№ბს-449(კ-20) 16 დეკემბერი, 2020 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ქეთევან ცინცაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ნინო ქადაგიძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 31 იანვრის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2017 წლის 3 მაისს სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნულმა სააგენტომ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხის - შპს „...ის“ მიმართ.

მოსარჩელემ მოპასუხისათვის სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს სასარგებლოდ 2012 წლის 17 სექტემბრიდან 2016 წლის 30 ნოემბრის ჩათვლით, სახელმწიფოს საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების არამართლზომიერი სარგებლობისთვის - 146 769 ლარის ოდენობით გადახდის დაკისრება მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 28 ნოემბრის გადაწყვეტილებით სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 28 ნოემბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნულმა სააგენტომ, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 31 იანვრის განჩინებით სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 28 ნოემბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ საქმის მასალებით დადგენილად მიიჩნია, რომ უძრავი ქონება, მდებარე - თბილისი, ...ი, ...ის მიმდებარედ (უძრავი ქონების საკადასტრო კოდი ...) - 2012 წლის 19 აპრილამდე წარმოადგენდა შპს „ა...ის“ საკუთრებას.

2012 წლის 1 იანვარს, შპს „...ას“' და შპს „ა...ს“ შორის გაფორმდა უძრავი ქონების იჯარის ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზე, შპს „ა...მა“ შპს „...ას“ იჯარით გადასცა მის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების ნაწილი - ორი ოთახი. სანაცვლოდ, შპს „...ა“ ვალდებული იყო გადაეხადა საიჯარო ქირა, თვეში 1 000 ლარის ოდენობით.

2012 წლის 19 აპრილს უძრავი ქონება, მდებარე - თბილისი, ...ი, ...ის მიმდებარედ, (უძრავი ქონების საკადასტრო კოდი ...) აღირიცხა სახელმწიფოს საკუთრებად.

უძრავი ქონების სახელმწიფოს საკუთრებაში გადასვლის შემდეგ, სახელმწიფომ დაიკავა მეიჯარის - შპს „ა...ის“ ადგილი და მასზე გადავიდა 2012 წლის 1 იანვრის იჯარის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე უფლებები და მოვალეობები.

საიჯარო ქონების სახელმწიფოს საკუთრებაში გადასვლის შემდეგ, შპს „...ამ“ 2012 წლის 7 მაისის წერილით საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს აცნობა მასსა და შპს „ა...ს“ შორის არსებული საიჯარო ურთიერთობის შესახებ და სთხოვა საბანკო ანგარიშის რეკვიზიტების მითითება საიჯარო ქირის გადასახდელად. აღნიშნული წერილის პასუხად, საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტრომ, 2012 წლის 24 მაისს შპს „...ას“ მიაწოდა საბანკო ანგარიშის რეკვიზიტები.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ შპს „...ას“ და სახელმწიფოს შორის გაგრძელდა 2012 წლის 1 იანვრის იჯარის ხელშეკრულების საფუძველზე წარმოშობილი საიჯარო ურთიერთობები. შესაბამისად, შპს „...ის“ მიერ საიჯარო ქონების (ორი ოთახი) ფლობას ჰქონდა შესაბამისი სამართლებრივი საფუძველი.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე მიუთითა იმ გარემოებაზე, რომ არც საიჯარო ქონების სახელმწიფოს საკუთრებაში გადასვლის და არც სახელმწიფო ქონების მართვის და განკარგვის უფლებამოსილების სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოსთვის მინიჭების შემდეგ, სახელმწიფოს არ გამოუვლენია ნება 2012 წლის 1 იანვრის იჯარის ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, მოპასუხეს არ წარმოშობია საიჯარო ქონების სახელმწიფოს საკუთრებაში დაბრუნების ვალდებულება. იმის გათვალისწინებით კი, რომ მოპასუხე მართლზომიერად ფლობდა საიჯარო ფართს, არ არსებობდა საიჯარო ფართის „სახელმწიფო ქონების შესახებ“ საქართველოს კანონით დადგენილი წესით განკარგვის საფუძველი.

2012 წლის 1 იანვრის იჯარის ხელშეკრულების მოქმედების ვადა ამოიწურა 2012 წლის 31 დეკემბერს, თუმცა ხელშეკრულების ვადის გასვლის შემდეგ მოიჯარე სარგებლობდა საიჯარო ქონებით, ხოლო მეიჯარე - სახელმწიფო, აღნიშნულს არ შედავებია. რაც, სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, მხარეთა შორის იჯარის ხელშეკრულების განახლებას გულისხმობდა განუსაზღვრელი ვადით (საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 559-ე მუხლის მე-2 ნაწილი).

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ შპს „...ა“ სარგებლობდა სახელმწიფოს საკუთრებაში არსებული ზემოთმითითებული უძრავი ქონების ნაწილით - ორი ოთახით და მის მიერ ქონებით სარგებლობას გააჩნდა შესაბამისი სამართლებრივი საფუძველი - იჯარის ხელშეკრულება. შპს „...ა“ საიჯარო ქონებით სარგებლობდა 2016 წლის 30 ნოემბრამდე. საიჯარო ფართით სარგებლობის განმავლობაში შპს „...ის“ მიერ სრულად არის გადახდილი იჯარის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული საიჯარო ქირა - თვეში 1000 ლარი.

სააპელაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა „სახელმწიფო ქონების შესახებ’’ საქართველოს კანონის 36-ე მუხლის 1³ პუნქტით, რომლის თანახმად, სახელმწიფო ქონებით მოსარგებლე, რომელსაც არ აქვს ამ ქონებით მართლზომიერად სარგებლობის უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტი და რომელიც ქონებას სამეწარმეო საქმიანობისათვის (კომერციული მიზნით) იყენებს, ვალდებულია, ქონების მმართველის წერილობითი მოთხოვნის თანახმად, საქართველოს სახელმწიფო ბიუჯეტში გადაიხადოს სარგებლობაში გადაცემის საფასური, საბაზრო ღირებულების შესაბამისად (საექსპერტო/აუდიტორული დასკვნის საფუძველზე), საჯარო რეესტრში სახელმწიფოს საკუთრების უფლების რეგისტრაციის მომენტიდან სარგებლობის მთელი პერიოდისათვის.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და სამართლებრივი შეფასებები და აღნიშნა, რომ მოსარჩელემ ვერ შეძლო დაედასტურებინა შპს „...ის“ მიერ სახელმწიფოს საკუთრებაში არსებული მთლიანი უძრავი ქონებით სარგებლობის ფაქტი.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 31 იანვრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნულმა სააგენტომ, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

კასატორის მითითებით, შპს „...ა“ წარმოადგენს კომერციულ იურიდიულ პირს, რომელიც სამეწარმეო საქმიანობის განხორციელების მიზნით არამართლზომიერად, სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე სარგებლობდა სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონებით.

მიწის ნაკვეთი, მდებარე ქ. თბილისი, ...ი, ...ის მიმდებარედ, წარმოადგენს სახელმწიფო საკუთრებას (საკადასტრო კოდი ...).

„სახელმწიფო ქონების შესახებ“ საქართველოს კანონის 36-ე მუხლის 1³ მუხლით გათვალისწინებული ექსპერტიზის დასკვნით დადგინდა სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების (რომლითაც არამართლზომიერად სარგებლობს მოპასუხე) ყოველთვიური საიჯარო ქირის საბაზრო ღირებულება.

ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს №005516916 დასკვნის თანახმად, ქ. თბილისში, ...ზე, ...ის მიმდებარედ არსებული (საკადასტრო კოდი ...) უძრავი ქონების მთლიანი ყოველთვიური საიჯარო ქირის საბაზრო ღირებულება 2012 წლის 17 სექტემბრიდან 2013 წლის დეკემბრის ჩათვლით მთლიან უძრავ ქონებაზე საორიენტაციოდ შეადგენდა - 2446 ლარს; 2014 წლის იანვრიდან დეკემბრის ჩათვლით მთლიან უძრავ ქონებაზე საორიენტაციოდ შეადგენდა - 2598 ლარს; 2015 წლის იანვრიდან დეკემბრის ჩათვლით მთლიან უძრავ ქონებაზე საორიენტაციოდ შეადგენდა - 3347 ლარს, ხოლო 2016 წლის იანვრიდან დღემდე მთლიან უძრავ ქონებაზე საორიენტაციოდ შეადგენს - 3418 ლარს. შესაბამისად, 2012 წლის 17 სექტემბრიდან 2016 წლის 30 ნოემბრის ჩათვლით, სახელმწიფოს საკუთრებაში არსებული მთლიანი უძრავი ქონების არამართლზომიერი სარგებლობის საფასურის ჯამი 146 769 ლარს შეადგენს.

კასატორის მოსაზრებით, კანონით გათვალისწინებული წესით, მოპასუხეს გაეგზავნა ქონების მმართველის - სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს არაერთი წერილობითი გაფრთხილება, მიუხედავად ამისა, მოპასუხის მიერ თანხა არ იქნა გადახდილი.

კასატორი მიუთითებს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად მიიჩნია დადგენილად ის გარემოებები, რომ შპს „...ა“ 2012 წლის 29 მაისიდან 2016 წლის 3 ნოემბრამდე ყოველთვიურად ახორციელებდა საიჯარო ქირის გადახდას 1000 ლარის ოდენობით და შპს „...ა“ არ სარგებლობდა სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სრული უძრავი ქონებით.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 6 ივლისის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლის და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

განსახილველ შემთხვევაში დავის საგანს შპს „...ის“ მიერ 2012 წლის 17 სექტემბრიდან 2016 წლის 30 ნოემბრის ჩათვლით სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების არამართლზომიერი სარგებლობის ფაქტის დადგენა წარმოადგენს.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ „სახელმწიფო ქონების შესახებ’’ საქართველოს კანონის 36-ე მუხლის 1³ პუნქტის თანახმად, სახელმწიფო ქონებით მოსარგებლე, რომელსაც არ აქვს ამ ქონებით მართლზომიერად სარგებლობის უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტი და რომელიც ქონებას სამეწარმეო საქმიანობისათვის (კომერციული მიზნით) იყენებს, ვალდებულია, ქონების მმართველის წერილობითი მოთხოვნის თანახმად, საქართველოს სახელმწიფო ბიუჯეტში გადაიხადოს სარგებლობაში გადაცემის საფასური, საბაზრო ღირებულების შესაბამისად (საექსპერტო/აუდიტორული დასკვნის საფუძველზე), საჯარო რეესტრში სახელმწიფოს საკუთრების უფლების რეგისტრაციის მომენტიდან სარგებლობის მთელი პერიოდისათვის.

ამდენად, ზემოაღნიშნული ნორმის შინაარსიდან გამომდინარე, სახელმწიფო ქონების სარგებლობაში გადაცემა რეგულირდება კონკრეტული წესებით და მოითხოვს მოსარგებლისაგან სარგებლობის სანაცვლოდ გარკვეული საზღაურის გადახდას. კანონი ამავე ვალდებულებას აკისრებს ასევე იმ პირებს, რომლებიც საქართველოს სამოქალაქო კოდექსით გათვალისწინებული სარგებლობის ფორმების (მაგ. იჯარის ხელშეკრულება) ანუ სარგებლობის უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტის გარეშე, სამეწარმეო მიზნებისათვის სარგებლობენ სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული ქონებით.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებების - ფოტოსურათებისა და ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2016 წლის 19 სექტემბრის №005516916 დასკვნის, ურთიერთშეჯერების შედეგად, სააპელაციო სასამართლომ მართებულად მიიჩნია, რომ აღნიშნული მტკიცებულებები ვერც ცალ-ცალკე და ვერც ერთობლიობაში ვერ ადასტურებენ შპს „...ს“ მიერ 2012 წლის 17 სექტემბრიდან 2016 წლის 30 ნოემბრის ჩათვლით სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონებით სრულად სარგებლობისა და სამეწარმეო საქმიანობისთვის გამოყენების ფაქტს, გარდა საიჯარო ხელშეკრულებაში მითითებული ორი ოთახისა, რადგან ექსპერტიზა კონკრეტული მიზნით, წლიური საიჯარო ქირის ღირებულების დასადგენად იქნა ჩატარებული მთლიან უძრავ ქონებაზე - 3990 კვ.მ.-ზე და მას არ დაუდგენია,თუ ვინ ფლობდა და სარგებლობდა სადავო ფართით.

კასატორის მიერ წარმოდგენილ ფოტოსურათებზე, მართალია ნათლად ჩანს სადავო ტერიტორიაზე სატვირთო ავტომობილების („ტრაილერები“) სადგომად გამოყენების ფაქტი, თუმცა იმ პირობებში, როდესაც ზუსტად არ დგინდება აღნიშნული ავტომობილების შპს „...ისადმი“ კუთვნილება, შეუძლებელია დადგინდეს ის გარემოება, რომ სწორედ მოპასუხის მიერ ხდებოდა აღნიშნული ტერიტორიის უნებართვოდ გამოყენება სამეწარმეო მიზნებისათვის, მით უფრო იმ პირობებში, როდესად თავად მოსარჩელე მხარეც უთითებს, რომ ტერიტორია მდებარეობს ...ის მიმდებარედ და როგორც მოპასუხე აღნიშნავს იქ მუდმივად იყო და დღესაც არის სატვირთო ავტომობილების მიმოსვლა რკინიგზით ჩამოსული ტვირთის გადასაზიდად, ისინი ხშირად იმყოფებიან ტვირთის მოლოდინის რეჟიმში და ტრაილერების მძღოლებს უწევთ თავისუფალ ტერიტორიაზე პარკინგი და მანევრირება. ამ მიზნით სადავო ტერიტორიაზეც ხდებოდა სხვადასხვა კომპანიების თუ ინდივიდუალური მეწარმეების კუთვნილი სატვირთო მანქანების მიმოსვლა, რადგან ტერიტორია იყო ღია და ნებისმიერს შეეძლო იქ შესვლა. აღნიშნული გარემოების გასამყარებლად მოპასუხის მიერ წარმოდგენილი იქნა 2017 წლის 1 სექტემბრიდან 2017 წლის 6 ნოემბრის პერიოდში გადაღებული ფოტოსურათები, რომლითაც დასტურდებოდა შესაბამის ტერიტორიაზე სხვადასხვა კომპანიების ავტომობილების დგომის ფაქტი.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს სადავო ტერიტორიაზე მდებარე საოფისე ფართის ორ ოთახზე, რომლის ფლობის ფაქტს სადავო პერიოდისათვის არ უარყოფდა მოპასუხე მხარე და აღნიშნავს, რომ მოცემულ ფართს მოპასუხე მხარე ფლობდა მართლზომიერად 2012 წლის 1 იანვრის №2 ხელშეკრულების საფუძველზე, რომლის გაგრძელების სურვილი საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტრომ შპს „...ას“ დაუდასტურა 2012 წლის 7 მაისის №გ-75-12 წერილის საპასუხოდ საბანკო რეკვიზიტების გაგზავნითა და მას შემდეგ განხორციელებული შესრულებების მიღებით.

საკასაციო სასამართლო ასევე განმარტავს, რომ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-17 მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, მოსარჩელე ვალდებულია დაასაბუთოს თავისი სარჩელი, წარადგინოს თავისი შესაგებელი და შესაბამისი მტკიცებულებები. შესაბამისად, სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს მიერ მტკიცების ტვირთი ვერ იქნა დაძლეული, ხოლო წარმოდგენილი მტკიცებულებებით ვერ იქნა დადასტურებული შპს „...ის“ მიერ 2012 წლის 17 სექტემბრიდან 2016 წლის 30 ნოემბრის ჩათვლით სახელმწიფო საუთრებაში არსებული უძრავი ქონების სრულად (მდებარე ქ. თბილისი, ...ი, ...ის მიმდებარედ (ს/კ ...)) სარგებლობისა და საიჯარო ქირის გადაუხდელობის ფაქტი, ხოლო ის ფაქტი, რომ შპს „...ა“ სარგებლობდა სახელმწიფოს საკუთრებაში არსებული ქონების ნაწილით, ავტომატურად არ გულისხმობს იმას, რომ ის ასევე სარგებლობდა დანარჩენი ნაწილითაც, მით უფრო იმ პირობებში, როდესაც მოსარჩელის მიერ ვერ იქნა წარმოდგენილი ვერცერთი მტკიცებულება, რომელიც დაადასტურებდა შპს „...ის“ მიერ სახელმწიფოს საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების არამართლზომიერი სარგებლობის ფაქტს.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ სწორად გადაწყვიტა დავა. სააპელაციო სასამართლოს განჩინება შეესაბამება საკასაციო სასამართლოს დადგენილ პრაქტიკას (21.02.19წ. #ბს-1449(კ-18); 16.04.19წ. #ბს-41(კ-19)).

ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 31 იანვრის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ქ. ცინცაძე

მოსამართლეები: ნ. ქადაგიძე

ნ. სხირტლაძე