საქმე #ბს-593(კ-20) 28 იანვარი, 2021 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ალექსანდრე წულაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ხ. გ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 8 ივლისის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2018 წლის 7 მარტს ლ. გ-ემ სასარჩელო განცხადებით მიმართა ახალციხის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხეების - ქალაქ ბორჯომის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ხ. გ-ის მიმართ.

მოსარჩელის განმარტებით, ლ. გ-ის მშობლები - ნ. და ც. გ-ეები 1990 წლის 2 ოქტომბრიდან იმყოფებოდნენ რეგისტრირებულ საქორწინო ურთიერთობაში. მათ ლ. გ-ისა (დაბადებული 1965 წლის 28 დეკემბერს) და ხ. გ-ის (დაბადებული ... წლის ...ივნისს) სახით ჰყავდათ ორი შვილი. მათი მამის სახელზე ირიცხებოდა ქ. ბორჯომში ...ის ქ. N...-ში მე-... სართულზე, ს.კ. ... მდებარე ბინა.

მოსარჩელის მითითებით, იგი თავის მშობლებთან ერთად წლების მანძილზე მუშაობდა მათი ბინის პირველ სართულზე არსებულ ხილ-ბოსტნის ვაჭრობის მაღაზიაში. რამდენადაც მათი კუთვნილი ბინა იყო ორ-ოთახიანი და უკვე საცხოვრებლად ვეღარ აკმაყოფილებდა მათ მოთხოვნებს, თანაც მთელი ოცი წლის განმავლობაში მათ ფაქტობრივ მფლობელობაში იმყოფებოდა არსებული ხილ-ბოსტან ვაჭრობის მაღაზია, მშობლების სურვილს წარმოადგენდა აღნიშნულ ფართზე საკუთრების უფლების მოპოვება და საცხოვრებლად გამოყენება. ლ. გ-ის მამა ისე გარდაიცვალა 2007 წლის 23 სექტემბერს და მისი დედა ისე წავიდა ...ში, რომ მათ ვერ შეძლეს საკუთრების უფლების მოპოვება. ამასთან, 2016 წლის აპრილში მოსარჩელის დედა ...იდან ონკოლოგიურად დაავადებული დაბრუნდა, იგი თვითმფრინავის ტრაპიდანვე გადაიყვანეს საავადმყოფოში, მან მხოლოდ რამდენიმე დღე იცოცხლა და გარდაიცვალა 2016 წლის 26 აპრილს.

მოსარჩელის განმარტებით, მისი დედის გარდაცვალებიდან გარკვეული დროის შემდეგ, ლ. გ-ისთვის ცნობილი გახდა, რომ არასაცხოვრებელი ფართი, სადაც თავის მშობლებთან ერთად თვითონაც იყო დასაქმებული და რომელიც წლების განმავლობაში მათ ფაქტობრივ მფლობელობაში იმყოფებოდა, ქალაქ ბორჯომის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს თავმჯდომარეს 2012 წლის 4 ოქტომბერს გამოცემული #368 ბრძანებისა და ამავე დღეს გაცემული #53 საკუთრების უფლების მოწმობის საფუძველზე, დაუკანონებია მხოლოდ ლ. გ-ის დისთვის - მოპასუხე ხ. გ-ისათვის. მიუხედავად იმისა, რომ აღნიშნული ფართის კანონიერი მოსარგებლე მის მშობლებთან ერთად ლ. გ-ეც იყო, რომლისთვისაც არავის უცნობებია ამ საკითხზე ადმინისტრაციული წარმოების მიმდინარეობის შესახებ, მას, როგორც დაინტერესებულ პირს, არ ჰქონდა შესაძლებლობა ჩაბმულიყო ადმინისტრაციულ პროცესში, წარედგინა გარკვეული მტკიცებულებები და მოსაზრებები, რითაც, მოსარჩელის მოსაზრებით, დარღვეულ იქნა სადავო აქტების მომზადებისა და გამოცემის წესი. კერძოდ, მოსარჩელე მიიჩნევს, რომ ბორჯომის მუნიციპალიტეტის საკრებულომ დაარღვია დაინტერესებული მხარისათვის შეტყობინების ვალდებულება, არ გამოიკვლია ყველა მნიშვნელოვანი გარემოება, არ გაუგზავნა მას სადავო აქტები, რითაც ადმინისტრაციულმა ორგანომ დაარღვია საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-13, 75-ე, 95-ე, 96.1, 97-ე, 98-ე, 99-ე მუხლები.

ამდენად, მოსარჩელემ საცხოვრებელი ბინის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის შესახებ ქალაქ ბორჯომის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს თავმჯდომარის 2012 წლის 4 ოქტომბრის #368 ბრძანებისა და 2012 წლის 4 ოქტომბრის #53 საკუთრების უფლების მოწმობის ბათილად ცნობა მოითხოვა.

ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2018 წლის 4 აპრილის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე, საქმეში მესამე პირად ჩაბმულ იქნა ბორჯომის მუნიციპალიტეტის საკრებულო.

ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2018 წლის 19 ივლისის გადაწყვეტილებით ლ. გ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი საცხოვრებელი ბინის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის შესახებ ქალაქ ბორჯომის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს თავმჯდომარის მიერ 2012 წლის 4 ოქტომბერს გამოცემული #368 ბრძანება და 2012 წლის 4 ოქტომბერს გაცემული #53 საკუთრების უფლების მოწმობა; მოპასუხე ბორჯომის მუნიციპალიტეტის მერიას ლ. გ-ის საქმესთან დაკავშირებული გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლიდან კანონით დადგენილ ვადაში ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა დაევალა.

ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2018 წლის 19 ივლისის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ლ. გ-ემ, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება მოითხოვა.

ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2018 წლის 19 ივლისის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ხ. გ-ემ, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 8 ივლისის განჩინებით ლ. გ-ისა და ხ. გ-ის სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2018 წლის 19 ივლისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო პალატამ მიუთითა გასაჩივრებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების გამოცემის სამართლებრივ საფუძვლად სადავო აქტში მითითებულ სადავო პერიოდში მოქმედ საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის #73 ბრძანებულებით დამტკიცებულ „კანონიერი მოსარგებლეებისათვის გადასაცემი არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის ადგილობრივი თვითმმართველობის აღმასრულებელი ორგანოების მიერ კანონიერი მოსარგებლეებისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესზე“ და აღნიშნა, რომ „წესი“ პირის კანონიერ მოსარგებლედ მიჩნევის აუცილებელ წინაპირობად ადგენდა მის სახელზე უფლებამოსილი ორგანოს მიერ გაცემული დოკუმენტის არსებობას. მხოლოდ საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი ფართობით სარგებლობის ფაქტის დადასტურება, შესაბამისი დოკუმენტის არარსებობის პირობებში, ვერ წარმოშობდა ფიზიკური პირის კანონიერ მოსარგებლედ ცნობის საფუძველს. აღნიშნული „წესი“ ავალდებულებდა ადმინისტრაციულ ორგანოს, საკუთრებაში ფართის გადაცემის საკითხის განხილვისას შეემოწმებინა განმცხადებლის მოთხოვნისა და წარდგენილი დოკუმენტების შესაბამისობა „წესის“ მოთხოვნებთან. აღნიშნული „წესის“ 5.4. მუხლის შესაბამისად, თუ კანონიერი მოსარგებლის მიერ წარდგენილ განცხადებაზე თანდართული დოკუმენტები არ ადასტურებს საცხოვრებელ და არასაცხოვრებელ (იზოლირებულ და არაიზოლირებულ) ფართობზე განმცხადებლის კანონიერი სარგებლობის უფლების ფაქტს, ადგილობრივი თვითმმართველობის აღმასრულებელი ორგანო იღებს გადაწყვეტილებას განცხადების დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში, სადავო აქტები არ შეიცავდა სათანადო დასაბუთებას, კანონიერი სარგებლობის დამადასტურებელი დოკუმენტის წარუდგენლობის პირობებში, რატომ ექვემდებარებოდა შესაბამისი ფართი ხ. გ-ისათვის უსასყიდლოდ გადაცემას.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 8 ივლისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ხ. გ-ემ, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

კასატორის მითითებით, სააპელაციო სასამართლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვებისა და სადავო აღმჭურველი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობისას ძირითადად იმ გარემოებას დაეყრდნო, რომელსაც ლ. გ-ე მიუთითებდა სადავო ფართის მფლობელობის დასადასტურებლად, კერძოდ, 1. იგი ცხოვრობდა იმავე საცხოვრებელ კორპუსში მდებარე სხვა ბინაში, რომელიც მას მშობლისგან მემკვიდრეობით აქვს მიღებული; 2. იგი მუშაობდა იმ ხილ-ბოსტნის მაღაზიაში, რომელიც სადავო აქტით პრივატიზებულ ფართში ფუნქციონირებდა.

კასატორის განმარტებით, იმ ბინაზე არსებულ უფლებებს, რომელიც იმავე საცხოვრებელი სახლის მე-... სართულზე მდებარეობს და რომელიც მემკვიდრეობით მიღებული ქონების სახით მხარეთა საზიარო უფლების საგანს წარმოადგენს, არანაირი სამართლებრივი კავშირი არ გააჩნია სადავო აქტის საფუძველზე ხ. გ-ისათვის გადაცემულ ფართთან. ამ უკანასკნელზე განხორციელებული პრივატიზება იმ სამართლებრივი ფაქტორებით იყო განპირობებული, რომლებიც მხოლოდ ხ. გ-ისა და მისი ოჯახის (მეუღლე და ორი შვილი) მფლობელობას ადასტურებდნენ. კასატორის აღნიშვნით, ლ. გ-ე არასდროს ცხოვრობდა სადავო ფართში და ამ პოზიციის დამაჯერებლობას ის გარემოებაც ცხადყოფს, რომ მისი მხრიდან რაიმე მტკიცებულების (თუნდაც მოწმეთა ჩვენების) წარდგენის მცდელობასაც კი არ ჰქონია ადგილი, რომელიც სადავო ფართზე მის მფლობელობას დაადასტურებდა.

კასატორის მითითებით, ის გარემოება, რომ ყოფილი ხილ-ბოსტნის მაღაზია სადავო ფართში იყო განთავსებული, არ წარმოადგენდა სადავო ფართის პრივატიზების განმსაზღვრელ ფაქტორს. შესაბამისად, არც მასში დასაქმების ფაქტს შეიძლებოდა ჰქონოდა რაიმე კავშირი ფართის პრივატიზებასთან. აღნიშნული ფართის ხ. გ-ისათვის გადაცემის საკითხის დადებითად გადაწყვეტის ფაქტორს წარმოადგენდა მისი მხრიდან განხორციელებული ფაქტობრივი მფლობელობა, შესაბამისი კომუნალური გადასახადების გადახდა და ყოველივე აღნიშნულზე ადგილობრივი თვითმმართველობის შესაბამისი ორგანოს თანხმობა, რაც სადავო აქტის გამოცემითაც გამოიხატა.

კასატორი აგრეთვე მიიჩნევს, რომ მოცემულ შემთხვევაში, სახეზეა აღმჭურველი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, რომელიც რაიმე ნიშნით უკანონოც რომ იყოს, თუ განსახილველ შემთხვევაში, ლ. გ-ის კანონიერი ინტერესი ან უფლება არ დადასტურდება, მისი ბათილად ცნობა, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 60¹ მუხლის მე-4 და მე-5 ნაწილებით დადგენილი დანაწესებიდან გამომდინარე, დაუშვებელია.

ამდენად, კასატორის მოსაზრებით, რამდენადაც მოცემულ საქმეზე სწორედ აღმჭურველი აქტის ბათილად ცნობის საკითხი წარმოადგენს დავის საგანს, მოსარჩელის კანონიერი უფლების არსებობა სწორედ სამართალწარმოების ფარგლებში უნდა დადასტურდეს და არა სადავო საკითხის გადაუწყვეტლობის რეჟიმში. შესაბამისად, იმის გათვალისწინებით, რომ მოსარჩელემ ვერანაირად ვერ დაადასტურა მისი კანონიერი უფლების არსებობა, კასატორი მიიჩნევს, რომ ხ. გ-ის აღმჭურველი აქტის სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად ცნობა უსამართლო გადაწყვეტილებაა და ხ. გ-ესთან მიმართებით, იგი სწორედ სამართლიანი სასამართლოს უფლების შელახვაზე მიუთითებს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 11 სექტემბრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ხ. გ-ის საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ხ. გ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ, განსახილველ შემთხვევაში, სახეზეა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის გამოყენების წინაპირობები. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32.4 მუხლით მინიჭებულ უფლებამოსილებას სასამართლო იყენებს მაშინ, როდესაც სასამართლო წესით ვერ ხერხდება ფაქტობრივი გარემოებების დადგენა და შეფასება, შესაბამისად, შეუძლებელი ხდება სადავო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მატერიალური კანონიერების შემოწმება.

განსახილველ შემთხვევაში, დავის საგანს წარმოადგენს საცხოვრებელი ბინის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის შესახებ ქალაქ ბორჯომის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს თავმჯდომარის 2012 წლის 4 ოქტომბრის #368 ბრძანებისა და 2012 წლის 4 ოქტომბრის #53 საკუთრების უფლების მოწმობის კანონიერება.

საკასაციო პალატა ყურადღებას ამახვილებს გასაჩივრებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების გამოცემის სამართლებრივ საფუძვლად სადავო აქტში მითითებულ სადავო პერიოდში მოქმედ საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის #73 ბრძანებულებით დამტკიცებულ „კანონიერი მოსარგებლეებისათვის გადასაცემი არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის ადგილობრივი თვითმმართველობის აღმასრულებელი ორგანოების მიერ კანონიერი მოსარგებლეებისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესზე“ და აღნიშნავს, რომ მითითებული „წესი“ განსაზღვრავდა ფართის საკუთრებაში გადაცემის შესაძლებლობას მხოლოდ იმ პირებისათვის, რომლებიც ფართის კანონიერი მოსარგებლეები არიან. კანონიერ მოსარგებლედ კი, ითვლებოდა ფიზიკური პირი, რომელიც უფლებამოსილი ორგანოს მიერ გაცემული დოკუმენტის საფუძველზე, კანონიერად სარგებლობს საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობით (კანონიერი მოსარგებლის გარდაცვალების შემთხვევაში, მისი მემკვიდრე). ამდენად, აღნიშნული „წესი“ პირის კანონიერ მოსარგებლედ მიჩნევის აუცილებელ წინაპირობად ადგენდა მის სახელზე უფლებამოსილი ორგანოს მიერ გაცემული დოკუმენტის არსებობას. მხოლოდ საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი ფართობით სარგებლობის ფაქტის დადასტურება, შესაბამისი დოკუმენტის არარსებობის პირობებში, ვერ წარმოშობდა ფიზიკური პირის კანონიერ მოსარგებლედ ცნობის საფუძველს. აღნიშნული „წესი“ ავალდებულებდა ადმინისტრაციულ ორგანოს, საკუთრებაში ფართის გადაცემის საკითხის განხილვისას შეემოწმებინა განმცხადებლის მოთხოვნისა და წარდგენილი დოკუმენტების შესაბამისობა „წესის“ მოთხოვნებთან. აღნიშნული „წესის“ 5.4. მუხლის შესაბამისად, თუ კანონიერი მოსარგებლის მიერ წარდგენილ განცხადებაზე თანდართული დოკუმენტები არ ადასტურებს საცხოვრებელ და არასაცხოვრებელ (იზოლირებულ და არაიზოლირებულ) ფართობზე განმცხადებლის კანონიერი სარგებლობის უფლების ფაქტს, ადგილობრივი თვითმმართველობის აღმასრულებელი ორგანო იღებს გადაწყვეტილებას განცხადების დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ.

საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს შეფასებას, რომ მოცემულ შემთხვევაში, სადავო აქტი არ შეიცავს სათანადო დასაბუთებას, კანონიერი სარგებლობის დამადასტურებელი დოკუმენტის წარუდგენლობის პირობებში, რატომ ექვემდებარებოდა შესაბამისი ფართი ხ. გ-ისათვის უსასყიდლოდ გადაცემას.

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ ხ. გ-ისათვის ბორჯომის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიერ უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემული და შემდგომში საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული ფართი (მის: ...ის ქუჩა N... ... სართული, ბინა ...) მდებარეობს იმავე მისამართზე, სადაც გარდაცვალებამდე, შენობის მე-... სართულზე, #... ბინაზე აღრიცხული იყო ხ. გ-ისა და ლ. გ-ის მშობლების - ც. გ-ისა და ნ. გ-ის საკუთრების უფლება. მშობლების გარდაცვალების შემდეგ, ხ. და ლ. გ-ეები თანამესაკუთრეებად დარეგისტრირდნენ ბორჯომში, ...ის ქუჩა #...-ში მდებარე უძრავი ქონების მე-... სართულზე, #... ბინაზე (¼ ნაწილი - ლ. გ-ე, ხოლო ¾ ნაწილი - ხ. გ-ე). მოსარჩელე განმარტავს, რომ ზემოაღნიშნულ მისამართზე მდებარე შენობის პირველ სართულზე განთავსებულ მაღაზიაში მუშაობდა 20 წლის მანძილზე, მშობლებთან ერთად, ეწეოდნენ ხილ-ბოსტნით ვაჭრობას. მშობლების სურვილს წარმოადგენდა ამ ფართზე საკუთრების უფლების მოპოვება და საცხოვრებლად გამოყენება, თუმცა მათ გარდაცვალებამდე, აღნიშნული ვერ მოხერხდა. მოგვიანებით, ლ. გ-ისთვის ცნობილი გახდა, რომ არასაცხოვრებელი ფართი, სადაც მშობლებთან ერთად იყო დასაქმებული წლების განმავლობაში, ბორჯომის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს თავმჯდომარის 04.10.2012წ. #368 ბრძანებისა და ამავე თარიღის #53 საკუთრების უფლების მოწმობის საფუძველზე, საკუთრებაში გადაეცა მხოლოდ მის დას - ხ. გ-ეს. მისთვის არავის უცნობებია ამ საკითხზე ადმინისტრაციული წარმოების მიმდინარეობის შესახებ.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო პალატის განმარტებას, რომ ზემოაღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებებიდან გამომდინარე, იმ პირობებშიც კი, თუ დადასტურებულად იქნება მიჩნეული უფლებამოსილი ორგანოს მიერ გაცემული დოკუმენტის (ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის, ბინის ორდერის, საბინაო წიგნის და სხვ.) არსებობა სადავო ფართთან მიმართებით, აუცილებელია, დადასტურდეს შესაბამისი დოკუმენტის საფუძველზე, ფართით სარგებლობის ფაქტიც. სათანადო პირობების არსებობისას, შესაფასებელია, ხ. გ-ის მიერ წარდგენილი კომუნალური გადასახდელების გადახდის ამსახველი ქვითრების ასლები, მიჩნეულ უნდა იქნეს თუ არა შესაბამისი ფართით მხოლოდ ხ. გ-ის მიერ სარგებლობის დამადატურებელ უტყუარ მტკიცებულებად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის არგუმენტაციას მოსარჩელე ლ. გ-ის კანონიერი ინტერესის არარსებობასთან მიმართებით და აღნიშნულის საწინააღმდეგოდ ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ მართალია, სადავო პრივატიზაციის პროცესში, ხ. გ-ეს სადავო ფართი საცხოვრებელი ბინის სახით გადაეცა, თუმცა მოსარჩელე დავის საწყის ეტაპზევე მიუთითებდა და არც კასატორი ხდიდა სადავოდ იმ ფაქტს, რომ პრივატიზებული უძრავი ქონება წარმოადგენდა არასაცხოვრებელ ფართს, კონკრეტულად მაღაზიას. მიუხედავად აღნიშნულისა, საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ საქმის მასალებში არ მოიპოვება რაიმე სამართლებრივი დოკუმენტი, რომელიც იურიდიულად დაადასტურებდა არასაცხოვრებელი ფართის საცხოვრებელ ფართად გარდაქმნის ფაქტს. საკასაციო პალატა აგრეთვე განმარტავს, რომ საქმეში წარმოდგენილი დოკუმენტაციით კონკრეტულად არ დასტურდება, რა სახის ფართს წარმოადგენს სადავო უძრავი ქონება. შესაბამისად, ამ ეტაპზე კასატორის კანონიერი ინტერესის გამორიცხვა სადავო ფართის მიმართ შეუძლებელია.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან პ. კ-ეს ხ. გ-ის საკასაციო საჩივარზე 31.08.2020წ. საგადასახადო დავალებით გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი - 300 ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, პ. კ-ეს (პ/ნ ...) უნდა დაუბრუნდეს ხ. გ-ის საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის #200122900, სახაზინო კოდი #300773150.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ხ. გ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 8 ივლისის განჩინება;

3. პ. კ-ეს (პ/ნ ...) დაუბრუნდეს ხ. გ-ის საკასაციო საჩივარზე 31.08.2020წ. საგადასახადო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70 პროცენტი - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის #200122900, სახაზინო კოდი #300773150;

4. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ა. წულაძე