საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

Nბს-1256(კ-19) 20 იანვარი, 2021 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნინო ქადაგიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ქეთევან ცინცაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა სს „...ის“ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 31.01.2019წ. გადაწყვეტილებაზე (მოწინააღმდეგე მხარე - სსიპ საქართველოს ინტელექტუალური საკუთრების ეროვნული ცენტრი - „საქპატენტი“; მესამე პირი - დ. ბ-ე).

აღწერილობითი ნაწილი:

09.08.2013წ. სს „ს...იმ“ სასარჩელო განცხადებით მიმართა მცხეთის რაიონულ სასამართლოს, მოპასუხე სსიპ საქართველოს ინტელექტუალური საკუთრების ეროვნული ცენტრის „საქპატენტის“ მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა სსიპ საქართველოს ინტელექტუალური საკუთრების ეროვნული ცენტრის „საქპატენტის“ სასაქონლო ნიშნების და გეოგრაფიული აღნიშვნების დეპარტამენტის უფროსის 15.01.2013წ. №... და №... ბრძანებების, „საქპატენტის“ სააპელაციო პალატის თავმჯდომარის 08.07.2013წ. №299 და №300 ბრძანებების, სსიპ „საქპატენტთან“ არსებული სააპელაციო პალატის კოლეგიის 02.07.23013წ. №... და №... გადაწყვეტილებების ბათილად ცნობა, ასევე სსიპ „საქპატენტისთვის“ ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების გამოცემის დავალება, რომლებითაც სასაქონლო ნიშნები ,,...“ (საიდენტიფიკაციო №...) და ,,...ი” (საიდენტიფიკაციო №...) დარეგისტრირდება განცხადებული საქონლისა და მომსახურების სრული ჩამონათვალის მიმართ, ამასთანავე, სასაქონლო ნიშნები ,,...“ (საიდენტიფიკაციო №...) და ,,...ი” (საიდენტიფიკაციო №...) აღიარებულ იქნება საყოველთაოდ ცნობილ სასაქონლო ნიშნებად.

მცხეთის რაიონული სასამართლოს 14.08.2013წ. განჩინებით სს „ს...ის“ სარჩელი მიღებულ იქნა წარმოებაში. ამავე განჩინებით, ასკ-ის 16.2 მუხლის საფუძველზე, საქმეში მესამე პირად ჩაბმულ იქნა დ. ბ-ე.

მცხეთის რაიონული სასამართლოს 16.12.2013წ. გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა სს „ს...ის“ სარჩელი, ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს ინტელექტუალური საკუთრების ეროვნული ცენტრის „საქპატენტის“ სასაქონლო ნიშნების და გეოგრაფიული აღნიშვნების დეპარტამენტის უფროსის 2013 წლის 15 იანვრის №... და №... ბრძანებები; „საქპატენტის“ სააპელაციო პალატის თავმჯდომარის 2013 წლის 8 ივლისის №300 ბრძანება და ამ ბრძანებით დამტკიცებული „საქპატენტის“ სააპელაციო პალატის 2013 წლის 2 ივლისის №... გადაწყვეტილება; „საქპატენტის“ სააპელაციო პალატის თავმჯდომარის 2013 წლის 8 ივლისის №299 ბრძანება და ამ ბრძანებით დამტკიცებული „საქპატენტის“ სააპელაციო პალატის 2013 წლის 2 ივლისის №... გადაწყვეტილება; სსიპ „საქპატენტს“ დაევალა ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების გამოცემა, რომლებითაც სასაქონლო ნიშნები ,,...“ (საიდენტიფიკაციო №...) და ,,...ი” (საიდენტიფიკაციო №...) დარეგისტრირდებოდა განცხადებული საქონლის სრული ჩამონათვალის მიმართ. სასამართლოს ამავე გადაწყვეტილებით სასაქონლო ნიშნები ,,...“ (საიდენტიფიკაციო №...) და ,,...ი” (საიდენტიფიკაციო №...) აღიარებულ იქნა საყოველთაოდ ცნობილ სასაქონლო ნიშნებად.

მცხეთის რაიონული სასამართლოს 16.12.2013წ. გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა სსიპ „საქპატენტმა“. აპელანტმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 21.05.2014წ. გადაწყვეტილებით ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა სსიპ ,,საქპატენტის’’ სააპელაციო საჩივარი; მცხეთის რაიონული სასამართლოს 16.12.2013წ. გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; სს „ს...ის“ სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ საქართველოს ინტელექტუალური საკუთრების ეროვნული ცენტრის „საქპატენტის“ სააპელაციო პალატის 2013 წლის 2 ივლისის N... და 2013 წლის 2 ივლისის N... გადაწყვეტილებები სს „ს...ის“ მიერ მოთხოვნილი სასაქონლო ნიშნების ,,...“ (საიდენტიფიკაციო №...) და ,,...ის” (საიდენტიფიკაციო №...) საყოველთაოდ ცნობილ სასაქონლო ნიშნებად აღიარებაზე უარის თქმის ნაწილში; სსიპ ინტელექტუალური საკუთრების ეროვნული ცენტრს დაევალა საქმის გარემოებათა გამოკვლევის და შეფასების შემდეგ, გადაწყვეტილების ძალაში შესვლიდან ერთი თვის ვადაში ახალი ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების გამოცემა; ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ საქართველოს ინტელექტუალური საკუთრების ეროვნული ცენტრის „საქპატენტის“ სააპელაციო პალატის თავმჯდომარის 2013 წლის 8 ივლისის №300 და 2013 წლის 8 ივლისის №299 ბრძანებები, იმ ნაწილებში, რომლებითაც დამტკიცდა ,,საქპატენტის“ სააპელაციო პალატის 2013 წლის 2 ივლისის N... და 2013 წლის 2 ივლისის N... გადაწყვეტილებები სს ,,ს...ის“ მიერ მოთხოვნილი სასაქონლო ნიშნების - ,,...“ (საიდენტიფიკაციო №...) და ,,...ის” (საიდენტიფიკაციო №...) საყოველთაოდ ცნობილ სასაქონლო ნიშნებად აღიარებაზე უარის თქმის შესახებ; სს ,,ს...ის’’ სასარჩელო მოთხოვნა სსიპ საქართველოს ინტელექტუალური საკუთრების ეროვნული ცენტრის „საქპატენტის“ 2013 წლის 15 იანვრის N... და 2013 წლის 15 იანვრის N... ბრძანებების ბათილად ცნობის შესახებ არ დაკმაყოფილდა; სს ,,ს...ის’’ სასარჩელო მოთხოვნა ,,საქპატენტის“ 2013 წლის 15 იანვრის N... ბრძანების და ,,საქპატენტის“ 2013 წლის 15 იანვრის N... ბრძანების ძალაში დატოვების ნაწილში სსიპ ინტელექტუალური საკუთრების ეროვნული ცენტრის ,,საქპატენტის“ სააპელაციო პალატის 2013 წლის 02 ივლისის N... გადაწყვეტილების, ამავე პალატის თავმჯდომარის 2013 წლის 08 ივლისის №300 ბრძანების, ,,საქპატენტის“ სააპელაციო პალატის 2013 წლის 2 ივლისის N... გადაწყვეტილების, ამავე პალატის თავმჯდომარის 2013 წლის 8 ივლისის №299 ბრძანების ბათილად ცნობის შესახებ არ დაკმაყოფილდა; სს ,,ს...ის’’ სასარჩელო მოთხოვნა „საქპატენტისათვის“ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალების თაობაზე სს ,,ა...ის“ მიერ მოთხოვნილი სასაქონლო ნიშნების - ,,...“ (საიდენტიფიკაციო №...) და ,,...ის” (საიდენტიფიკაციო №...) განცხადებული საქონლის სრული ჩამონათვალის მიმართ რეგისტრაციის შესახებ არ დაკმაყოფილდა; სს ,,ს...ის“ სასარჩელო მოთხოვნა სასაქონლო ნიშნების - ,,...“ (საიდენტიფიკაციო №...) და ,,...ის” (საიდენტიფიკაციო №...) საყოველთაოდ ცნობილ სასაქონლო ნიშნებად აღიარების შესახებ არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 21.05.2014წ. გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა სს „...მა“ და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების შედეგად, სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება მოითხოვა. 15.08.2014წ. კასატორმა საქართველოს უზენაეს სასამართლოს წარუდგინა 2014 წლის გაყოფის ხელშეკრულება, რომელიც ადასტურებს სს „...იდან“ სს „ს...ის“ გამოყოფას. საკასაციო სასამართლოს 30.04.2015წ. საოქმო განჩინებით სს „...ი“ მიჩნეულ იქნა სს „ს...ის“ უფლებამონაცვლედ.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 04.06.2015წ. №ბს-617-604(კ-14) განჩინებით ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა სს „...ის“ საკასაციო საჩივარი, გაუქმდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 21.05.2014წ. გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

საკასაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ მოცემული დავის სწორად გადაწყვეტისათვის არსებითი მნიშვნელობა ენიჭება სასარჩელო მოთხოვნების როგორც მატერიალური, ისე პროცესუალური საფუძლების ერთმანეთისაგან გამიჯვნას და მათ შეფასებას. სასარჩელო მოთხოვნას წარმოადგენს ერთი მხრივ, სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციაზე უარის თქმის შესახებ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა და მოპასუხისათვის სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის შესახებ ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალდებულება, ხოლო მეორე მხრივ, საყოველთაოდ ცნობილ სასაქონლო ნიშნად აღიარებაზე უარის თქმის შესახებ აქტების ბათილად ცნობა და სასამართლოს მიერ მისი სასაქონლო ნიშნის საყოველთაოდ ცნობილად აღიარება. სახეზეა ორი ერთმანეთისაგან დამოუკიდებელი მოთხოვნა, მავალდებულებელი (ასკ-ის 24-ე მუხლი) და აღიარებითი სარჩელის ფარგლებში (ასკ-ის 25-ე მუხლი).

საკასაციო სასამართლოს განმარტებით, სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციაზე უარის თქმის ერთ-ერთ შედარებით საფუძველს სარეგისტრაციოდ წარდგენილი სასაქონლო ნიშნის, უფრო ადრე მესამე პირის სახელზე რეგისტრირებულ სასაქონლო ნიშანთან მსგავსება წარმოადგენს (ასევე საქონლის იდენტურობა, ან იმდენად მსგავსება, რომ არსებობს მათი აღრევის შესაძლებლობა) და შესაბამისად, სასაქონლო ნიშანთა მსგავსების დადგენის შემთხვევაში სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაცია დაუშვებელია. რაც შეეხება, სასაქონლო ნიშნის საყოველთად ცნობილად აღიარებას, საკასაციო სასამართლომ განმარტა, რომ სასაქონლო ნიშნის საყოველთაოდ ცნობილ ნიშნად აღიარების შემთხვევაში არ აქვს მნიშვნელობა, უკვე არის თუ არა რეგისტრირებული ამ სასაქონლო ნიშნის მსგავსი ნიშანი, ამ შემთხვევაში, არსებითი მნიშვნელობა ენიჭება ნიშნის ცნობადობას და სასაქონლო ნიშანი რეგისტრაციის გარეშეც ითვლება დაცულად. შესაბამისად, სასაქონლო ნიშნის საყოველთაოდ ცნობილად აღიარების შემთხვევაში, შემდგომ ცალკე რეგისტრაციის განხორციელება საჭირო არ არის, რადგან იგი დაცულია რეგისტრაციის გარეშე, პარიზის კონვენციის 6bis მუხლის შესაბამისად. აღნიშნულის გათვალისწინებით, საკასაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ მოცემული საქმის ხელახლა განხილვისას აუცილებლად უნდა იმსჯელოს აღიარებითი სარჩელის ნაწილში საქმის განხილვის დასრულებამდე მავალდებულებელი სარჩელის (რეგისტრაციის დავალდებულების) ნაწილში საქმის წარმოების შეჩერების საფუძვლიანობაზე, რადგან რეალურად მავალდებულებელი სარჩელის საბოლოო სამართლებრივი შედეგი აღიარებით სარჩელთან დაკავშირებით მიღებულ გადაწყვეტილებაზეა დამოკიდებული - იმ შემთხვევაში, თუ კანონიერ ძალაში შესული სასამართლო გადაწყვეტილებით მოსარჩელის მოთხოვნა სასაქონლო ნიშნების საყოველთაოდ ცნობილად აღიარების შესახებ დაკმაყოფილდება, მოსარჩელემ მავალდებულებელი სარჩელის (რეგისტრაციის დავალდებულების) მიმართ შეიძლება დაკარგოს კანონიერი ინტერესი, რადგან სასაქონლო ნიშნის საყოველთაოდ ცნობილად აღიარების შემთხვევაში რეგისტრაციის განხორციელება საჭირო არ არის, იმ შემთხვევაში კი თუ მოსარჩელეს აღიარებით სარჩელზე უარი ეთქმევა, მაშინ მისი სამართლებრივი მიზნის მიღწევის საშუალებად სწორედ მავალდებულებელი სარჩელი (რეგისტრაციის დავალდებულების შესახებ) და სასამართლოს მიერ მიღებული შესაბამისი გადაწყვეტილება დარჩება.

საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ სასაქონლო ნიშნის საყოველთაოდ ცნობილად აღიარების ნაწილში სარჩელის საფუძვლიანობის შემოწმებისას, განსაკუთრებული ყურადღება უნდა მიაქციოს იმ გარემოებას, რომ მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი ცნობადობის კვლევა საქართველოს ოთხ უდიდეს ქალაქში - თბილისში, ზუგდიდში, ბათუმსა და ქუთაისში ჩატარდა და ცნობადობის მაჩვენებელმა 61%-ს მიაღწია. ამასთან, სადავო სასაქონლო ნიშნების ქვეშ მოსარჩელის მიერ 2008-2010 წლებში ნახევარ მილიონზე მეტი ადამიანი დაეზღვია (მიუხედავად დაზღვევის საფუძვლებისა - მაგ. სახელმწიფო დაზღვევის პროგრამა), 2011 წელს დამატებით 196 784 პოლისი, 2012 წელს 256 030 პოლისი გაიცა, იმ პირობებში, როდესაც საქართველოს მოსახლეობა სულ დაახლოებით - 3 729 635 ადამიანს შეადგენს (2014 წლის 5 ნოემბრის მდგომარეობით). გარდა ამისა, პირველი ჩანაწერი კომპანიის სადაზღვევო საქმიანობასთან დაკავშირებით ... წლის 16 იანვარს დაფიქსირდა. ამდენად, კომპანიის სადაზღვევო ბაზარზე 16 წლიანმა საქმიანობამ, მისი კუთვნილი სასაქონლო ნიშნების ცნობადობის საკმაოდ მაღალი მაჩვენებელი გამოიწვია.

სს „...ის“ საკასაციო საჩივრის ნაწილობრივ დაკმაყოფილების შედეგად, 29.07.2015წ. საქმე ხელახლა განსახილველად გადაეგზავნა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს. 05.07.2018წ. განჩინებით, აღიარებითი სარჩელის ნაწილში საქმის განხილვის დასრულებამდე და ამ ნაწილში გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლამდე, თბილისის სააპელაციო სასამართლომ შეაჩერა საქმის წარმოება მავალდებულებელი სარჩელის (რეგისტრაციის დავალების შესახებ მოთხოვნის) ნაწილში.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 31.01.2019წ. გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა სსიპ საქართველოს ინტელექტუალური საკუთრების ეროვნული ცენტრის „საქპატენტის“ სააპელაციო საჩივარი სასაქონლო ნიშნების „...“ (საიდენტიფიკაციო N...) და „...ის“ (საიდენტიფიკაციო N...) საყოველთაოდ ცნობილ სასაქონლო ნიშნებად აღიარებაზე უარის თქმის ნაწილში; გაუქმდა მცხეთის რაიონული სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 16 დეკემბრის გადაწყვეტილება მხოლოდ სასაქონლო ნიშნების „...“ (საიდენტიფიკაციო N...) და „...ის“ (საიდენტიფიკაციო N...) საყოველთაოდ ცნობილ სასაქონლო ნიშნებად აღიარების ნაწილში და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; სს „...ის“ სარჩელი სასაქონლო ნიშნების „...“ (საიდენტიფიკაციო N...) და „...ის“ (საიდენტიფიკაციო N...) საყოველთაოდ ცნობილ სასაქონლო ნიშნებად აღიარების ნაწილში არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ ,,სასაქონლო ნიშნების შესახებ’’ საქართველოს კანონის შესაბამისად, საქართველოში საყოველთაოდ ცნობილი ნიშნები დაცულია რეგისტრაციის გარეშე. სასაქონლო ნიშნის საყოველთაოდ ცნობილად აღიარება ხდება საქპატენტის სააპელაციო პალატის ან სასამართლოს მიერ მისი კომპეტენციის ფარგლებში, დაინტერესებული პირის მოთხოვნით. ინტელექტუალური საკუთრების უფლებების ვაჭრობასთან დაკავშირებული ასპექტების შესახებ შეთანხმების (TRIPS) 16.2 მუხლის თანახმად, იმის დასადგენად, არის თუ არა სასაქონლო ნიშანი საყოველთაოდ ცნობილი, წევრი სახელმწიფოები მხედველობაში იღებენ სასაქონლო ნიშნის შესახებ საზოგადოების შესაბამის წრეებში არსებულ ცოდნას, მათ შორის შესაბამის წევრ სახელმწიფოები მის შესახებ არსებულ ცოდნას, რაც სასაქონლო ნიშნის რეკლამირების შედეგად იქნა შეძენილი. სააპელაციო პალატამ საქმეში წარმოდგენილ კვლევაზე დაყრდნობით მიიჩნია, რომ განცხადებული ნიშნები არ უნდა იქნეს აღიარებული საყოველთაოდ ცნობილ სასაქონლო ნიშნებად. სასამართლომ საგულისხმოდ მიიჩნია, რომ მოსარჩელის მიერ მითითებული სასაქონლო ნიშნები ბაზარზე გამოიყენება ... წლიდან, ხოლო შეკითხვაზე: ,,თუ გახსოვთ, რამდენი ხნის წინ ნახეთ ეს ლოგო პირველად?’’ გამოკითხულთა პასუხები საკმაოდ საინტერესოა: 14% აცხადებს, რომ პირველად ეს ნიშანი ნახა 1-6 თვის წინ, 14% მიუთითებს 7-12 თვეს, 21-21% - 13-36 თვეს და ზევით, ხოლო 30%-ს არ ახსოვს როდის ნახა პირველად სასაქონლო ნიშანი. მართალია, მოსარჩელის განმარტებით, კომპანია ,,...’’ უკვე ...ი წელია, რაც საქართველოს ბაზარზე ოპერირებს და აქტიურად ეწევა მომსახურებას სასაქონლო ნიშნით ,,...’’, თუმცა გამოკითხულთა 49%-მა (14+14+21) მხოლოდ სამი წლის წინ გაიგო და პირველად ნახა განცხადებული ნიშანი, რაც სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, არ მეტყველებს ნიშნის საყოველთაოდ ცნობილობაზე.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ მოსარჩელის მიერ წარდგენილია ინფორმაცია სხვადასხვა ხელშეკრულებების სახით გაწეული სარეკლამო აქტივობების შესახებ. წარმოდგენილი ხელშეკრულებებიდან უმეტესობა მოიცავს 2000 წლიდან 2009 წლამდე პერიოდს. კომპანია ,,...’’ უკვე 2000 წლიდან ცდილობდა მისი ბრენდის ფართო საზოგადოებისათვის გაცნობას, თუმცა გამოკითხვის შედეგიდან გამომდინარეობს, რომ აღნიშნულ აქტივობას სასურველი შედეგი არ მოჰყოლია. გამოკითხულთა ნახევარმა პირველად ამ ნიშნის არსებობის შესახებ მხოლოდ სამი წლის წინ ან უფრო გვიან შეიტყო.

სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ 1999 წლის 20-29 სექტემბერს პარიზის კონვენციის ქვეყნების გაერთიანებული ასამბლეის და ინტელექტუალური საკუთრების მსოფლიო ორგანიზაციის (ისმო) ასამბლეის მიერ დამტკიცებული „საყოველთაოდ ცნობილი სასაქონლო ნიშნების დაცვის შესახებ ერთიანი რეკომენდაციების“ მეორე მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, სასაქონლო ნიშნის საყოველთაოდ ცნობილობის დასადგენად კომპეტენტურმა ორგანომ მხედველობაში უნდა მიიღოს ნებისმიერი გარემოება, მათ შორის - წარდგენილი ინფორმაცია იმ ფაქტებთან დაკავშირებით, რომლებიდანაც შეიძლება გაკეთდეს დასკვნა: არის თუ არა ნიშანი საყოველთაოდ ცნობილი: საზოგადოების შესაბამის სექტორში ნიშნის ცნობილობის ხარისხი; ნიშნის გამოყენების ხანგრძლივობა და მისი გავრცელების და გეოგრაფიული არეალი; საზოგადოებისათვის ნიშნის გაცნობის ხელშეწყობის ღონისძიებების, მათ შორის რეკლამისა და გამოქვეყნების და ამ ნიშნით მონიშნული საქონლისა და/ან მომსახურების ბაზრობებსა და გამოფენებზე წარდგენის ხანგრძლივობა, და გავრცელების გეოგრაფიულ არეალი; გამოყენების ხანგრძლივობა და მისი გეოგრაფიული არეალი ნებისმიერი რეგისტრაციისა, ან/და ნიშნის რეგისტრაციის მიზნით ნებისმიერი განაცხადი, იმდენად რამდენადაც ის ასახავს ნიშნის გამოყენებასა და ცნობადობას; ნიშანზე უფლებების წარმატებული განხორციელება, რამდენადაც ნიშანი აღიარებულ იქნა საყოველთაოდ ცნობილად კომპეტენტური ორგანოების მიერ; ნიშანთან დაკავშირებული ღირებულება. განსახილველ შემთხვევაში, კვლევა ჩატარდა საქართველოს მხოლოდ ოთხ ქალაქში, კვლევა არ ითვალისწინებს საქართველოს ტერიტორიაზე არსებულ დანარჩენ რამდენიმე ათეულ ქალაქს თუ რაიონულ ერთეულს, რაც სასამართლოს მოსაზრებით, ვერ ასახავს რეალურ სურათს. სავარაუდოა, რომ რეგიონებში სასაქონლო ნიშნის გავრცელების არეალი ძალზედ შეზღუდული იყოს, ისევე, როგორც მისი გამოყენების ხანგრძლივობა. მიუხედავად განცხადებული სასაქონლო ნიშნის ხანგრძლივი გამოყენებისა, ნიშნის მხოლოდ გამოყენების ხანგრძლივობა არ შეიძლება გახდეს ნიშნის ცნობადობის დამადასტურებელი არგუმენტი.

საქმის მასალებით, მათ შორის, წარმოდგენილი კვლევის გათვალისწინებით, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ განცხადებული სასაქონლო ნიშნები დღეის მდგომარეობით საქართველოს ბაზარზე არ წარმოადგენენ საყოველთაოდ ცნობილ ნიშნებს და ისინი არ უნდა იქნეს აღიარებული საყოველთაოდ ცნობილ ნიშნებად. სააპელაციო პალატის მითითებით, სასამართლო სხდომაზე სპეციალისტების სახით დაკითხულმა პირებმა - მერაბ ფაჩულიამ და ნატალია კვიწინაშვილმა დაადასტურეს, რომ საქართველოს თუნდაც ოთხ დიდ ქალაქში ჩატარებული კვლევა, მხოლოდ ამ ქალაქების ტერიტორიის ფარგლებში იძლევა გარკვეულ სურათს სასაქონლო ნიშნების ცნობადობის თაობაზე. ასეთი კვლევა შეიძლება რელევანტური იყოს მხოლოდ ამ ქალაქების მასშტაბით. აღნიშნული კვლევა ვერ იქნება განზოგადებული საქართველოს მთელ ტერიტორიაზე და ვერ გამოდგება მთელი ქვეყნის მასშტაბით სასაქონლო ნიშნების ცნობადობის საკითხის დადგენისათვის.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 31.01.2019წ. გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა სს „...მა“. კასატორმა მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება, რომლითაც ბათილად იქნება ცნობილი საქპატენტის სააპელაციო პალატის თავმჯდომარის 08.07.2013წ. N299, N300 ბრძანებები და ამავე ბრძანებებით დამტკიცებული საქპატენტის სააპელაციო პალატის 02.07.2013წ. N..., N80-02/13 გადაწყვეტილებები, იმ ნაწილში, რომლითაც კასატორს უარი ეთქვა სასაქონლო ნიშნების „...“ (საიდენტიფიკაციო N...) და „...ის“ (საიდენტიფიკაციო N...) საყოველთაოდ ცნობილად აღიარებაზე; ამასთან, ახალი გადაწყვეტილებით საყოველთაოდ ცნობილად იქნება აღიარებული სასაქონლო ნიშნები „...“ (საიდენტიფიკაციო N...) და „...ი“ (საიდენტიფიკაციო N...).

კასატორი მიუთითებს, რომ 27.06.2014წ. საქართველომ და ევროკავშირმა ხელი მოაწერეს ასოცირების შესახებ შეთანხმებას, რომელიც ითვალისწინებს ქვეყნების ეტაპობრივ დაახლოებას ევროკავშირის სტანდარტებთან და რეგულაციებთან მთელ რიგ სფეროებში, მათ შორის, ინტელექტუალური საკუთრების სფეროში. აღნიშნული განიხილება ევროკავშირის პოტენციური წევრობისათვის მომზადებად. ამდენად, უმნიშვნელოვანესია, რომ საქართველოს კანონმდებლობა ინტელექტუალური საკუთრების სფეროში ჰარმონიზებული იყოს ევროკავშირის კანონმდებლობასთან და საქართველოს სასამართლოებმა იმგვარად განმარტონ შესაბამისი ნორმები, როგორც ამას ევროკავშირის ქვეყნების სასამართლოები განმარტავენ. ინტელექტუალური საკუთრების მიმართ საქართველოს სასამართლოებს ჰქონდეთ ისეთივე მიდგომა, როგორიც ევროკავშირის წევრი ქვეყნების სასამართლოებს აქვთ. ინტელექტუალურ საკუთრებასთან დაკავშირებულ დავებს, მათი განსაკუთრებით რთული კატეგორიისადმი კუთვნილებიდან გამომდინარე, განიხილავს ევროპის მართლმსაჯულების სასამართლო, რომლის გადაწყვეტილებებსაც პრეცედენტული ძალა აქვს (მაგ: ევროპის მართლმსაჯულების სასამართლოს 11.06.2009წ. გადაწყვეტილება, საქმე N•C-529/07 http//europa.eu). „ევროკავშირთან ასოცირების შესახებ შეთანხმების“ მე-9 თავი - "ინტელექტუალური საკუთრების უფლებები" დეტალურად ადგენს ინტელექტუალურ საკუთრებასთან დაკავშირებულ საკითხებს. აღნიშნული თავის 167-ე მუხლის თანახმად, თითოეული მხარე აღასრულებს საყოველთაოდ ცნობილი სასაქონლო ნიშნების დაცვას პარიზის კონვენციის 6bis მუხლისა და TRIPS-ის შეთანხმების მე-16 მუხლის მე-2, მე-3 პუნქტების შესაბამისად. ამასთან, მას შეუძლია გაითვალისწინოს სამრეწველო საკუთრების დაცვის პარიზის კავშირისა და ინტელექტუალური საკუთრების მსოფლიო ორგანიზაციის (ისმო) გენერალური ასამბლეის მიერ ისმო-ს წევრი ქვეყნების ოცდამეთოთხმეტე სხდომაზე (1999 წლის სექტემბერი) მიღებული ერთობლივი რეკომენდაცია საყოველთაოდ ცნობილი სასაქონლო ნიშნების დაცვის დებულებებთან დაკავშირებით. აღნიშნულიდან ნათელია, თუ რამხელა მნიშვნელობას ანიჭებს ევროკავშირი საყოველთაოდ ცნობილ სასაქონლო ნიშნებს. საქართველოში საყოველთაოდ ცნობილ სასაქონლო ნიშნებთან მიმართებაში სასამართლო პრაქტიკა საკმაოდ მწირია, ხოლო უზენაესი სასამართლოს გადაწყვეტილება აღნიშნულ საკითხთან მიმართებაში არ არსებობს. ამდენად, ძალიან მნიშვნელოვანია მოცემული საკასაციო საჩივრის განხილვა. უზენაესი სასამართლოს გადაწყვეტილება ხელს შეუწყობს ერთგვაროვანი პრაქტიკის ჩამოყალიბებას, ამასთანავე, უზენაეს სასამართლოს მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია.

კასატორის განმარტებით, მცხეთის რაიონული სასამართლოს 16.12.2013წ. გადაწყვეტილების რევიზია თბილისის სააპელაციო სასამართლომ ორჯერ განახორციელა. რევიზიის პირველი მცდელობის აშკარა უკანონო ხასიათი დადასტურებულია უზენაესი სასამართლოს 04.06.2015წ. განჩინებით, რომლითაც საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა სააპელაციო სასამართლოს. სააპელაციო პალატამ ისე გააუქმა მცხეთის რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება, რომ პასუხი არ გასცა მთავარ საკითხს: შესაძლებელია თუ არა მოსარჩელის სასაქონლო ნიშნის საყოველთაოდ ცნობილად აღიარება მაშინ, როდესაც მან 2010 წლისთვის 543,272 ადამიანი დააზღვია ქვეყანაში, სადაც სულ დაახლოებით 3,5 მილიონი ადამიანი ცხოვრობს, ხოლო 2011 და 2012 წლებში დამატებით გასცა 196,784 და 256,030 პოლისი (მცხეთის რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სწორედ ამ გარემოებას ეფუძნებოდა). მნიშვნელოვანია, რომ ამ შეკითხვაზე პირდაპირ პასუხს არც „საქპატენტი“ იძლევა.

კასატორი მიუთითებს, რომ "რეკომენდაციების" მიხედვით, ნიშნის საყოველთაოდ ცნობილად აღიარებისთვის საზოგადოებრივი აზრის კვლევის შედეგები წარმოადგენს ერთ-ერთ და არა ერთადერთ მტკიცებულებას. საზოგადოებრივი აზრის კვლევის შედეგები არ არის მიჩნეული აუცილებელად წარსადგენ მტკიცებულებად. "რეკომენდაციების" პირობები სწორად განმარტა მცხეთის რაიონულმა სასამართლომ და ზემოაღნიშნული კვლევის შედგების გათვალისწინების გარეშეც, სხვა მტკიცებულებებზე დაყრდნობით შესაძლებლად მიიჩნია სასაქონლო ნიშნების საყოველთაოდ ცნობილად აღიარება, რაც სრულად არის შესაბამისობაში კანონთან და „რეკომენდაციებთან“. აღნიშნულის მიუხედავად, სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებით დადგინდა, რომ სასაქონლო ნიშნის საყოველთაოდ აღიარება ხდება მხოლოდ კვლევის შედეგების შეფასების საფუძველზე. სასამართლომ არათუ არ მიიჩნია საკმარისად კასატორის მიერ წარდგენილი სხვა მტკიცებულებები, არამედ არც კი იმსჯელა მათზე. ამგვარი მიდგომა ეწინააღმდეგება როგორც ისმო-ს რეკომენდაციებს, ისე ევროკავშირის პრაქტიკას. ამდენად, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ძალაში დატოვებით საქართველოში დადგინდება პრაქტიკა, რომელიც წინააღმდეგობაში იქნება არამხოლოდ "რეკომენდაციებთან", არამედ ევროკავშირის პრაქტიკასთანაც, რაც საქართველოს მიერ ევროკავშირთან აღებული ვალედებულების დარღვევას წარმოადგენს.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ მოახდინა "საყოველთაოდ ცნობილი სასაქონლო ნიშნების დაცვის შესახებ ერთიანი რეკომენდაციების" არასწორი ინტერპრეტაცია. მიუხედავად იმისა, რომ უზენაესი სასამართლოს 04.06.2015წ. განჩინებაში ასახული მსჯელობით უზენაესმა სასამართლომ მოახდინა სასამართლო გადაწყვეტილების მიღების პროცესში "რეკომენდაციების" გამოყენების ლეგიტიმაცია, საქმის ხელახლა განხილვისას სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნული არ გაითვალისწინა. "რეკომენდაციები" არ იძლევა სასაქონლო ნიშნის საყოველთაოდ ცნობილად აღიარების პროცესში მხედველობაში მისაღები გარემოებების/კრიტერიუმების ამომწურავ ჩამონათვალს, კრიტერიუმები არ არის კუმულატიური, ამდენად, სასაქონლო ნიშნის საყოველთაოდ ცნობილობის დასადგენად არ არის სავალდებულო ყველა კრიტერიუმის ერთდროულად გამოყენება. გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში ასახული მსჯელობისას სააპელაციო სასამართლო შემოიფარგლა მხოლოდ საზოგადოებრივი აზრის კვლევის შედეგების კრიტიკული ანალიზით და არაფერი მიუთითა კასატორის მიერ ასეულობით ათასი რეალიზებული სადაზღვევო პოლისისა და დაზღვეული ადამიანის შესახებ, მიუხედავად იმისა, რომ მას აღნიშნულის პირდაპირი ვალდებულება ჰქონდა. სააპელაციო სასამართლომ საზოგადოებირივი აზრის კვლევის შედეგები არაკვალიფიციურად/ არარელევანტურად მიიჩნია, ვინაიდან იგი ასახავდა საქართველოს მხოლოდ ოთხ ქალაქში არსებულ ვითარებას და ამ შედეგების განზოგადება შეუძლებელია საქართველოს მთელ ტერიტორიაზე. აღნიშნულის მიუხედავად, ამავე გადაწყვეტილებაში სასამართლომ მიუთითა, რომ წარმოდგენილ კვლევაზე დაყრდნობით, განცხადებული ნიშნები არ უნდა იქნეს აღიარებული საყოველთაოდ ცნობილ სასაქონლო ნიშნებად. შემდგომ სააპელაციო პალატამ მოახდინა კვლევის დეტალური ანალიზი საკითხზე: ვინ, რომელ ქალაქში და რამდენი ხანია იცნობს სასაქონლო ნიშანს "...", საბოლოოდ კი, ასკვნის, რომ კვლევაში მოცემული ცნობადობის პროცენტული მაჩვენებლები არასაკმარისია ნიშნის საყოველთაოდ ცნობილად აღიარებისათვის. ამდენად, ერთი მხრივ, სასამართლომ მიუთითა კვლევაში ასახული პროცენტული მაჩვენებლების არასაკმარისობაზე და განმარტა, რომ აღნიშნულზე დაყრდნობით, სასაქონლო ნიშანს უარი უნდა ეთქვას საყოველთაოდ ცნობილი სტატუსის მინიჭებაზე, ხოლო მეორე მხრივ, მიუთითა კვლევის შედეგების არაკვალიფიციურობაზე/არარელევანტურობაზე. კასატორის მოსაზრებით, თუ კვლევა არაკვალიფიციურია, სასამართლოს იგი საერთოდ არ უნდა მიეღო მხედველობაში და მასზე აღარ უნდა დაეფუძნებინა თავისი გადაწყვეტილება. სააპელაციო სასამართლომ ერთი მხრივ, უარყო კვლევა (მიუთითა, რომ ის მხოლოდ ოთხ ქალაქშია ჩატარებული და ათეულობით დასახლებული პუნქტი მის მიღმაა დარჩენილი), ხოლო მეორე მხრივ, არასაკმარისად მიიჩნია კვლევის შედეგად გამოვლენილი პროცენტული მაჩვენებლები, რომლებიც „...ის“ ცნობადობას შეეხებოდა და ამის გამო უთხრა სასაქონლო ნიშანს უარი საყოველთაოდ ცნობილის სტატუსის მინიჭებაზე.

კასატორის განმარტებით, ზემოაღნიშნული "რეკომენდაციების" თანახმად, კომპეტენტურმა ორგანომ მხედველობაში უნდა მიიღოს ნებისმიერი გარემოება, რომლითაც შეიძლება დადგინდეს ნიშნის საყოველთაოდ ცნობადობა, მათ შორის: საზოგადოების შესაბამის სექტორში ნიშნის ცნობადობის ხარისხი; ნიშნის გამოყენების ხანგრძლივობა და მისი გავრცელების გეოგრაფიული არეალი; საზოგადოებისთვის ნიშნის გაცნობის ხელშემწყობი ღონისძიებები. საქმეში წარმოდგენლი მასალებით დასტურდება ზემოთ ჩამოთვლილი სამივე წინაპირობის არსებობა: საქართველოს ეროვნული ბანკის არასაბანკო დაწესებულების ზედამხედველობის დეპარტამენტის უფროსის 21.02.2013წ. N2-14/576-13 წერილის თანახმად, სადაზღვევო კომპანიას დაზღვეული ჰყავდა ასეულობით ათასი ადამიანი, რაც ნათელი მაგალითია იმისა, რომ სადაზღვევო სექტორით დაინტერესებული ადამიანების უმრავლესობისათვის ცნობილი იყო სადავო ნიშნები: „...“ (საიდენტიფიკაციო N...) და „...ი“ (საიდენტიფიკაციო N...). ამასთანავე, გამოკითხვის მიხედვით, ნიშნის ცნობადობის ხარისხი არის 61%. საქართველოს ეროვნული ბანკის არასაბანკო დაწესებულების ზედამხედველობის დეპარტამენტის უფროსის 21.02.2013წ. N2-14/576-13 წერილის თანახმად, პირველი ჩანაწერი სადაზღვევო საქმიანობასთან დაკავშირებით ფიქსირდება 16.01....წ. ამდენად, სახეზეა მეორე წინაპირობაც - „..." სადაზღვევო ბაზარზე 16 წელია მოღვაწეობს. ეჭვს არ იწვევს მესამე კომპონენტის არსებობა. სასაქონლო ნიშნის „...ის“ რეკლამირებისათვის დაიხარჯა 661,397.93 ლარი. კასატორის მოსაზრებით, აღნიშნული გარემოებები ნათლად ადასტურებს, მისი კუთვნილი ნიშანი წლების განმავლობაში აქტიურად გამოიყენებოდა საქართველოს ტერიტორიაზე, რის შემდეგაც მან მოიპოვა საყოველთაო ცნობადობა.

კასატორის განმარტებით, "რეკომენდაციების" 3.1. მუხლში აღნიშნულია, რომ წევრი სახელმწიფოები უზრუნველყოფენ საყოველთაოდ აღიარებული ნიშნების დაცვას თარიღიდან, რომლიდანაც ეს ნიშანი გახდა საყოველთაოდ ცნობილი. მცხეთის რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილებით, საყოველთაოდ ცნობადობის თარიღად მიჩნეულ უნდა იქნეს სულ მცირე 2010 წელი, რადგან ამ პერიოდიდან კასატორი უკვე აქტიურად მოღვაწეობს სადაზღვევო ბაზარზე და მისი სასაქონლო ნიშანი წარმოადგენს საყოველთაოდ ცნობილ ნიშანს. ამ წელს კასატორს დაზღვეული ჰყავდა ნახევარ მილიონზე მეტი ადამიანი, ხოლო დ. ბ-ის სახელზე „საქპატენტში“ რეგისტრირებული ნიშნის რეგისტრაციის თარიღი არის 28.06.2012 წელი. ამდენად, რეგისტრირებულ სასაქონლო ნიშანს უპირისპირდება საყოველთაოდ ცნობილი ნიშანი და მისი საყოველთაოდ ცნობადობის თარიღი უფრო ადრინდელია (2010 წელი), ვიდრე მოწინააღმდეგე მხარის კუთვნილი ნიშნის რეგისტრაციის თარიღი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 22.11.2019წ. განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული სს „...ის“ საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საქმის მასალების შესწავლის და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სს „...ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არცერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით, ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, N7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საკასაციო სასამართლო მოცემულ საქმეზე დადგენილად მიიჩნევს შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს:

დ. ბ-ე რეგისტირებულია სასაქონლო ნიშნის - ,,...“ მფლობელად (რეგისტრაციის თარიღი 28.06.2012წ., რეგისტრაციის N...), რომელსაც მინიჭებული აქვს დაცვა საქართველოს ტერიტორიაზე 36-ე კლასის საქონლის სრული ჩამონათვალის მიმართ.

სს ,,ა...იმ“ განცხადებით მიმართა სსიპ ინტელექტუალური საკუთრების ეროვნულ ცენტრს - ,,საქპატენტს’’ და მოითხოვა სასაქონლო ნიშნის ,,...ის” (სრული დასახელება: ,,... სს ,,...ი”, საიდენტიფიკაციო №...) რეგისტრაცია.

სასაქონლო ნიშნებისა და გეოგრაფიული აღნიშვნების დეპარტამენტის არსობრივი ექსპერტიზის 15.01.2013წ. დასკვნით მიჩნეულ იქნა, რომ ,,სასაქონლო ნიშნების შესახებ’’ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის ,,გ“ ქვეპუნქტიდან გამომდინარე, არსებობდა სასაქონლო ნიშნის ,,...ის” რეგისტრაციაზე უარის თქმის საფუძველი 36-ე კლასის საქონლის ჩამონათვალის მიმართ, ვინაიდან სარეგისტრაციოდ წარდგენილი სასაქონლო ნიშანი, დ. ბ-ის სახელზე რეგისტირებული სასაქონლო ნიშნის (,,...“) მსგავსი იყო, 36-ე კლასის საქონლის სრული ჩამონათვალის მიმართ. დასკვნაში მითითებულ იქნა, რომ განცხადებულ ნიშანში, სიტყვიერი აღნიშვნა ,,...“ ემთხვეოდა დაპირისპირებულ ნიშანს, აღნიშნული კი, ქმნიდა ნიშნებს შორის აღრევის და მომხმარებლის შეცდომაში შეყვანის შესაძლებლობას.

ზემოაღნიშნული დასკვნის საფუძველზე, სასაქონლო ნიშნებისა და გეოგრაფიული აღნიშვნების დეპარტამენტის უფროსის 15.01.2013წ. №... ბრძანებით, სს ,,ა...ის“ უარი ეთქვა სასაქონლო ნიშნის ,,...ის” (საიდენტიფიკაციო №...) რეგისტრაციაზე, 36-ე კლასის საქონლის ჩამონათვალის ნაწილში. მითითებული ბრძანება სს ,,ა...იმ“ გაასაჩივრა „საქპატენტის“ სააპელაციო პალატაში. საჩივრის ავტორმა მოითხოვა გასაჩივრებული ბრძანების ნაწილობრივ ბათილად ცნობა და სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაცია 36-ე კლასის საქონლის ჩამონათვალის მიმართ. ამავდროულად, სს ,,ა...იმ“ იშუამდგომლა ,,...ის” საყოველთაოდ ცნობილ სასაქონლო ნიშნად აღიარება.

,,საქპატენტის“ სააპელაციო პალატის თავმჯდომარის 08.07.2013წ. N299 ბრძანებით დამტკიცდა სააპელაციო პალატის 02.07.2013წ. N... გადაწყვეტილება, რომლითაც სს ,,ა...ის“ უარი ეთქვა საჩივრის დაკმაყოფილებაზე და ,,...ის” საყოველთაოდ ცნობილ სასაქონლო ნიშნად აღიარებაზე.

სს ,,ა...იმ“ განცხადებით მიმართა სსიპ ინტელექტუალური საკუთრების ეროვნულ ცენტრს - ,,საქპატენტს’’ და მოითხოვა სასაქონლო ნიშნის ,,...“-ის (სრული დასახელება: ,,... ... ,,... ,,...“, საიდენტიფიკაციო №...) რეგისტრაცია.

სასაქონლო ნიშნებისა და გეოგრაფიული აღნიშვნების დეპარტამენტის არსობრივი ექსპერტიზის 15.01.2013წ. დასკვნით მიჩნეულ იქნა, რომ ,,სასაქონლო ნიშნების შესახებ’’ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის ,,გ“ ქვეპუნქტიდან გამომდინარე, არსებობდა სასაქონლო ნიშნის ,,... ... ,,... ,,...“-ის რეგისტრაციაზე უარის თქმის საფუძველი 36-ე კლასის საქონლის ჩამონათვალის მიმართ, ვინაიდან სარეგისტრაციოდ წარდგენილი სასაქონლო ნიშანი, დ. ბ-ის სახელზე რეგისტრირებული სასაქონლო ნიშნის - ,,...“-ის მსგავსი იყო 36-ე კლასის საქონლის სრული ჩამონათვალის მიმართ. დასკვნაში მითითებულ იქნა, რომ განცხადებულ ნიშანში, სიტყვიერი აღნიშვნა ,,...“ ემთხვეოდა დაპირისპირებულ ნიშანს, აღნიშნული კი, ქმნიდა ნიშნებს შორის აღრევის და მომხმარებლის შეცდომაში შეყვანის შესაძლებლობას.

ზემოაღნიშნული დასკვნის საფუძველზე, სასაქონლო ნიშნებისა და გეოგრაფიული აღნიშვნების დეპარტამენტის უფროსის 15.01.2013წ. №... ბრძანებით სს ,,ა...ის“ უარი ეთქვა სასაქონლო ნიშნის ,,... ... ,,... ,,...“-ის (საიდენტიფიკაციო №...) რეგისტრაციაზე 36-ე კლასის საქონლის ჩამონათვალის ნაწილში.

მითითებული ბრძანება სს ,,ა...იმ“ გაასაჩივრა „საქპატენტის“ სააპელაციო პალატაში. საჩივრის ავტორმა მოითხოვა გასაჩივრებული ბრძანების ნაწილობრივ ბათილად ცნობა და სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაცია 36-ე კლასის საქონლის ჩამონათვალის მიმართ. ამავდროულად, სს ,,ა...იმ“ იშუამდგომლა ,,...“-ის საყოველთაოდ ცნობილ სასაქონლო ნიშნად აღიარება.

„საქპატენტის“ სააპელაციო პალატის თავმჯდომარის 08.07.2013წ. №300 ბრძანებით დამტკიცდა სააპელაციო პალატის 02.07.2013წ. N... გადაწყვეტილება, რომლითაც სს ,,ა...ის“ უარი ეთქვა საჩივრის დაკმაყოფილებაზე და ,,...“-ის საყოველთაოდ ცნობილ სასაქონლო ნიშნად აღიარებაზე.

საქართველოს ეროვნული ბანკის არასაბანკო დაწესებულებების ზედამხედველობის დეპარტამენტის უფროსის 21.02.2013წ. N2-14/576-13 წერილის თანახმად, სადაზღვევო კომპანია ,,...“-ს 2008 წელს გაცემული ჰქონდა 265 392 პოლისი და სულ დაზღვეული ჰყავდა 309 161 ადამიანი, 2009 წელს გაცემული ჰქონდა 273 117 პოლისი და სულ დაზღვეული ჰყავდა 302 569 ადამიანი, 2010 წელს გაცემული ჰქონდა 272 569 პოლისი და სულ დაზღვეული ჰყავდა 543 272 ადამიანი, 2011 წელს გაცემული ჰქონდა 196 784 პოლისი და სულ დაზღვეული ჰყავდა 360 933 ადამიანი, 2012 წელს გაცემული ჰქონდა 256 030 პოლისი და სულ დაზღვეული ჰყავდა 346 497 ადამიანი. ამავე წერილის თანახმად, პირველი ჩანაწერი სადაზღვევო საქმიანობასთან დაკავშირებით ფიქსირდება ... წლის 16 იანვარს.

საქმეზე წარმოდგენილი, 2013წ. შედგენილი ,,...”-ის ცნობადობის კვლევით დგინდება, რომ კვლევა ჩატარდა საქართველოს 4 ქალაქში - თბილისში, ზუგდიდში, ბათუმში და თელავში. გამოკითხულ იქნა 1000 რესპოდენტი. კვლევის თანახმად, სადაზღვევო კომპანია ,,...”-ის ზოგადი ცნობადობა არის 61 %. გამოკითხულთა 11 %-მა მიიჩნია, რომ სასაქონლო ნიშანი ,,...” და ,,...“ ერთიდაიგივე კომპანიას ეკუთვნის, ხოლო 85 %-მა მიიჩნია, რომ სხვადასხვა კომპანიას ეკუთვნის. მითითებული კვლევის თანახმად, შეკითხვაზე ,,თუ გახსოვთ რამდენი ხნის წინ ნახეთ ეს ლოგო პირველად?’’ გამოკითხულთა 14% აცხადებს, რომ პირველად ეს ნიშანი ნახა 1-6 თვის წინ, 14% უთითებს 7-12 თვეს, 21% -13-36 თვეს და ზევით, ხოლო 30%-ს არ ახსოვს, როდის ნახა პირველად სასაქონლო ნიშანი.

„...ი“ წარმოადგენს სს „ს...ის“ უფლებამონაცვლეს.

საკასაციო პალატა თავდაპირველად იმ გარემოებაზე მიუთითებს, რომ სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება შეეხება მხოლოდ სასაქონლო ნიშნების საყოველთაოდ ცნობილად აღიარების შესახებ მოთხოვნას (მოსარჩელის ინტერესს ასევე წარმოადგენს სასაქონლო ნიშნების რეგისტრაცია, თუმცა სააპელაციო პალატის 05.07.2018წ. განჩინებით ამ ნაწილში საქმის წარმოება შეჩერებულია, აღიარებითი მოთხოვნის ნაწილში საქმის განხილვის დასრულებამდე).

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ „სასაქონლო ნიშნების შესახებ“ საქართველოს კანონი, სასაქონლო ნიშნის დაცვის აუცილებელ წინაპირობად მიიჩნევს ”საქპატენტში“ მის რეგისტრაციას (კანონის 3.3 მუხლი), რის შედეგადაც, სასაქონლო ნიშნის მესაკუთრეს ენიჭება უფლება, აუკრძალოს მესამე პირს, მისი თანხმობის გარეშე სამოქალაქო ბრუნვაში გამოიყენოს უკვე დაცული სასაქონლო ნიშნის მსგავსი ან იდენტური ნიშანი. ამასთან, კანონი იცნობს საყოველთაოდ აღიარებულ სასაქონლო ნიშნებს, რომელთა დაცვისათვის სავალდებულო არ არის „საქპატენტში“ შესაბამისი ნიშნის რეგისტრაცია და სასაქონლო ნიშნის მესაკუთრე იგივე განსაკუთრებულ უფლებებს მოიპოვებს, რაც რეგისტრაციის შემდეგ ეძლევა მას. „სასაქონლო ნიშნების შესახებ“ კანონის 3.4 მუხლის თანახმად, საქართველოში საყოველთაოდ ცნობილი სასაქონლო ნიშნები დაცულია რეგისტრაციის გარეშე, პარიზის კონვენციის მე-6bis მუხლის შესაბამისად. სასაქონლო ნიშნის საყოველთაოდ ცნობილად აღიარება ხდება „საქპატენტის“ სააპელაციო პალატის ან სასამართლოს მიერ, მისი კომპეტენციის ფარგლებში, დაინტერესებული პირის მოთხოვნით.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქართველო 1991 წლიდან მიუერთდა 20.03.1883წ. სამრეწველო საკუთრების დაცვის პარიზის კონვენციას, რომლის 6bis მუხლის თანახმად, კავშირის ქვეყნები იღებენ ვალდებულებას ex officio, თუ ეს ნებადართულია მათი კანონმდებლობით, ან დაინტერესებული მხარის მოთხოვნით უარი თქვან რეგისტრაციაზე ან გააუქმონ იგი და აკრძალონ სასაქონლო ნიშნის გამოყენება, რომელიც შეადგენს სხვა ნიშნის რეპროდუქციას, იმიტაციას ან თარგმანს, რამაც შეიძლება გამოიწვიოს ამ ნიშანთან აღრევა, თუ ეს ნიშანი უკვე მიჩნეულია ამ კონვენციის სარგებლობით უფლებამოსილი პირის საყოველთაოდ ცნობილ ნიშნად იმ ქვეყნის უფლებამოსილი ორგანოს მიერ, რომელმაც მოახდინა რეგისტრაცია ან სადაც მოხდა გამოყენება და როგორც საყოველთაოდ ცნობილი ნიშანი გამოიყენება იდენტური ან მსგავსი საქონლისათვის. 2000 წლიდან საქართველო ასევე წარმოადგენს ინტელექტუალური საკუთრების უფლებების ვაჭრობასთან დაკავშირებული ასპექტების შესახებ შეთანხმების (TRIPS) მონაწილეს. აღნიშნული შეთანხმებით განისაზღვრა, რომ სასაქონლო ნიშნის საყოველთაოდ ცნობილად მიჩნევისათვის, მხედველობაში უნდა იქნეს მიღებული მისი ცნობადობა საზოგადოების მნიშვნელოვანი ნაწილისათვის, ასევე წევრ სახელმწიფოში სასაქონლო ნიშნის გავრცელების ხელშემწყობი მოქმედების განხორციელების შედეგად მიღებული ცოდნა (შეთანხმების მე-16 მუხლი).

მნიშვნელოვანია, რომ საქართველო 1991 წელს გაწევრიანებულია ინტელექტუალური საკუთრების მსოფლიო ორგანიზაციაში, რომელმაც 1999 წელს დაამტკიცა ,,ერთიანი რეკომენდაციები საყოველთაოდ ცნობილი სასაქონლო ნიშნების დაცვის შესახებ”. აღნიშნული რეკომენდაციების 2.1 მუხლის თანახმად, სასაქონლო ნიშნის საყოველთაოდ ცნობილობის დასადგენად კომპეტენტურმა ორგანომ მხედველობაში უნდა მიიღოს ნებისმიერი გარემოება, რომლიდანაც შეიძლება გაკეთდეს დასკვნა, რომ ნიშანი საყოველთაოდ ცნობილია. ამავე მუხლის მეორე პუნქტში მოცემულია კრიტერიუმები, რომლებიც დაცვის მინიჭების აუცილებელ პირობას არ წარმოადგენენ, მათ სახელმძღვანელო პრინციპების სახე აქვთ. ამდენად, სასაქონლო ნიშნის საყოველთაოდ აღიარებისათვის აუცილებელი არ არის აღნიშნული რეკომენდაციებით გათვალისწინებული ყველა კრიტერიუმის დაკმაყოფილება. „რეკომენდაციების“ 2.2 მუხლი, სასაქონლო ნიშნის საყოველთაოდ ცნობილად აღიარების შემდეგ კრიტერიუმებზე მიუთითებს: 1. ნიშნის ცნობილობის ხარისხი ან აღიარება საზოგადოების შესაბამის სექტორში; 2. ნიშნის გამოყენების ხანგრძლივობა, გავრცელება და გეოგრაფიული არე; 3. საზოგადოებისათვის ნიშნის გაცნობის ხელშემწყობი ღონისძიებები, მათ შორის რეკლამისა და გამოქვეყნების და ამ ნიშნით მონიშნული საქონლისა და/ან მომსახურებების ბაზრობებსა და გამოფენებზე წარდგენის ხანგრძლივობა, გავრცელება და გეოგრაფიული არეალი; 4. ნიშნის ნებისმიერი რეგისტრაციის ხანგრძლივობა ან/და სარეგისტრაციოდ წარდგენილი ნებისმიერი განაცხადის გეოგრაფიულ არეზე გავრცელება, რომელიც მიუთითებს ნიშნის გამოყენებას ან აღიარებას; 5. ნიშანზე უფლებების წარმატებით განხორციელებული ქმედება, რომლის შედეგადაც ნიშანი აღიარებულ იქნა საყოველთაოდ ცნობილად კომპეტენტური ორგანოების მიერ; 6. ღირებულება, რომელიც ასოცირდება სასაქონლო ნიშანთან.

საკასაციო სასამართლოს განმარტავს, რომ სასაქონლო ნიშნის საყოველთაოდ ცნობილად აღიარებისათვის მკაფიო და სავალდებულო კრიტერიუმების განუსაზღვრელობა, შესაბამისი გადაწყვეტილების მიღების პროცესში კომპეტენტური ორგანოს მომეტებულ პასუხისმგებლობას ადასტურებს. ამასთანავე, „საქპატენტის“ სააპელაციო პალატისა და სასამართლოსათვის შეფასების ფართო შესაძლებლობის მინიჭება, ყოველ კონკრეტულ შემთხვევასთან დაკავშირებული გარემოებების დეტალურ ანალიზს საჭიროებს. ზოგადად, სასაქონლო ნიშნის საყოველთაოდ ცნობილად აღიარება, ქვეყანაში მისი ცნობადობის მოპოვების პროცესის წარმატებულ შედეგებს უკავშირდება. შესაბამისად, სასაქონლო ნიშნის საყოველთაოდ აღიარების მიზნებისათვის, სწორედ უნდა შეფასდეს მისი გავრცელების ფორმა, არეალი, მნიშვნელობა. საყოველთაოდ ცნობილად შეიძლება მიჩნეულ იქნეს მხოლოდ ის სასაქონლო ნიშანი, რომელიც ქვეყანაში ძალიან გავრცელებულია და მის შესახებ მოსახლეობის აბსოლუტური უმრავლესობაა ინფორმირებული. ამასთანავე, საყოველთაოობის არსიდან გამომდინარე, მნიშვნელოვანია, რომ სასაქონლო ნიშანი ცნობილი იყოს არა მხოლოდ იმ პირთათვის, რომელთაც უშუალო შეხება ჰქონიათ სასაქონლო ნიშანთან, არამედ ჩვეულებრივ საზოგადოების სხვა წევრებისთვისაც.

საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას იმასთან დაკავშირებით, რომ მოცემულ შემთხვევაში, სასაქონლო ნიშნების საყოველთაოდ აღიარების მიზნებისათვის არასაკმარისად უნდა ჩაითვალოს საქართველოს მხოლოდ ოთხ ქალაქში ჩატარებული კვლევის შედეგები. სააპელაციო სასამართლოს სხდომაზე დაკითხული სპეციალისტების განმარტებებით დადასტურებულია, რომ 4 ქალაქში ჩატარებული კვლევა, მხოლოდ მათი ტერიტორიის ფარგლებში იძლევა გარკვეულ სურათს სასაქონლო ნიშნების ცნობადობის თაობაზე, შესაბამისად, კვლევა შეიძლება რელევანტური იყოს მხოლოდ ამ ქალაქების მასშტაბით და ვერ განზოგადდება მთელი ქვეყნის ტერიტორიაზე. საკასაციო სასამართლო ასევე საგულისხმოდ მიიჩნევს, რომ საქართველოს 4 ქალაქში სადაზღვევო კომპანია ,,...”-ის ცნობადობის კვლევის ფარგლებში გამოკითხულთაგან სადაზღვევო კომპანია ,,...”-ის ზოგად ცნობადობას 61% ადასტურებს. ამასთან, სააპელაციო სასამართლოს სხდომაზე უშუალოდ კვლევის ჩატარებაში მონაწილე სპეციალისტის განმარტებით დადასტურებულია, რომ ზემოაღნიშნული 61%-დან მხოლოდ 27%-მა მიუთითა სასაქონლო ნიშნების ზოგად ცნობადობაზე სპონტანური მეხსიერებით, გამომკითხველთა მხრიდან მინიშნებების გარეშე.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ სასაქონლო ნიშანი საქონლის მწარმოებლის გარკვეული საქმიანობის გამოხატვის სიტყვიერი ან სიმბოლური ნიშანია. ამდენად, მისი ღირებულება განისაზღვრება იმ ინფორმაციით, რომელიც მასში მოიაზრება. სასაქონლო ნიშანი, როგორც საწარმოს ინდივიდუალიზაციის საშუალება, საზოგადოებისათვის რეალურ მნიშვნელობას იძენს იმ ინფორმაციის ცოდნასთან ერთობლიობაში, რომელიც კონკრეტული სასაქონლო ნიშნის ქვეშ საწარმოს საქმიანობას უკავშირდება. საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მოცემულ შემთხვევაში, გარდა იმისა, რომ გამოკითხულ მოქალაქეთა მაღალი პროცენტული მაჩვენებლით არ იქნა დადასტურებული სასაქონლო ნიშნების საყოველთაოდ ცნობადობა, არ გამოირიცხება, რომ გამოკითხულთა ნაწილის მხრიდან მხოლოდ მხედველობითი ან სმენითი მეხსიერებით იქნა დადასტურებული სასაქონლო ნიშნის ცნობადობა, შესაბამისი სასაქონლო ნიშნის მფლობელის საქმიანობის შინაარსის ცოდნის გარეშე.

საკასაციო სასამართლო არ იზიარებს კასატორის მოსაზრებას იმასთან დაკავშირებით, რომ მოცემულ შემთხვევაში, მისი სასაქონლო ნიშნების საყოველთაოდ ცნობადობაზე მეტყველებს ქვეყანაში დაზღვეულთა დიდი რაოდენობა და კომპანიის საქართველოს ბაზარზე საქმიანობის ხანგრძლივობა. საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ სასაქონლო ნიშნის ქვეყნის ტერიტორიაზე აქტიურად გამოყენება ყოველთვის არ მიუთითებს მისი საყოველთაოდ ცნობილად აღიარების წინაპირობების არსებობაზე. აუცილებელია სასაქონლო ნიშნის ცნობადობა პირთა ფართო წრის მიმართ, რასაც შეიძლება ხელი შეუწყოს რეკლამამ, სოციალურ მედიაში აქტიურმა კამპანიამ, მეცენატობამ და ა.შ. კომპანიის მიერ გაწეული სარეკლამო აქტივობები ხშირად ადასტურებს იმას, რომ ნიშანმა დაიმკვიდრა ცნობადობა პოტენციულ და რეალურ მომხმარებელში. იქ, სადაც საქონლის რეკლამირება არ მომხდარა, ივარაუდება, რომ მას არ იცნობენ და ასეთ ადგილებში სასაქონლო ნიშნის მფლობელს შესაბამისი ნიშნის ცნობადობის დადასტურება გაუჭირდება. საყურადღებოდ უნდა იქნეს ასევე მიჩნეული კრიტერიუმი, რომელიც სასაქონლო ნიშანთან ასოცირებულ ღირებულებას უკავშირდება. სასაქონლო ნიშანი არა მხოლოდ მისი წარმოშობის აღმნიშვნელი სიმბოლოა, არამედ იმ უპირატესობის გამოხატულება, რომელიც ამ ნიშნით მონიშნულ საქონელს ბაზარზე გააჩნია. იგი საწარმოს რეპუტაციას განასახიერებს და საწარმოს მიმართ მომხმარებელთა კმაყოფილებას ადასტურებს.

საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მოცემულ შემთხვევაში, არ დასტურდება მოსარჩელის სასაქონლო ნიშნების ცნობადობის ამაღლებისაკენ მიმართული იმგვარი ღონისძიებების განხორციელება, რომლებმაც აქტიურად შეუწყეს ხელი სასაქონლო ნიშნების საყოველთაოდ აღიარების წინაპირობების შექმნას. საქართველოს ეროვნული ბანკის 21.02.2013წ. N2-14/576-13 წერილის თანახმად, პირველი ჩანაწერი სადაზღვევო კომპანია ,,...“-ის სადაზღვევო საქმიანობასთან დაკავშირებით ფიქსირდება ... წლის 16 იანვარს, ამასთან, მოპასუხე ადასტურებს კომპანიის მცდელობას, სარეკლამო აქტივობებით 2000 წლიდან ფართო საზოგადოებისათვის გაეცნო მისი ბრენდი, თუმცა ,,...”-ის ცნობადობის კვლევის შედეგები ადასტურებს, რომ მითითებული დროიდან მოსარჩელის საქართველოს ბაზარზე ოპერირებას და სარეკლამო აქტივობებს სათანადო გავლენა არ მოუხდენია კომპანიის სასაქონლო ნიშნების მაღალ ცნობადობაზე - გამოკითხულთა ნახევარმა პირველად სასაქონლო ნიშნების არსებობის შესახებ მხოლოდ სამი წლის წინ ან უფრო გვიან შეიტყო. აღნიშნულის საწინააღმდეგო მტკიცებულებები საქმეზე წარმოდგენილი არ არის. გარდა ამისა, საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, სტატისტიკური მონაცემები იმასთან დაკავშირებით, რომ სადაზღვევო კომპანიას დაზღვეული ჰყავს ასეულობით ათასი ადამიანი, ავტომატურად არ ადასტურებს ამ კომპანიის სასაქონლო ნიშნების აბსოლუტურ ცნობადობას, მითუფრო იმ პირობებში, როდესაც დაზღვეულთა კატეგორიის მრავალფეროვნებიდან გამომდინარე, მათი ნაწილი შესაძლოა არ იყოს ინფორმირებული დამზღვევის სახელწოდების ან/და მისი საქმიანობის შინაარსის შესახებ. ამდენად, საქართველოს ეროვნული ბანკის წერილი, სხვა მტკიცებულებებთან ერთობლიობაში არ ადასტურებს მოსარჩელის სასაქონლო ნიშნების საყოველთაოდ ცნობადობას.

ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს, მოცემულ საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა. საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მოცემულ შემთხვევაში, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, შესაბამისად, სს „...ის“ საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. სს „...ის“ საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 31.01.2019წ. გადაწყვეტილება;

3. გ. ც-ას (პ/ნ ...) დაუბრუნდეს სს „...ის“ საკასაციო საჩივართან დაკავშირებით 23.07.2019წ. N0 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 300 ლარის 70% - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე: ნ. ქადაგიძე

მოსამართლეები: ქ. ცინცაძე

ნ. სხირტლაძე