№ბს-666(კს-20) 3 დეკემბერი, 2020 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემდეგი შემადგენლობით:

მაია ვაჩაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე, ალექსანდრე წულაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კერძო საჩივრის ავტორი – თ. ფ-ი

მოწინააღმდეგე მხარე – სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო

მესამე პირები - ნ. ლ-ე, შპს „...ის“, შპს „დ...ეს“, „ქ...ის“ თ...ი, ზ. ს-ე, ლ. ს-ე, ნ. ლ-ა, გ. ფ-ე, ი. მ-ე, ბ. გ-ა, თ. მ-ე, დ. ნ-ი, ქ. ჟ-ა, მ. წ-ი, ნ. წ-ი, სსიპ აღსრულების ეროვნული ბიურო

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 17 ივნისის განჩინება

დავის საგანი - საქმის წარმოების შეწყვეტა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

თ. ფ-მა 2017 წლია 16 იანვარს სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხე სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მიმართ და სასარჩელო მოთხოვნების დაზუსტების შედეგად მოითხოვა ქ. თბილისის ტექნიკური აღრიცხვის ბიუროს მიერ 2003 წლის 29 დეკემბერს განხორციელებული მოქმედების გაუქმება ქ. თბილისში, ...ის ...ის ქუჩის N...-ში მდებარე 160 კვ.მ არასაცხოვრებელ ფართზე თ. ფ-ის საკუთრების უფლების გაუქმების და ნ. ლ-ის საკუთრების უფლების აღდგენის თაობაზე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 14 თებერვლის განჩინებით თ. ფ-ის შუამდგომლობა დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; მოპასუხე საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს აეკრძალა ნ. ლ-ის სახელზე რეგისტრირებულ უძრავ ნივთზე, მდებარე: ქ. თბილისი, ...ის, ...ის ქ. N...-ში მდებარე 71.56 კვ.მ არასაცხოვრებელ ფართსა და 104.01 კვ.მ სარდაფის ფართზე, საკადასტრო კოდით N..., სარეგისტრაციო მონაცემებში ყოველგვარი ცვლილებების შეტანა სარჩელზე საბოლოო გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლამდე; თ. ფ-ის შუამდგომლობა ქ. თბილისის ტექნიკური აღრიცხვის ბიუროს 2003 წლის 29 დეკემბერის №246010 წერილის მოქმედების შეჩერების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 14 თებერვლის განჩინებით საქმეში საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 16.2 მუხლის თანახმად ჩაბმულ იქნა ნ. ლ-ე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 25 ივლისის გადაწყვეტილებით თ. ფ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 14 თებერვლის განჩინებით გამოყენებული სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიება - ქ. თბილისში, ...ის ...ის ქ. N...-ში მდებარე 71.56 კვ.მ არასაცხოვრებელ ფართსა და 104.01 კვ.მ სარდაფის ფართზე, საკადასტრო კოდით N..., სარეგისტრაციო მონაცემებში ყოველგვარი ცვლილებების შეტანის აკრძალვის შესახებ. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გასაჩივრდა თ. ფ-ის მიერ.

2018 წლის 7 მარტს შპს „...ის“, შპს „და...ეს“, „ქ...ის“ თ...ის თავმჯდომარემ ნ. წ-მა დაზუსტებული განცხადებით (შუამდგომლობით) მიმართა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატას და იშუამდგომლა საქმეში საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 16.2 მუხლის საფუძველზე მესამე პირად ჩაბმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 4 მაისის განჩინებით შპს „...ის“, შპს „და...ეს“, „ქ...ის“ თ...ის თავმჯდომარის ნ. წ-ის შუამდგომლობა დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, შპს „...ის“, შპს „და...ეს“, „ქ...ის“ თ...ი საქმეში მესამე პირად ჩაება საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 16.1 მუხლის საფუძველზე, განმცხადებელს უარი ეთქვა საქმეში საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 16.2 მუხლის საფუძველზე ჩაბმაზე.

2018 წლის 7 მაისს თ. ფ-ის და ნ. ლ-ის მიერ დაზარალებულმა კრედიტორებმა ზ. ს-ემ, ლ. ს-ემ, თ. მ-ემ, ბ. გ-ამ, დ. ნ-მა, თ. მ-ემ, ნ. ლ-ამ, გ. ფ-ემ, ი. მ-ემ, ქ. ჟ-ამ, მ. წ-მა და ნ. წ-მა შუამდგომლობით მიმართეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატას საქმეში საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 16.2 მუხლის საფუძველზე მესამე პირად ჩაბმის თაობაზე.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 21 მაისის განჩინებით ზ. ს-ის, ლ. ს-ის, თ. მ-ის, ბ. გ-ას, დ. ნ-ის, თ. მ-ის, ნ. ლ-ას, გ. ფ-ის, ი. მ-ის, ქ. ჟ-ას, მ. წ-ის და ნ. წ-ის შუამდგომლობა საქმეში მესამე პირად ჩაბმის თაობაზე არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 21 მაისის განჩინების გაუქმების მოთხოვნით ზ. ს-ემ, ლ. ს-ემ, ნ. ლ-ამ, გ. ფ-ემ, ი. მ-ემ, ბ. გ-ამ, თ. მ-ემ, დ. ნ-მა, ქ. ჟ-ამ, მ. წ-მა და ნ. წ-მა კერძო საჩივრით მომართეს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 16 იანვრის განჩინებით ზ. ს-ის, ლ. ს-ის, ნ. ლ-ას, გ. ფ-ის, ი. მ-ის, ბ. გ-ას, თ. მ-ის, დ. ნ-ის, ქ. ჟ-ას, მ. წ-ის და ნ. წ-ის კერძო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 21 მაისის განჩინება და ზ. ს-ის, ლ. ს-ის, ნ. ლ-ას, გ. ფ-ის, ი. მ-ის, ბ. გ-ას, თ. მ-ის, დ. ნ-ის, ქ. ჟ-ას, მ. წ-ის და ნ. წ-ის საქმეში მესამე პირად ჩაბმის საკითხის გადასაწყვეტად განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასასამართლოს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 6 და 10 თებერვლის განჩინებებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე, საქმეში მესამე პირებად ჩაერთვნენ ზ. ს-ე, ლ. ს-ე, ნ. ლ-ა, გ. ფ-ე, ი. მ-ე, ბ. გ-ა, თ. მ-ე, დ. ნ-ი, ქ. ჟ-ა, მ. წ-ი, ნ. წ-ი და სსიპ აღსრულების ეროვნული ბიურო.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 17 ივნისის განჩინებით №3ბ/2344-17 ადმინისტრაციულ საქმეზე შეწყდა საქმის წარმოება, მოსარჩელე თ. ფ-ი, მოპასუხე სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო, დავის საგანი: გაუქმდეს ქ. თბილისის ტექნიკური აღრიცხვის ბიუროს 2003 წლის 29 დეკემბერს განხორციელებული მოქმედება ქ. თბილისში, ...ის . ...ის ქუჩის N...-ში მდებარე 160 კვ.მ არასაცხოვრებელ ფართზე თ. ფ-ის საკუთრების უფლების გაუქმების და ნ. ლ-ის საკუთრების უფლების აღდგენის თაობაზე; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 25 ივლისის გადაწყვეტილება; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 14 თებერვლის განჩინებით გამოყენებული სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიება - ქ. თბილისში, ...ის ...ის ქ. N...-ში მდებარე 71.56 კვ.მ არასაცხოვრებელ ფართსა და 104.01 კვ.მ სარდაფის ფართზე, საკადასტრო კოდით N..., სარეგისტრაციო მონაცემებში ყოველგვარი ცვლილებების შეტანის აკრძალვის შესახებ; მხარეებს განემარტათ, რომ საქმის წარმოების შეწყვეტის შემთხვევაში სასამართლოსათვის ხელმეორედ მიმართვა დავაზე იმავე მხარეებს შორის, იმავე საგანზე და იმავე საფუძვლით, არ შეიძლება.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, განსახილველ საქმეში დავის საგანს წარმოადგენს ქ. თბილისის ტექნიკური აღრიცხვის ბიუროს 2003 წლის 29 დეკემბერს განხორციელებული მოქმედების გაუქმება ქ. თბილისში, ...ის . ...ის ქუჩის N...-ში მდებარე 160 კვ.მ არასაცხოვრებელ ფართზე თ. ფ-ის საკუთრების უფლების გაუქმების და ნ. ლ-ის საკუთრების უფლების აღდგენის თაობაზე.

პალატამ საქმის მასალებით დადგენილად მიიჩნია, რომ 1996 წლის 14 სექტემბერს გაფორმებული ხელშეკრულების საფუძველზე, შპს „სა...ს“ დირექტორმა ლ. ლ-ამ გაყიდა, ხოლო ნ. ლ-ემ იყიდა ქ. თბილისში, ...ის . N...-ში მდებარე 160 კვ.მ არასაცხოვრებელი ფართი. ხელშეკრულება დამოწმებულ იქნა ნოტარიუს გაზდელიანის მიერ.

1998 წლის 16 ივნისს ნ. ლ-ის წარმომადგენელმა ლა. ლ-ემ ქ. თბილისში, ...ის ქ. №.../...ის ... №... მდებარე 160 კვ.მ არასაცხოვრებელი ფართი მიყიდა თ. ფ-ს (ნოტარიალური ხელშეკრულება 16.06.1998წ. რN1-755 ნოტ. გ-ე). ნასყიდობის ხელშეკრულება დარეგისტრირებულ იქნა ტექ-აღრიცხვის ბიუროში.

ქ. თბილისის ჩუღურეთის რაიონის 1998 წლის 22 დეკემბრის გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილით: დაკმაყოფილდა მეანაბრეთა სასარჩელო განცხადება მოპასუხეების - სააქციო საზოგადოება „...ის“, შპს „და...ეს“, ქართული აღორძინების საერთაშორისო ფონდის, ნ. ლ-ის, თ. ლ-ის და კ. ტ-ის მიმართ, თანხების ანაზღაურებისა და ქონების თავდაპირველ მდგომარეობაში აღდგენის შესახებ. მოპასუხეებს დაეკისრათ თითოეულ მეანაბრეზე ძირითადი თანხის და 10 თვის 7%-იანი დანამატის ანაზღაურება, წინააღმდეგ შემთხვევაში უქმდებოდა ყოველგვარი ნასყიდობის ხელშეკრულება მოპასუხეებზე რიცხულ უძრავ-მოძრავ ქონებაზე, რომელიც შეტანილი იყო აუდიტის ცნობაში და აღსდგებოდა თავდაპირველი მდგომარეობა, ქონება აღირიცხებოდა მოპასუხეთა საკუთრების უფლებით, დადგენილი წესის შესაბამისად და მიექცეოდა იძულებით აღსრულებაში. ქ. თბილისის ჩუღურეთის რაიონის 1998 წლის 22 დეკემბრის გადაწყვეტილების აღსრულების მიზნით გაიცა სააღსრულებო ფურცელი.

საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს თბილისის სააღსრულებო ბიუროს 2002 წლის 30 აგვისტოს №01/09 წერილით ქ. თბილისის მერიის ტექნიკური აღრიცხვის სამსახურს გაეგზავნა თბილისის ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 22.12.1998 წლის გადაწყვეტილება, მასზე გაცემული სააღსრულებო ფურცელი და აუდიტის დასკვნა.

ზესტაფონის რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 21 ნოემბრის განჩინების თანახმად 1999 წლის 7 დეკემბერს გაიხსნა შპს „...ის“ და ქართული ბიზნესის აღორძინების საერთაშორისო ფონდის მიმართ გაკოტრების საქმის წარმოება. აღნიშნული ორგანიზაციების გამგეობის თავმჯდომარის ნ. ლ-ის განცხადების საფუძველზე სასამართლომ დაადგინა, რომ ქ. თბილისის სააღსრულებო ბიურომ, 1998 წლის 22 დეკემბრის გადაწყვეტილების აღსრულების მიზნით გამოაცხადა აუქციონი ქ. თბილისში დ. ...ის და ...ის ქ. N...-ში მდებარე ფართზე. ამასთან, სასამართლომ აღნიშნა, რომ „გაკოტრების საქმის წარმოების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-7 მუხლის მე-4 ნაწილით შეჩერებას ექვემდებარებოდა აღსრულების ყველა იძულებითი ღონისძიება, მათ შორის ქ. თბილისის ჩუღურეთის რაიონის სასამართლოს 1998 წლის 20 დეკემბრის გადაწყვეტილების აღსრულება. ამდენად, განჩინების სარეზოლუციო ნაწილით შეჩერდა ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილების აღსრულება ქ. თბილისში, ...ის. ...ის ქ-ის N...-ში მდებარე ფართზე. ზესტაფონის რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 21 ნოემბრის გადაწყვეტილებაზე გაიცა №2/357 სააღსრულებო ფურცელი.

საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს თბილისის სააღსრულებო ბიუროს 2002 წლის 30 აგვისტოს №01/09 წერილით შპს ...ი და ქართული ბიზნესის აღორძინების საერთაშორისო ფონდის გაკოტრების მმართველს ეცნობა, რომ სააღსრულებო ბიუროს წარმოებაში იყო დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს მიერ გაცემული №2/2266 სააღსრულებო ფურცლები, სადაც მოვალეებად დაფიქსირებული იყო არამარტო შპს ...ი და ქართული ბიზნესის აღორძინების საერთაშორისო ფონდი, არამედ ფიზიკური პირები ნ. ლ-ე, თ. ლ-ე და კ. ტ-ე. აღმსრულებლის მიერ შეუსრულებელი სახით იქნა დაბრუნებული №2/357 სააღსრულებო ფურცელი, ვინაიდან თბილისის სააღსრულებო ბიურო ვალდებული იყო გაეგრძელებინა აღსრულება ზ/ჩამოთვლილი ფიზიკური პირების მიმართ.

დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 3 დეკემბრის განჩინებით ყადაღა მოეხსნა თ. ფ-ის სახელზე რიცხულ 160 კვ.მ ფართს, მდებარე ქ. თბილისი, დ. ...ის. №144-ში. ასევე გაიცა სააღსრულებო ფურცელი.

საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს თბილისის სააღსრულებო ბიუროს აღმასრულებლის ნინო ე-ის 2003 წლის 25 დეკემბრის №01.09. მიმართვით, ქ. თბილისის მერიის ტექნიკური აღრიცხვის ბიუროს ეთხოვა ქ. თბილისში, ...ის ქ. №.../...ის ... №...-ში მდებარე 160 კვ.მ არასაცხოვრებელი ფართზე თ. ფ-ის საკუთრების უფლების გაუქმება და აღნიშნული ფართის მესაკუთრედ ნ. ლ-ის დაფიქსირება. ასევე, პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენისთანავე ფართზე ყადაღის რეგისტრაცია. აღნიშნულ წერილზე განხორციელებულია ტექნიკური აღრიცხვის ბიუროს თანამშრომლის მინაწერი, რომ შემსრულებელს შესაძლებლად მიაჩნდა სამსახურის ჩანაწერებში ცვლილების განხორციელება. ამავე მინაწერზე დაფიქსირებულია უფლებამოსილი პირის თანხმობა.

ქ. თბილისის ტექნიკური აღრიცხვის სამსახურის უფროსის მოადგილის 2003 წლის 29 დეკემბრის №246010 წერილით, ქ. თბილისის სააღსრულებო ბიუროს სასამართლო აღმასრულებელს ნ. ე-ს ეცნობა, რომ სამსახურმა ქ. თბილისში, ...ის ...ის ქ. N...-ში მდებარე 160 კვ.მ არასაცხოვრებელ ფართზე აღადგინა ნ. ლ-ის საკუთრების უფლება, ასევე არასაცხოვრებელ ფართს განმეორებით დაადო ყადაღა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 23 იანვრის გადაწყვეტილებით თ. ფ-ის სასარჩელო მოთხოვნა საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს აღსრულების ეროვნული ბიუროს თბილისის სააღსრულებო ბიუროს სასამართლო აღმასრულებლის ნ. ე-ის მიერ 2003 წლის 25 დეკემბრის ქ. თბილისის მერიის ტექნიკური აღრიცხვის სამსახურისადმი გაგზავნილი №01/09 განკარგულებისა და თბილისის სააღსრულებო ბიუროს სასამართლო აღმასრულებლის ნ. ე-ის მიერ 2003 წლის 29 დეკემბერს ყადაღის თაობაზე გაცემული №01/09 განკარგულების ბათილად ცნობის შესახებ ეთქვა უარი. აღნიშნული გადაწყვეტილება შესულია კანონიერ ძალაში.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, ამ საქმეზე ისევე როგორც მიმდინარე დავაზე (იხილეთ 2017 წლის 16 იანვარს წარდგენილი სარჩელი, ტ.1, ს.ფ. 1-21), მოსარჩელე აცხადებდა, რომ მასსა და ნ. ლ-ეს შორის 1998 წლის 16 ივნისს გაფორმებული უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება ამჟამადაც ძალაშია. თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 23 იანვრის გადაწყვეტილებაში სასამართლო აღნიშნავს შემდეგს: ,,სასამართლო ვერ გაიზიარებს მოსარჩელის მსჯელობას მასზედ, რომ მასსა და ნ. ლ-ეს შორის 1998 წლის 16 ივნისს გაფორმებული უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება ამჟამადაც ძალაშია. სასამართლო თვლის, რომ მითითებული ხელშეკრულება გააუქმა არა აღმასრულებელის რაიმე ქმედებამ არამედ, სააღსრულებო ბიუროში აღსასრულებლად წარდგენილ სააღსრულებო ფურცელ №2/2266-ში მითითებულმა დათქმამ ,,წინააღმდეგ შემთხვევაში გაუქმდეს ყოველგვარი ნასყიდობის ხელშეკრულებები მოპასუხეთა სახელზე არსებული უძრავ-მოძრავ ქონებაზე, რომელიც შეტანილია აუდიტის ცნობაში და აღსდგეს თავდაპირველი მდგომარეობა, ქონება აღირიცხოს მოპასუხეთა სახელზე საკუთრების უფლებით დადგენილი წესის შესაბამისად და მიექცეს აღრულებაში“. ის გარემოება კი, რომ თბილისის ჩუღურეთის რაიონის სასამართლოს 1998 წლის 22 დეკემბრის გადაწყვეტილებაში მითითებულ მეანაბრეებს დავალიანება არ აუნაზღაურებიათ, უდავო ფაქტია“.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, ერთი მხრივ, კანონიერ ძალაში შესული ქ. თბილისის ჩუღურეთის რაიონის 1998 წლის 22 დეკემბრის გადაწყვეტილებით გაუქმდა 1998 წლის 16 ივნისს გაფორმებული უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება და მეორე მხრივ, კანონიერ ძალაში შესული თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 23 იანვრის გადაწყვეტილებით დადასტურდა, რომ 1998 წლის 16 ივნისს ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლითაც თ. ფ-მა შეიძინა უძრავი ქონება (ქ. თბილისში, ...ის ქ. №.../...ის ... №... მდებარე 160 კვ.მ არასაცხოვრებელი ფართი), გაუქმებულია და უძრავ ქონებაზე აღდგა ნ. ლ-ის საკუთრების უფლება.

შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, დასტურდება, რომ ქ. თბილისის ტექნიკური აღრიცხვის ბიუროს 2003 წლის 29 დეკემბერს განხორციელებული მოქმედება, ქ. თბილისში, ...ის . ...ის ქუჩის N...-ში მდებარე 160 კვ.მ არასაცხოვრებელ ფართზე თ. ფ-ის საკუთრების უფლების გაუქმებისა და ნ. ლ-ის საკუთრების უფლების აღდგენის თაობაზე, განხორციელდა კანონიერ ძალაში შესული სასამართლოს 1998 წლის 22 დეკემბრის გადაწყვეტილების საფუძველზე. ამასთან, აღმასრულებლის 2003 წლის 25 დეკემბრის ქ. თბილისის მერიის ტექნიკური აღრიცხვის სამსახურისადმი გაგზავნილი №01/09 განკარგულების კანონიერება, რომელიც საფუძველი გახდა 2003 წლის 29 დეკემბერს მოპასუხის მიერ განხორციელებული ქმედებისა, ასევე დადასტურებულია სასამართლოს 2009 წლის 23 იანვრის გადაწყვეტილებით. პალატამ განმარტა, რომ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 26²-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, სასამართლო განჩინებით შეწყვეტს საქმის წარმოებას, თუ იგი არ აკმაყოფილებს ამ კოდექსის 22-ე–25-ე მუხლებით დადგენილ დასაშვებობის მოთხოვნებს. პირველი ინსტანციის სასამართლოში საქმის განხილვისას სასამართლო აღნიშნული საფუძვლით წყვეტს საქმის წარმოებას პროცესის ნებისმიერ სტადიაზე. ამავე მუხლის მე-5 ნაწილის მიხედვით კი, საქმის სააპელაციო წესით განხილვისას დაუშვებლობის მოტივით საქმის წარმოების შეწყვეტის საფუძვლების გამოვლენისას სასამართლო იღებს საქმის წარმოების შეწყვეტის შესახებ განჩინებას, რომელიც საჩივრდება კერძო საჩივრით.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, განსახილველ შემთხვევაში, მართალია, თბილისის საქალაქო სასამართლომ არსებითად იმსჯელა განსახილველ საქმეზე და თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 29 დეკემბრის განჩინებითაც თ. ფ-ის სააპელაციო საჩივარი წარმოებაში იქნა მიღებული, თუმცა ზემოხსენებული ნორმით განმარტებულია, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლო აღნიშნული საფუძვლით წყვეტს საქმის წარმოებას ნებისმიერ ეტაპზე. შესაბამისად, სასამართლო უფლებამოსილი იყო თავდაპირველად დასაშვებად ცნობილ სარჩელზე დაუშვებლობის მოტივით შეეწყვიტა წარმოება, რადგან საქმეზე გამოვლინდა მისი დაუშვებლად ცნობის საფუძველი.

პალატის მითითებით, მოცემულ საქმეზე პირველი ინსტანციის სასამართლოში საქმის განხილვისას მოპასუხემ წარადგინა შესაგებელი (იხილეთ ტ.1, ს.ფ. 182-189), რომლითაც მოითხოვა საქმის წარმოების შეწყვეტა, რადგან მოსარჩელეს არ გააჩნდა იურიდიული (კანონიერი) ინტერესი მოცემული დავის საგნის მიმართ. მართალია პირველი ინსტანციის სასამართლომ სარჩელი დასაშვებად ცნო 2017 წლის 27 თებერვლის განმწესრიგებელ სხდომაზე, თუმცა როგორც აღინიშნა, ეს გარემოება სააპელაციო პალატას არ ართმევდა უფლებას შეეწყვიტა სარჩელზე საქმის წარმოება, ვინაიდან მოსარჩელის კანონიერი ინტერესი მოცემული დავის მიმართ არ დასტურდება.

პალატის მითითებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 24-ე მუხლის შესაბამისად, სარჩელი შეიძლება აღიძრას ისეთი მოქმედების განხორციელების ან ისეთი მოქმედებისაგან თავის შეკავების მოთხოვნით, რომელიც არ გულისხმობს ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემას. სარჩელი დასაშვებია, თუ ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ რაიმე მოქმედების განხორციელება ან რაიმე მოქმედებისაგან თავის შეკავება პირდაპირ და უშუალო (ინდივიდუალურ) ზიანს აყენებს მოსარჩელის კანონიერ უფლებას ან ინტერესს. ამავე კოდექსის 33¹ მუხლი კი ადგენს, რომ თუ ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ რაიმე მოქმედების განხორციელება ან უარი რაიმე მოქმედების განხორციელებაზე უკანონოა და ის პირდაპირ და უშუალო (ინდივიდუალურ) ზიანს აყენებს მოსარჩელის კანონიერ უფლებას ან ინტერესს, სასამართლო ამ კოდექსის 24-ე მუხლში აღნიშნულ სარჩელთან დაკავშირებით გამოიტანს გადაწყვეტილებას, რომლითაც ადმინისტრაციულ ორგანოს ავალებს, განახორციელოს ეს მოქმედება ან თავი შეიკავოს ამ მოქმედების განხორციელებისაგან.

სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 24-ე მუხლის შესაბამისად, რაიმე მოქმედების გაუქმების მოთხოვნით აღძრული სარჩელის დასაშვებობისათვის აუცილებელია, გასაჩივრებული ქმედებით ზიანი ადგებოდეს მოსარჩელის კანონიერ უფლებას, ინტერესს ან უკანონოდ იზღუდებოდეს მისი რომელიმე უფლება. მხოლოდ აღნიშნული პირობების არსებობის შემთხვევაში შეუძლია მოსარჩელეს მოითხოვოს საქმის განხილვა განხორციელებული მოქმედების გაუქმების მოთხოვნით აღძრულ სარჩელზე შეზღუდული ან სადავოდ ქცეული უფლების ან კანონიერი ინტერესის დაცვის მიზნით. საქართველოს კონსტიტუციის 31-ე მუხლის თანახმად, ყოველ ადამიანს უფლება აქვს თავის უფლებათა და თავისუფლებათა დასაცავად მიმართოს სასამართლოს. ამდენად, სასამართლოსადმი მიმართვა უკავშირდება მხოლოდ ,,თავისი“ უფლების ან თავისუფლების დაცვის რეალურ საჭიროებას, რის გამოც სასამართლოში სარჩელის აღძვრის პროცესუალური უფლებით სარგებლობს მხოლოდ საამისო, ნამდვილი ინტერესის მქონე პირი. მოსარჩელის კანონიერი ინტერესისათვის ზიანის მიყენების საფუძვლით სარჩელის აღძვრა შესაძლებელია, თუკი ასეთი ზიანი პირდაპირი და უშუალოა მოსარჩელისათვის. საკითხის სწორად გარკვევას დიდი მნიშვნელობა აქვს იმისათვის, რომ ერთი მხრივ, მოსარჩელეს არ წაერთვას ნამდვილი უფლება სარჩელზე და შესაბამისად, სამართლიან სასამართლოზე და მეორე მხრივ, შეცდომით არ მოხდეს სარჩელზე მოსარჩელის არარსებული უფლების განხორციელება და ამით გაუმართლებლად არ შეილახოს მოპასუხის ინტერესები და სამართლიან სასამართლოზე მისი შესაბამისი უფლება. სწორედ აღნიშნული საკითხის გამორკვევას ემსახურება სარჩელის დასაშვებობის ინსტიტუტი ადმინისტრაციულ პროცესში, რომლის მიზანია, კანონით გათვალისწინებულ მთელ რიგ აუცილებელ საკითხებთან ერთად წინასწარ, საქმის არსებითი განხილვის დაწყებამდე გაირკვეს, აღძრული აქვს თუ არა სარჩელი მოსარჩელეს „თავისი“ უფლების დასაცავად, ანუ არის თუ არა მოსარჩელე მოცემულ კონკრეტულ მოთხოვნასა და სამართალწარამოებაზე უფლების მქონე. აღნიშნულთან დაკავშირებით პალატამ ასევე მიუთითა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 27 დეკემბრის №ბს-764-764(2კს-18) განჩინებაზე.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, განსახილველ შემთხვევაში დასტურდება, რომ უფლების დამდგენი დოკუმენტი - 1998 წლის 16 ივნისს ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლითაც მოსარჩელე აცხადებდა პრეტენზიას სადავო უძრავ ნივთზე, გაუქმებულია კანონიერ ძალაში შესული სასამართლოს 1998 წლის 22 დეკემბრის გადაწყვეტილების საფუძველზე. შესაბამისად, სარჩელის დაკმაყოფილების შემთხვევაშიც, ვერ აღდგება მისი უფლება უძრავ ნივთზე. ამდენად, ირკვევა, რომ მოსარჩელეს არ აქვს კანონიერი ინტერესი სადავო ქმედების გაუქმების მიმართ.

პალატის მითითებით, საქართველოს კონსტიტუციის 62-ე მუხლის თანახმად, სასამართლოს აქტები შესასრულებლად სავალდებულოა. სასამართლოს გადაწყვეტილების შეუსრულებლობა ან მისი შესრულებისთვის ხელის შეშლა ისჯება კანონით. „საერთო სასამართლოების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-4 მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, სასამართლოს აქტი, აგრეთვე თავისი უფლებამოსილების განსახორციელებლად სასამართლოს მოთხოვნა და განკარგულება სავალდებულოა საქართველოს მთელ ტერიტორიაზე ყველა ფიზიკური და იურიდიული პირისათვის, სახელმწიფო და ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოსათვის.

სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ ქ. თბილისის ჩუღურეთის რაიონის 1998 წლის 22 დეკემბრის გადაწყვეტილება და თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 23 იანვრის გადაწყვეტილება სავალდებულოა შესასრულებლად, და მოცემული დავის ფარგლებში სასამართლო არ არის უფლებამოსილი მოახდინოს აღნიშნული გადაწყვეტილებების სისწორის შემოწმება. ამასთან არსებობს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების სისწორის პრეზუმფცია. ამ გადაწყვეტილებებით კი დადასტურებულია, რომ მოსარჩელეს არ გააჩია საკუთრების უფლება სადავო ფართზე. პალატამ მიიჩნია, რომ განსახილველ შემთხვევაში წარმოდგენილი სარჩელი ვერ აკმაყოფილებს ასკ-ის 24-ე მუხლით განსაზღვრულ სარჩელის დასაშვებობის პირობებს, ვინაიდან გასაჩივრებული ქმედებით ზიანი არ ადგება მოსარჩელის კანონიერ უფლებას, რის გამოც წარმოება უნდა შეწყდეს სარჩელის დაუშვებლობის საფუძველზე.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 17 ივნისის განჩინებაზე კერძო საჩივარი წარადგინა თ. ფ-მა, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება მოითხოვა. ამასთან, თ. ფ-მა კერძო საჩივრის მხარეთა დასწრებით განხილვა მოითხოვა.

კერძო საჩივრის ავტორის მითითებით, 1998 წლის 20 დეკემბრის №2/2222 გადაწყვეტილებაში, რომელსაც იშველიებს სააპელაციო სასამართლო, მოპასუხე მხარედ მითითებული არ ყოფილა თ. ფ-ი. აღნიშნული გადაწყვეტილების მხარეები არიან, ერთი მხრივ, მეანაბრეები და მეორე მხრივ, სააქციო საზოგადოება „...ი“, შპს „დ...ეს ქართული აღორძინების საერთაშორისო ფონდი“, ნ. ლ-ე, თ. ლ-ე და კ. ტ-ე. სასამართლო დაშვებას აკეთებს, რომ 1998 წლის 16 ივნისის ნასყიდობის ხელშეკრულების გაუქმება გამოწვეულია არა თ. ფ-ის მონაწილეობით მიღებულ სასამართლო განხილვაზე, არამედ სულ სხვა პირების, სხვა კერძო სამართლის სუბიექტების მიმართ დავის ფორმატით. თ. ფ-ის მიმართ გარიგება შეცილებული არ ყოფილა. ამასთან, კერძო საჩივრის ავტორის მითითებით, 1998 წლის 20 დეკემბრის გადაწყვეტილების მიღების დროს უკვე მოქმედებდა საქართველოს კონსტიტუცია და მისი 21-ე მუხლით გათვალისწინებული დანაწესი საკუთრების უფლების თაობაზე. ამავე პერიოდისთვის ასევე ძალაში იყო საქართველოს სამოქალაქო კოდექსი, რომლის 50-ე-61-ე მუხლები აწესებს გარიგების ბათილობის ზოგად საფუძვლებს.

კერძო საჩივრის ავტორის მითითებით, რეალურად, 1998 წლის 20 დეკემბერს მიღებული გადაწყვეტილებით თ. ფ-ის საკუთრების უფლების გაუქმების წინაპირობა არ არსებობდა, სადავო ქონება აღარ იყო არცერთი მოპასუხის სახელზე და ის ტექნიკური აღრიცხვის ბიუროს მიერ 1998 წლის 18 ივნისიდან თ. ფ-ის სახელზე ირიცხებოდა. სააპელაციო სასამართლოს მიერ მითითებული გადაწყვეტილების მიხედვით უნდა მომხდარიყო მოპასუხეების სახელზე არსებული ქონების მიმართ გარკვეული მოქმედება. თ. ფ-ი კი 1998 წლის 20 დეკემბრის გადაწყვეტილების მხარე არ ყოფილა და მის მიმართ ვერ აღსრულდებოდა მოცემული გადაწყვეტილება.

კერძო საჩივარში აღნიშნულია, რომ სასამართლოს არ გამოუკვლევია რა დადგინდა 1998 წლის 20 დეკემბრის გადაწყვეტილების შინაარსით, ამისათვის იშველიებს სააღსრულებო ბიუროს მიერ 2003 წლის 25 დეკემბერს გაგზავნილ წერილს და 2009 წლის 23 იანვრის გადაწყვეტილებას, რასაც პრეიუდიციული ძალა არ აქვს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე მუხლის შესაბამისად.

კერძო საჩივარში აღნიშნულია, რომ მოსარჩელე თ. ფ-ი ცდილობს აღიდგინოს დარღვეული უფლება და აღდგეს ის მდგომარეობა, რაც იარსებებდა რომ არ ყოფილიყო ეს უკანონო ჩანაწერი, შესაბამისად, კერძო საჩივრის ავტორი არ ეთანხმება სასამართლოს მითითებას თ. ფ-ის იურიდიული ინტერესის არარსებობასთან დაკავშირებით. კერძო საჩივრის ავტორი ასევე არასწორად მიიჩნევს სააპელაციო სასამართლოს მიერ სასარჩელო მოთხოვნის ფორმულირებას.

ამასთან, კერძო საჩივარში აღნიშნულია, რომ სააპელაციო წესით საქმის განმხილველ მოსამართლე გ. ტყავაძეს ნეგატიური დამოკიდებულება აქვს მოცემული საქმისა და კერძო საჩივრის ავტორის წარმომადგენლის მიმართ. პროცესის ჩანიშვნის შემთხვევაში ისინი დააყენებდნენ მოსამართლე გ. ტყავაძის აცილების საკითხს, რომელმაც ერთპიროვნულად მიიღო სადავო გადაწყვეტილება.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 11 სექტემბრის განჩინებით თ. ფ-ის კერძო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში; ამავე განჩინებით კერძო საჩივრის განხილვა დადგინდა მხარეთა დასწრების გარეშე.

საკასაციო სასამართლოში თ. ფ-ის კერძო საჩივართან დაკავშირებით წარმოდგენილ იქნა სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს, სსიპ აღსრულების ეროვნული ბიუროს, შპს „...ის“, შპს „დ...ეს“, „ქა...ის“ თ...ისა და ზ. ს-ის, ლ. ს-ის, ნ. ლ-ას, გ. ფ-ის, ი. მ-ის, ბ. გ-ას, დ. ნ-ის, მ. წ-ის, ნ. წ-ის მოსაზრებები და ახსნა-განმარტებები.

სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მოსაზრებით, სასამართლომ სწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა საქმის ფაქტობრივ გარემოებებს. სააგენტოს მითითებით, დასტურდება, რომ ქ. თბილისის ტექნიკური აღრიცხვის ბიუროს 2003 წლის 29 დეკემბერს განხორციელებული მოქმედება, ქ. თბილისში, ...ის . ...ის ქუჩის N...-ში მდებარე 160 კვ.მ არასაცხოვრებელ ფართზე თ. ფ-ის საკუთრების უფლების გაუქმებისა და ნ. ლ-ის საკუთრების უფლების აღდგენის თაობაზე, განხორციელდა კანონიერ ძალაში შესული სასამართლოს 1998 წლის 22 დეკემბრის გადაწყვეტილების საფუძველზე. ამასთან, აღმასრულებლის 2003 წლის 25 დეკემბრის ქ. თბილისის მერიის ტექნიკური აღრიცხვის სამსახურისადმი გაგზავნილი №01/09 განკარგულების კანონიერება, რომელიც საფუძველი გახდა 2003 წლის 29 დეკემბრის ტექნიკური აღრიცხვის ბიუროს მიერ განხორციელებული ქმედებისა, ასევე დადასტურებულია სასამართლოს 2009 წლის 23 იანვრის გადაწყვეტილებით. სასამართლო გადაწყვეტილების სავალდებულოობიდან გამომდინარე, ადმინისტრაციული ორგანო არა თუ უფლებამოსილი, არამედ ვალდებული იყო განეხორციელებინა კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების აღსრულება, თბილისის სააღსრულებო ბიუროს მიმართვის საფუძველზე. სააგენტო იზიარებს სასამართლოს განმარტებას, რომ სასამართლო გადაწყვეტილება სავალდებულოა შესასრულებლად და მოცემული დავის ფარგლებში სასამართლო არ იყო უფლებამოსილი მოეხდინა აღნიშნული გადაწყვეტილებების სისწორის შემოწმება. ამასთან, არსებობს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების სისწორის პრეზუმფცია. ამ გადაწყვეტილებებით კი დადასტურებულია, რომ მოსარჩელეს არ გააჩნია საკუთრების უფლება სადავო ფართზე. სააგენტო მიუთითებს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 26².2 მუხლზე და აღნიშნავს, რომ სააპელაციო პალატა უფლებამოსილი იყო შეეწყვიტა საქმის წარმოება დაუშვებლობის საფუძვლით, ამასთან, საპროცესო კანონმდებლობა სასამართლოს არ ავალდებულებს დასაშვებობის საკითხი შეაფასოს ზეპირი მოსმენით. სადავო საკითხის მიმართ ნამსჯელია სხვადასხვა სასამართლო დავის ფარგლებში და მიღებული გადაწყვეტილებები შესულია კანონიერ ძალაში. ხოლო მოსარჩელის მიერ ახალი სარჩელების წარდგენით გაუმართლებლად არ უნდა ილახებოდეს მესამე პირების ინტერესები, რომელთა უფლება ჯერ კიდევ 1998 წლის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით დადგინდა. ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო მიიჩნევს, რომ არ უნდა დაკმაყოფილდეს თ. ფ-ის კერძო საჩივარი და ძალაში უნდა დარჩეს სააპელაციო სასამართლოს განჩინება.

სსიპ აღსრულების ეროვნული ბიუროს მითითებით, საქმის გარემოებები ქმნის დასაბუთებულ ვარაუდს, რომ თ. ფ-ის მიერ სარჩელის წარდგენა ემსახურება არა საკუთარი დარღვეული უფლების დაცვას, არამედ აღსრულების გაჭიანურების მიზანს, რაც წლების განმავლობაში მის მიერ წარმოებული დავების გამო მიღწეულ იქნა კიდევ. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამართლებრივი დასკვნის საფუძვლიანობის გათვალისწინებით, კერძო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს, ვინაიდან მისი წარდგენის ერთადერთ მიზანს ამჯერადაც მხოლოდ საქმისწარმოების გაჭიანურება და შესაბამისად, აღსრულების ხელშეშლა წარმოადგენს. ამასთან, სსიპ აღსრულების ეროვნული ბიურო ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ თ. ფ-ის სარჩელის საფუძველზე მიმდინარე დავის ფარგლებში თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2017 წლის 14 თებერვლის განჩინებით საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 198-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს აეკრძალა სადავო უძრავი ნივთის სარეგისტრაციო მონაცემებში ყოველგვარი ცვლილებების შეტანა სარჩელზე საბოლოო გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლამდე. აღნიშნული აკრძალვა შენარჩუნდება სასამართლოში საქმის დასრულებამდე. სწორედ გამოყენებული სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიება წარმოადგენს იმ ერთადერთ მიზანს, რის მიღწევასაც ემსახურება თ. ფ-ის მიერ წარმოდგენილი სარჩელი, რაც თავისთავად გულისხმობს სააღსრულებო წარმოების ხელშეშლას. თბილისის საქალაქო სასამართლოს მიერ გამოყენებული სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიებით შეიზღუდა არა მხოლოდ უძრავი ნივთის მესაკუთრის უფლება, არამედ სააღსრულებო წარმოების კრედიტორთა უფლებებიც, კერძოდ, თბილისის სააღსრულებო ბიუროში 80 კრედიტორის სასარგებლოდ (სააღსრულებო წარმოებები დაწყებულია 2001-2003 წლებში, კრედიტორულ მოთხოვნათა ჯამი - 232 195.83 აშშ დოლარი), მიმდინარეობს სააღსრულებო წარმოება თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 1998 წლის 22 დეკემბრის №2/2266-98 გადაწყვეტილებისა და 1998 წლის 25 ნოემბრის №2/2226 გადაწყვეტილების საფუძველზე გაცემული სააღსრულებო ფურცლების აღსრულების მიზნით, რომელთა თანახმად: შპს „...ის“, შპს „დ...ეს“, შპს „სა...ს“, ნ. ლ-ეს, თ. ლ-ეს და კ. ტ-ეს კრედიტორთა სასარგებლოდ დაეკისრათ თანხის გადახდა. სსიპ აღსრულების ეროვნული ბიუროს მითითებით, ყოველ კრედიტორს აქვს აღსრულების შედეგად საკუთრების (აღსრულებადი ვალის) დაბრუნების ლეგიტიმური მოლოდინი, ხოლო სახელმწიფოს მხრიდან პოზიტიური ვალდებულების შეუსრულებლობამ, რაც შეიძლება გამოიხატოს უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენებით აღსრულების ხელშეშლაში, არ უნდა გამოიწვიოს კრედიტორის საკუთრების უფლების დარღვევა, კერძოდ, აღსრულებადი ვალის შემცირება. გამოყენებული სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გამო სსიპ აღსრულების ეროვნული ბიურო ჯეროვნად ვერ ახორციელებს სახელმწიფოს პოზიტიურ ვალდებულებას - უზრუნველყოს სასამართლოს გადაწყვეტილებით მოთხოვნადადასტურებული კრედიტორის სამართლიანი სასამართლოს უფლების დაცულობა. სსიპ აღსრულების ეროვნული ბიურო, როგორც სახელმწიფო დაწესებულება ვალდებულია გაატაროს კანონით გათვალისწინებული ყველა ღონისძიება, რათა სააღსრულებო წარმოების მონაწილეთა უფლებებისა და კანონიერი ინტერესების ბალანსის დაცვით უზრუნველყოფილი იქნეს სამართლიანი სასამართლოს უფლების ხელმისაწვდომობა. სსიპ აღსრულების ეროვნული ბიუროს მითითებით, მართალია სასამართლოს მიერ სარჩელის უზრუნველყოფის ფორმით გამოყენებული აკრძალვა „სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ“ კანონის თანახმად არ წარმოადგენს აღსრულების შეჩერების პირდაპირ სამართლებრივ საფუძველს, თუმცა თუ მოხდება აკრძალვის ქვეშ მოქცეული უძრავი ნივთის იძულებითი რეალიზაცია, ნივთის შემძენს მიენიჭება სამართლებრივი შინაარსისგან დაცლილი უფლება. ის ვერ შეძლებს ნივთზე საკუთრების უფლების რეგისტრაციას. ეს უკანასკნელი კი უნდა შეფასდეს როგორც სარეალიზაციო უძრავი ნივთის უფლებრივი ნაკლი. ამასთან, სსიპ აღსრულების ეროვნული ბიურო მიუთითებს „სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ“ კანონის 34-ე მუხლის პირველი პუნქტის „კ“ ქვეპუნქტზე, რომელიც კრედიტორის უფლების აღსრულებადობას ზღუდავს დროის მონაკვეთით და აღნიშნავს, რომ სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების სახით გამოყენებული აკრძალვის გაუმართლებელი ვადით გამოყენება შეუძლებელს ხდის დროულ და ეფექტიან აღსრულებას. დასახელებული გარემოებების გათვალისწინებით, სსიპ აღსრულების ეროვნული ბიურო ითხოვს არ დაკმაყოფილდეს თ. ფ-ის კერძო საჩივარი და ძალაში დარჩეს სააპელაციო სასამართლოს განჩინება.

შპს „...ის“, შპს „დ...ეს“, „ქა...ის“ თ...ისა და ზ. ს-ის, ლ. ს-ის, ნ. ლ-ას, გ. ფ-ის, ი. მ-ის, ბ. გ-ას, დ. ნ-ის, მ. წ-ის, ნ. წ-ის მოსაზრებებისა და ახსნა-განმარტებების მიხედვით, თ. ფ-ი 22 წლის განმავლობაში აწარმოებს დავას, და 22 წლის განმავლობაში მას სასამართლო დავა არ მოუგია. ამასთან, ფაქტია, რომ თ. ფ-ს 1998 წლის 22 დეკემბრის გადაწყვეტილება არ გაუსაჩივრებია და მას შემდეგ არასწორად შეაქვს საჩივრები მხოლოდ იმისათვის, რომ უსასრულოდ გააჭიანუროს საქმე. თ. ფ-ი უჩივის არა ნ. ლ-ეს, არამედ კანონიერ კრედიტორებს, რამდენადაც იგი გარიგებულია ნ. ლ-ესთან. ამასთან, განმცხადებელთა მითითებით, კერძო საჩივარში, სასამართლოს შეცდომაში შეყვანის მიზნით, 1998 წლის 22 დეკემბრის №2/2266 გადაწყვეტილება მოხსენიებულია არასწორად, როგორც 1998 წლის 20 დეკემბრის №2/2222 გადაწყვეტილება. კერძო საჩივრის ავტორის მითითებას იმ გარემოებასთან დაკავშირებით, რომ თ. ფ-ი არ იყო მიწვეული 22 დეკემბრის პროცესზე, განმცხადებლები არასწორად მიიჩნევენ და მიუთითებენ, რომ 1998 წლის ნოემბერ-დეკემბერში იმართებოდა მათი პროცესები, ხოლო ფ-ს ეგზავნებოდა უწყებები. ამასთან, ისინი დადიოდნენ სადავო ფართში და ყველას აფრთხილებდნენ პროცესის შესახებ. ფ-ი და ლ-ე გარიგებული იყვნენ და ურთიერთშეთანხმებით არ ცხადდებოდნენ პროცესზე. განმცხადებლები მიუთითებენ, რომ მთავარი და მნიშვნელოვანია ის ფაქტი, რომ თუ ფ-ი არ ეთანხმებოდა 22 დეკემბრის გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი, უნდა გაესაჩივრებინა გონივრულ ვადაში, რაც მარ არ განუხორციელებია, თ. ფ-ს 1998 წლის 22 დეკემბრის გადაწყვეტილება არ გაუსაჩივრებია. ყოველივე აღნიშნულის გათვალისწინებით, საქმეში ჩაბმული მესამე პირები კანონიერად მიიჩნევენ სააპელაციო სასამართლოს განჩინებას.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლის, კერძო საჩივრის მოტივების საფუძვლიანობისა და გასაჩივრებული განჩინების შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ თ. ფ-ის კერძო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ არის დადგენილი, ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში გამოიყენება საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის დებულებანი. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 420-ე მუხლის შესაბამისად, კერძო საჩივრების განხილვა ზემდგომ სასამართლოებში წარმოებს შესაბამისად ამ სასამართლოებისათვის გათვალისწინებული წესების დაცვით.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 419-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, კერძო საჩივრის თაობაზე განჩინება გამოიტანება საქმის ზეპირი განხილვის გარეშე. სასამართლოს შეუძლია დაადგინოს კერძო საჩივრის ზეპირი განხილვა, თუ ეს საჭიროა და ხელს უწყობს საქმის გარემოებების გარკვევას. ზოგადი წესის მიხედვით, კერძო საჩივრის განხილვა წარმოებს ზეპირი მოსმენის ჩატარების გარეშე. საკასაციო სასამართლო კერძო საჩივარს მხარეთა დასწრებით განიხილავს მხოლოდ გამონაკლის შემთხვევაში, სათანადო საჭიროების დადგენისას. საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის ფორმა განისაზღვრება ყოველ კონკრეტულ შემთხვევაში, კონკრეტული საქმის გარემოებების შესწავლისა და დავის ხასიათიდან გამომდინარე. მოცემულ შემთხვევაში, საქმის ზეპირი განხილვის საჭიროების არარსებობის გამო, კერძო საჩივარი საკასაციო სასამართლოს მიერ ზეპირი მოსმენის გარეშე არის განხილული.

საქმის მასალებით დასტურდება, რომ ქ. თბილისის ჩუღურეთის რაიონის სასამართლოს 1998 წლის 22 დეკემბრის გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა მეანაბრეთა სასარჩელო განცხადება მოპასუხეების - სს „...ის“, შპს „და...ეს“, „ქა...ის“, ნ. ლ-ის, თ. ლ-ის და კ. ტ-ის მიმართ თანხების ანაზღაურებისა და ქონების თავდაპირველ მდგომარეობაში აღდგენის შესახებ. მოპასუხეებს დაეკისრათ თითოეულ მეანაბრეზე ძირითადი თანხის და 10 თვის 7%-იანი დანამატის ანაზღაურება, წინაღმდეგ შემთხვევაში გაუქმდებოდა ყოველგვარი ნასყიდობის ხელშეკრულება მოპასუხეებზე რიცხულ უძრავ-მოძრავ ქონებაზე, რომელიც შეტანილი იყო აუდიტის ცნობაში და აღსდგებოდა თავდაპირველი მდგომარეობა, ქონება აღირიცხებოდა მოპასუხეთა საკუთრების უფლებით დადგენილი წესის შესაბამისად და მიექცეოდა იძულებით აღსასრულებლად. აღნიშნული გადაწყვეტილების საფუძველზე გაცემული სააღსრულებო ფურცლის და ქონების შეფასების აუდიტორული დასკვნის შესაბამისად, საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს თბილისის სააღსრულებო ბიუროს აღმასრულებლის ნ. ეზიაშვილის 2003 წლის 25 დეკემბრის მიმართვის საფუძველზე ქ. თბილისის მერიის ტექნიკური აღრიცხვის ბიურომ 2003 წლის 29 დეკემბერს განახორციელა ქ. თბილისში ...ის ...ის ქ. N...-ში მდებარე 160 კვ.მ არასაცხოვრებელ ფართზე 1998 წლის 16 ივნისს დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე თ. ფ-ის საკუთრების უფლების გაუქმება და აღნიშნული ფართის მესაკუთრედ ნ. ლ-ის აღრიცხვა, ასევე პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენისთანავე ფართზე ყადაღის რეგისტრაცია. 2017 წლის 16 იანვარს თ. ფ-მა სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, საქალაქო სასამართლოში დავის განხილვისას კი სასარჩელო მოთხოვნის დაზუსტების შედეგად მოსარჩელემ მოითხოვა ქ. თბილისის ტექნიკური აღრიცხვის ბიუროს მიერ 2003 წლის 29 დეკემბერს განხორციელებული მოქმედების გაუქმება ქ. თბილისში, ...ის ...ის ქუჩის N...-ში მდებარე 160 კვ.მ არასაცხოვრებელ ფართზე თ. ფ-ის საკუთრების უფლების გაუქმების და ნ. ლ-ის საკუთრების უფლების აღდგენის თაობაზე (იხ. თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 07.04.2017წ. სხდომის ოქმი). სწორედ აღნიშნული სასარჩელო მოთხოვნის ფარგლებში იქნა საქმე განხილული საქალაქო და სააპელაციო სასამართლოებში, შესაბამისად, გაურკვეველია კერძო საჩივრის ავტორის მითითება სააპელაციო სასამართლოს მიერ სასარჩელო მოთხოვნის არასწორად ფორმულირების თაობაზე.

ასევე დაუსაბუთებელია კერძო საჩივრის ავტორის მითითება მოცემული საქმისა და კერძო საჩივრის ავტორის წარმომადგენლის მიმართ სააპელაციო წესით საქმის განმხილველი მოსამართლე გ. ტყავაძის ნეგატიურ დამოკიდებულებასთან დაკავშირებით. კერძო საჩივარში აღნიშნულია, რომ პროცესის ჩანიშვნის შემთხვევაში ისინი დააყენებდნენ მოსამართლე გ. ტყავაძის აცილების საკითხს, რომელმაც ერთპიროვნულად მიიღო სადავო გადაწყვეტილება. საკასაციო სასამართლოს მითითებით, საქმეზე არ დასტურდება საქმეში მოსამართლე გ. ტყავაძის მონაწილეობის გამომრიცხავი გარემოებები, ასეთზე ვერ მიუთითებს ვერც კერძო საჩივრის ავტორი. რაც შეეხება მოსამართლის აცილების საკითხის დაყენების შესაძლებლობას, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ თ. ფ-ის სააპელაციო საჩივარი განსახილველად იქნა მიღებული 2017 წლის 29 დეკემბრის განჩინებით (მოსამართლე: გ. ტყავაძე), საიდანაც მხარეთათვის ცნობილი იყო საქმის განმხილველი მოსამართლის შესახებ, ამასთან, სადავო განჩინების მიღებამდე მოსამართლე გ. ტყავაძის მიერ მიღებული არაერთი საპროცესო დოკუმენტი გაეგზავნა და ჩაბარდა მხარეს, მის მიმართ აცილების საკითხის დაყენების შესაძლებლობა შეზღუდული არ ყოფილა და მხარეს შეეძლო ესარგებლა აღნიშნული საპროცესო შესაძლებლობით, რაც მას არ განუხორციელებია. რაც შეეხება მითითებას საქმის ერთპიროვნულად განხილვასთან დაკავშირებით, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქმის წარმოების შეწყვეტის შესახებ სააპელაციო სასამართლოს სადავო განჩინება მიღებულია კოლეგიური შემადგენლობის მიერ.

განსახილველი დავის ფარგლებში სადავო საკითხის გადაწყვეტისას არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებას წარმოადგენს ძალაშია თუ არა კერძო საჩივრის ავტორს - თ. ფ-სა და ნ. ლ-ეს შორის 1998 წლის 16 ივნისს გაფორმებული უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება. სააპელაციო სასამართლომ საქმის წარმოების შეწყვეტის საფუძვლები სწორედ აღნიშნული ხელშეკრულების გაუქმებას დაუკავშირა, ხოლო კერძო საჩივრის ავტორი მიიჩნევს, რომ ხელშეკრულება არ გაუქმებულა. აღნიშნულ სადავო საკითხთან დაკავშირებით, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს ქ. თბილისის ჩუღურეთის რაიონის სასამართლოს 1998 წლის 22 დეკემბრის გადაწყვეტილებაზე, რომლითაც დაკმაყოფილდა მეანაბრეთა სასარჩელო განცხადება მოპასუხეების - სს „...ის“, შპს „და...ეს“, „ქა...ის“, ნ. ლ-ის, თ. ლ-ის და კ. ტ-ის მიმართ თანხების ანაზღაურებისა და ქონების თავდაპირველ მდგომარეობაში აღდგენის შესახებ. მოპასუხეებს დაეკისრათ თითოეულ მეანაბრეზე ძირითადი თანხის და 10 თვის 7%-იანი დანამატის ანაზღაურება, წინააღმდეგ შემთხვევაში გაუქმდებოდა ყოველგვარი ნასყიდობის ხელშეკრულება მოპასუხეებზე რიცხულ უძრავ-მოძრავ ქონებაზე, რომელიც შეტანილი იყო აუდიტის ცნობაში და აღსდგებოდა თავდაპირველი მდგომარეობა, ქონება აღირიცხებოდა მოპასუხეთა საკუთრების უფლებით დადგენილი წესის შესაბამისად და მიექცეოდა იძულებით აღსასრულებლად.

ამასთან, საქმის მასალების მიხედვით, თ. ფ-ის სასარჩელო განცხადებების საფუძველზე სადავო ქონებასთან დაკავშირებით წლებია მიმდინარეობს არაერთი დავა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 23 იანვრის გადაწყვეტილებით თ. ფ-ის სასარჩელო მოთხოვნას საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს აღსრულების ეროვნული ბიუროს თბილისის სააღსრულებო ბიუროს სასამართლო აღმასრულებლის ნ. ე-ის მიერ 2003 წლის 25 დეკემბრის ქ. თბილისის მერიის ტექნიკური აღრიცხვის სამსახურისადმი გაგზავნილი №01/09 განკარგულებისა და თბილისის სააღსრულებო ბიუროს სასამართლო აღმასრულებლის ნ. ე-ის მიერ 2003 წლის 29 დეკემბერს ყადაღის თაობაზე გაცემული №01/09 განკარგულების ბათილად ცნობის შესახებ ეთქვა უარი. აღნიშნული გადაწყვეტილება შესულია კანონიერ ძალაში.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 23 იანვრის გადაწყვეტილებაში სასამართლო აღნიშნავს შემდეგს: ,,სასამართლო ვერ გაიზიარებს მოსარჩელის მსჯელობას მასზედ, რომ მასსა და ნ. ლ-ეს შორის 1998 წლის 16 ივნისს გაფორმებული უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება ამჟამადაც ძალაშია. სასამართლო თვლის, რომ მითითებული ხელშეკრულება გააუქმა არა აღმასრულებელის რაიმე ქმედებამ, არამედ სააღსრულებო ბიუროში აღსასრულებლად წარდგენილ სააღსრულებო ფურცელ №2/2266-ში მითითებულმა დათქმამ ,,წინააღმდეგ შემთხვევაში გაუქმდეს ყოველგვარი ნასყიდობის ხელშეკრულებები მოპასუხეთა სახელზე არსებული უძრავ-მოძრავ ქონებაზე, რომელიც შეტანილია აუდიტის ცნობაში და აღსდგეს თავდაპირველი მდგომარეობა, ქონება აღირიცხოს მოპასუხეთა სახელზე საკუთრების უფლებით დადგენილი წესის შესაბამისად და მიექცეს აღსრულებაში. ის გარემოება კი, რომ თბილისის ჩუღურეთის რაიონის სასამართლოს 1998 წლის 22 დეკემბრის გადაწყვეტილებაში მითითებულ მეანაბრეებს დავალიანება არ აუნაზღაურებიათ, უდავო ფაქტია“.

ამდენად, ერთი მხრივ, კანონიერ ძალაში შესული ქ. თბილისის ჩუღურეთის რაიონის სასამართლოს 1998 წლის 22 დეკემბრის გადაწყვეტილებით გაუქმდა 1998 წლის 16 ივნისს გაფორმებული უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება და მეორე მხრივ, კანონიერ ძალაში შესული თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 23 იანვრის გადაწყვეტილებით დადასტურდა, რომ 1998 წლის 16 ივნისს ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლითაც თ. ფ-მა შეიძინა უძრავი ქონება (ქ. თბილისში, ...ის ქ. №.../...ის . N...-ში მდებარე 160 კვ.მ არასაცხოვრებელი ფართი), გაუქმებულია და უძრავ ქონებაზე აღდგა ნ. ლ-ის საკუთრების უფლება.

შესაბამისად, დასტურდება, რომ ქ. თბილისის ტექნიკური აღრიცხვის ბიუროს 2003 წლის 29 დეკემბერს განხორციელებული მოქმედება, ქ. თბილისში, ...ის . ...ის ქუჩის N...-ში მდებარე 160 კვ.მ არასაცხოვრებელ ფართზე თ. ფ-ის საკუთრების უფლების გაუქმებისა და ნ. ლ-ის საკუთრების უფლების აღდგენის თაობაზე, განხორციელდა კანონიერ ძალაში შესული სასამართლოს 1998 წლის 22 დეკემბრის გადაწყვეტილების საფუძველზე. ამასთან, აღმასრულებლის 2003 წლის 25 დეკემბრის ქ. თბილისის მერიის ტექნიკური აღრიცხვის სამსახურისადმი გაგზავნილი №01/09 განკარგულების კანონიერება, რომელიც საფუძველი გახდა 2003 წლის 29 დეკემბერს მოპასუხის მიერ განხორციელებული ქმედებისა, ასევე დადასტურებულია სასამართლოს კანონიერ ძალაში არსებული 2009 წლის 23 იანვრის გადაწყვეტილებით.

ყოველივე აღნიშნულით, განსახილველ შემთხვევაში დასტურდება, რომ უფლების დამდგენი დოკუმენტი - 1998 წლის 16 ივნისის ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლითაც მოსარჩელე აცხადებდა პრეტენზიას სადავო უძრავ ნივთზე, გაუქმებულია კანონიერ ძალაში შესული სასამართლოს 1998 წლის 22 დეკემბრის გადაწყვეტილების საფუძველზე. შესაბამისად, სარჩელის დაკმაყოფილების შემთხვევაშიც, ვერ აღდგება მისი უფლება უძრავ ნივთზე. აღნიშნული კი ადასტურებს, რომ თ. ფ-ის მიერ მოცემული დავის ფარგლებში დაყენებულ სასარჩელო მოთხოვნას არ გააჩნია კანონიერი საფუძვლები და დაკმაყოფილების პერსპექტივა.

საქართველოს კონსტიტუციის 62-ე მუხლის თანახმად, სასამართლოს აქტები შესასრულებლად სავალდებულოა. სასამართლოს გადაწყვეტილების შეუსრულებლობა ან მისი შესრულებისთვის ხელის შეშლა ისჯება კანონით. „საერთო სასამართლოების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-4 მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, სასამართლოს აქტი, აგრეთვე თავისი უფლებამოსილების განსახორციელებლად სასამართლოს მოთხოვნა და განკარგულება სავალდებულოა საქართველოს მთელ ტერიტორიაზე ყველა ფიზიკური და იურიდიული პირისათვის, სახელმწიფო და ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოსათვის.

საკასაციო სასამართლოს მითითებით, ქ. თბილისის ჩუღურეთის რაიონის სასამართლოს 1998 წლის 22 დეკემბრის გადაწყვეტილება და თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 23 იანვრის გადაწყვეტილება სავალდებულოა შესასრულებლად და მოცემული დავის ფარგლებში სასამართლო არ არის უფლებამოსილი მოახდინოს აღნიშნული გადაწყვეტილებების სისწორის შემოწმება. ამასთან, არსებობს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების სისწორის პრეზუმფცია. აღნიშნული გადაწყვეტილებებით კი დადასტურებულია, რომ მოსარჩელეს არ გააჩნია საკუთრების უფლება სადავო ფართზე.

განასხილველი დავის ფარგლებში მოსარჩელის მიერ დაყენებული სასარჩელო მოთხოვნა კონკურენციაში მოდის კანონიერ ძალაში შესულ ქ. თბილისის ჩუღურეთის რაიონის სასამართლოს 1998 წლის 22 დეკემბრის გადაწყვეტილებასა და აღნიშნული გადაწყვეტილების აღსრულების მიზნით განხორციელებულ მოქმედებებთან, მოცემული სარჩელის დაკმაყოფილება კი გულისხმობს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებების უგულებელყოფას, რაც დაუშვებლად მიაჩნია საკასაციო სასამართლოს. ქ. თბილისის ჩუღურეთის რაიონის სასამართლოს 1998 წლის 22 დეკემბრის გადაწყვეტილება მოსარჩელის მიერ სათანადო წესით სადავოდ არ ქცეულა. ამასთან, მოცემული დავის ფარგლებში სასამართლოს შეფასების საგანს სცილდება კერძო საჩივრის ავტორის მითითება მასზედ, რომ ქ. თბილისის ჩუღურეთის რაიონის სასამართლოს 1998 წლის 22 დეკემბრის გადაწყვეტილებაში თ. ფ-ი მხარედ არ არის მითითებული. მიუხედავად იმისა, რომ საქმის მასალებით უდავოდ დადასტურებულია, რომ მოსარჩელისთვის წლებია ცნობილია ქ. თბილისის ჩუღურეთის რაიონის სასამართლოს 1998 წლის 22 დეკემბრის გადაწყვეტილებისა და მისი აღსრულების მიზნით განხორციელებული მოქმედებების თაობაზე, საქმის განახლების მოთხოვნით უფლების რეალიზაცია თ. ფ-ს არ განუხორციელებია. ყოველივე აღნიშნული კი კანონიერ საფუძველს აცლის წარმოდგენილ სარჩელს.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო დამატებით ყურადღებას ამახვილებს საკასაციო სასამართლოში თ. ფ-ის კერძო საჩივართან დაკავშირებით წარმოდგენილ სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს, სსიპ აღსრულების ეროვნული ბიუროს, შპს „...ის“, შპს „დ...ეს“, „ქა...ის“ თ...ისა და ზ. ს-ის, ლ. ს-ის, ნ. ლ-ას, გ. ფ-ის, ი. მ-ის, ბ. გ-ას, დ. ნ-ის, მ. წ-ის, ნ. წ-ის მოსაზრებებსა და ახსნა-განმარტებებზე, რომლითაც ისინი ეთანხმებიან თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 17 ივნისის განჩინებას. სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მითითებით, სადავო საკითხის მიმართ ნამსჯელია სხვადასხვა სასამართლო დავის ფარგლებში და მიღებული გადაწყვეტილებები შესულია კანონიერ ძალაში. ხოლო მოსარჩელის მიერ ახალი სარჩელების წარდგენით გაუმართლებლად არ უნდა ილახებოდეს მესამე პირების ინტერესები, რომელთა უფლება ჯერ კიდევ 1998 წლის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით დადგინდა. სსიპ აღსრულების ეროვნული ბიუროს მითითებით, საქმის გარემოებები ქმნის დასაბუთებულ ვარაუდს, რომ თ. ფ-ის მიერ სარჩელის წარდგენა ემსახურება არა საკუთარი დარღვეული უფლების დაცვას, არამედ აღსრულების გაჭიანურების მიზანს, რაც წლების განმავლობაში მის მიერ წარმოებული დავების გამო მიღწეულ იქნა კიდევ. სსიპ აღსრულების ეროვნული ბიუროს მითითებით, სწორედ გამოყენებული სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიება წარმოადგენს იმ ერთადერთ მიზანს, რის მიღწევასაც ემსახურება თ. ფ-ის მიერ წარმოდგენილი სარჩელი, რაც თავისთავად გულისხმობს სააღსრულებო წარმოების ხელშეშლას. თბილისის საქალაქო სასამართლოს მიერ გამოყენებული სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიებით შეიზღუდა არა მხოლოდ უძრავი ნივთის მესაკუთრის უფლება, არამედ სააღსრულებო წარმოების კრედიტორთა უფლებებიც, კერძოდ, თბილისის სააღსრულებო ბიუროში 80 კრედიტორის სასარგებლოდ (სააღსრულებო წარმოებები დაწყებულია 2001-2003 წლებში, კრედიტორულ მოთხოვნათა ჯამი - 232 195.83 აშშ დოლარი), მიმდინარეობს სააღსრულებო წარმოება თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 1998 წლის 22 დეკემბრის №2/2266-98 გადაწყვეტილებისა და 1998 წლის 25 ნოემბრის №2/2226 გადაწყვეტილების საფუძველზე გაცემული სააღსრულებო ფურცლების აღსრულების მიზნით. გამოყენებული სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გამო სსიპ აღსრულების ეროვნული ბიურო ჯეროვნად ვერ ახორციელებს სახელმწიფოს პოზიტიურ ვალდებულებას - უზრუნველყოს სასამართლოს გადაწყვეტილებით მოთხოვნადადასტურებული კრედიტორის სამართლიანი სასამართლოს უფლების დაცულობა. შპს „...ის“, შპს „დ...ეს“, „ქა...ის“ თ...ისა და ზ. ს-ის, ლ. ს-ის, ნ. ლ-ას, გ. ფ-ის, ი. მ-ის, ბ. გ-ას, დ. ნ-ის, მ. წ-ის, ნ. წ-ის მოსაზრებებისა და ახსნა-განმარტებების მიხედვით კი, თ. ფ-ი 22 წლის განმავლობაში აწარმოებს დავას და 22 წლის განმავლობაში მას სასამართლო დავა არ მოუგია. ამასთან, ფაქტია, რომ თ. ფ-ს 1998 წლის 22 დეკემბრის გადაწყვეტილება არ გაუსაჩივრებია და მას შემდეგ არასწორად შეაქვს საჩივრები მხოლოდ იმისათვის, რომ უსასრულოდ გააჭიანუროს საქმე.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა სადავო საკითხი, რის გამოც თ. ფ-ის კერძო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს და უცვლელად უნდა დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 17 ივნისის განჩინება.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 419-ე, 420-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. თ. ფ-ის კერძო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 17 ივნისის განჩინება;

3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე: მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ა. წულაძე