საქართველოს უზენაესი სასამართლო
გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა
საქართველოს სახელით
Nბს-996(კ-19) 29 ოქტომბერი, 2020 წელი
ქ. თბილისი
ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ
შემდეგი შემადგენლობით:
ნინო ქადაგიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
მოსამართლეები: ქეთევან ცინცაძე, ნუგზარ სხირტლაძე
საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 07.02.2019წ. განჩინებაზე (მოწინააღმდეგე მხარე - ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „...“).
აღწერილობითი ნაწილი:
16.01.2018წ. ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობამ „...“ სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს, მოპასუხე ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მიმართ, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 22.09.2017წ. N1-2095 ბრძანების ბათილად ცნობის მოთხოვნით.
მოსარჩელის განმარტებით, 20.01.2016წ. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიაში იმა ,,...“-ის თავმჯდომარემ წარადგინა ადმინისტრაციული საჩივარი, სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 27.08.2015წ. N449 ბრძანების ბათილად ცნობისა და ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალების მოთხოვნით. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 31.10.2016წ. N1-1954 ბრძანებით ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა ადმინისტრაციული საჩივარი, ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 27.08.2015წ. N449 ბრძანების პირველი პუნქტის „ა“, „ვ“ ქვეპუნქტები. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 22.09.2017წ. N1-2095 ბრძანების პირველი პუნქტით გასწორდა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 31.10.2016წ. N1-1954 ბრძანებაში დაშვებული ტექნიკური შეცდომა და ბრძანების საერეზოლუციო ნაწილის მეორე პუნქტი ჩამოყალიბდა შემდეგი რედაქციით: „ბათილად იქნეს ცნობილი ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2015 წლის 27 აგვისტოს N449 ბრძანება სარეზოლუციო ნაწილის პირველი პუნქტის ,,ა” ქვეპუნქტის ნაწილში“. მოსარჩელეს მიაჩნია, რომ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 22.09.2017წ. N1-2095 ბრძანება უკანონო და დაუსაბუთებელია, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის 31.10.2016წ. N1-1954 ბრძანების სარეზოლუციო ნაწილში არსებული მითითება 27.08.2015წ. N449 ბრძანების „ა”, „ვ” ქვეპუნქტების ბათილად ცნობასთან დაკავშირებით, არ შეიძლება ჩაითვალოს მხოლოდ ტექნიკურ შეცდომად, აღნიშნულით არსებითად იცვლება ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 28.02.2018წ. გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „...“-ის სარჩელი, ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 22.09.2017წ. N1-2095 ბრძანება, იმა „...-ის” ადმინისტრაციული საჩივრის ნაწილობრივ დაკმაყოფილებისა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 31.10.2016წ. N1-1954 ბრძანებაში ტექნიკური შეცდომის გასწორების თაობაზე. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 07.02.2019წ. განჩინებით არ დაკმაყოფილდა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის სააპელაციო საჩივარი, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს 28.02.2018წ. გადაწყვეტილება.
სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს პრეზიდენტის 24.11.2007წ. N660 ბრძანებულებით დამტკიცებულ ,,პროექტის შემთანხმებელი და მშენებლობის ნებართვის გამცემი ორგანოს მიერ უნებართვოდ ან/და პროექტის დარღვევით აშენებული ობიექტის ან მათი ნაწილების ლეგალიზების შესახებ გადაწყვეტილების მიღების წესზე“ და დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელემ მითითებული „წესის“ შესაბამისად, განცხადებით მიმართა სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურს, თბილისში, საბურთალოს რაიონში, ...ის ქუჩა N3, ...ის ქუჩა N5, ...ის ქუჩა N7-ში (ს/კ ...) მდებარე მიწის ნაკვეთზე განთავსებული, უნებართვოდ აშენებული მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის ლეგალიზების მოთხოვნით. არქიტექტურის სამსახურის 27.08.2015წ. N449 ბრძანების სარეზოლუციო ნაწილის პირველი პუნქტის თანახმად, ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა ,,...”-ს დაევალა 14 დღის ვადაში შესაბამის ველებში ატვირთული შემდეგი დოკუმენტების წარდგენა: ა) კონკრეტული ფიზიკური პირების ნოტარიულად დამოწმებული თანხმობები უნებართვოდ აშენებული მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის ლეგალიზებაზე; ბ) ობიექტის შესწორებული არქიტექტურული პროექტის PDF და CAD ფაილები, განშლის გარეშე, ფართების ზუსტად და სრულად მითითებით, არსებული მდგომარეობის ამსახველ ფოტოსურათებთან შესაბამისობაში მოყვანილი, ყველა ზემოთ ჩამოთვლილი არქიტექტურული ხარვეზის გათვალისწინებით; გ) №... და №... მიწის ნაკვეთების მესაკუთრეთა თანხმობა უნებართვოდ აშენებული მრავალბინიანი სახოვრებელი სახლის ლეგალიზებაზე; დ) უფლებამოსილი ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ სათანადო წესით გაცემული და დამოწმებული თანხმობა უნებართვოდ აშენებული მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის ლეგალიზებაზე; ე) სალეგალიზაციოდ წარდგენილი მრავალბინიანი სახლის დეტალურად და სრულყოფილად ამსახველი ფოტოსურათები, მათ შორის, ,,6-1” მონაკვეთის ჩვენებით, შორი და ახლო მანძილიდან გადაღებული; ვ) დასკვნა კონსტრუქციულ მდგარადობასა და საიმედობაზე. ამავე ბრძანების მეორე პუნქტით დადგინდა, რომ მითითებულ ვადაში დოკუმენტების წარუდგენლობის ან/და არასრულად წარდგენის შემთხვევაში, განცხადება დარჩებოდა განუხილველად.
სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა ზაკ-ის 185-ე, 201-ე მუხლებზე და განმარტა, რომ ადმინისტრაციული საჩივრის განმხილველი ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებულია შეამოწმოს, აკმაყოფილებს თუ არა ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი კანონის იმ მოთხოვნას, რომელიც ადმინისტრაციული საჩივრის წარმდგენ პირს ანიჭებს რაიმე უფლებას ან უპირატესობას. მოცემულ შემთხვევაში, მოსარჩელის მიერ წარდგენილი ადმინისტრაციული საჩივრის ფარგლებში, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერმა 31.10.2016წ. გამოსცა N1-1954 ბრძანება, რომლითაც ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა ამხანაგობის თავმჯდომარის 20.01.2016წ. N15573/12 ადმინისტრაციული საჩივარი, ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 27.08.2015წ. N449 ბრძანება სარეზოლუციო ნაწილის პირველი პუნქტის „ა“, „ვ“ ქვეპუნქტების ნაწილში და დაევალა არქიტექტურის სამსახურს სადავო ბრძანების პირველი პირველი პუნქტის ,,ა” ქვეპუნქტის ნაწილში, წინამდებარე ბრძანებაში მითითებული გარემოებების გათვალისწინებით, საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შედეგად, ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა. იმა ,,...’’-მა სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს, სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სასმახურის 27.08.2015წ. N449 ბრძანებისა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 31.10.2016წ. N1-1954 ბრძანების ბათილად ცნობის მოთხოვნით (27.08.2015წ. N449 ბრძანების პირველი პუნქტის ,,ა’’, ,,გ’’ და ,,დ’’ ქვეპუნქტების შეფასების ნაწილში). მოსარჩელემ ასევე მოითხოვა სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურისათვის ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება, რომლითაც მოხდება ქ. თბილისში, ...ის N3, ...ის N5 და ...ის ქუჩა N4-ში მდებარე უნებართვოდ აშენებული მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის ლეგალიზება იმა ,,...’’-ის სახელზე. თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 07.03.2017წ. N3/7468-16 გადაწყვეტილებით იმა ,,...’’-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 27.08.2015წ. N449 ბრძანების პირველი პუნქტის ,,ა’’ ქვეპუნქტი და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის 31.10.2016წ. N1-1954 ბრძანების მე-3 პუნქტი. დანარჩენ ნაწილში სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება უცვლელად დარჩა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 21.12.2017წ. განჩინებით.
სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ ზაკ-ის 59.1 მუხლის თანახმად, ადმინისტრაციული ორგანო უფლებამოსილია მის მიერ გამოცემულ ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტში გაასწოროს ტექნიკური, აგრეთვე გამოთვლის დროს დაშვებული შეცდომები, ხოლო 59.2 მუხლის შესაბამისად, ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტში არსებითი შესწორების შეტანა ნიშნავს ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემას. დასახელებული ნორმის ანალიზის საფუძველზე, სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ ადმინისტრაციული ორგანო უფლებამოსილია ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტში გაასწოროს მხოლოდ ტექნიკური და გამოთვლის დროს დაშვებული შეცდომები, ხოლო არსებითი ხასიათის შესწორების შეტანა ნიშნავს არა შეცდომის გასწორებას, არამედ ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემას. გასაჩივრებულ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტში აღნიშნულია, რომ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის 31.10.2016წ. N1-1954 ბრძანების დასაბუთებაში მსჯელობა მოცემულია სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 27.08.2015წ. N449 ბრძანების პირველი პუნქტის ,,ვ’’ ქვეპუნქტის კანონიერების და არა უკანონობის მტკიცების თვალსაზრისით, რის გამოც, აუცილებელია ბრძანების სარეზოლუციო ნაწილი მოვიდეს მასთან შესაბამისობაში. სწორედ აღნიშნულის გათვალისწინებით, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის სადავო 22.09.2017წ. ბრძანებით გასწორდა ტექნიკური შეცდომა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 31.10.2016წ. N1-1954 ბრძანებაში.
საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების ანალიზის საფუძველზე, სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 31.10.2016წ. N1-1954 ბრძანების სამოტივაციო ნაწილში, 27.08.2015წ. N449 ბრძანების პირველი პუნქტის ,,ვ’’ ქვეპუნქტით დადგენილი ხარვეზის შეფასებასთან მიმართებაში განვითარებული მსჯელობა წინააღმდეგობრივია: ერთი მხრივ, მითითებულია, რომ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახური უფლებამოსილი იყო მოეთხოვა ისეთი სახის მტკიცებულება, რომლის მეშვეობითაც დადგინდებოდა კანონიერ/სამართლებრივ ჩარჩოებში მოსაქცევი ობიექტის კონსტრუქციული მდგრადობა, ხოლო მეორე მხრივ, აღნიშნულია, რომ სადავო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის პირველი პუნქტის ,,ვ’’ ქვეპუნქტით დადგენილი ხარვეზი არ გამომდინარეობს მოქმედი კანონმდებლობის მოთხოვნებიდან. საბოლოოდ, 31.10.2016წ. N1-1954 ბრძანებით ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 27.08.2015წ. N449 ბრძანება სარეზოლუციო ნაწილის პირველი პუნქტის „ა“, „ვ“ ქვეპუნქტების ნაწილში და დაევალა სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურს სადავო ბრძანების პირველი პირველი პუნქტის ,,ა” ქვეპუნქტის ნაწილში, საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შედეგად, ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა. სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, ასეთ პირობებში, დაუსაბუთებელია, სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 27.08.2015წ. N449 ბრძანების პირველი პუნქტის „ვ“ ქვეპუნქტით დადგენილი ხარვეზის შეფასებასთან მიმართებაში, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 31.10.2016წ. N1-1954 ბრძანების სამოტივაციო ნაწილში (გვერდი 10) განვითარებული რომელი სახის მსჯელობაა შესაბამისობაში ამავე ბრძანების სარეზოლუციო ნაწილთან, რაც თავის მხრივ, ვერ იქნება მიჩნეული ზაკ-ის 59-ე მუხლით გათვალისწინებულ ისეთი სახის ტექნიკურ შეცდომად, რომელიც არ იწვევს ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის შინაარსის შეცვლას. ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს დასკვნით, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 22.09.2017წ. N1-2095 ბრძანება გამოცემულია ზაკ-ის მოთხოვნათა დარღვევით, ამასთანავე, საქმეში არსებული მტკიცებულებები ადასტურებს, რომ სადავო აქტი პირდაპირ და უშუალო ზიანს აყენებს მოსარჩელეს, შესაბამისად, უსაფუძვლოა მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანოს მოსაზრება საქმის წარმოების შეწყვეტის წინაპირობების არსებობის შესახებ.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 07.02.2019წ. განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ. კასატორმა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.
კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინების მიღებისას დარღვეულია მატერიალური და საპროცესო სამართლის ნორმები, სასამართლომ არასწორად გამოიყენა და განმარტა კანონი, შესაბამისად, არსებობს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების საფუძვლები. კასატორი მიუთითებს საქმესთან დაკავშირებულ ფაქტობრივ გარემოებებზე და აღნიშნავს, რომ ზაკ-ის 59-ე მუხლის შესაბამისად, ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტში არსებითი შესწორების შეტანა ნიშნავს ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემას, ამდენად, გასაჩივრებულ განჩინებაში ასახული მსჯელობა შეუსაბამობაშია განსახილველ დავის საგანთან და არ შეიძლება გახდეს სადავო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის საფუძველი. ზაკ-ის 59-ე მუხლი ითვალისწინებს ადმინისტრაციული ორგანოს შესაძლებლობას, ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ სამართლებრივ აქტში შეიტანოს როგორც არსებითი, ისე არაარსებითი ხასიათის შესწორება, შესაბამისად, სასამართლოს მსჯელობა დაშვებული ხარვეზის არსებით ხასიათზე და ამ მოტივით სადავო აქტის ბათილად ცნობაზე, უსაფუძვლო და დაუსაბუთებელია. მოქმედი კანონმდებლობიდან გამომდინარე, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის დასაბუთება და სარეზოლუციო ნაწილი უნდა შეესაბამებოდეს ერთმანეთს. ამდენად, ვინაიდან ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის 31.10.2016წ. N1-1954 ბრძანების დასაბუთებაში მსჯელობა მოცემული იყო სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 27.08.2015წ. N449 ბრძანების პირველი პუნქტის „ვ“ ქვეპუნქტის კანონიერების და არა უკანონობის მტკიცების თვალსაზრისით, აუცილებელი იყო ბრძანების სარეზოლუციო ნაწილი მოსულიყო მასთან შესაბამისობაში. აღნიშნულის გათვალისწინებით, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ მიიჩნია, რომ სახეზე იყო 31.10.2016წ. N1-1954 ბრძანებაში ტექნიკური ხასიათის ცვლილების განხორციელების სამართლებრივი საფუძველი და გამოსცა შესაბამისი შინაარსის ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი - 22.09.2017წ. N1-2095 ბრძანება.
კასატორი მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად შეაფასა მოსარჩელის იურიდიული ინტერესის არსებობა დავის საგანთან მიმართებაში და დაუსაბუთებლად უთხრა უარი ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიას საქმის წარმოების შეწყვეტის შესახებ შუამდგომლობის დაკმაყოფილებაზე. მოსარჩელის იურიდიულ ინტერესს წარმოადგენს უმაღლესი ლეგიტიმაციის ორგანოს - სასამართლოს მეშვეობით ადმინისტრაციული ორგანოების პოზიციის უსწორობის დადგენა, რომელიც უკავშირდება ამხანაგობის კუთვნილი მრავალბინიანი კორპუსის ლეგალიზების საკითხზე კონსტრუქციული დასკვნის მოთხოვნის უსაფუძვლობას. აღნიშნული უფლების რეალიზება მხარემ მოახდინა სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 27.08.2015წ. N449 და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 31.10.2016წ. N1-1954 ბრძანებების გასაჩივრებით (საქმე N3/7468-16). სადავო საკითხთან დაკავშირებით თბილისის საქალაქო სასამართლოში გამართულ ზეპირი მოსმენის სხდომაზე ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ განმარტა, რომ 31.10.2016წ. N1-1954 ბრძანების სარეზოლუციო ნაწილში დაშვებულ იქნა ტექნიკური ხასიათის შეცდომა, რაც შემდგომ გასწორდა 22.09.2017წ. N1-2095 ბრძანებით. აღნიშნული ბრძანება წარდგენილ იქნა საქმის სააპელაციო სასამართლოში განხილვის ეტაპზე, ამდენად, მოსარჩელისათვის იმთავითვე ცნობილი იყო ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის პოზიცია კონსტრუქციული დასკვნის აუცილებლობის თაობაზე და მას ჰქონდა შესაძლებლობა, დაეზუსტებინა მოთხოვნა N3/7468-16 საქმეზე მიმდინარე წარმოების ფარგლებში (ასეთი საჭიროების არსებობის შემთხვევაში). გარდა ამისა, საქალაქო სასამართლოს 07.03.2017წ. გადაწყვეტილებით არსებითად შეფასდა სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 27.08.2015წ. N449 ბრძანების „ვ“ ქვეპუნქტისა და ამ ნაწილში ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 31.10.2016წ. N1-1954 ბრძანების კანონიერება. მიუხედავად სამოტივაციო ნაწილში შესაბამისი მსჯელობის არარსებობისა, სასამართლოს 07.03.2017წ. გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილით დგინდება, რომ სასამართლომ სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 27.08.2015წ. N449 ბრძანება ბათილად ცნო პირველი პუნქტის მხოლოდ „ა“ ქვეპუნქტის ნაწილში, ხოლო დანარჩენ ნაწილში, მათ შორის, „ვ“ ქვეპუნქტის ნაწილში, სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.
კასატორის მოსაზრებით, ზემოაღნიშნული გარემოებები ცხადყოფს, რომ განსახილველი დავის ფარგლები მოიცავს არა კონსტრუქციული დასკვნის მოთხოვნის კანონიერებასთან დაკავშირებულ არსებით საკითხს, არამედ ტექნიკურ მხარეს, შესაბამისად, უნდა დადგინდეს - არსებობდა თუ არა შეცდომის გასწორების საფუძვლები. სადავო ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის 22.09.2017წ. N1-2095 ბრძანება, თავისი შინაარსით, ფაქტობრივი მოცემულობის გათვალისწინებით, თეორიულ ზიანსაც ვერ მიაყენებდა მოსარჩელეს. ამდენად, სასარჩელო მოთხოვნა ვერ აკმაყოფილებს ასკ-ის 22-ე მუხლით გათვალისწინებულ დასაშვებობის მოთხოვნებს და სააპელაციო სასამართლოს, ამავე კოდექსის 262 მუხლის საფუძველზე უნდა შეეწყვიტა საქმის წარმოება. კასატორი ასევე მიუთითებს ზაკ-ის 177.4 მუხლზე, რომლის თანახმად, ცალკე გასაჩივრებას არ ექვემდებარება ადმინისტრაციული წარმოების საკითხთან დაკავშირებით მიღებული ადმინისტრაციული ორგანოს გადაწყვეტილება, გარდა იმ შემთხვევისა, თუ ეს პირდაპირ არის გათვალისწინებული კანონით ან შესაბამისი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტისაგან დამოუკიდებლად არღვევს პირის უფლებას ან კანონიერ ინტერესს.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 24.07.2019წ. განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის საკასაციო საჩივარი.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საქმის მასალების შესწავლის და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას, შემდეგ გარემოებათა გამო:
საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არცერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით, ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.
საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, N7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).
საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.
საკასაციო სასამართლო საქმის მასალებით დადგენილად მიიჩნევს, რომ სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 26.09.2014წ. N296 ბრძანებით, ქ. თბილისში, ...ის (ოჟიოს) N3, ...ის ქუჩა N5, ...ის ქუჩა N7-ში მდებარე მიწის ნაკვეთზე (ს/კ ...) უნებართვოდ აშენებული მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის ლეგალიზების მოთხოვნასთან დაკავშირებით, იბა „...“-ს დაუდგინდა ხარვეზი, ხოლო ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 29.05.2015წ. N355 ბრძანებით ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა იბა „...“-ის ადმინისტრაციული საჩივარი; ბათილად იქნა 26.09.2014წ. N296 ბრძანება სარეზოლუციო ნაწილის პირველი პუნქტის „ა“, „ბ“ ქვეპუნქტების ნაწილში და დაევალა სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურს საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ, ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა, 26.09.2014წ. N296 ბრძანების პირველი პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტით დადგენილი ხარვეზის ნაწილში.
ქ. მუნიციპალიტეტის მერიის 29.05.2015წ. N355 ბრძანების აღსრულების მიზნით გამოცემული 27.08.2015წ. N449 ბრძანებით სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურმა ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა ,,...”-ს დაავალა 14 დღის ვადაში შემდეგი დოკუმენტაციის წარდგენა: ა) კონკრეტული ფიზიკური პირების ნოტარიულად დამოწმებული თანხმობები უნებართვოდ აშენებული მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის ლეგალიზებაზე; ბ) ობიექტის შესწორებული არქიტექტურული პროექტის PDF და CAD ფაილები, განშლის გარეშე, ფართების ზუსტად და სრულად მითითებით, არსებული მდგომარეობის ამსახველ ფოტოსურათებთან შესაბამისობაში მოყვანილი, ყველა ზემოთ ჩამოთვლილი არქიტექტურული ხარვეზის გათვალისწინებით; გ) №... და №... მიწის ნაკვეთების მესაკუთრეთა თანხმობა უნებართვოდ აშენებული მრავალბინიანი სახოვრებელი სახლის ლეგალიზებაზე; დ) უფლებამოსილი ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ სათანადო წესით გაცემული და დამოწმებული თანხმობა უნებართვოდ აშენებული მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის ლეგალიზებაზე; ე) სალეგალიზაციოდ წარდგენილი მრავალბინიანი სახლის დეტალურად და სრულყოფილად ამსახველი ფოტოსურათები, მათ შორის, ,,6-1” მონაკვეთის ჩვენებით, შორი და ახლო მანძილიდან გადაღებული; ვ) დასკვნა კონსტრუქციულ მდგარადობასა და საიმედობაზე.
20.01.2016წ. იბა ,,...”-ის თავმჯდომარემ N15573/12 ადმინისტრაციული საჩივრით მიმართა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიას და მოითხოვა სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 27.08.2015წ. N449 ბრძანების ბათილად ცნობა, პირველი პუნქტის ,,ა“’, ,,გ’’, ,,დ’’ და ,,ვ’’ ქვეპუნქტებით დადგენილი ხარვეზების ნაწილში. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 31.10.2016წ. N1-1954 ბრძანებით ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა ადმინისტრაციული საჩივარი, ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 27.08.2015წ. N449 ბრძანება სარეზოლუციო ნაწილის პირველი პუნქტის ,,ა”, ,,ვ” ქვეპუნქტების ნაწილში და დაევალა სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურს სადავო ბრძანების პირველი პირველი პუნქტის ,,ა” ქვეპუნქტის ნაწილში, წინამდებარე ბრძანებაში მითითებული გარემოებების გათვალისწინებით, საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შედეგად, ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა.
იბა ,,...’’-მა სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს, სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 27.08.2015წ. N449 ბრძანებისა და ამ ბრძანების პირველი პუნქტის ,,ა’’, ,,გ’’, ,,დ’’ ქვეპუნქტების შეფასების ნაწილში ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 31.10.2016წ. N1-1954 ბრძანების ბათილად ცნობის მოთხოვნით. თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 07.03.2017წ. გადაწყვეტილებით ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა იბა ,,...’’-ის სარჩელი, ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 27.08.2015წ. N449 ბრძანების პირველი პუნქტის ,,ა’’ ქვეპუნქტი და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის 31.10.2016წ. N1-1954 ბრძანების მე-3 პუნქტი. დანარჩენ ნაწილში სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება უცვლელად დარჩა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 21.12.2017წ. განჩინებით, ხოლო სუს 15.05.2018წ. Nბს-322-322(2კ-18) განჩინებით დაუშვებლად იქნა მიჩნეული სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურისა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის საკასაციო საჩივრები თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 21.12.2017წ. განჩინებაზე.
ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 22.09.2017წ. N1- 2095 ბრძანებით გასწორდა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 31.10.2016წ. N1-1954 ბრძანებაში დაშვებული ტექნიკური შეცდომა და ბრძანების სარეზოლუციო ნაწილის მეორე პუნქტი ჩამოყალიბდა შემდეგი რედაქციით: ,,ბათილად იქნეს ცნობილი ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2015 წლის 27 აგვისტოს N449 ბრძანება სარეზულუციო ნაწილის პირველი პუნქტის ,,ა” ქვეპუნქტის ნაწილში’’.
საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ „საქართველოს პრეზიდენტის 24.11.2007წ. N660 ბრძანებულებით დამტკიცებული ,,პროექტის შემთანხმებელი და მშენებლობის ნებართვის გამცემი ორგანოს მიერ უნებართვოდ ან/და პროექტის დარღვევით აშენებული ობიექტების ან მათი ნაწილების ლეგალიზების შესახებ გადაწყვეტილების მიღების წესის“ 1.21 მუხლის თანახმად, „წესის“ მოქმედება ვრცელდება მრავალბინიან სახლებზე უნებართვოდ ან/და პროექტის დარღვევით 2007 წლის 1 იანვრამდე დაწყებული და დაუმთავრებელი იმ მიშენება-დაშენებების მიმართ, რომელთა დასრულება არ გულისხმობს მიშენების გაზრდას ან/და სართულის (სართულების) დამატებას. ამავე „წესის“ მე-3 მუხლი ადგენს შესაბამისი ობიექტის ლეგალიზებით დაინტერესებული პირის მიერ ადმინისტრაციულ ორგანოში წარსადგენი დოკუმენტების ჩამონათვალს. 3.2 მუხლის „ვ“ ქვეპუნქტის თანახმად, განცხადებასთან ერთად, ამ წესის პირველი მუხლის 21 პუნქტით გათვალისწინებულ შემთხვევაში წარდგენილ უნდა იქნეს დასკვნა კონსტრუქციული მდგრადობის შესახებ.
საკასაციო პალატა მართებულად მიიჩნევს სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას იმასთან დაკავშირებით, რომ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 31.10.2016წ. N1-1954 ბრძანებაში ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ განვითარებული მსჯელობა წინააღმდეგობრივია - ბრძანების სარეზოლუციო ნაწილი ადასტურებს ზემოაღნიშნული „წესით“ გათვალისწინებული კონსტრუქციული მდგრადობის შესახებ დასკვნის წარდგენის ვალდებულების არარსებობას, ხოლო სამოტივაციო ნაწილში ასახული მსჯელობა გარკვეულწილად ამ დასკვნის წარდგენის აუცილებლობაზე მეტყველებს.
საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ ზაკ-ის 59-ე მუხლი ადმინისტრაციულ ორგანოს შესაძლებლობას აძლევს, გაასწოროს მის მიერვე გამოცემულ ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტში დაშვებული შეცდომა. აღნიშნულში შეიძლება მოაზრებულ იქნეს ტექნიკური, გამოთვლის დროს დაშვებული, ასევე დოკუმენტაციიდან მონაცემების უზუსტო გადატანით გამოწვეული შეცდომები. ამასთანავე, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტში ტექნიკური ხარვეზის გასწორებამ არ უნდა გამოიწვიოს უკვე გამოცემული სამართლებრივი აქტის შინაარსისა და დაინტერესებული პირის სამართლებრივი მდგომარეობის არსებითად შეცვლა. 59.2 მუხლის შესაბამისად, ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტში არსებითი შესწორების შეტანა ნიშნავს ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემას. ამდენად, უსწორობის გასწორებამ არ უნდა მოიცვას იმ ტიპის ცვლილებები, რომლებიც ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის შინაარსს არსებითად შეცვლის. ასეთი შემთხვევა ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის საფუძველს ქმნის.
საქმეში არსებული მტკიცებულებებიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ შემთხვევაში, ადგილი არ ჰქონია ზაკ-ის 59.1 მუხლით გათვალისწინებულ შემთხვევას - ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტში მისი გამომცემი ორგანოს მიერ დაშვებულ ტექნიკურ ხარვეზს. დადგენილია, რომ სადავო 22.09.2017წ. N1-2095 ბრძანება გამოცემულ იქნა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 31.10.2016წ. N1-1954 ბრძანებაში დაშვებული ტექნიკური ხარვეზის გასწორების მიზნით. შედეგად - აღდგა დაინტერესებული პირის ვალდებულება, ადმინისტრაციულ ორგანოში წარადგინოს კანონით გათვალისწინებული დოკუმენტი. საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ ადმინისტრაციულ ორგანოში სავალდებულოდ წარსადგენი დოკუმენტაციის ჩამონათვალში ცვლილების შეტანა, ამგვარი ჩამონათვალის განმსაზღვრელ აქტში შესაბამისი ცვლილების შეტანას საჭიროებს. ამდენად, ზემოაღნიშნული დასკვნის წარდგენის ვალდებულების ნამდვილობის დადასტურების მიზნით, ადმინისტრაციულ ორგანოს გააჩნდა კანონით მინიჭებული უფლებამოსილება - ცვლილება შეეტანა 31.10.2016წ. N1-1954 ბრძანებაში. საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, ტექნიკური ხარვეზის გასწორების შესახებ სადავო აქტის გამოცემამ ვერ უზრუნველყო 31.10.2016წ. N1-1954 ბრძანების სამოტივაციო ნაწილში განვითარებული წინააღმდეგობრივი მსჯელობის შესაბამისობას ამავე ბრძანების სარეზოლუციო ნაწილთან, ადგილი აქვს არა ტექნიკურ, არამედ არსებითი ხასიათის შეცდომას, რომლის გასწორებაც შეუძლებელია ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის შინაარსის შეუცვლელად.
საკასაციო სასამართლო უსაფუძვლოდ მიიჩნევს კასატორის მოსაზრებას იმასთან დაკავშირებით, რომ უძრავი ქონების ლეგალიზების საკითხზე კონსტრუქციული დასკვნის მოთხოვნის უსაფუძვლობის დადასტურების მიზნით, მოსარჩელემ უკვე მოახდინა უფლების რეალიზება და სასამართლო წესით გაასაჩივრა როგორც სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 27.08.2015წ. N449 ბრძანება, ისე ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 31.10.2016წ. N1-1954 ბრძანება (საქმე N3/7468-16). საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ მითითებული დავის ფარგლებში მოსარჩელის ინტერესი არ უკავშირდებოდა შენობა-ნაგებობის კონსტრუქციული მდგრადობის შესახებ დასკვნის მოთხოვნის უკანონოდ ცნობას, რამდენადაც გასაჩივრებული ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 31.10.2016წ. N1-1954 ბრძანების სარეზოლუციო ნაწილის მეორე პუნქტი მოსარჩელის სასარგებლოდ გამორიცხავდა აღნიშნული დასკვნის წარდგენის ვალდებულებას.
საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის მოთხოვნის მიზანია მისი გამოცემით შექმნილი მდგომარეობის აღმოფხვრა. მოცემულ შემთხვევაში, მოსარჩელეს ასეთი მიზანი უდავოდ გააჩნია - გასაჩივრებული 22.09.2017წ. N1-2095 ბრძანების უკანონოდ ცნობის შემთხვევაში, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 31.10.2016წ. N1-1954 ბრძანების სარეზოლუციო ნაწილით მას აღარ წარმოეშობა ვალდებულება - ადმინისტრაციულ ორგანოში წარადგინოს შენობა-ნაგებობის კონსტრუქციულ მდგრადობასთან დაკავშირებული დასკვნა. ამდენად, უსაფუძვლოა კასატორის მოსაზრება იმასთან დაკავშირებით, რომ სადავო ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის 22.09.2017წ. N1-2095 ბრძანება, თავისი შინაარსით ზიანს არ აყენებს მოსარჩელის ინტერესს და სარჩელი არ აკმაყოფილებს დასაშვებობის პირობებს. აქვე უნდა აღინიშნოს, რომ სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ განჩინებაში ასახული მსჯელობა ცალსახად არ მიუთითებს ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის პროცესში ადმინისტრაციული ორგანოს უფლებამოსილების შეკვეცაზე და არ ადასტურებს ნორმატიული აქტით განსაზღვრული დოკუმენტაციის მოთხოვნასთან მიმართებაში ადმინისტრაციული ორგანოს უფლებამოსილების არარსებობას. სასამართლოს შეფასება შეეხება მხოლოდ ერთ საკითხს - არსებობს თუ არა შექმნილ ვითარებაში დაშვებული შეუსაბამობის ხარვეზის გასწორების მარეგულირებელი ნორმების გამოყენების გზით გადაწყვეტის შესაძლებლობა, რაზედაც სასამართლოს პასუხი არის უარყოფითი. ადმინისტრაციული ორგანო ასეთ პირობებში უფლებამოსილია გამოსცეს ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი.
ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს, მოცემულ საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა. ამდენად, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;
2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 07.02.2019წ. განჩინება;
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
თავმჯდომარე: ნ. ქადაგიძე
მოსამართლეები: ქ. ცინცაძე
ნ. სხირტლაძე
