ბს-272(2კ-19) 18 იანვარი, 2020წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე, ქეთევან ცინცაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე ზეპირი განხილვის გარეშე, განიხილა სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლები თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 13.12.2017წ. გადაწყვეტილებაზე

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

შპს „...მა“ 12.04.2016წ. სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მიმართ. სასამართლოს 16.06.2016წ. სხდომაზე დაზუსტდა მოპასუხეთა წრე და მოპასუხედ დამატებით მიეთითა სსიპ შემოსავლების სამსახური. სასარჩელო მოთხოვნათა არაერთგზის დაზუსტების შემდეგ შპს „...მა“ მოითხოვა: სსიპ შემოსავლების სამსახურის 21.11.2014წ. N2155 შემოწმების აქტის, 25.11.2014წ. N094-148 საგადასახადო მოთხოვნის, სსიპ შემოსავლების სამსახურის მედიაციის საბჭოს 03.02.2015წ. N2653 ბრძანების, 12.02.2015წ. N183 დასკვნის, 25.02.2015წ. N094-33 საგადასახადო მოთხოვნის, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 17.03.2016წ. N03/25485 გადაწყვეტილების, სსიპ შემოსავლების სამსახურის საგადასახადო შემოწების მთავარი სამმართველოს 08.04.2016წ. N354 დასკვნის და 27.04.2016წ. N094-116 საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 02.02.2017წ. გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ შემოსავლების სამსახურის 21.11.2014 წ. საგადასახადო შემოწმების აქტი, 25.11.2014წ. N094-148 საგადასახადო მოთხოვნა, სსიპ შემოსავლების სამსახურის მედიაციის საბჭოს 03.02.2015 წ. N2653 ბრძანება, 12.02.2015 წ. N183 დასკვნა, 25.02.2015წ. N094-33 საგადასახადო მოთხოვნა, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 17.03.2016წ. N03/25485 გადაწყვეტილება, სსიპ შემოსავლების სამსახურის საგადასახადო შემოწმების მთავარი სამმართველოს 08.04.2016წ. N354 დასკვნა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 27.04.2016წ. N094-116 საგადასახადო მოთხოვნა. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს სსიპ შემოსავლების სამსახურმა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 13.12.2017წ. გადაწყვეტილებით სსიპ შემოსავლების სამსახურის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 02.02.2017წ. გადაწყვეტილება და საქმეზე მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, შპს „...ის“ სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ შემოსავლების სამსახურის 21.11.2014წ. საგადასახადო შემოწმების აქტი, 25.11.2014წ. N094-148 საგადასახადო მოთხოვნა, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 03.02.2015წ. N2653 ბრძანება, 12.02.2015წ. N183 დასკვნა და 25.02.2015წ. N094-33 საგადასახადო მოთხოვნა, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 17.03.2016 წ. გადაწყვეტილება, სსიპ შემოსავლების სამსახურის საგადასახადო შემოწმების მთავარი სამმართველოს 08.04.2016წ. N354 დასკვნა, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 27.04.2016წ. N094-116 საგადასახადო მოთხოვნა და დაევალა სსიპ შემოსავლების სამსახურს კანონმდებლობით დადგენილ ვადაში საქმის გარემოებების გამოკვლევისა და შესწავლის შედეგად ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 13.12.2017წ. განჩინებით გასწორდა გადაწყვეტილებაში დაშვებული უსწორობა და მიეთითა, რომ ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა როგორც სსიპ შემოსავლების სამსახურის, ასევე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სააპელაციო საჩივარი.

სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ სადავოა საგამოძიებო ორგანოს მიერ მიწოდებული ინფორმაციის საფუძველზე შპს „...ის“ სახელზე განხორციელებული დარიცხვა. საგადასახადო ორგანოები მიუთითებენ, რომ 07.12.2011წ. მოხდა საკონტროლო შესყიდვა, რა დროსაც შპს „...ის“ წარმომადგენელმა სასაქონლო ზედნადებში, რეალურად გადახდილი 560 ლარის ნაცვლად, დააფიქსირა 520 ლარი. დადგენილია, რომ საქონელი შეძენილია ზ. თ-ისა და გ. უ-ის მიერ. საგადასახადო კოდექსის 258-ე მუხლსა და საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 31.12.2010წ. N994 ბრძანებით დამტკიცებული „მიმდინარე კონტროლის პროცედურების ჩატარების, სასაქონლო-მატერიალურ ფასეულობათა ჩამოწერის, აღიარებული საგადასახადო დავალიანების დაფარვის, საგადასახადო დავალიანების გადახდევინების უზრუნველყოფის ღონისძიებების განხორციელების, სამართალდარღვევათა საქმისწარმოების წესის“ სადავო პერიოდში მოქმედი რედაქციის მე-10 მუხლზე მითითებით, სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ საკონტროლო შესყიდვა მიზნად ისახავს დასაბეგრი ობიექტის სრულად განსაზღვრას, კანონმდებლობის დარღვევის ფაქტის გამოვლენას. ამასთან, საკონტროლო შესყიდვა ხორციელდება საგადასახადო ორგანოს უფლებამოსილი პირების მიერ. მოცემულ შემთხვევაში დადგენილია, რომ შპს „...ში“ საქონლის შესყიდვა არ განხორციელებულა საგადასახადო კანონმდებლობით გათვალისწინებული საკონტროლო შესყიდვის სახით. პალატამ მიუთითა აგრეთვე, რომ საგადასახადო კანონმდებლობით გათვალისწინებული საკონტროლო შესყიდვის გარდა, საკონტროლო შესყიდვის განხორციელების შესაძლებლობას ითვალისწინებს „ოპერატიულ-სამძებრო საქმიანობის შესახებ“ კანონიც (1.2 მუხ. „დ ქვ.პ.), თუმცა აღნიშნულ შემთხვევაშიც საკონტროლო შესყიდვის განხორციელება შესაძლებელია მხოლოდ უფლებამოსილი პირის მიერ. პალატამ მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში საგამოძიებო ორგანოს მიერ კონკრეტული ტერმინის გამოყენების მიუხედავად, არ გამოკვლეულა რამდენად ჰქონდა ადგილი საკონტროლო შესყიდვას, არ დადგენილა შპს „...ის“ ობიექტზე ფიზიკური პირების შესვლის საგამოძიებო მიზანი, არ გამორიცხულა აღნიშნული პირების მიერ შესყიდვის განხორციელება და მხოლოდ შემდგომში საგამოძიებო ორგანოებისათვის ინფორმაციის მიწოდება. ამდენად, პალატამ მიიჩნია, რომ საქმის მასალებით არ დგინდება შპს „...ში“ განხორციელებული შესყიდვის სამართლებრივი ბუნება, მისი საკონტროლო შესყიდვად მიჩნევის სათანადო წინაპირობები. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა აგრეთვე, რომ სადავო დარიცხვის საფუძველი ფაქტობრივად არის მოწმეთა დაკითხვისას მიღებული ინფორმაცია, რომელსაც მოსარჩელე არ ეთანხმება. ამდენად, ადგილი აქვს მოწმეთა და შპს „...ის“ წარმომადგენელთა ურთიერთსაწინააღმდეგო განმარტებებს, ხოლო სხვა რაიმე მტკიცებულება, რომლითაც უტყუარად დადასტურდება დოკუმენტებში ფასის შემცირება, წარმოდგენილი არ არის. უზენაესი სასამართლოს 15.10.2013წ. Nბს-723-708(კ-12) გადაწყვეტილებაზე მითითებით, სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ მოწმეთა ჩვენებებში დაფიქსირებული ინფორმაცია არ არის დადასტურებული სისხლის სამართლის საქმეზე მიღებული გამამტყუნებელი განაჩენით, რომელიც მოწმეთა ჩვენებაში ასახული ქმედების მართლწინააღმდეგობას სხვა მტკიცებულებებთან ერთობლიობაში დაადასტურებდა. მაკონტროლებელი ორგანო არ არის უფლებამოსილი სისხლის სამართლის საქმეზე დაკითხული მოწმის ჩვენებას მიანიჭოს უდავო მტკიცებითი ხასიათი, იგი უნდა შეფასდეს საგადასახადო კონტროლის მიზნებისათვის საბუღალტრო, ეკონომიკური, საფინანსო და სხვა მასალებში მითითებულ გარემოებათა გათვალისწინებით. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა აგრეთვე, რომ მართალია საგადასახადო კოდექსის 61.2 მუხლის „დ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, დარიცხვის საფუძველს წარმოადგენს საგადასახადო ორგანოსათვის სხვა მაკონტროლებელი ან სამართალდამცავი ორგანოების მიერ მიწოდებული ინფორმაცია პირის საგადასახადო ვალდებულების შესახებ, თუმცა ნორმა მოიაზრებს სამართალდამცავი ორგანოების მიერ მიწოდებული იმ სახის ინფორმაციას, რომელიც წარმოადგენს უტყუარ მტკიცებულებას განხორციელებული ოპერაციის შესახებ. მოცემულ შემთხვევაში, საგადასახადო ორგანომ საგამოძიებო ორგანოს მიერ მიწოდებული ინფორმაციის საფუძველზე დარიცხვა განახორციელა აღნიშნული ინფორმაციის შესწავლის, მოწმეთა ჩვენებების სარწმუნოობის შეფასების, საქმის გარემოებათა ყოველმხრივ გამოკვლევის გარეშე.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 13.12.2017წ. გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს სსიპ შემოსავლების სამსახურმა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ.

კასატორებმა მიუთითეს საქმეზე უდავოდ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებზე და აღნიშნეს, რომ განსახილველ საქმეში სადავო საკითხი იყო საგამოძიებო სამსახურის მიერ მიწოდებული ინფორმაციის საფუძველზე განხორციელებული დარიცხვის მართლზომიერება. სადავო საკითხის სრულყოფილად შესწავლის მიზნით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულმა დავების განხილვის საბჭომ შეაჩერა შპს „...ის“ საჩივრის განხილვა და საგამოძიებო სამსახურს დაავალა შესაბამისი დოკუმენტაციის წარმოდგენა. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგამოძიებო სამსახურის 02.03.2016წ. წერილის თანახმად, საგამოძიებო სამსახურის მიერ ჩატარებული საგამოძიებო მოქმედებებისა და ოპერატიულ-სამძებრო ღონისძიებების შედეგად დადგენილია შპს „...ის“ წარმომადგენლების მხრიდან სარეალიზაციო დოკუმენტში (სასაქონლო ზედნადებში) ფასის ხელოვნურად შემცირების ფაქტი, კერძოდ, 07.12.2011წ. განხორციელდა საკონტროლო შესყიდვა, რა დროსაც შპს „...ის“ წარმომადგენლებმა სასაქონლო ზედნადებში რეალურად გადახდილი 560 ლარის ნაცვლად მიუთითეს 520 ლარი. სწორედ აღნიშნულის გათვალისწინებით განხორციელდა შპს-თვის თანხის დარიცხვა. საგადასახადო კოდექსის 61.2 მუხლის „დ“ ქვეპუნქტის თანახმად, გადასახადის დარიცხვის საფუძველია საგადასახადო ორგანოსათვის სხვა მაკონტროლებელი ან სამართალდამცავი ორგანოების მიერ მიწოდებული ინფორმაცია პირის საგადასახადო ვალდებულების შესახებ. საგადასახადო ორგანო თანხის დარიცხვისას დაეყრდნო საგამოძიებო ორგანოს მიერ დადგენილ გარემოებას. თუ გადამხდელი არ ეთანხმებოდა ოპერატიული ღონისძიების შედეგად ჩატარებულ საკონტროლო შესყიდვას, უფლება ჰქონდა დადგენილი წესით გაესაჩივრებინა აღნიშნული ქმედება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაცნობის, საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ საგადასახადო კოდექსის 258-ე მუხლის თანახმად, საგადასახადო ორგანოს უფლება აქვს განახორციელოს გადასახადის გადამხდელისაგან საქონლის საკონტროლო შესყიდვა (მე-2 ნაწ.), რისი მიზანიც არის გადასახადის გადამხდელის მიერ საქონლის მიწოდებით მიღებული შემოსავლების რეალური მოცულობის დადგენა ან/და საქართველოს კანონმდებლობის დარღვევის ფაქტის გამოვლენა (1-ლი ნაწ.). საკონტროლო შესყიდვა საგადასახადო კონტროლის ერთ-ერთი ფორმაა და გულისხმობს საგადასახადო ორგანოს უფლებამოსილი პირის მიერ საქონლის შეძენის ხელოვნურად შექმნილ სიტუაციას, შეძენილი საქონლის მოხმარების მიზნის გარეშე. საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 31.12.2010წ. N994 ბრძანებით დამტკიცებული „მიმდინარე კონტროლის პროცედურების ჩატარების, სასაქონლო-მატერიალურ ფასეულობათა ჩამოწერის, აღიარებული საგადასახადო დავალიანების დაფარვის, საგადასახადო დავალიანების გადახდევინების უზრუნველყოფის ღონისძიებების განხორციელების, სამართალდარღვევათა საქმისწარმოების წესის“ სადავო პერიოდში მოქმედი რედაქციის მიხედვით, საგადასახადო ორგანოს მიერ წინასწარ განისაზღვრებოდა საკონტროლო შესყიდვის განხორციელებისთვის სავარაუდოდ საჭირო ფულადი სახსრების ოდენობა და დაფინანსების წყარო (10.4 მუხ.), საგადასახადო ორგანოს უფლებამოსილი პირი საკონტროლო შესყიდვის განხორციელებისთანავე გადასახადის გადამხდელს წარუდგენდა თავის პირადობის დამადასტურებელ (სამსახურებრივ) მოწმობას, საგადასახადო ორგანოს უფლებმოსილი პირის ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტს საკონტროლო შესყიდვის ჩატარების შესახებ (12.7 მუხ.). საკონტროლო შესყიდვის შედეგების მიხედვით საგადასახადო ორგანოს უფლებამოსილი პირი ადგენდა „საკონტროლო შესყიდვის შედეგების შესახებ” ოქმს (13.1 მუხ.). განსახილველ შემთხვევაში, საქმის მასალებით დასტურდება, რომ შპს „...ისაგან“ საქონელი შეისყიდა ორმა ფიზიკურმა პირმა, რომლებმაც შემდგომ ჩვენება მისცეს საგამოძიებო ორგანოს და აღნიშნეს, რომ დოკუმენტაციაში შპს „...მა“ ასახა საქონლის რეალურ ღირებულებაზე ნაკლები თანხა. საკასაციო პალატა ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ საქმის მასალებით არ დგინდება, ფიზიკური პირების მიერ საქონლის შესყიდვის მიზანი, გამოძიების ფარგლებში მიცემულ ჩვენებებში მოწმეები აღნიშნავენ, რომ მივიდნენ სავაჭრო ობიექტზე გამათბობლების შესაძენად, თუმცა მათი ჩვენებები არ შეიცავს რაიმე ინფორმაციას შესყიდვის საგადასახადო კონტროლის მიზნით ჩატარებაზე. საქმის მასალებით ასევე არ იკვეთება, რომ აღნიშნული ოპერაციისას დაცულ იქნა საკონტროლო შესყიდვის რაიმე პროცედურა და, რომ შემსყიდველი პირები წარმოადგენდნენ საკონტროლო შესყიდვის განხორციელებაზე უფლებამოსილ პირებს. გასათვალისწინებელია, რომ საკონტროლი შესყიდვის ჩატარება „ოპერატიულ-სამძებრო საქმიანობის შესახებ“ კანონის შესაბამისად, აგრეთვე საჭიროებდა მის განხორციელებას სპეციალური სუბიექტის: ოპერატიული მუშაკის, გამომძიებლის ან ოპერატიულ-სამძებრო ორგანოს მიერ (სადავო პერიოდში მოქმედი რედაქციის 1.2 მუხ. „დ“ ქვ.პ.). ამდენად, კასატორთა მოსაზრება, რომ შპს „...ის“ მიერ სარეალიზაციო დოკუმენტში ფასის ხელოვნურად შემცირების ფაქტი დადგინდა საკონტროლო შესყიდვის შედეგად, არ დასტურდება.

მართებულია ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მოსაზრება, რომ მართალია საგადასახადო კოდექსის 61.2 მუხლის „დ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, დარიცხვის საფუძველს წარმოადგენს საგადასახადო ორგანოსათვის სხვა მაკონტროლებელი ან სამართალდამცავი ორგანოების მიერ მიწოდებული ინფორმაცია პირის საგადასახადო ვალდებულების შესახებ, თუმცა ნორმა მოიაზრებს სამართალდამცავი ორგანოების მიერ მიწოდებულ არა ყველა სახის, არამედ სათანადოდ დასაბუთებულ, სარწმუნო სახის ინფორმაციას. განსახილველ შემთხვევაში დარიცხვის საფუძველი გახდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგამოძიებო სამსახურის 02.03.2016წ. წერილი, რომლის თანახმად, საგამოძიებო სამსახურის მიერ ჩატარებული საგამოძიებო მოქმედებების და ოპერატიულ-სამძებრო ღონისძიებების შედეგად დადგინდა შპს „...ის“ მიერ სარეალიზაციო დოკუმენტში (სასაქონლო ზედნადებში) ფასის ხელოვნურად შემცირების ფაქტი, კერძოდ, 07.12.2011წ. განხორციელებულ იქნა საკონტროლო შესყიდვა, რა დროსაც შპს „...ის“ წარმმადენელმა სასაქონლო ზედნადებში რეალურად გადახდილი 560 ლარის ნაცვლად მიუთითა 520 ლარი. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ საქმის მასალებით არ დგინდება, საგამოძიებო ორგანოების მიერ რაიმე სახის საგამოძიებო ან ოპერატიული-სამძებრო ღონისძიებების ჩატარება აღნიშნულ გარემოებათა გამოკვლევის მიზნით. საქმეში დაცულია მხოლოდ შემსყიდველი ორი ფიზიკური პირის ჩვენება, რომლებიც უთითებენ, რომ საქონელში 560 ლარი გადაიხადეს, ამის საპირისპიროდ მოსარჩელე აღნიშნავს, რომ საქონელში გადახდილ იქნა 520 ლარი, რაც აისახა კიდეც სასაქონლო ზედნადებში. საგადასახადო ორგანოებმა ისე გაიზიარეს საგამოძიებო სამსახურის 02.03.2016წ. წერილში მითითებული ინფორმაცია, რომ არ უმსჯელიათ მის სარწმუნოობაზე. საგამოძიებო სამსახურის ყოველგვარ წერილს არ აქვს უტუარი მტკიცებულების ძალა და იმთავითვე არ წარმოშობს საგადასახადო ორგანოს ვალდებულებას დავალიანების დარიცხვის შესახებ. მოწმეთა მიერ გამოძიების ფარგლებში მიცემული ჩვენებების უტყუარობას არ ადასტურებს ცრუ ჩვენების მიცემის შემთხვევაში სისხლისსამართლებრივი პასუხისმგებლობის დაკისრებაზე გაფრთხილება. მაკონტროლებელმა ორგანომ სისხლის სამართლის საქმის გამოძიების ფარგლებში დაკითხულ მოწმეთა ჩვენებებს არ უნდა მიანიჭოს უდავო მტკიცებითი ხასიათი, ჩვენებები უნდა შეფასდეს საგადასახადო კონტროლის მიზნებისათვის საფინანსო დოკუმენტაციასა და სხვა მტკიცებულებებთან ერთობლიობაში, რაც განსახილველ შემთხვევაში არ მომხდარა.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორების მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრების დასაშვებად ცნობის საფუძველს. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს - წარმატების პერსპექტივა. ამდენად, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 13.12.2017წ. გადაწყვეტილება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. სხირტლაძე

მოსამართლეები: მ.ვაჩაძე

ქ. ცინცაძე