეობას და საცხოვრებელი ბინის პრივატიზაცია მოითხოვა. ქ. თბილისის სამგორის რაიონის გამგეობამ ამავე წლის 30 აგვისტოს მიიღო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი #12/90154-43, რომლითაც ს. ი-ს ბინის პრივატიზაციაზე უარი ეთქვა იმ მიზეზით, რომ მან გამგეობაში არ წარადგინა მართლზომიერი მფლობელობის დამადასტურებელი ბინის ორდერი, აღმასკომის გადაწყვეტილება ან სხვა დოკუმენტი. მითითებული აქტი მოსარჩელემ გაასაჩივრა ქ. თბილისის მერიაში, რომელმაც 2013 წლის 17 ოქტომბერს მიიღო #2333 განკარგულება და ძალაში დატოვა ქ. თბილისის სამგორის რაიონის გამგეობის 2013 წლის 30 აგვისტოს #12/90154-43 ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი.

მოსარჩელე მიუთითებდა, რომ მართალია, საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის #73 ბრძანებულების მე-4 მუხლის მე-3 პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტში მართლზომიერი მფლობელობის დამადასტურებელ ერთ-ერთ დოკუმენტად მითითებულია ბინის ორდერი, საბინაო წიგნი, ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, მაგრამ ამავე ქვეპუნქტის ბოლო წინადადების თანახმად, მართლზომიერი მფლობელობა შეიძლება ასევე დადასტურდეს სხვა დოკუმენტით. ამდენად, კანონმდებელმა გამოხატა აშკარა ნება, რომ ზემოაღნიშნული დოკუმენტების არარსებობის შემთხვევაში, საცხოვრებელი ბინის მართლზომიერი მფლობელობის ფაქტი შეიძლება დადასტურებულიყო სხვა დოკუმენტით. შესაბამისად, ქ. თბილისის სამგორის რაიონის გამგეობასა და ქ. თბილისის მერიას ევალებოდათ სათანადოდ შეეფასებინათ მოსარჩელის მიერ წარდგენილი დოკუმენტები. ასევე მათ უნდა გაეთვალისწინებინათ ის გარემოება, რომ სადავო საცხოვრებელ ბინაზე არ იკვეთებოდა არც საჯარო და არც კერძო პირთა ინტერესები.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ ქ. თბილისის სამგორის რაიონის გამგეობის 2013 წლის 30 აგვისტოს №12/90154-43 ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის, ქ. თბილისის მერიის 2013 წლის 17 ოქტომბრის №2333 განკარგულების ბათილად ცნობა და ქ. თბილისის სამგორის რაიონის გამგეობისათვის ბინის (მდებარე: ქ. თბილისი, ... დასახლება, ..., ბინა №3) პრივატიზების შესახებ ახალი ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 13 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ს. ი-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 13 დეკემბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ს. ი-მა, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2014 წლის 5 ნოემბრის განჩინებით ს. ი-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2013 წლის 13 დეკემბრის გადაწყვეტილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2014 წლის 5 ნოემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ს. ი-მა, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2015 წლის 29 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ს. ი-ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2014 წლის 5 ნოემბრის განჩინება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ს. ი-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის სამგორის რაიონის გამგეობის 2013 წლის 30 აგვისტოს №12/90154-43 ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი და ქ. თბილისის მერიის 2013 წლის 17 ოქტომბრის №2333 განკარგულება; ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სამგორის რაიონის გამგეობას ქ. თბილისში, ... დასახლება, ...-ში მდებარე ბინა №3-ის ს. ი-ისათვის საკუთრებაში გადაცემის შესახებ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა დაევალა.

2020 წლის 9 ოქტომბერს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატას განცხადებით მომართა გ. ი-მა, რომელმაც საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 422-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2015 წლის 29 ოქტომბრის №ბს-180-177(კ-15) გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის გამო საქმის წარმოების განახლება მოითხოვა. განცხადებაში აღნიშნულია, რომ გ. ი-ი არის 2020 წლის 3 აგვისტოს გარდაცვლილი თ. ი-ის შვილი და კანონისმიერი პირველი რიგის მემკვიდრე. მამკვიდრებელი რეგისტრირებული იყო უძრავ ქონებაში (ს/კ №...) და ეკუთვნოდა წილი, რომელიც მისმა დედამ ს. ი-მა, თ. ი-ის პატიმრობის დროს, ფარულად მიითვისა და შემდგომ 2016 წლის 7 ოქტომბერს გაასხვისა (აჩუქა) მის ქალიშვილ ნ. ი-ზე, რომელმაც აღნიშნული უძრავი ქონება გამიჯნა და მინდობილობის საფუძველზე თავის თავზე გაიფორმა 23.71 კვ.მ, ხოლო დარჩენილი 39.01 კვ.მ დარჩა ს. ი-ის საკუთრებაში. თ. ი-ი საქმის განხილვაში არ იყო მიწვეული არც ადმინისტრაციულ ორგანოებში გამგეობასა და მერიაში და არცერთ სასამართლო ინსტანციაში. შესაბამისად, ამ შემთხვევაში თ. ი-ის შვილს, პირველი რიგის კანონისმიერ მემკვიდრეს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 422-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტის თანახმად უფლება აქვს მიმართოს სასამართლოს და მოითხოვოს ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა. განმცხადებლის მითითებით, ისინი მთელი ეს პერიოდი ცხოვრობენ ამ ბინაში, მაგრამ დღეს უკვე იგებენ ზემოაღნიშნულ ინფორმაციას ისევ ნ. ი-ის სატელეფონო საუბრის მეშვეობით, რის გამოც მიმართეს იუსტიციის სახლს, გამგეობას, 2020 წლის 5 ოქტომბერს კი საჯარო რეესტრიდან მიღებული დოკუმენტაციით აღმოჩნდა, რომ საკუთრების უფლების მოწმობის მოპოვების საფუძველი ყოფილა სასამართლო გადაწყვეტილება, რომელიც ძალაში შესულა 2015 წლის 29 ოქტომბერს. სწორედ აღნიშნულის გამო სურს გ. ი-ს საქმის წარმოების განახლება, რათა მან მიიღოს თავისი კუთვნილი მამის წილი. განცხადებაში ასევე აღნიშნულია, რომ გ. ი-ის გარდა არიან სხვა დაინტერესებული პირებიც, რომლებსაც ეკუთვნით წილი ამ უძრავ ქონებაში და რომლებიც, თავის მხრივ, იდავებენ თავიანთ კუთვნილ წილებზე. განმცხადებლის მითითებით, სამოქალაქო რეესტრის სააგენტოს საინფორმაციო-სამისამართო ბიუროდან გამოთხოვილი ინფორმაციის საფუძველზე დასტურდება, რომ აღნიშნულ მისამართზე რეგისტრირებულნი იყვნენ თ. ი-ი, ნ. ი-ი, ს. ი-ი, ასევე თ. ი-ის ყოფილი მეუღლე მ. ი-ი და შვილი უ. ი-ი. ამ უკანასკნელ პირებს კი 1990 წლის 15 აგვისტოს სასამართლოს გადაწყვეტილებით გამოეყოთ აღნიშნულ მისამართზე ფართი.

ამასთან, გ. ი-მა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 191-ე, 192-ე, 198-ე მუხლების საფუძველზე, ქ. თბილისში, ...ს უბანი, ... სახლის ს. ი-ის საკუთრებაში არსებულ 1/5 წილზე (ს/კ №...) და ნ. ი-ის საკუთრებაში არსებულ 1/5 წილზე (ს/კ №...ა) ყადაღის დადების თაობაზე იშუამდგომლა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 19 ოქტომბრის განჩინებით საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2015 წლის 29 ოქტომბრის №ბს-180-177(კ-15) გადაწყვეტილების ბათილად ცნობისა და საქმის წარმოების განახლების შესახებ გ. ი-ის განცხადება დასაშვებად იქნა ცნობილი და განცხადების განხილვა დადგინდა ზეპირი მოსმენის გარეშე. ამასთან, ამავე განჩინებით გ. ი-ის შუამდგომლობა უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა, ზეპირი მოსმენის გარეშე გაეცნო საქმის მასალებს, წარმოდგენილ განცხადებას, რის შემდეგაც მივიდა დასკვნამდე, რომ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2015 წლის 29 ოქტომბრის №ბს-180-177(კ-15) გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის გამო საქმის წარმოების განახლების შესახებ გ. ი-ის განცხადება არ უნდა დაკმაყოფილდეს, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ არის დადგენილი, ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში გამოიყენება საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის დებულებანი.

საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (სსსკ) 52-ე თავი აწესრიგებს საქმის წარმოების განახლების შესახებ განცხადების განხილვის წესსა და განმცხადებლის მოთხოვნის დაკმაყოფილების წინაპირობებს, კერძოდ, სსსკ-ის 421-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით ან განჩინებით დამთავრებული საქმის წარმოების განახლება დასაშვებია მხოლოდ მაშინ, როდესაც არსებობს გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის (422-ე მუხლი) ან ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების შესახებ (423-ე მუხლი) განცხადების წანამძღვრები. სსსკ-ის 422-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტის მიხედვით, კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება დაინტერესებული პირის განცხადებით შეიძლება ბათილად იქნეს ცნობილი, თუ პირი, რომლის უფლებებსა და კანონით გათვალისწინებულ ინტერესებს უშუალოდ ეხება მიღებული გადაწყვეტილება, არ იყო მოწვეული საქმის განხილვაზე. ამდენად, სასამართლოს გადაწყვეტილება შეიძლება ეხებოდეს კონკრეტულ პირთა უფლებებს, კანონიერ ინტერესებს და, იმავდროულად, ეს პირები არა მხოლოდ არ იღებდნენ საქმის განხილვაში მონაწილეობას, არამედ ვერც შეიტყონ სასამართლოს გადაწყვეტილების თაობაზე. ერთი მხრივ, სწორედ ასეთი პირების უფლებების დაცვაზეა ორიენტირებული სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 422-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტი, რომელიც აძლევს მათ შესაძლებლობას, განაახლონ საქმის განხილვა, მოითხოვონ იმ გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა, რომლის მიღებაზეც მათ გავლენა ვერ მოახდინეს და უფლების დარღვევა თავიდან ვერ აიცილეს. დასახელებული ნორმა ადგენს საქმის საგამონაკლისო წარმოების იმ წინაპირობას, როდესაც სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით დადასტურებული ურთიერთობა პირდაპირ და უშუალო გავლენას ახდენს იმ პირის უფლებაზე, რომელიც საქმეში არ იყო ჩაბმული და არ მიეცა საკუთარი პოზიციის დაცვის შესაძლებლობა. დაინტერესებულ პირებს კანონმდებელი აძლევს დამატებით შესაძლებლობას, დაიცვან საკუთარი უფლებები მათი მონაწილეობის გარეშე და მათი ინტერესების საწინააღმდეგოდ მიღებული გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის მოთხოვნის გზით.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ განმცხადებელი გ. ი-ი საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 422-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე ითხოვს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2015 წლის 29 ოქტომბრის №ბს-180-177(კ-15) გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის გამო საქმის წარმოების განახლებას. განცხადებაში აღნიშნულია, რომ გ. ი-ი არის 2020 წლის 3 აგვისტოს გარდაცვლილი თ. ი-ის შვილი და კანონისმიერი პირველი რიგის მემკვიდრე. მამკვიდრებელი რეგისტრირებული იყო უძრავ ქონებაში (ს/კ №...) და ეკუთვნოდა წილი, რომელიც მისმა დედამ ს. ი-მა, თ. ი-ის პატიმრობის დროს, ფარულად მიითვისა და შემდგომ 2016 წლის 7 ოქტომბერს გაასხვისა (აჩუქა) მის ქალიშვილ ნ. ი-ზე, რომელმაც აღნიშნული უძრავი ქონება გამიჯნა და მინდობილობის საფუძველზე თავის თავზე გაიფორმა 23.71 კვ.მ, ხოლო დარჩენილი 39.01 კვ.მ დარჩა ს. ი-ის საკუთრებაში. თ. ი-ი საქმის განხილვაში არ იყო მიწვეული არც ადმინისტრაციულ ორგანოებში გამგეობასა და მერიაში და არცერთ სასამართლო ინსტანციაში. აღნიშნულის საფუძველზე განმცხადებელი მიიჩნევს, რომ ამ შემთხვევაში თ. ი-ის შვილს, პირველი რიგის კანონისმიერ მემკვიდრეს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 422-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტის თანახმად უფლება აქვს მიმართოს სასამართლოს და მოითხოვოს ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 422-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად წარდგენილი განცხადების საფუძლიანობის შესამოწმებლად, მნიშვნელოვანია განიმარტოს ვინ არის ამ ნორმით გათვალისწინებული საფუძვლით გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის უფლების მქონე სუბიექტი, სხვაგვარად, ვის უფლებებსა და კანონიერ ინტერესებს „ეხება უშუალოდ“ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება, და შესაბამისად, ვისი მოწვევა იყო აუცილებელი საქმის განხილვაზე. დასახელებული მუხლით გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის მოთხოვნის უფლების მქონე სუბიექტი შეიძლება იყოს მხოლოდ ის პირი, რომელიც სასამართლო დავაში არ მონაწილეობდა, მაგრამ სასამართლოს გადაწყვეტილებამ მხარედ აქცია, რადგან გადაწყვეტილება უშუალოდ შეეხო მის რეალურ, ფაქტობრივად არსებულ და კანონით დაცულ ინტერესს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2015 წლის 29 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ს. ი-ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2014 წლის 5 ნოემბრის განჩინება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ს. ი-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის სამგორის რაიონის გამგეობის 2013 წლის 30 აგვისტოს №12/90154-43 ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი და ქ. თბილისის მერიის 2013 წლის 17 ოქტომბრის №2333 განკარგულება; ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სამგორის რაიონის გამგეობას ქ. თბილისში, ... დასახლება, ...-ში მდებარე ბინა №3-ის ს. ი-ისათვის საკუთრებაში გადაცემის შესახებ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა დაევალა.

აღნიშნული დავის საგანს წარმოადგენდა ქ. თბილისის სამგორის რაიონის გამგეობის 2013 წლის 30 აგვისტოს №12/90154-43 ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტისა და ქ. თბილისის მერიის 2013 წლის 17 ოქტომბრის №2333 განკარგულების კანონიერების დადგენა, რომლითაც ს. ი-ს უარი ეთქვა ქ. თბილისში, ... დასახლება, ...-ში მდებარე ბინა №3-ის პრივატიზაციაზე. ამდენად, მითითებული სამართალწარმოების ფარგლებში სასამართლომ განიხილა და გადაწყვიტა დავა ადმინისტრაციულ ორგანოსა და ს. ი-ს შორის და შეფასება მისცა სადავოდ ქცეული აქტების კანონიერებას, კერძოდ, რამდენად საფუძვლიანად ეთქვა უარი ს. ი-ს სადავო ბინის პრივატიზაციაზე.

აღნიშნული გადაწყვეტილების მიღებისას, საკასაციო სასამართლომ ხაზგასმით აღნიშნა, რომ განსახილველი სამართალურთიერთობის შეფასებისას გადამწყვეტი მნიშვნელობა ჰქონდა იმ გარემოების დადგენას, იყო თუ არა ს. ი-ი დაკავებული ფართის კანონიერი მოსარგებლე და სადავო ბინის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის უფლების მქონე სუბიექტი, შესაბამისად, შეფასება უნდა მისცემოდა იმ უმნიშვნელოვანეს საკითხს, წარმოადგენდა თუ არა სადავო ბინაში მისი რეგისტრაციის ფაქტი საკუთრების უფლების დამადასტურებელ დოკუმენტს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2015 წლის 29 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით სადავო ბინაში ს. ი-ის იმ დროს არსებული „ჩაწერის ინსტიტუტის“ საფუძველზე 60-წლიანი რეგისტრაციის ფაქტი, მიჩნეულ იქნა იმ „სხვა დოკუმენტად“, რომელიც მითითებულია საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის №73 ბრძანებულებით დამტკიცებული „კანონიერი მოსარგებლეებისათვის გადასაცემი არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის ადგილობრივი თვითმმართველობის აღმასრულებელი ორგანოების მიერ კანონიერი მოსარგებლეებისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესის“ მე-2 მუხლის „ე“ ქვეპუნქტში, რომლის შესაბამისად, კანონიერი მოსარგებლეა ფიზიკური პირი, რომელიც უფლებამოსილი ორგანოს მიერ გაცემული დოკუმენტის (ინდივიდუალურ-სამართლებრივი აქტი, ბინის ორდერი, საბინაო წიგნი და სხვა) საფუძველზე კანონიერად სარგებლობს საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული ან არაიზოლირებული) ფართობით მაშინ, როცა სადავო ფართზე არ არსებობს სხვის სახელზე გაცემული ბინის ორდერი და მხარეებს სადავოდ არ გაუხდიათ ს. ი-ის მიერ ამ ფართის კანონიერი სარგებლობის ფაქტი. ამასთან, საკასაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა იმ ფაქტზე, რომ განსახილველ შემთხვევაში სადავო უძრავ ქონებაზე არ არსებობდა სხვა საჯარო თუ კერძო პირთა ინტერესი.

ამდენად, მოცემულ შემთხვევაში, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2015 წლის 29 ოქტომბრის №ბს-180-177(კ-15) გადაწყვეტილებით საკასაციო სასამართლომ განიხილა დავა პრივატიზაციის თაობაზე, ს. ი-სა და ადმინისტრაციულ ორგანოს შორის და მიიჩნია, რომ ს. ი-ი წარმოადგენდა დაკავებული ფართის კანონიერ მოსარგებლეს, შესაბამისად ბათილად ცნო ის სადავო აქტები, რომელიც გამორიცხავდა ს. ი-ის კანონიერ მოსარგებლედ მიჩნევას. თავის მხრივ, ადმინისტრაციული წარმოების ფარგლებში, ადმინისტრაციულმა ორგანომ შეაფასა და განიხილა სწორედ ს. ი-ის განცხადების საფუძვლზე პრივატიზაციის საკითხი. არ დასტურდება, განმცხადებლის მამის - თ. ი-ის და ან სხვა პირის მიერ ადმინისტრაციული ორგანოსთვის პრივატიზაციის მოთხოვნით მიმართვის ფაქტი. წარმოდგენილი განცხადებით კი გ. ი-ი პრეტენზიას აცხადებს საპრივატიზაციო ქონების წილზე არა ადმინისტრაციული ორგანოს, არამედ ოჯახის წევრის მიმართ, რაც თავისი ბუნებით სამოქალაქო დავათა კატეგორიას განეკუთვნება, შესაბამისად, არ ქმნის საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2015 წლის 29 ოქტომბრის №ბს-180-177(კ-15) გადაწყვეტილების ბათილად ცნობისა და საქმის წარმოების განახლების საფუძველს.

ამდენად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2015 წლის 29 ოქტომბრის №ბს-180-177(კ-15) გადაწყვეტილებით განხილული დავის საგნისა და წარმოდგენილი განცხადების მოტივების გათვალისწინებით, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი განცხადებით გ. ი-ის მითითებები ვერ შეცვლის საკასაციო სასამართლოს მიერ მიღებულ გადაწყვეტილებას და არ ქმნის საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 422-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებულ შემთხვევას.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 430-ე მუხლის მე-2 ნაწილზე, რომლის თანახმად, თუ საქმის განხილვის შედეგად აღმოჩნდება, რომ განცხადება უსაფუძვლოა, სასამართლო თავისი განჩინებით უარს იტყვის განცხადების დაკმაყოფილებაზე.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2015 წლის 29 ოქტომბრის №ბს-180-177(კ-15) გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის გამო საქმის წარმოების განახლების შესახებ გ. ი-ის განცხადება უსაფუძვლოა და არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, 430-ე მუხლის მე-2 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2015 წლის 29 ოქტომბრის №ბს-180-177(კ-15) გადაწყვეტილების ბათილად ცნობისა და საქმის წარმოების განახლების შესახებ გ. ი-ის განცხადება არ დაკმაყოფილდეს;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ა. წულაძე