საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

№ბს-1153(2კ-19) 20 იანვარი, 2021 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნინო ქადაგიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ქეთევან ცინცაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროსა და სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 7 მარტის განჩინებაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2016 წლის 28 ოქტომბერს შპს ,,...მა“ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროსა და სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის მიმართ.

მოსარჩელემ საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის 2016 წლის 5 ივლისის N000809 ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის ოქმის, საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის 2016 წლის 12 ივლისის N1724632 ბრძანებისა და საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს 2016 წლის 12 სექტემბრის N515 ბრძანების ბათილად ცნობა მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 30 ნოემბრის გადაწყვეტილებით შპს ,,...ის’’ სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის 2016 წლის 05 ივლისის N000809 ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის ოქმი; საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს სსიპ დაცვის პოლიციის 2016 წლის 12 ივლისის N1724632 ბრძანება შპს ,,...ის’’ დაჯარიმების შესახებ და საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს 2016 წლის 12 სექტემბრის N515 ბრძანება შპს „...ი“ 2016 წლის 10 აგვისტოს N2004190 ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ; მოპასუხეებს - საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტსა და საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს დაეკისრათ სარჩელზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის სახით 100 ლარის გადახდა შპს „...ის“ სასარგებლოდ.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 30 ნოემბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტრომ და სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტმა, რომლებმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 7 მარტის განჩინებით საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტისა და საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 30 ნოემბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, კერძო დაცვითი საქმიანობის განხორციელებასთან დაკავშირებულ ურთიერთობებს, კერძო დაცვითი საქმიანობის განხორციელების სამართლებრივ საფუძვლებს და პირობებს, ორგანიზაციულ ფორმებსა და სახეებს განსაზღვრავს „კერძო დაცვითი საქმიანობის შესახებ“ საქართველოს კანონი. აღნიშნული კანონის პირველი მუხლის პირველი პუნქტის „ა“, „დ“ და „ე“ ქვეპუნქტების მიხედვით, კანონი განსაზღვრავს კერძო დაცვითი საქმიანობის განხორციელების ორგანიზაციულ და სამართლებრივ საფუძვლებს, სახელშეკრულებო ურთიერთობებს დამკვეთსა და კერძო დაცვით ორგანიზაციას შორის და კერძო დაცვით საქმიანობაზე კონტროლის განხორციელების ფორმებს.

„კერძო დაცვითი საქმიანობის შესახებ“ საქართველოს კანონის 25-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ზ“ ქვეპუნქტის თანახმად, ამ კანონით გათვალისწინებული ხელშეკრულებების გაფორმების ვალდებულების შეუსრულებლობისთვის განსაზღვრულია ჯარიმა 6000 ლარის ოდენობით. ამასთანავე, კანონის 24-ე მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, დაცვით საქმიანობაზე კონტროლს ახორციელებს საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს მმართველობის სფეროში მოქმედი საჯარო სამართლის იურიდიული პირი – დაცვის პოლიციის დეპარტამენტი საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრის მიერ განსაზღვრული წესით.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, განსახილველი დავის ფარგლებში პასუხი უნდა გაეცეს შეკითხვას, დაცული იყო თუ არა კანონის მოთხოვნა - არსებობდა თუ არა წერილობითი ფორმით დადებული ხელშეკრულება.

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ 2011 წლის 1 აპრილს შპს ,,...სა“ და შპს ,,გ...-ს“ შორის დაიდო N029 ხელშეკრულება მასზედ, რომ შპს ,,...ი“ უზრუნველყოფდა შპს ,,გ...-ის“ ობიექტის დაცვას ელექტრონული სასიგნალო მოწყობილობებით ცენტრალური დაცვის პულტზე ჩაბარების შემდეგ, დაცვაზე ყოფნის პერიოდში.

ხელშეკრულების 7.1. პუნქტის თანახმად, ხელშეკრულება დაიდო 2011 წლის 1 აპრილიდან და ძალაშია 2012 წლის 1 აპრილამდე. 7.2. პუნქტის თანახმად, თუ რომელიმე მხარე ხელშეკრულების ვადის გასვლამდე ერთი თვით ადრე არ შეატყობინებს მეორე მხარეს ამ ხელშეკრულების შეწყვეტის თაობაზე, ხელშეკრულების პირობები და ვალდებულებები ძალაშია, სანამ არ იქნება ასეთი შეტყობინება.

2016 წლის 5 ივლისს შპს ,,...მა“ და შპს ,,გ...-მა“ გააფორმეს N029 ხელშეკრულების დანართი N1, რომლის თანახმად, მხარეებს შორის გაფორმებული ხელშეკრულება ურთიერთშეთანხმების საფუძველზე გაგრძელებულ იქნა უვადოდ. სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტმა მიიჩნია, რომ შპს „...სა“ და შპს „გ...-ს“ შორის 2011 წლის 1 აპრილს გაფორმებულ ხელშეკრულებას 2012 წლის 1 აპრილიდან გაუვიდა მოქმედების ვადა და ხელშეკრულების დანართი N1-ით ხელშეკრულების მოქმედების ვადა გაგრძელდა 2016 წლის პირველი აპრილიდან უვადოდ. ამრიგად, 2012 წლის 1 აპრილიდან 2016 წლის 1 აპრილამდე მხარეებს შორის გაფორმებული ხელშეკრულება არ მოქმედებდა, მიუხედავად ამისა, მთელი ეს პერიოდი შპს „...ის“ მიერ დამკვეთისათვის მომსახურების მიწოდება ხორციელდებოდა. აღნიშნულ ფაქტზე 2016 წლის 5 ივლისს შედგა ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის ოქმი N000809, რომლითაც ,,კერძო დაცითი საქმიანობის შესახებ“ საქართველოს კანონის 25-ე მუხლის პირველი პუნქტის საფუძველზე, შპს ,,...ი“ დაჯარიმდა 6000 ლარით.

სააპელაციო პალატის მითითებით, რომ ხელშეკრულება წარმოადგენს მხარეთა თავისუფალი ნების გამოვლენის შედეგს, რომელიც წარმოშობს მხარეთა კონკრეტულ უფლება-მოვალეობებს. ამასთანავე, ხელშეკრულებით მხარეები თანხმდებიან მათთვის მნიშვნელოვან, ხელშეკრულების შესრულებისთვის აუცილებელ პირობებზე, ხოლო თუკი ხელშეკრულება რომელიმე საკითხს არ აწესრიგებს, მოქმედებს კანონით განსაზღვრული ზოგადი ნორმები. სახელშეკრულებო თავისუფლების პრინციპის მიუხედავად, კანონმდებლობით შესაძლებელია, ცალკეულ ხელშეკრულებათა მიმართ მოქმედებდეს იმპერატიული წესები, რა ფორმით უნდა დაიდოს და რა აუცილებელ რეკვიზიტებს უნდა შეიცავდეს იგი.

სადავო არ არის, რომ კანონის მოთხოვნის შესაბამისად კერძო დაცვითი საქმიანობის განხორციელების შესახებ ხელშეკრულება უნდა გაფორმებულიყო წერილობით და მხარეებს უნდა გაეთვალისწინებინათ ხელშეკრულების მოქმედების ვადა. ამასთან, კანონმდებლობა ხელშეკრულების დადების ვადას მკაცრად არ განსაზღვრავს და ეს პირობა მხარეთა შეთანხმების საგანი, თუმცა გასათვალისწინებელი პირობაა.

სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ ხელშეკრულების მოქმედების ვადას შპს „...სა“ და შპს „გ...-ს“ შორის გაფორმებული ხელშეკრულების მე-7 მუხლი აწესრიგებს, რომლითაც მხარეებმა განსაზღვრეს, რომ ხელშეკრულება ძალაშია 2012 წლის 1 აპრილამდე. იმავდროულად, ხელშეკრულების 7.2. პუნქტი შეიცავს დათქმას, რომ თუ რომელიმე მხარე ხელშეკრულების ვადის გასვლამდე ერთი თვით ადრე არ შეატყობინებს მეორე მხარეს ამ ხელშეკრულების შეწყვეტის თაობაზე, ხელშეკრულების პირობები და ვალდებულებები ძალაშია, სანამ არ იქნება ასეთი შეტყობინება.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტთა მითითება, რომ ხელშეკრულება ერთი წლის ვადით განისაზღვრა, მიიჩნევს, რომ ხელშეკრულების პირობები უნდა განიმარტოს ლოგიკურად, ერთმანეთთან ერთობლიობაში, ხელშეკრულების დადების საფუძვლის, მიზნებისა და კონტექსტის გათვალისწინებით. ვინაიდან სადავო ხელშეკრულების 7.1. დამოუკიდებლად ვერ იარსებებს, მხარეთა შეთანხმება, მათი ნება 7.2. პუნქტიდან გამომდინარეობს, მითითებული პუნქტები ერთობლიობაში უნდა განიმარტოს. მოცემული პუნქტებიდან კი გამომდინარეობს, რომ ხელშეკრულება მოქმედებდა ერთი წლის ვადით - 2012 წლის პირველ აპრილამდე მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუკი მხარეები 2012 წლის პირველ აპრილამდე ერთი თვით ადრე შეატყობინებდნენ ერთმანეთს ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ. მსგავსი შეტყობინების არარსებობა კი ხელშეკრულების ვადის ავტომატურად გაგრძელებას ნიშნავდა, ვიდრე მხარეები ხელშეკრულების შეწყვეტის ნებას არ გამოხატავდნენ.

ამდენად, მითითებული დანაწესიდან გამომდინარეობს, რომ ხელშეკრულების მოქმედების შეწყვეტას 2012 წლის პირველი აპრილის დადგომა ავტომატურად არ იწვევდა, თუკი იქამდე ხელშეკრულების ერთ-ერთი მხარე მაინც არ გამოთქვამდა ხელშეკრულების შეწყვეტის ნებას. განსახილველ შემთხვევაში ვინაიდან მხარეებს ხელშეკრულებით გათვალისწინებულ ვადაში არ შეუტყობინებიათ ერთმანეთისთვის ხელშეკრულების შეწყვეტის მოთხოვნის თაობაზე, ხელშეკრულების მოქმედების ვადა ავტომატურად გაგრძელებულად მიიჩნევა. ამდენად, მხოლოდ ის გარემოება, რომ ხელშეკრულების N1 დანართით მხარეებმა დამატებით დაადასტურეს ხელშეკრულების განუსაზღვრელი ვადით გაგრძელების ფაქტი, არ გამორიცხავს რომ ხელშეკრულება ასევე მოქმედებდა 2012 წლის 1 აპრილიდან 2016 წლის 1 აპრილამდე.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, პირველი ინსტანციის სასამართლომ მართებულად დაადგინა, რომ კერძო დაცვით ორგანიზაციას - შპს ,,...სა“ და დამკვეთს - შპს „გ...-ს“ შორის კერძო დაცვითი საქმიანობა ხორციელდებოდა წერილობით გაფორმებული ხელშეკრულების საფუძველზე, კანონმდებლობის მოთხოვნათა დაცვით, რაც გამორიცხავს მოსარჩელის დაჯარიმებას ,,კერძო დაცვითი საქმინობის“ შესახებ საქართველოს კანონით გათვალისწინებული ხელშეკრულების წერილობითი ფორმით შედგენის დარღვევის საფუძვლით.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 7 მარტის განჩინება საკასაციო საჩივრებით გაასაჩივრეს საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტრომ და სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტმა.

კასატორმა - საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტრომ მიუთითა, რომ ვერ გაიზიარებს სასამართლოს მოსაზრებას იმასთან დაკავშირებით, რომ ხელშეკრულება ძალაშია და მისი შეწყვეტის თაობაზე საკითხი განსაზღვრულია ხელშეკრულების მე-7 მუხლის მე-2 პუნქტით, რომელიც გულისხმობს მხარის მიერ ხელშეკრულების შეწყვეტის თაობაზე შეტყობინების აუცილებლობას. კასატორის განმარტებით, დაცვით ორგანიზაციასა და მცველს შორის გაფორმებული შრომითი ხელშეკრულების მე-7 მუხლის პირველი პუნქტის შესაბამისად, ხელშეკრულების შეწყვეტის თარიღად მითითებულია 2013 წლის 1 სექტემბერი, ხელშეკრულების ამავე მუხლის მე-2 პუნქტი ითვალისწინებს, ხელშეკრულების შეწყვეტისათვის ერთ-ერთი მხარის მიერ განხორციელებული შეტყობინების არსებობის აუცილებლობას, თუმცა აღნიშნული გასათვალისწინებელია, მხოლოდ იმ შემთხვევაში თუ ხელშეკრულების შეწყვეტა ხდება ვადამდე. შესაბამისად, სამინისტროს მიაჩნია, რომ ხელშეკრულების ტექსტში ცხადად არის განსაზღვრული ხელშეკრულების მოქმედების ვადა და აღნიშნული ვადის გასვლა გულისხმობს ხელშეკრულების მოქმედების შეწყვეტას, თუ იგი არ შეიცავს დათქმას მისი მოქმედების ავტომატური გაგრძელების შესახებ, რასაც მოცემულ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონია.

სამოქალაქო კოდექსის 50-ე მუხლის თანახმად, გარიგება არის ცალმხრივი, ორმხრივი ან მრავალმხრივი ნების გამოვლენა, რომელიც მიმართულია სამართლებრივი ურთიერთობის წარმოშობის, შეცვლის ან შეწყვეტისაკენ. მოცემული დავის სწორად გადაწყვეტისათვის მნიშვნელოვანია განიმარტოს დაცვითი მომსახურების ხელშეკრულების ის მუხლი, რომელიც შეეხება ხელშეკრულების ვადას, მისი შეწყვეტის საფუძვლებსა და წესებს, რადგანაც, სწორედ 7.1 და 7.2 პუნქტების ერთობლივი განმარტებითაა შესაძლებელი გარიგებაში გამოვლენილი ნადვილი ნების დადგენა და ამდენად, სადავო საკითხის გადაწყვეტაც. ხელშეკრულება არის მხარეთა მიერ მიღწეული კონსესუსის შედეგი, რომელიც, სამართლებრივი თვალსაზრისით, იწვევს მხარეთა მიმართ უფლებებისა და ვალდებულებების წარმოშობას მათივე ნების საფუძველზე. ხელშეკრულების არსებობისათვის აუცილებელია ორი ან მეტი ნების თანხვედრა, რაც იწვევს მხარეთა საერთო ნების დადგენის აუცილებლობას. სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, ხელშეკრულების განმარტების არსი მხარეთა მიერ გამოვლენილი საერთო ნების ნამდვილი შინაარსის, ხელშეკრულების რეალური მიზნის დადგენაში მდგომარეობს. სასამართლო მხარეთა ნამდვილ ნებას ადგენს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ განმარტების პროცესში წარმოიშობა ხელშეკრულების ტექსტში გადმოცემულ დებულებათა შორის წინააღმდეგობა ან შეუსაბამობა.

სსკ-ის 52-ე მუხლის თანახმად, ნების გამოვლენის განმარტებისას ნება უნდა დადგინდეს გონივრული განსჯის შედეგად, და არა მარტოოდენ გამოთქმის სიტყვასიტყვითი აზრიდან. ცხადია, რომ ეს „გონივრული განსჯა“ უნდა ემყარებოდეს გარკვეულ კრიტერიუმებს, კერძოდ, ნების გამოვლენის განმარტება უნდა განხორციელდეს ნების მიმღების შემეცნების (გაგების) შესაძლებლობათა გათვალისწინებით. ამგვარი განმარტების დროს გათვალისწინებული უნდა იქნეს ყველა ხელშესახები გარემოება, რომელიც ამ შემთხვევას ახასიათებს.

მოცემულ შემთხვევაში მნიშვნელოვანია ის გარემოება, რომ მხარეებს ხელშეკრულების შეწყვეტის თაობაზე არ მიუმართავთ და არც გაუგრძელებიათ ხელშეკრულება. მიუხედავად ამისა, როდესაც მოქმედ ხელშეკრულებას გაუვიდა ვადა მათ შორის გაფორმდა დანართი No1, რომლის მიხედვითაც უვადოდ გაგრძელდა ხელშეკრულების მოქმედების ვადა. თუ შპს ,,...მა" იცოდა რომ ხელშეკრულების 7.2 პუნქტის ჩანაწერი თავისთავად გულისხმობდა ხელშეკრულების ავტომატურად გაგრძელებას, გაუგებარია რატომ გააფორმა დამატებით შსს დაცვის პოლიციასთან დანართი No1. აღნიშნული გარემოება იმის დასკვნის საფუძველს იძლევა, რომ მხარემ აღიარა ამ მოქმედებით ხელშეკრულების შეწყვეტის ფაქტის არსებობა. შესაბამისად, საჭიროა განიმარტოს, რომ ხელშეკრულება, რომელიც იდება დაცვით ორგანიზაციასა და დასაცავ ობიექტს შორის არის რეგულირებადი როგორც საქართველოს სამოქალაქო კოდექსით დადგენილი ნორმებით, ასევე სპეციალური კანონმდებლობითაც, როგორიცაა მაგალითად ,,კერძო დაცვითი საქმიანობის შესახებ" საქართველოს კანონი, რომელიც დაცითი ორგანიზაციისათვის იმპერატიულად ითხოვს წერილობითი ფორმით ხელშეკრულების გაფორმებას. აღნიშნული ჩანაწერის იმპერატიულობა ემსახურება დაცვითი ორგანიზაციის მაკონტროლებელი ორგანოს - შსს დაცვის პოლიციის მიერ ,,კერძო დავითი საქმიანობის შესახებ" საქართველოს კანონის 24- ე მუხლით დადგენილი ვალდებულების ჯეროვან შესრულებას.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორი ითხოვდა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილებით მოსარჩელისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.

კასატორი - სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტი საკასაციო საჩივარში მიუთითებდა, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა „კერძო დაცვითი საქმიანობის შესახებ" კანონი. სასამართლომ გამოიყენა მე-10 მუხლის მოთხოვნები, რომელიც განსაზღვრავს ხელშეკრულების სახეებს, მის წერილობით გაფორმების აუცილებლობას და აუცილებელ შინაარს. მითითებული ნორმის მიხედვით ხელშეკრულება უნდა იქნეს გაფორმებული წერილობით, ამასთან აუცილებელია ხელშეკრულების დადებისას კერძო დაცვითმა ორგანიზაციამ დაიცვას კანონით დაწესებული ყველა მოთხოვნა, რათა მიღწეულ იქნეს კანონის მიზნები. სასამართლომ ყურადღება მიაქცია იმ გარემოებას, რომ მომსახურება, რომელსაც ეწევა მოპასუხე, წარმოადგენს ლიცენზიით რეგულირებულ სფეროს და მისი საქმიანობა არ არის ჩვეულებრივი სამეწარმეო საქმიანობა.

,,ლიცენზიებისა და ნებართვების შესახებ" საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად „საქმიანობის ან ქმედების სახელმწიფო რეგულირება ლიცენზიით ან ნებართვით ხორციელდება მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ ეს საქმიანობა ან ქმედება უშუალოდ უკავშირდება ადამიანის სიცოცხლისთვის ან ჯანმრთელობისთვის მომეტებულ საფრთხეს ან სახელმწიფო ან საზოგადოებრივი ინტერესის სფეროებს. სახელმწიფო რეგულირება ხორციელდება მხოლოდ მაშინ, თუ ლიცენზიის ან ნებართვის გაცემით რეალურად შესაძლებელია აღნიშნული საფრთხის შემცირება ან სახელმწიფო ან საზოგადოებრივი ინტერესების გათვალისწინება." სააპელაციო სასამართლო უსაფუძვლოდ არ იზიარებს განმარტებას, რომ ხელშეკრულების ვადა ერთი წლით განისაზღვრა და 2012 წლის პირველი აპრილის დადგომა ავტომატურად არ იწვევდა ხელშეკრულების შეწყვეტას. მოცემული გარემოების გათვალისწინებით, საყურადღებოა, რომ სასამართლოს მიერ მსგავსი მოსაზრების მისადაგება კერძო დაცვითი საქმიანობის შეფასებისას არ არის კანონშესაბამისი, რადგან შპს „...ის" საქმიანობა რეგულირდება არა მხოლოდ კერძო სამართლებრივი ნორმებით, არამედ საჯარო სამართლებრივითაც. ამ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლო საუბრობს ისეთი სიკეთის დაცვის შესახებ, რომლის ინტერესიც შეიძლება გააჩნდეთ სახელშეკრულებო ურთიერთობის მხარეებს, მაგრამ ლიცენზირებულ საქმიანობასთან დაკავშირებულ ურთიერთობებში სახელმწიფო თავის როლს თამაშობს იმ ფორმით, რომ იგი დამატებით რეგულაციებს აწესებს და ჩარჩოებში აქცევს ლიცენზიის მფლობელის სამეწარმეო საქმიანობას. აღნიშნული ქმედებით სახელმწიფოს გამოხატული აქვს ნება დაიცვას და დამატებით უზრუნველყოს მისი ინტერესის სფეროების რეგულირება. შედეგად კერძო დაცვითი ორგანიზაციის მიერ ჩადენილი თვითნებობა არ დაიცვას კანონის მოთხოვნა, სასამართლოს გამართლებული აქვს იმ მოტივით, რომ მხარეებს შორის ზეპირი შეთანხების საფუძველზე გაგრძელებულ სახელშეკრულებო ურთიერთობათა სტაბილურობას არ ემუქრება საფრთხე, მაშინ როდესაც, კერძო დაცვითი საქმიანობის შესახებ საქართველოს კანონის მე-10 მუხლის მე-5 პუნქტის ,,თ“ ქვეპუნქტი მოითხოვს ხელშეკრულების მოქმედების ვადის მითითების აუცილებლობას, რაც შპს „გ...-თან" სახელშეკრულებო ურთიერთობისას დარღვეულია, სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ შპს „...სა“ და შპს „გ...-ს“ შორის გაფორმებული ხელშეკრულების 7.2 პუნქტის ჩანაწერი საკმარისი არის იმისთვის, რომ ხელშეკრულება ჩაითვალოს უვადოდ გაგრძელებულად მანამდე, სანამ მხარეები წერილობით არ მიმართავენ ერთმანეთს, რაც არამართებულია. 2011 წლის პირველ აპრილს გაფორმებული No029 ხელშეკრულების დანართი No1 შეთანხმებით დადასტურებულია, რომ მხარეებს შორის ხელშეკრულება გაგრძელდა 2016 წლის პირველი აპრილიდან უვადოდ, რაც ასევე დაგვიანებული და უკანონოა. ამგვარად, დასტურდება, რომ შპს „...იმა“ და მისი მომსახურების დამკვეთმა ორგანიზაციამ ხელშეკრულების 7.2 პუნქტის შესაბამისად საჭირო და აუცილებლად ჩათვალეს ხელშეკრულების ვადის გასაგრძელებლად დამატებითი დოკუმენტი შეექმნათ, მაგრამ მოცემულ შემთხვევაში ოთხი წლის დაგვიანებით განახორციელეს, რაც ასევე სამართალდარღვევას წარმოადგენს. აღნიშნულიდან გამომდინარე ცალსახაა, რომ სასამართლო მცდარ განმარტებებს აკეთებს სამართალდღვევის შეფასებისას.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორი ითხოვდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმებას და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 11 ოქტომბრის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროსა და სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის საკასაციო საჩივრები.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროსა და სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საქმის მასალების შესაბამისად, 2016 წლის 5 ივლისს სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის უფლებამოსილი პირების მიერ შპს ,,...ის“ მიმართ შედგა N000809 ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის ოქმი მასზედ, რომ შპს ,,...სა“ და შპს ,,გ...-ს“ შორის გაფორმებულ ხელშეკრულებას გასული აქვს მოქმედების ვადა, რის გამოც შპს ,,...ს“ საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს სსიპ დაცვის პოლიციის 2016 წლის 12 ივლისის N1724632 ბრძანებით ,,კერძო დაცვითი საქმიანობის შესახებ“ საქართველოს კანონის 25-ე მუხლის პირველი პუნქტის ,,ზ“ ქვეპუნქტის (ხელშეკრულებების გაფორმების ვალდებულების შეუსრულებლობისთვის) საფუძველზე, დაეკისრა ჯარიმა 6000 ლარის ოდენობით.

საკასაციო სასამართლოს განმარტებით, მოსარჩელის დაჯარიმების საფუძველია საქართველოს კანონი „კერძო დაცვითი საქმიანობის შესახებ“, რომლითაც მოწესრიგებულია კერძო დაცვით საქმიანობასთან დაკავშირებული ურთიერთობები, კერძო დაცვითი საქმიანობის განხორციელების სამართლებრივი საფუძვლები, ორგანიზაციული ფორმები და სახეები, დაცვითი საქმიანობის განმახორციელებელ სუბიექტთა უფლება-მოვალეობები. აღნიშნული კანონის მე-10 მუხლი არეგულირებს დამკვეთსა და დაცვით ორგანიზაციას შორის ურთიერთობას, კერძოდ, ამ მუხლის 1-ლი პუნქტის თანახმად, დამკვეთსა და დაცვით ორგანიზაციას შორის ურთიერთობა წესრიგდება ამ კანონის, საქართველოს კანონმდებლობის და დაცვითი საქმიანობის შესახებ ხელშეკრულების საფუძველზე. ხელშეკრულება იდება დამკვეთსა და დაცვით ორგანიზაციას შორის (მე-2 პუნქტი). მითითებული მუხლის მე-3 პუნქტი განასხვავებს დაცვითი საქმიანობის ხელშეკრულების სახეებს და მიუთითებს ობიექტის დაცვის ხელშეკრულებასა და დაცვითი ტექნიკური საშუალებების დაპროექტების, მონტაჟისა და ექსპლოატაციის ხელშეკრულებაზე. ამავე მუხლის მე-5 პუნქტით განსაზღვრულია დაცვითი ტექნიკური საშუალებების დაპროექტების, მონტაჟისა და ექსპლოატაციის ხელშეკრულების რეკვიზიტები, რომელთაგან ერთ-ერთს წარმოადგენს ხელშეკრულების მოქმედების ვადა (მე-10 მუხლის მე-5 პუნქტის ,,თ“ ქვეპუნქტი). კანონის 25-ე მუხლი ითვალისწინებს პასუხისმგებლობის ზომებს „კერძო დაცვითი საქმიანობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მოთხოვნების დარღვევისთვის. კერძოდ, აღნიშნული მუხლის პირველი პუნქტის ,,ზ“ ქვეპუნქტის თანახმად, ამ კანონით გათვალისწინებული ხელშეკრულებების გაფორმების ვალდებულების შეუსრულებლობისთვის განსაზღვრულია ჯარიმა 6000 ლარის ოდენობით.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ სხვადასხვა საკუთრების ობიექტის დაცვის მოთხოვნები მომდინარეობს ფიზიკური და იურიდიული პირების სპეციფიკური საჭიროებებიდან და ეფუძნება კერძოსამართლებრივ, მხარეთა ნების ავტონომიაზე დაფუძნებულ ხელშეკრულებას. აღსანიშნავია, რომ, ამ მხრივ, კანონმდებლობა ცხადად ადგენს, რომ დაცვითი მომსახურების გამწევი ეკონომიკური აგენტებისა და დამკვეთი პირების ურთიერთობა დაფუძნებულია ორმხრივ შეთანხმებაზე. „კერძო დაცვითი საქმიანობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მიხედვით, კერძო დაცვითი საქმიანობა ხორციელდება სახელშეკრულებო ურთიერთობის საფუძველზე. ამასთან, კერძო დაცვითი საქმიანობის განხორციელება მოიცავს ისეთი სახის მომსახურების გაწევას, როგორიცაა ადამიანის სიცოცხლისა და ჯანმრთელობის, უძრავი ან მოძრავი ნივთის, აგრეთვე ცალკეული ღონისძიების უსაფრთხოების უზრუნველყოფას, ასევე იგი მოიცავს დაცვითი ტექნიკური საშუალებების დაპროექტებას, მონტაჟსა და ექსპლუატაციას. შესაბამისად, დაცვითი მომსახურების გაწევა ხორციელდება ორმხრივი შეთანხმების საფუძველზე.

არსებული საკანონმდებლო მოწესრიგებიდან გამომდინარე, რეგულირების ლეგიტიმური მიზანია კერძო დაცვითი საქმიანობის კონტროლი, რაც რიგი კერძო და საჯარო ინტერესის დაცვას ემსახურება. საქმიანობის სპეციფიკიდან გამომდინარე, არსებობს რა კერძო დაცვითი ორგანიზაციების უკანონო ქმედებებით დაცვითი საქმიანობის მომხმარებლების, სფეროში დასაქმებული პირების უფლებების, მართლწესრიგისა და სხვა საჯარო ინტერესებისათვის საფრთხის შექმნის რისკები, კერძო დაცვით საქმიანობაზე ეფექტური კონტროლის მიზნის უზრუნველყოფას ემსახურება ხელშეკრულების წერილობით დადების მოთხოვნა, რათა კომპეტენტურმა ორგანომ შეძლოს, შეამოწმოს ამ ხელშეკრულებით განსაზღვრული პირობების კანონის მოთხოვნებთან შესაბამისობა (საკონსტიტუციო სასამართლოს 14.12.2018წ. გადაწყვეტილება „შპს გიგანტი სექიურითი“ და შპს „უსაფრთხოების კომპანია ტიგონისი“ საქართველოს პარლამენტისა და საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრის წინააღმდეგ § 51-52).

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ 2011 წლის 1 აპრილს შპს ,,...სა“ და შპს ,,გ...-ს“ შორის გაფორმდა N029 ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, შპს ,,...მა“ იკისრა ვალდებულება, უზრუნველყოს ,,დამკვეთის“ (შპს ,,გ...-ის“) ობიექტის დაცვა ელექტრონული სასიგნალო მოწყობილობებით ცენტრალური დაცვის პულტზე ჩაბარების შემდეგ, დაცვაზე ყოფნის პერიოდში. მხარეები შეთანხდნენ, რომ ობიექტის დაცვა განხორციელდებოდა ცენტრალური დაკვირვების პულტზე მიღებულ განგაშზე რეაგირების გზით.

ხელშეკრულების მე-7 პუნქტით განისაზღვრა ხელშეკრულების ვადები. კერძოდ, 7.1. პუნქტის თანახმად, ხელშეკრულება დაიდო 2011 წლის 1 აპრილიდან და ძალაშია 2012 წლის 1 აპრილამდე. 7.2. პუნქტის თანახმად, თუ რომელიმე მხარე ხელშეკრულების ვადის გასვლამდე ერთი თვით ადრე არ შეატყობინებს მეორე მხარეს ამ ხელშეკრულების შეწყვეტის თაობაზე, ხელშეკრულების პირობები და ვალდებულებები ძალაშია მანამ, სანამ არ იქნება ასეთი შეტყობინება.

საკასაციო სასამართლოს განმარტებით, მხარეთა შორის დადებული ხელშეკრულების მიხედვით ადგილი ჰქონდა ,,კერძო დაცვითი საქმიანობის შესახებ“ კანონით გათვალისწინებული საქმიანობის განხორციელებას და სწორედ ამ კანონით დადგენილი ხელშეკრულების გაფორმების ვალდებულების შეუსრულებლობისთვის დაჯარიმდა შპს ,,...ი“. შესაბამისად, დავის სწორად გადაწყვეტისათვის მნიშვნელოვანია იმ საკითხის დადგენა შპს ,,...სა“ და შპს ,,გ...-ს“ შორის 2011 წლის 1 აპრილს დადებული N029 ხელშეკრულების 7.2 პუნქტის (თუ რომელიმე მხარე ხელშეკრულების ვადის გასვლამდე ერთი თვით ადრე არ შეატყობინებს მეორე მხარეს ამ ხელშეკრულების შეწყვეტის თაობაზე, ხელშეკრულების პირობები და ვალდებულებები ძალაშია მანამ, სანამ არ იქნება ასეთი შეტყობინება) არსებობის პირობებში, ხელშეკრულების ვადის - 2012 წლის 1 აპრილის გასვლის შემდეგ, საჭირო იყო თუ არა წერილობითი ფორმით დადებული ხელშეკრულება.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ ხელშეკრულება ორი ან მეტი პირის შეთანხმებაა, რომელიც კონკრეტული სამართლებრივი შედეგის მიღწევას ისახავს მიზნად. ხელშეკრულების დასადებად საკმარისი არ არის მხოლოდ მხარეთა შეთანხმება ხელშეკრულების ყველა არსებით პირობებზე, არამედ საჭიროა ასევე, რომ ეს შეთანხმება მოხდეს საამისოდ გათვალისწინებული ფორმით. სახელშეკრულებო თავისუფლების პრინციპის მიუხედავად, კანონმდებლობით შესაძლებელია, ცალკეულ ხელშეკრულებათა მიმართ მოქმედებდეს იმპერატიული წესები, რა ფორმით უნდა დაიდოს და რა აუცილებელ რეკვიზიტებს უნდა შეიცავდეს იგი, რასაც ადგილი აქვს განსახილველ შემთხვევაში.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ხელშეკრულების პირობები უნდა განიმარტოს ლოგიკურად, ერთმანეთთან ერთობლიობაში, ხელშეკრულების დადების საფუძვლის, მიზნებისა და კონტექსტის გათვალისწინებით. ვინაიდან სადავო ხელშეკრულების 7.1. დამოუკიდებლად ვერ იარსებებს, მხარეთა შეთანხმება, მათი ნება 7.2. პუნქტიდან გამომდინარეობს, მითითებული პუნქტები ერთობლიობაში უნდა განიმარტოს. მოცემული პუნქტებიდან კი გამომდინარეობს, რომ ხელშეკრულება მოქმედებდა ერთი წლის ვადით - 2012 წლის პირველ აპრილამდე მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ მხარეები 2012 წლის პირველ აპრილამდე ერთი თვით ადრე შეატყობინებდნენ ერთმანეთს ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ. მსგავსი შეტყობინების არარსებობა კი ხელშეკრულების ვადის ავტომატურად გაგრძელებას ნიშნავდა, ვიდრე მხარეები ხელშეკრულების შეწყვეტის ნებას არ გამოხატავდნენ. ამდენად, მითითებული დანაწესიდან გამომდინარეობს, რომ ხელშეკრულების მოქმედების შეწყვეტას 2012 წლის პირველი აპრილის დადგომა ავტომატურად არ იწვევდა, თუკი იქამდე ხელშეკრულების ერთ-ერთი მხარე მაინც არ გამოთქვამდა ხელშეკრულების შეწყვეტის ნებას.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას, რომ განსახილველ შემთხვევაში ვინაიდან მხარეებს ხელშეკრულებით გათვალისწინებულ ვადაში არ შეუტყობინებიათ ერთმანეთისთვის ხელშეკრულების შეწყვეტის მოთხოვნის თაობაზე, ხელშეკრულების მოქმედების ვადა ავტომატურად გაგრძელებულად მიიჩნევა და მხოლოდ ის გარემოება, რომ 2016 წლის 5 ივლისს შპს ...სა“ და შპს ,,გ...-ს“ შორის გააფორმდა N029 ხელშეკრულების დანართი N1, რომლის თანახმად, 2016 წლის 1 აპრილიდან მხარეებს შორის გაფორმებული ხელშეკრულება გაგრძელებულ იქნა უვადოდ, რითიც მხარეებმა დამატებით დაადასტურეს ხელშეკრულების განუსაზღვრელი ვადით გაგრძელების ფაქტი, არ გამორიცხავს ხელშეკრულების მოქმედებას 2012 წლის 1 აპრილიდან 2016 წლის 1 აპრილამდე. ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქმეში არსებულ წერილებზე, რომლითაც 2013-2016 წლებში დაცვის სპეციალური სამსახური ,,...ი“ პერიოდულად წარუდგენდა საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს დაცვის პოლიციის დეპარტამენტს იმ ობიექტების ნუსხას, რომელთა დაცვას ცოცხალი ძალის და ტექნიკური საშუალებების მეშვეობით ახორციელებს შპს ,,...ი“, ამ ობიქტების ჩამონათვალში იყო შპს ,,გ...-იც“, შესაბამისად, საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს დაცვის პოლიციის დეპარტამენტისათვის ცნობილი იყო იმ ფაქტის შესახებ, რომ შპს ,,...ი“ 2011 წლის 1 აპრილს დადებული N029 წერილობითი ხელშეკრულების ვადის გასვლის შემდეგაც იმავე ხელშეკრულების საფუძველზე ახორციელებდა შპს ,,გ...-ის“ დაცვას.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორების მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრების დასაშვებად ცნობის საფუძველს, მოცემულ საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს და სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 7 მარტის განჩინება;

3. სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტს (ს/კ 211350928) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 27.06.2019წ. №323939 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის 70% _ 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. ქადაგიძე

მოსამართლეები: ქ. ცინცაძე

ნ. სხირტლაძე