№ბს-616(კ-19) 25 იანვარი, 2021წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე, ქეთევან ცინცაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ა. ჟ-ას საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 07.02.2019 წ. განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ა. ჟ-ამ, კ. შ-ემ და თ. შ-ემ დაზუსტებული სარჩელით მიმართეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოსა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მიმართ. ამავე სამართალწარმოების ფარგლებში, თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 23.05.2017წ. განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის 1-ლი ნაწილის თანახმად, საქმეში მესამე პირად ჩაება საქართველოს თავდაცვის სამინისტრო.

მოსარჩელეებმა მოითხოვეს ადმინისტრაციული ორგანოებისთვის ზიანის ანაზღაურების სახით 600 000 და მიუღებელი შემოსავლის ანაზღაურების სახით 300 000 ლარის გადახდის დაკისრება.

ა. ჟ-ამ, თ. შ-ემ და კ. შ-ემ აღნიშნეს, რომ 2001 წელს მიწის ნაკვეთი სახელმწიფომ გაყიდა მიზნობრივად სასტუმროს მშენებლობისთვის, ხოლო შემდგომ 2006 წელს, ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, მათ იგი შეიძინეს კერძო მესაკუთრეებისგან, ასევე სასტუმროს აშენების მიზნით. მოსარჩელეებმა მიუთითეს დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონის სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესულ 16.09.2002წ. გადაწყვეტილებაზე, რომლითაც დაკმაყოფილდა წინა მესაკუთრეების სასარჩელო მოთხოვნა და „თბილისის არქიტექტურისა და პერსპექტიული განვითარების სამსახურს“ დაევალა სასტუმროს ასაშენებელი პროექტის განხილვა და შეთანხმება, რის თაობაზე 20.06.2007წ. გაიცა სააღსრულებო ფურცელი, თუმცა სასამართლოს გადაწყვეტილება აღსრულებული არაა.

მოსარჩელეებმა მიუთითეს, რომ ქ. თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების სამსახურის 06.08.2007წ. N11276 წერილის მიხედვით, მიწის ნაკვეთი მიეკუთვნებოდა განაშენიანების საშუალო ინტენსივობის საცხოვრებელ ზონას (სზ-3), ხოლო დღეს არსებული სამართლებრივი მოწესრიგების გათვალისწინებით, მიწის ნაკვეთზე ვრცელდება ლანდშაფტურ-სარეკრეაციო ზონა, შესაბამისად მასზე სასტუმროს განთავსება დაუშვებელია. მესაკუთრეებს მიაჩნიათ, რომ აღნიშნულით ადგებათ ზიანი და ვერ მიიღეს ის შემოსავალი, რომელსაც მიიღებნენ სასტუმროს აშენებისა და ფუნქციონირების შემთხვევაში. აქედან გამომდინარე, მოსარჩელეების შეფასებით, მიწის ნაკვეთისთვის ლანდშაფტურ-სარეკრეაციო ზონის სტატუსის მინიჭება ხელყოფს მათ საკუთრების უფლებას და ფაქტობრივად წარმოადგენს საკუთრების უფლების ირიბ ექსპროპრიაციას. დამატებით, მესაკუთრეებმა აღნიშნეს, რომ ზიანი ადგებათ საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს ქმედებებით, რომელიც წარმოადგენს მოსარჩელეების საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის მიმდებარე არსებული ხაზობრივი ნაგებობის - გვირაბის, მოსარგებლეს.

მოსარჩელეებმა მოთხოვნის მატერიალურ-სამართლებრივ საფუძვლებად მიუთითეს საქართველოს კონსტიტუციის 21-ე მუხლზე (დღეს მოქმედი რედქციის მე-19 მუხლი), 42-ე მუხლის მე-9 პუნქტზე (დღეს მოქმედი რედქციის მე-18 მუხლის მე-4 პუნქტი), საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 207, 208 მუხლებზე, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1005-ე, 992-ე, 408-ე და 411-ე მუხლებზე და სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვეს.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 04.07.2018წ. გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს ქმედებებთან დაკავშირებით სასამართლომ მიუთითა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 30.06.2016წ. გადაწყვეტილებაზე, რომლითაც საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს ზიანის ანაზღაურების სახით დაეკისრა 100 000 ლარის გადახდა ა. ჟ-ას, თ. შ-ისა და კ. შ-ის სასარგებლოდ.

კანონიერ ძალაში შესული დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 16.09.2002წ. გადაწყვეტილების საფუძველზე გაცემული სააღსრულებო ფურცლის თაობაზე სასამართლომ აღნიშნა, რომ სააღსრულებო ფურცელში მითითებული მოვალე - „თბილისის არქიტექტურისა და პერსპექტიული განვითარების სამსახური“, ქ. თბილისის მერის 12.07.2004წ. N10 ბრძანებით თავდაპირველი რეორგანიზაციის შემდეგ, ლიკვიდირებულ იქნა ქ. თბილისის მერის 25.05.2005წ. N27 ბრძანებით. 20.02.2008წ. განჩინებით, განცხადებაზე უარის თქმის გამო, განუხილველად დარჩა გ. კ-ას მოთხოვნა მოვალის უფლებამონაცვლის წინააღმდეგ სააღსრულებო ფურცლის გაცემის შესახებ. ამდენად, დღემდე არ დადგენილა მოვალის უფლებამონაცვლე და ამ უკანასკნელის მიმართ არ გაცემულა სააღსურებო ფურცელი. შესაბამისად, არ იქნა გაზიარებული მოსარჩელეების მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ მოპასუხე უარს ამბობს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების აღსრულებაზე.

სასამართლომ ასევე არ გაიზიარა მოსარჩელეების მოსაზრება დელიქტით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურების წინაპირობების არსებობის თაობაზე, რადგან ა. ჟ-ას, თ. შ-ესა და კ. შ-ეს გამოყენებული არ ქონდა საქართველოს კანონმდებლობით გათვალისწინებული სამართლებრივი საშუალებები ზიანის უკანონო ქმედებით გამოწვევის დასადასტურებლად. მათ არ მოუთხოვიათ არც იმ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა, რომლითაც მათ მიწის ნაკვეთს მიენიჭა ლანდშაფტურ-სარეკრეაციო ზონისა და მცირედ ნაწილში სატრანსპორტო ზონის სტატუსი და არც ის გადაწყვეტილება გაუხდიათ სადავოდ, რომლითაც მესაკუთრეებს უარი ეთქვათ მიწის ნაკვეთისთვის ფუნქციური ზონის ცვლილებაზე. შესაბამისად, ზიანის გამომწვევი ქმედების უკანონობა არაა დადასტურებელი, რის გამოც მოსარჩელის მიერ მოხსენიებული ნორმების საფუძველზე მატერიალური ზიანისა და მიუღებელი შემოსავლის ანაზღაურების მოთხოვნა არ არსებობს. ამას გარდა, სასამართლომ აღნიშნა, რომ სსკ-ს 1008-ე და 130-ე მუხლების თანახმად, სარჩელი წარდგენილია სამწლიანი ხანდაზმულობის ვადის გასვლის შემდეგ. კერძოდ, მოსარჩელეებისათვის ფუნქციური ზონის ცვლილება ცნობილი გახდა 2012 წლის ოქტომბერში, ხოლო სარჩელით სასამართლოს მიმართეს 16.09.2016წ., ამასთან, სააღსრულებო ფურცელი გაცემულია სასამართლო გადაწყვეტილების საფუძველზე, რომელიც ძალაში შესულია 06.09.2006წ.. შესაბამისად, სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოსა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მიმართ მატერიალური ზიანისა და მიუღებელი შემოსავლის ანაზღაურების შესახებ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ა. ჟ-ამ, თ. შ-ემ და კ. შ-ემ, რომლებმაც თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 4.07.2018წ. გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 26.10.2018წ. განჩინებით ა. ჟ-ას სააპელაციო საჩივარი მიღებულ იქნა განსახილველად.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 03.12.2018წ. განჩინებით თ. შ-ისა და კ. შ-ის სააპელაციო საჩივარი დარჩა განუხილველი დადგენილი ხარვეზის შეუვსებლობის გამო.

აპელანტმა აღნიშნა, რომ მოცემულ საქმეზე უნდა გავრცელდეს არა 3 წლიანი, არამედ 10 წლიანი ხანდაზმულობის ვადა. ამასთან, მისი ათვლის მომენტად არ უნდა განისაზღვროს 2012 წლის ოქტომბერი, რადგან ა. ჟ-ამ სრულიად შეცდომით განმარტა, რომ 2012 წელს მიიღო ინფორმაცია ფუნქციური ზონის სტატუსის ცვლილებაზე, რაც არის ტექნიკური ხასიათის შეცდომა, გამოწვეული ემოციური ფონით, ხანდაზმულობა უნდა განისაზღვროს 2016 წლიდან, როდესაც საბოლოოდ გადაწყდა მოსარჩელეთა მიწის ნაკვეთზე სახელმწიფოს განსაკუთრებული ინტერესის არსებობა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 07.02.2019წ. განჩინებით ა. ჟ-ას სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლო დაეთანხმა საქალაქო სასამართლოს შეფასებებს მატერიალური ზიანისა და მიუღებელი შემოსავლის ანაზღაურების მოთხოვნის წინაპირობების არ არსებობის თაობაზე. დამატებით ხანდაზმულობის ვადასთან დაკავშირებით აღნიშნა, რომ ქვედა ინსტანციის სასამართლომ მოცემულ საქმეზე სწორად გამოიყენა სსკ-ს 1008-ე მუხლი, რომლითაც დადგენილია ხანდაზმულობის 3 წლიანი ვადა. ამასთან, მისი ათვლის მომენტად განსაზღვრა დრო, როდესაც აპელანტისთვის ცნობილი გახდა ფუნქციური ზონის ცვლილების შესახებ, 2012 წლის ოქტომბერი. შესაბამისად, სასამართლომ სააპელაციო საჩივარი არ დააკმაყოფილა.

სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 07.02.2019წ. განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ა. ჟ-ამ, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ განჩინებასთან მიმართებით არსებობს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის „ე“ და „ე¹“ ქვეპუნქტებით გათვალისწინებული გადაწყვეტილების გაუქმების აბსოლუტური საფუძვლები. კერძოდ, გასაჩივრებული განჩინება იურიდიულად არ არის საკმარისად დასაბუთებული და დასაბუთება იმდენად არასრულია, რომ მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია.

კასატორს მიაჩნია, რომ შექმნილი მდგომარეობა წარმოადგენს ფაქტობრივ ექსპროპრიაციას, რადგან შეცვლილი ფუნქციური ზონის გათვალისწინებით, ვერ სარგებლობენ საკუთრებით მათი კერძო ინტერესების შესაბამისად, ხოლო ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ კერძო მესაკუთრეების საკუთრებაში არსებული უძრავი ნივთის ირიბი ექსპროპრიაცია დგინდება თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ სამქეთა კოლეგიის 30.06.2016წ. გადაწყვეტილებით, რომლითაც საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს დაეკისრა 100 000 ლარის ოდენობით ზიანის ანაზღაურება.

კასატორი აღნიშნავს, რომ მოცემულ საქმეზე მოთხოვნის ხანდაზმულობის ვადას შეადგენს არა დელიქტური ურთიერთიერთობიდან გამომდინარე სპეციალური სამ წლიანი, არამედ საერთო - ათ წლიანი ვადა. ამასთან, იგი მიჩნევს, რომ ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა არასწორად განსაზღვრეს ვადის ათვლის მომენტი, რადგან ა. ჟ-ამ სრულიად შეცდომით განმარტა, რომ 2012 წლის ოქტომბერში მიიღო ინფორმაცია ფუნქციური ზონის სტატუსის ცვლილების თაობაზე, რაც იყო ემოციური ფონით გამოწვეული ტექნიკური შეცდომა. კასატორს მიაჩნია, რომ ვადის ათვლა უნდა დაიწყოს იმ მომენტიდან, როდესაც საბოლოოდ გადაწყდა მოსარჩელეთა მიწის ნაკვეთზე სახელმწიფოს განსაკუთრებული ინტერესის არსებობა.

კასატორი ასევე ყურადღებას ამახვილებს სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების საფუძველზე 20.06.2007წ. გაცემულ სააღსრულებო ფურცელზე და აღნიშნავს, რომ სააღსრულებო ფურცელში მითითებული მოვალის ადმინისტრაციულ უფლება-მოვალეობებს ასრულებს იგივე სამსახური.

კასატორმა წარმოადგინა პრეტენზია (შედავება) სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებების თაობაზე, მათ შორის იმაზე, რომ ა. ჟ-ასთვის ფუნქციური ზონის ცვლილების თაობაზე ცნობილი გახდა არა 2012 წლის ოქტომბრის თვეში, არამედ 2013 წლის ბოლოს.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ა. ჟ-ას საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 07.02.2019წ. განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს მისი განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება, ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

სსკ-ის 404-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საკასაციო სასამართლო სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 07.02.2019წ. განჩინებას ამოწმებს საკასაციო საჩივრის ფარგლებში. განსახილველ საქმეზე მოსარჩელეებმა ა. ჟ-ამ, კ. შ-ემ და თ. შ-ემ მოითხოვეს ადმინისტრაციული ორგანოებისთვის ზიანის ანაზღაურების სახით 600 000 და მიუღებელი შემოსავლის ანაზღაურების სახით 300 000 ლარის გადახდის დაკისრება. კ. შ-ისა და თ. შ-ის სააპელაციო საჩივრები დატოვებულია განუხილველად და კასატორს წარმოადგენს მხოლოდ ა. ჟ-ა. აღნიშნულის მიუხედავად კასატორი ითხოვს სარჩელის სრულად დაკმაყოფილებას. საკასაციო პალატა თვლის, რომ შემოწმებას დაქვემდებარებული სასარჩელო მოთხოვნის მოცულობა უნდა განისაზღვროს მხოლოდ კასატორის მატერიალურ-სამართლებრივი მოთხოვნის ფარგლებით.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ მოცემულ საქმეზე, სასკ-ის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტის თანახმად, დავის საგანს წარმოადგენს იმ ზიანის ანაზღაურების თაობაზე ადმინისტრაციული ორგანოს ვალდებულების არსებობის საკითხი, რომელიც გამოწვეულია დელიქტური ქმედებით. სასარჩელო მოთხოვნა ეხება ადმინისტრაციული ორგანოების მიერ მიყენებული ზიანის ანაზღაურებას, სარჩელის საფუძველი ემყარება დელიქტური ვალდებულების მომწესრიგებელ ნორმებს.

საკასაციო სასამართლო არ იზიარებს კასატორის მოსაზრებას იმის თაობაზე, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 07.02.2019წ. განჩინება არ არის საკმარისად იურიდიულად დასაბუთებული და დასაბუთება იმდენად არასრულია, რომ მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია. ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ ზიანის ანაზღაურების ვალდებულების დადგენის მიზნით სააპელაციო სასამართლომ გამოიყენა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 208-ე და 207-ე, ასევე საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის დელიქტური ვალდებულებითი ურთიერთობების მომწესრიგებელი კარით გათვალისწინებული მუხლები და მიუთითა მათი გამოყენების მოტივებზე. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლომ სწორად დაადგინა იმ მოთხოვნის იურიდიული საფუძველი, რომელიც უკავშირდება დელიქტით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურების ვალდებულების დაკისრებას და ასევე სწორად გამოიყენა და განმარტა შესაბამისი ნორმები. აქედან გამომდინარე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის „ე“ და „ე¹“ ქვეპუნქტების თანახმად, არ არსებობს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების აბსოლუტური საფუძვლები.

საკასაციო პალატა ეთანხმება ქვედა ინსტანციის სასამართლოებს, რომ ა. ჟ-ას მიერ მითითებული მატერიალურ-სამართლებრივი მოთხოვნის წარმომშობი ნორმებიდან გამომდინარე ადმინისტრაციული ორგანოსთვის ზიანის ანაზღაურების დაკისრების აუცილებელ წინაპირობას წარმოადგენს იმ ქმედების უკანონობა, რომლითაც პირს ადგება ზიანი. მოსარჩელის მოსაზრებით, მას ზიანი ადგება მის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთისთვის ლანდშაფტურ-სარეკრეაციო ზონის მინიჭებით, რომელიც ტერიტორიის გამოყენებისა და განაშენიანების დასაშვებ სახეობებად არ ითვალისწინებს სასტუმროს მშენებლობას.

საქმეზე დადგენილია, რომ კერძო საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთისთვის ლსზ-სა და მცირედ ნაწილში ტზ-1-ის სტატუსის მინიჭება მოხდა ,,დედაქალაქის პერსპექტიული განვითარების გენერალური გეგმის დამტკიცების შესახებ’’ ქ. თბილისის საკრებულოს 05.06.2009წ. №6-17 გადაწყვეტილებით. აღნიშნული ზონები შენარჩუნდა „დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის დამტკიცების შესახებ“ ქ. თბილისის საკრებულოს 30.12.2014წ. №20-105 გადაწყვეტილებით. ასევე დადგენილია, რომ აღნიშნული გადაწყვეტილებების საქართველოს კანონმდებლობასთან შესაბამისობა ნაკვეთის მესაკუთრეების მიერ სასამართლოში სადავო არ გამხდარა. საკასაციო საჩივრის ფარგლების გათვალისწინებით, განსახილველ საკითხზე ვერ იმსჯელებს ასევე საკასაციო პალატა, რადგან მოსარჩელეების მოთხოვნაა არა ზემოთ მითითებული გადაწყვეტილებების კასატორის ნაწილში ბათილად ცნობა, არამედ ზიანის ანაზღაურება. ამასთან, საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ არ არსებობს პირის არჩევანის თავისუფლება უფლების პირველადი (როგორიცაა ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის მოთხოვნა) და მეორადი (როგორიცაა ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნა) დაცვის საშუალებების გამოყენებას შორის. აღნიშნული საკანონმდებლო დონეზე გამყარებულია სსკ-ს 1005-ე მუხლის მე-2 ნაწილით, რომლის თანახმადაც „ზიანის ანაზღაურების ვალდებულება არ წარმოიშობა, თუ დაზარალებული განზრახ ან უხეში გაუფრთხილებლობით არ შეეცადა სამართლებრივი გზებით თავიდან აეცილებინა ზიანი.“ შესაბამისად, საკასაციო პალატა ეთანხმება თბილისის სააპელაციო სასამართლოს, რომ არ არსებობს სზაკ-ის 208-ე და სკ-ს 1005-ე მუხლიდან გამომდინარე ზიანის ანაზღაურების ვალდებულების დაკისრების აუცილებელი წინაპირობა, როგორიცაა ზიანის გამომწვევი ქმედების უკანონობა და მიუღებელი შემოსავლის ანაზღაურების სკ-ს 411-ე მუხლით გათვალისწინებული საფუძველი - ვალდებულების ჯეროვანი შეუსრულებლობა, რის გამოც არ უნდა დაკმაყოფილდეს სასარჩელო მოთხოვნა.

საკასაციო პალატა არ იზიარებს კასატორის მოსაზრებას დელიქტით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნაზე ხანდაზმულობის საერთო - 10 წლიანი ვადის გავრცელების თაობაზე, რადგან აღნიშნულ საკითხს აწესრიგებს სკ-ის 1008-ე მუხლი, რომლის მიხედვითაც დელიქტით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის უფლების ხანდაზმულობის ვადა სამი წელს შეადგენს. ამასთან, კასატორის მიერ მითითებული საქართველოს უზენაესი სასამართლოს გადაწყვეტილებები, რომლითაც გამოყენებულ იქნა ხანდაზმულობის ათწლიანი ვადა, შეეხება უსაფუძვლო გამდიდრებიდან გამომდინარე მოთხოვნის უფლებას, რომლის ხანდაზმულობის ვადაც დადგენილი არაა საქართელოს კანონმდებლობის რომელიმე სპეციალური ნორმით, განსხვავებით დელიქტით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის უფლებისგან, რაც განსახილველ შემთხვევაში წარმოადგენს ა. ჟ-ას სასარჩელო მოთხოვნას. შესაბამისად, საკასაციო საჩივარში მითითებული საკასაციო სასამართლოს აქტების მოცემული საქმის გადაწყვეტისთვის გამოყენება არარელევანტურია.

საკასაციო პალატა არ ეთანხმება კასატორს მოსაზრებას, რომ ხანდაზმულობის ვადის ათვლა უნდა დაიწყოს იმ მომენტიდან, როდესაც საბოლოოდ გადაწყდა მოსარჩელეთა მიწის ნაკვეთზე სახელმწიფოს განსაკუთრებული ინტერესის ქონა, კერძოდ, 2016 წლიდან, როდესაც საქართველოს თავდაცვის სამინისტრომ 19.04.2016წ. წერილით მიზანშეწონილად მიიჩნია კერძო საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთისთვის ლსზ-ს შენარჩუნება, რადგან მიწის ნაკვეთი მდებარეობს საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს სარგებლობაში არსებული ხაზობრივი ნაგებობის - ბოტანიკური ბაღის გვირაბის მიმდებარედ. საკასაციო პალატა კასატორის ყურადღებას ამახვილებს სკ-ის 1008-ე მუხლზე, რომლის მიხედვითაც ხანდაზმულობის ვადის ათვლის დაწყება უკავშირდება მომენტს, როდესაც დაზარალებულმა შეიტყო ზიანის ან ზიანის ანაზღაურებაზე ვალდებული პირის (ვინაობის) შესახებ. განსახილველ საქმეზე მოსარჩელეებმა მოპასუხედ განსაზღვრეს სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახური, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულო და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია და არა საქართველოს თავდაცვის სამინისტრო. შესაბამისად, ამ უკანასკნელის ქმედებები ხანდაზმულობის ვადის ათვლის მომენტზე ზეგავლენას ვერ მოახდენს, მითუმეტეს იმ პირობებში, როდესაც საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს, მისი ქმედებებიდან გამომდინარე, თბილისის საქალაქო სასამართლოს 30.06.2016წ. კანონიერ ძალაში მყოფი გადაწყვეტილებით უკვე დაეკისრა ზიანის ანაზღაურების სახით 100 000 ლარის გადახდა ა. ჟ-ას, თ. შ-ისა და კ. შ-ის სასარგებლოდ. სსსკ-ის 266-ე მუხლის თანახმად, „გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლის შემდეგ მხარეებს, აგრეთვე მათ უფლებამონაცვლეებს არ შეუძლიათ ხელახლა განაცხადონ სასამართლოში იგივე სასარჩელო მოთხოვნები იმავე საფუძველზე“. მოპასუხე პირების გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა ეთანხმება ქვედა ინსტანციის სასამართლოს, რომ დელიქტით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის უფლების ხანდაზმულობის ვადის ათვლის მომენტად მიჩნეულ უნდა იქნეს 2012 წლის ოქტომბერი, როდესაც კასატორისთვის ცნობილი გახდა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიერ ფუნქციური ზონის ცვლილების თაობაზე, რის შესახებაც თავად კასატორმა არაერთხელ მიუთითა თბილისის საქალაქო სასამართლოში სამართალწარმოების მიმდინარეობისას (17.04.2018წ. სხდომის ოქმი).

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ მიწის ნაკვეთისთვის ფუნქციური ზონის მინიჭება წარმოადგენს არა ირიბ ექსპროპრიაციას, არამედ საკუთრების უფლების შინაარსისა და საზღვრების დადგენას. ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა ევროპული კონვენციის N1 დამატებითი ოქმის პირველი მუხლის მე-2 აბზაცი აღიარებს სახელმწიფოს უფლებას გამოიყენოს ისეთი კანონი, რომელსაც ის აუცილებლად მიიჩნევს საერთო ინტერესების შესაბამისად საკუთრებით სარგებლობის კონტროლისათვის, ან გადასახადებისა თუ სხვა მოსაკრებლის ანდა ჯარიმების გადახდის უზრუნველსაყოფად. საკუთრება დატვირთულია სოციალური ვალდებულებით, რის გამოც იგი ვერ იარსებებს აბსტრაქტული შინაარსითა და საზღვრების გარეშე. საკუთრება, როგორც სუბიექტის სამართლებრივი სიკეთე, სამართლებრივ ცხოვრებაში რეალიზებისათვის საჭიროებს საკანონმდებლო, ნორმატიულ გამოხატულებას. შესაბამისად, ხელისუფლება ვალდებულია დაადგინოს საკუთრების უფლების შინაარსი და საზღვრები. ასეთი ნორმები გენერალურ-აბსტრაქტულად განსაზღვრავს მესაკუთრის უფლებებსა და მოვალებებს ანუ საკუთრების უფლების შინაარსს. კერძო და საჯარო სამართლებრივი ნორმებით განისაზღვრება მესაკუთრის სამართლებრივი მდგომარეობა. საკუთრების უფლების კონკრეტული შინაარსი გამომდინარეობს საკუთრებასთან დაკავშირებული საკითხების მომწესრიგებელი, შესაბამის დროს მოქმედი ნორმათა ერთობლიობიდან. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ მიწის ნაკვეთის ფუნქციური ზონირება წარმოადგენს სახელმწიფოს მიერ საკუთრების უფლების შინაარსისა და მესაკუთრის უფლებამოსილების დადგენის ერთ-ერთ სამართლებრივ საშუალებას და არა საკუთრების უფლების ირიბ ექსპროპრიაციას. მიწის განვითარებისა და ქალაქის დაგეგმვის სფეროში ადმინისტრაციული ორგანოებს გააჩნიათ შეფასების ვრცელი ფარგლები, რათა განახორციელონ ქალაქისა და ქვეყნის დაგეგმარებითი პოლიტიკა (Lay Lay Company Limited v. Malta, no. 30633/11, §83, 23 July 2013). აღნიშნულთან დაკავშირებით, მხედველობაშია მისაღები აგრეთვე ის გარემოება, რომ კანონიერ ძალაში მყოფი ქ. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 30.01.2016წ. გადაწყვეტილებით, რომლითაც ა. ჟ-ას, კ. შ-ისა და თ. შ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ და მოპასუხე საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს მოსარჩელეთა სასარგებლოდ დაეკისრა 100 000 ლარის ოდენობით ზიანის ანაზღაურება, სასამართლოს მიერ მოსარჩელეთა უფლებების ხელყოფასთან ერთად, ყურადღება გამახვილდა იმაზე, რომ არ მომხდარა საკუთრების უფლების ჩამორთმევა, მოსარჩელეებს არც ქონებით სარგებლობის ან გასხვისების უფლება ჩამორთმევიათ, შესაბამისად, იმ პირობებში, როდესაც მოსარჩელეებს საკუთრებაში რჩებათ მიწის ნაკვეთი, მოსარჩელეთათვის მიყენებული ზიანის ოდენობის მიწის ნაკვეთის ღირებულებით განსაზღვრის შემთხვევაში, ადგილი ექნება მოსარჩელეთა უსაფუძვლო გამდიდრებას, რის გამოც სასამართლომ სარჩელის ნაწილობრივი დაკმაყოფილებით დაადგინა მოსარჩელეთათვის 100 000 ლარის ოდენობით ზიანის ანაზღაურება.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ მოცემულ შემთხვევაში, სამართალწარმოების ფარგლებში სასამართლო მოკლებული იყო სზაკ-ის 209-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული მოთხოვნის საფუძვლიანობის შემოწმების შესაძლებლობას. სკ-ის 317-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, სამართალურთიერთობა შესაძლოა წარმოიშვას დელიქტის შედეგად. სზაკ-ის 209-ე მუხლს არ მოიცავს საქართველოს კანონმდებლობის ის ნაწილი, რომელშიც ამომწურავადაა ჩამოთვლილი დელიქტური ვალდებულებების შემთხვევები, კერძოდ სკ-ის დელიქტური ვალდებულებანის კარი. დელიქტური პასუხისმგებლობის დადგომის სავალდებულო პირობას წარმოადგენს უმართლობა, კანონმდებლობის მოთხოვნის დარღვევა, რომლის საფუძველზე წარმოიშობა ზიანი, პირველი წარმოშობს მეორეს. სზაკ-ის 209-ე მუხლის პირველი ნაწილის საფუძველზე სამართალურთიერთობა წარმოიშობა არა სამართალდარღვევის, არამედ მართლზომიერი ღონისძიების შედეგად, რაც იწვევს ადმინისტრაციული ორგანოსთვის განცხადებით მიმართვის საჭიროებას და ამ უკანასკნელის მხრიდან მოთხოვნის თაობაზე გადაწყვეტილების მიღებას. განსახილველ შემთხვევაში, მოცემულ საქმეზე ქალაქთმშენებლობითი დოკუმენტის მიმღები მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანოს მიმართ ასეთი მიმართვისა და მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის თაობაზე გადაწყვეტილების არსებობა არ დასტურდება. დელიექტისაგან განსხვავებით, რომლის მიმართ მოქმედებს ზიანის სრული ანაზღაურების პრინციპი, მათ შორის მიუღებელი შემოსავლის ანაზღაურების პრინციპი, სზაკ-ის 209-ე მუხლის საფუძველზე ანაზღაურების მოცულობა განისაზღვრება საჯარო და კერძო პირის ინტერესების შეფასების საფუძველზე (209-ე მუხ. მე-2 ნაწ.). ადმინისტრაციული წარმოება და ადმინისტრაციული სასამართლოწარმოება განსხვავდება ერთმანეთისგან, რის გამოც ადმინისტრაციული სასამართლოწარმოების ფარგლებში სზაკ-ის 209-ე მუხლის პირველი ნაწილიდან გამომდინარე არადელიქტური მოთხოვნის არსებობის საკითხის თავდაპირველი განხილვა და გადაწყვეტა ეწინააღმდეგება ხელისუფლების დანაწილების პრინციპს. ადმინისტრაციული წარმოების დროს საჭიროა იურიდიული მნიშვნელობის ფაქტების განსაზღვრა, მათ შესახებ ინფორმაციის მოძიება, მოძიებული ინფორმაციის მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის ფაქტობრივ შემადგენლობასთან შესაბამისობის დადგენა და სამართლებრივი შედეგის განსაზღვრა. ადმინისტრაციული ორგანოს მითითებული ფუნქციების მთლიანად სასამართლოზე გადაბარების შემთხვევაში, სასამართლო სრულად ჩაანაცვლებდა ადმინისტრაციულ ორგანოს და განახორციელებდა საჯარო მმართველობას, რაც დაუშვებელია (სუსგ №ბს-1350(2კ-19), 05.02.2020). ადმინისტრაციული სამართალწარმოების დროს ხორციელდება სასამართლო კონტროლი ადმინისტრაციული ორგანოს საქმიანობის (გადაწყვეტილებების) კანონიერებაზე (სუსგ №ბს-166-165(კ-16), 14.07.2016), ამდენად კონტროლის განსახორციელებლად თავდაპირველად უნდა არსებობდეს ადმინისტრაციული ორგანოს გადაწყვეტილება არადელიქტური მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ. ამასთანავე, საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ სზაკ-ის 209.1 მუხლის საფუძველზე მოთხოვნა წარმოიშობა მხოლოდ საქართველოს კანონმდებლობის შესაბამისად გამოცემული მართლზომიერი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტით არსებითი ზიანის გამოწვევის შემთხვევაში, ამის საპირისპიროდ, სასარჩელო მოთხოვნა ემყარება ზიანის გამომწვევი ადმინისტრაციული ორგანოს საქმიანობის უკანონობაზე მითითებასა და დასაბუთებას. მხედველობაშია მისაღები აგრეთვე, რომ „დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის დამტკიცების შესახებ“ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 15.03.2019წ. N39-18 დადგენილების პირველი მუხლის „ვ“ ქვეპუნქტით დამტკიცებულია N6 დანართი „რეკომენდაციები მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის იმპლემენტაციის პროცესში ცალკეული მიწის ნაკვეთების მესაკუთრეების კერძო ინტერესების საჯარო ინტერესებთან დაპირისპირებისას ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მიერ გადაწყვეტილების მიღებისთვის“, რომლის თანახმად, ზიანის ანაზღაურების საშუალებად უნდა განისაზღვროს მიწის ნაკვეთის მონაცვლეობა ან/და ფულადი კომპენსაციის გაცემა. დამტკიცებული რეკომენდაციები, სზაკ-ის 209.1 მუხლთან ერთობლიობაში ადასტურებს პირის შესაძლებლობას, მის მიმართ სოციალური ვალდებულების ტვირთის კანონიერად, მაგრამ სხვა მესაკუთრეებთან შედარებით არათანაბრად დაკისრების შემთხვევაშიც, მოითხოვოს სამართლებრივი გზებით გათანაბრება საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი წესით. საქმის მასალებით მუნიციპალიტეტისათვის ასეთი მიმართვა არ დასტურდება. ამასთან, ვინაიდან კასატორის სასარჩელო მოთხოვნა ეფუძნება სკ-ის 1005-ე მუხლით გათვალისწინებულ დელიქტს, საკასაციო პალატა ვერ იმსჯელებს სზაკ-ის 209.1 მუხლიდან გამომდინარე მოთხოვნის მატერიალურ-სამართლებრივი წინაპირობების არსებობაზე და მის ხანდაზმულობაზე. ამასთანავე, საკასაციო პალატა მხედველობაში იღებს იმ გარემოებას, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს კანონიერ ძალაში მყოფი გადაწყვეტილებით საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს ა. ჟ-ას, თ. შ-ის და კ. შ-ის სასარგებლოდ უკვე დაკისრებული აქვთ 100 000 ლარი.

საკასაციო პალატა ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს შეფასებას კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების საფუძველზე 20.06.2007წ. გაცემული სააღსრულებო ფურცელთან დაკავშირებით. დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 16.09.2002წ. გადაწყვეტილებაზე გაცემულია სააღსრულებო ფურცელი, სადაც კანონიერ ძალაში შესვლის თარიღად მითითებულია 06.09.2006წ., ხოლო მოვალედ - „თბილისის არქიტექტურისა და პერსპექტიული განვითარების სამსახური“. ეს უკანასკნელი, ქ. თბილისის მერის 12.07.2004წ. N10 ბრძანებით თავდაპირველი რეორგანიზაციის შემდეგ, ლიკვიდირებულ იქნა ქ. თბილისის მერის 25.05.2005წ. N27 ბრძანებით. „სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ“ საქართველოს კანონის 25-ე მუხლის პირველი პუნქტის მიხედვით, აღსრულების ეროვნული ბიურო სააღსრულებო წარმოებას იწყებს იძულებითი აღსრულების შესახებ კრედიტორის წერილობითი განცხადებისა და სააღსრულებო ფურცლის საფუძველზე. მოსარჩელის მიერ არ მომხდარა სააღსრულებო ფურცელში ცვლილების შეტანა ლიკვიდირებული მოვალის უფლებამონაცვლის დადგენის მიზნით. საქმის მასალებით დასტურდება, რომ გ. კ-ამ თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას მიმართა მოვალის უფლებამონაცვლის წინააღმდეგ სააღსრულებო ფურცლის გაცემის მოთხოვნით, თუმცა მოგვიანებით თავად გ. კ-ამ მოითხოვა აღნიშნული საკითხის განუხილველად დატოვება, რის შედეგადაც თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 20.02.2008წ. განჩინებით, გ. კ-ას მოთხოვნა მოვალის უფლებამონაცვლის წინააღმდეგ სააღსრულებო ფურცლის გაცემის შესახებ დარჩა განუხლიველი. მოვალის უფლებამონაცვლის განსაზღვრის თაობაზე რაიმე სამართლებრივი დოკუმენტის არსებობაზე არც კასატორი მიუთითებს, რის გამოც დღეის მდგომარეობით გაცემული არაა სააღსრულებო ფურცელი მოვალის უფლებამონაცვლის, მათ შორის არც მოპასუხეების მიმართ. სკ-ის 1005.2 მუხლის მიხედვით, ზიანის ანაზღაურების ვალდებულება არ წარმოიშობა, თუ დაზარალებული განზრახ ან უხეში გაუფრთხილებლობით არ შეეცადა სამართლებრივი გზებით თავიდან აეცილებინა ზიანი. საქმის მასალებით არ დასტურდება კასატორის მიერ უფლებამონაცვლის დადგენის მიზნით სამართლებრივი საშუალებების გამოყენება. როგორც აღინიშნა, არ არსებობს არჩევანის თავისუფლება უფლების პირველად დაცვასა და ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნას შორის. დაუსაბუთებელია აგრეთვე მოთხოვნა მიუღებელი შემოსავლის სახით მოპასუხისათვის თანხის დაკისრების შესახებ. მოსარჩელე უთითებს, რომ სასტუმროს ექსპლოატაციაში მიღება 2009 წლის ბოლოს მოხდებოდა, თუმცა აღნიშნული არ დასტურდება საქმის მასალებით, ვინაიდან პროექტი არ დამტკიცებულა, მშენებლობის ნებართვა არ გაცემულა, მოსარჩელეს ლსზ-ის შემოღებამდე რაიმე მშენებლობა არ განუხორციელებია, ამასთანავე, კასატორი არაერთგზის თავად აღნიშნავს საკასაციო საჩივარში, რომ 2009 წლამდე პერიოდი დაეთმო პროექტის დამზადებას.

საკასაციო სასამართლოში კასატორის მიერ დამატებით წარმოდგენილ წერილობით მტკიცებულებებთან მიმართებით საკასაციო პალატა ყურადღებას ამახვილებს იმაზე, რომ სსკ-ის 393-ე მუხლისა და 401-ე მუხლის პირველი და მეორე ნაწილების საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილების/განჩინების კანონიერებას ამოწმებს მხოლოდ სამართლებრივი თვალსაზრისით. საკასაციო სასამართლო დამატებით არ იკვლევს ფაქტობრივ გარემოებებს, მისთვის სავალდებულოა სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულებად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები (სსკ-ის 407.2 მუხ.). ამას გარდა, დამატებით წარმოდგენილი მტკიცებულებები მიუთითებენ იმავე გარემოებებზე, რამელთაც კასატორი აღნიშნავდა მათ წარმოდგენამდეც. კერძოდ, იმაზე, რომ მის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთზე ვრცელდება ლანდშაფტურ-სარეკრეაციო ზონა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტმა განაცხადა უარი მისი საცხოვრებელი ზონა 3-ით ცვლილებაზე. საკასაციო პალატა, კასატორის 13.08.2019წ. განცხადებასთან დაკავშირებით მიუთითებს ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს N39-18 დადგენილებით დამტკიცებული გენერალური გეგმის ტექსტური ნაწილის 68-ე მუხლის 1-ელ, მე-2 და მე-3 პუნქტებზე, რომლიდან გამომდინარეც თბილისის გამწვანებული ტერიტორიების რუკა თან ერთვის მიწათსარგებლობის ძირითად ნახაზს, მისი გათვალისწინება სავალდებულია სამშენებლო და გეგმარებითი ნებართვების გაცემის პროცესში და მასზე დატანილი ზონების/ქვეზონების მიმართ ცვლილება ხორციელდება ქალაქთმშენებლობითი დოკუმენტების საფუძველზე კანონმდებლობით გათვალისწინებული წესით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორს არ წარმოუდგენია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილით გათვალისწინებული, დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). შესაბამისად, იმავე ნორმის საფუძველზე და სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს, მოცემულ საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა.

კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ მითითებულ სამართლებრივ დასკვნებს. ამდენად, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც ა. ჟ-ას საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა

1. ა. ჟ-ას საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 07.02.2019წ. განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. სხირტლაძე

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ქ. ცინცაძე