№ბს-533(2კ-20) 25 თებერვალი, 2021წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე; ქეთევან ცინცაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს გენერალური პროკურატურისა და ნ. ჩ-ს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 29.11.2019წ. განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ნ. ჩ-მ 31.12.2018წ. სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხის - საქართველოს მთავარი პროკურატურის მიმართ. ამავე სამართალწარმოების ფარგლებში, საქმის განმხილველი სასამართლოს 04.03.2019წ. განჩინებით, საქართველოს მთავარი პროკურატურის უფლებამონაცვლედ ცნობილ იქნა საქართველოს გენერალური პროკურატურა, ხოლო 08.01.2019წ. განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის პირველი ნაწილის საფუძველზე, საქმეში მესამე პირად ჩაება საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო.

მოსარჩელემ მოითხოვა საქართველოს გენერალურ პროკურატურას დაკისრებოდა ნ. ჩ-ს სასარგებლოდ მორალური ზიანის ანაზღაურება 1 100 000 (ერთი მილიონ ასი ათასი) აშშ დოლარის ექვივალენტი ლარის ოდენობით.

ნ. ჩ-მ აღნიშნა შემდეგი: 2005 წლის 23 დეკემბრიდან მას აღეკვეთა თავისუფლება, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის 15.08.2006წ. განაჩენით ის ცნობილ იქნა დამნაშავედ და განესაზღვრა უვადო თავისუფლების აღკვეთა. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის 16.04.2014წ. განაჩენით, ნ. ჩ-ს სასჯელის სახედ და ზომად განესაზღვრა 20 წლით თავისუფლების აღკვეთა, რაც „ამნისტიის შესახებ“ საქართველოს კანონის მიხედვით, შემცირდა ერთი მეოთხედით და განესაზღვრა 15 წლის თავისუფლების აღკვეთა. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 20.02.2017წ. განაჩენით დაკმაყოფილდა საქართველოს მთავარი პროკურატურის გენერალური ინსპექციის პროკურორის შუამდგომლობა ახლად გამოვლენილ გარემოებათა გამო განაჩენების გადასინჯვის თაობაზე, ნ. ჩ- ცნობილ იქნა უდანაშაულოდ და გამართლდა მკვლელობის ეპიზოდში. მოსარჩელემ მიუთითა, რომ თავისუფლების აღკვეთის განმავლობაში იმყოფებოდა გაუსაძლის პირობებში, მრავალჯერ გახდა წამების, ფიზიკური და ფსიქოლოგიური ზემოქმედების მსხვერპლი. ამას გარდა, ნერვიულობის ნიადაგზე მის ძმას დაემართა ინსულტი და დაინვალიდდა, ხოლო დედა გარდაიცვალა.

მოსარჩელემ მოთხოვნის მატერიალურ-სამართლებრივ საფუძვლებად მიუთითა ზიანის ანაზღაურების მომწესრიგებლ სხვადასხვა ნორმაზე, მათ შორის საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1005.3 მუხლზე და სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 07.05.2019წ. გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; საქართველოს გენერალურ პროკურატურას ნ. ჩ-ს სასარგებლოდ დაეკისრა მორალური ზიანის ანაზღაურება 100 000 (ასი ათასი) ლარის ოდენობით; სხვა ნაწილში სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 07.05.2019წ. გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს გენერალურმა პროკურატურამ და ნ. ჩ-მ, რომლებმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება მოითხოვეს. ამასთან, აპელანტმა საქართველოს გენერალურმა პროკურატურამ სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა, აპელატმა ნ. ჩ-მ კი - სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 29.11.2019წ. განჩინებით, საქართველოს გენერალური პროკურატურისა და ნ. ჩ-ს სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლო დაეთანხმა საქალაქო სასამართლოს შეფასებებს პროკურატურისთვის მორალური ზიანის ანაზღაურების ვალდებულების დაკისრებისა და მისი ფულადი ექვივალენტის ოდენობის განსაზღვრის თაობაზე. სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ არსებობდა ნ. ჩ-ს მარეაბილიტირებელი გარემოება თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 20.02.2017წ. განაჩენის სახით, რაც წარმოადგენდა სკ-ის 1005.3 მუხლით გათვალისწინებული მოთხოვნის დაკმაყოფილების წინაპირობას. მორალური ზიანის ფულადი ექვივალენტის ოდენობის განსაზღვრის მიზნით, სააპელაციო პალატამ მხედველობაში მიიღო ის გარემოები, რომ ერთი მხრივ ნ. ჩ- სხვა დანაშაულისთვის მართებულად იხდიდა სასჯელს (იგულისხმება გამამტყუნებელი განაჩენის ის პუნქტები, რომლებიც არ გაუქმებული 20.02.2017წ. განაჩენით და ნ. ჩ-ს განესაზღვრა თავისუფლების აღკვეთა 7 (შვიდი) წლისა და 6 (ექვსი) თვის ვადით), თუმცა მკვლელობაში თანამონაწილეობასთან დაკავშირებით მისთვის ბრალდების წარდგენამ გამოიწვია თავისუფლების აღკვეთის პერიოდის უკანონოდ გახანგრძლივება, გამოძიების პროცესში დაირღვა მისი უფლებები, ნ. ჩ-, მისთვის თავისუფლების აღკვეთაში ყოფნის პერიოდიდან უმეტესი დროის განმავლობაში (15.08.2006წ. განაჩენიდან 16.04.2014წ. განაჩენის გამოტანამდე), სასჯელს იხდიდა უვადო თავისუფლების აღკვეთის სახით. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ გონივრულად და სამართლიანად მიიჩნია მორალური ზიანის ფულადი ექვივალენტის განსაზღვრა 100 000 (ასი ათასი) ლარის ოდენობით და სააპელაციო საჩივრები არ დააკმაყოფილა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 29.11.2019წ. განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს გენერალურმა პროკურატურამ და ნ. ჩ-მ, რომლებმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება მოითხოვეს. ამასთან, აპელანტმა საქართველოს გენერალურმა პროკურატურამ სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა, აპელატმა ნ. ჩ-მ კი - სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება.

კასატორის საქართველოს გენერალური პროკურატურის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ განჩინებასთან მიმართებით არსებობს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის „ე“ და „ე¹“ ქვეპუნქტებით გათვალისწინებული გადაწყვეტილების გაუქმების აბსოლუტური საფუძვლები. კერძოდ, გასაჩივრებული განჩინება იურიდიულად არ არის საკმარისად დასაბუთებული და დასაბუთება იმდენად არასრულია, რომ მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია.

სახელმწიფო ორგანოს მიაჩნია, რომ არ არსებობს პროკურატურისთვის ზიანის ანაზღაურების ვალდებულების დაკისრების სამართლებრივი საფუძველი, რადგან არ დგინდება მოპასუხის ქმედების უკანონო ხასიათი, მიზეზობრივი კავშირი ქმედებასა და დამდგარ შედეგს შორის და სახელმწიფო ორგანოს ბრალეულობა (განზრახვა ან უხეში გაუფრთხილებლობა) ზიანის დადგომაში. ამასთან, მისი მოსაზრებით, მორალური ზიანის სახით მოპასუხისთვის 100 000 ლარის ოდენობით ანაზღაურების ვალდებულების დაკისრება არ არის გონივრული და სამართლიანი. აღნიშნული შეფასების გასამყარებლად სახელმწიფო ორგანომ მიუთითა სასამართლოს გადაწყვეტილებებზე. არაქონებრივი ზიანის ოდენობის განსაზღვრის მიზნით ყურადღება გაამახვილა თავისუფულების აღკვეთის ხანგრძლივობაზე და პირისთვის წარდგენილი ბრალდების შინაარსზე. ასანაზღაურებელი თანხის ოდენობის განსაზღვრასთან დაკავშირებით, საქართველოს გენერალურმა პროკურატურამ დამატებით აღნიშნა, რომ განაჩენების გადასინჯვის თაობაზე შუამდგომლობით მიმართა თავად საქართველოს მთავარი პროკურატურის გენერალურის ინსპექციის პროკურორმა, გარდა ამისა, სახელმწიფო ორგანოს მოსაზრებით, მხოლოდ საქართველოს გენერალური პროკურატურისთვის თანხის გადახდის დაკისრება არ გამომდინარეობს სკ-ის 1005.3 მუხლის მოთხოვნებიდან.

კასატორი ნ. ჩ- თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ განჩინებასთან მიმართებით არსებობს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის „ე“ და „ე¹“ ქვეპუნქტებით გათვალისწინებული გადაწყვეტილების გაუქმების აბსოლუტური საფუძვლები. კერძოდ, გასაჩივრებული განჩინება იურიდიულად არ არის საკმარისად დასაბუთებული და დასაბუთება იმდენად არასრულია, რომ მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია.

ნ. ჩ-მ აღნიშნა, რომ უკანონოდ თავისუფლების აღკვეთამ გამოიწვია მისი ღირსების შელახვა, ადგილი ქონდა მის მიმართ ისეთ მოქმედებას, რომელიც აყენებდა მას ფიზიკურ და ზნეობრივ-ფსიქოლოგიურ ტანჯვას, რაც არაქონებრივი ზიანის ანაზღაურების საფუძველია. მისი შეფასებით, განსახილველ შემთხვევაში მიყენებული მორალური ზიანის ასანაზღაურებლად მოთხოვნილი თანხა, 1 100 000 აშშ დოლარის ექვივალენტი ლარში, გონივრულია. ნ. ჩ-მ დამატებით წარმოდგენილ განცხადებებში ყურადღება გაამახვილა განსახილველი შემთხვევის იმ სხვა საქმესთან მსგავსებაზე, რომლის მიხედვითაც საქართველოს გენერალურ პროკურატურას დაეკისრა 224 000 ლარის ოდენობით მორალური ზიანის ანაზღაურება უვადოდ თავისუფლებააღკვეთილი პირის სასარგებლოდ. ამასთან, ნ. ჩ-ს მოსაზრებით, ანაზღაურებას დაქვემდებარებული თანხის ოდენობის გამოანგარიშებისას მხედველობაში არ უნდა იქნას მიღებული ის, გარემოება, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 20.02.2017წ. განაჩენით უცვლელად დარჩა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 11.07.2014წ. და საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 13.03.2015წ. განაჩენები და ნ. ჩ- ცნობილ იქნა დამნაშავედ საქართველოს სსკ-ის 179-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით (მოქმედი რედაქცია) და 179-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „გ“ და „დ“ ქვეპუნქტებით (2006 წლის 31 მაისამდე მოქმედი რედაქციით); საქართველოს სსკ-ის 236-ე მუხლის პირველი და მეორე ნაწილებით (2006 წლის 31 მაისამდე მოქმედი რედაქციით), სსკ-ის 17, 105 მუხლით (1996 წელს მოქმედი რედაციით) და სასჯელის ზომად განესაზღვრა თავისუდლების აღკვეთა - 7 (შვიდი) წლისა და 6 (ექვსი) თვის ვადით. ამას გარდა, კასატორმა ნ. ჩ-მ წარმოადგინა პრეტენზია (შედავება) და აღნიშნა, რომ მისმა ძმამ ინსულტი მიიღო 24.12.2007წ.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 23.07.2020წ. განჩინებით დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს გენერალური პროკურატურისა და ნ. ჩ-ს საკასაციო საჩივრები.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს გენერალური პროკურატურისა და ნ. ჩ-ს საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებენ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარებიან დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 29.11.2019წ. განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს მისი განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება, ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს (Poghosyan and Baghdasaryan v. Armenia, no. 22999/06, 12 June 2012). ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე თბილისის სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ დავა გადაწყვიტა არსებითად სწორად.

საკასაციო სასამართლო არ ეთანხმება კასატორების მოსაზრებას სსკ-ის 394-ე მუხლის „ე“ და „ე¹“ ქვეპუნქტებით გათვალისწინებული გადაწყვეტილების გაუქმების აბსოლუტური საფუძვლების არსებობის თაობაზე და თვლის, რომ გასაჩივრებული განჩინება არის იურიდიულად საკმარისად დასაბუთებული იმისთვის, რათა შემოწმდეს რამდენად თანხვედრაშია საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ დამკვიდრებულ მიდგომასთან ქვედა ინსტანციის სასამართლოს სამართლებრივი პოზიცია. სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, არსებობდა საქართველოს გენერალური პროკურატურისთვის მორალური ზიანის ანაზღაურების ვალდებულების დაკისრების საფუძველი.

საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 32-ე მუხლის თანახმად, „პროკურატურა სისხლისსამართლებრივი დევნის ორგანოა. ამ ფუნქციის შესრულების უზრუნველსაყოფად პროკურატურა ახორციელებს გამოძიების საპროცესო ხელმძღვანელობას. პროკურატურა ამ კოდექსით გათვალისწინებულ შემთხვევებში და დადგენილი წესით, სრული მოცულობით ატარებს დანაშაულის გამოძიებას, სასამართლოში მხარს უჭერს სახელმწიფო ბრალდებას.“ ამავე კოდექსის 33-ე მუხლის 1-ლი მუხლის შესაბამისად, „პროკურორი თავის უფლებამოსილებებს ახორციელებს სახელმწიფოს სახელით. სასამართლოში პროკურორი არის სახელმწიფო ბრალმდებელი. მას ეკისრება ბრალდების მტკიცების ტვირთი.“

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქმის მასალების მიხედვით, ნ. ჩ-ს თავისუფლება აღეკვეთა 2005 წლის 23 დეკემბრიდან, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის 15.08.2006წ. განაჩენით ნ. ჩ- ცნობილ იქნა დამნაშავედ წარდგენილ არაერთ ბრალდებაში (ეპიზოდში) და შეეფარდა უვადო თავისუფლების აღკვეთა. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 11.07.2014წ. განაჩენით, რომელიც უცვლელად დარჩა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 13.03.2015წ. განაჩენით, იგი კვლავ ცნობილ იქნა დამნაშავედ არაერთ ეპიზოდში, თუმცა უვადო თავისუფლების აღკვეთა შეეცვალა ვადიანით, უფრო მკაცრმა სასჯელმა შთანთქა ნაკლებად მკაცრი სასჯელი და ნ. ჩ-ს განესაზღვრა 15 წლით თავისუფლების აღკვეთა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 20.02.2017წ. განაჩენით დაკმაყოფილდა საქართველოს მთავარი პროკურატურის გენერალური ინსპექციის პროკურორის შუამდგომლობა ახლად გამოვლენილ გარემოებათა გამო განაჩენების გადასინჯვის თაობაზე; ნ. ჩ-ი ცნობილ იქნა უდანაშულოდ და გამართლდა საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 236-ე მუხლის პირველი და მეორე ნაწილებით (2006 წლის 31 მაისამდე მოქმედი რედაქციით), საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 109-ე მუხლის მეორე ნაწილის „ე“ ქვეპუნქტით (განაჩენის გამოტანის დღისათვის მოქმედი რედაქციით) და სისხლის სამართლის კოდექსის 109-ე მუხლის ,,ი“ და „ო“ ქვეპუნქტებით (2006 წლის 31 მაისამდე მოქმედი რედაქციით) წარდგენილ ბრალდებაში (მკვლელობის ეპიზოდი). დანარჩენ ნაწილში თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 11.07.2014წ. და საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 13.03.2015წ. განაჩენები დარჩა უცვლელად, კერძოდ: ნ. ჩ-ი ცნობილ იქნა დამნაშავედ საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 179-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით (მოქმედი რედაქციით) და 179-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „გ“ და „დ“ ქვეპუნქტებით (2006 წლის 31 მაისამდე მოქმედი რედაქციით), საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 236-ე მუხლის პირველი და მეორე ნაწილებით (2006 წლის 31 მაისამდე მოქმედი რედაქციით), სისხლის სამართლის კოდექსის 17, 105-ე მუხლით (1996 წელს მოქმედი რედაქციით) და სასჯელის ზომად საბოლოოდ განესაზღვრა თავისუფლების აღკვეთა - 7 (შვიდი) წლის და 6 (ექვსი) თვის ვადით.

საკასაციო სასამართლო არ იზიარებს სახელმწიფო ორგანოს მოსაზრებას ზიანის ანაზღაურების ვალდებულების არარსებობის თაობაზე. საქართველოს კონსტიტუციის მე-18 მუხლის მე-4 პუნქტის შესაბამისად, „ყველასთვის გარანტირებულია სახელმწიფო, ავტონომიური რესპუბლიკის ან ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოსაგან ან მოსამსახურისაგან უკანონოდ მიყენებული ზიანის სასამართლო წესით სრული ანაზღაურება შესაბამისად სახელმწიფო, ავტონომიური რესპუბლიკის ან ადგილობრივი თვითმმართველობის სახსრებიდან“, მე-13 მუხლის მე-6 პუნქტის მეორე წინადადების მიხედვით, „უკანონოდ თავისუფლებაშეზღუდულ პირს აქვს კომპენსაციის მიღების უფლება.“ აღნიშნული მუხლების რედაქციებთან დაკავშირებით არსებობს საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს სამართლებრივი განმარტება, კერძოდ, „საქართველოს კონსტიტუციის 42-ე მუხლის მე-9 პუნქტი (ამჟამად მოქმედი რედაქცია - მე-18 მუხლის მე-4 პუნქტი) ზარალის ანაზღაურების უფლებას რამდენიმე წინაპირობის არსებობას უკავშირებს: 1. უნდა არსებობდეს სახელმწიფოს, ავტონომიური რესპუბლიკებისა და ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოთა სახელით მოქმედი პირის ქმედებით პირისათვის ზარალის მიყენების ფაქტი; 2. ხსენებულ პირთა ქმედების უკანონო ხასიათი დადგენილი უნდა იყოს სათანადო წესით; 3. პირისათვის მიყენებული ზარალი გამოწვეული უნდა იყოს საქართველოს კონსტიტუციის 42-ე მუხლის მე-9 პუნქტში მითითებული სუბიექტების უკანონო ქმედებით და უნდა არსებობდეს მიზეზობრივი კავშირი უკანონო ქმედებასა და დამდგარ ზარალს შორის“ (საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2015 წლის 31 ივლისის №2/3/630 გადაწყვეტილება საქმეზე „საქართველოს მოქალაქე თ. ბ-ი საქართველოს პარლამენტის წინააღმდეგ“, II-3). თავისუფლების შეზღუდვით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურება, კონსტიტუციით გარანტირებული უფლებებიდან გამომდინარე, უზრუნველყოფილია საქართველოს კანონმდებლობის არაერთი სამართლებრივი ნორმით. საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 208-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, „სახელმწიფო ადმინისტრაციული ორგანოს, აგრეთვე მისი თანამდებობის პირის ან ამ ორგანოს სხვა სახელმწიფო მოსამსახურის ან საჯარო მოსამსახურის (გარდა ამ მუხლის მე-2 ნაწილით განსაზღვრული საჯარო მოსამსახურისა) მიერ თავისი სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულებისას მიყენებული ზიანისათვის პასუხისმგებელია სახელმწიფო.“ ვინაიდან „ადმინისტრაციული ორგანოს ზიანის მიმყენებელი ქმედება არსებითად არ განსხვავდება კერძო პირის ანალოგიური ქმედებისაგან, კოდექსის 207-ე მუხლით განსაზღვრულ იქნა კერძო სამართალში დადგენილი პასუხისმგებლობის ფორმებისა და პრინციპების გავრცელება სახელმწიფოს პასუხისმგებლობის შემთხვევებზეც, რაც გამოიხატა პასუხისმგებლობის სახეების დადგენით სამოქალაქო კოდექსზე მითითებით, იმ გამონაკლისის გარდა, რაც თავად ამ კოდექსით არის გათვალისწინებული“ (სუსგ №ბს-890(კ-19), 26.11.2019 წ.). საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1005-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, „რეაბილიტირებული პირისათვის უკანონო მსჯავრდების, სისხლის სამართლის პასუხისგებაში უკანონოდ მიცემის, აღკვეთის ღონისძიების სახით პატიმრობის უკანონოდ გამოყენების, ადმინისტრაციული პატიმრობის, დისციპლინური პატიმრობის ან გამასწორებელი სამუშაოების სახით ადმინისტრაციული სახდელის არასწორად დაკისრების შედეგად მიყენებულ ზიანს აანაზღაურებს სახელმწიფო, გამოძიების, პროკურატურის ორგანოებისა და სასამართლოს თანამდებობის პირთა ბრალის მიუხედავად. განზრახვისას ან უხეში გაუფრთხილებლობისას ეს პირები სახელმწიფოსთან ერთად სოლიდარულად აგებენ პასუხს“. სსკ-ის 1005.3 მუხლთან დაკავშირებული საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამართლებრივი განმარტების მიხედვით, „პირის რეაბილიტაციის უმთავრესი იურიდიული საფუძველი გამამართლებელი განაჩენია, რომელიც პირის არაბრალეულობასა და უდანაშაულობას ადასტურებს“. „უკანონო ბრალდების შედეგად დამდგარ, ასანაზღაურებელ ზიანში მოიაზრება როგორც მატერიალური, ასევე მორალური ზიანი“ (სუსგ №ბს-432-429 (2კ-17), 07.02.2019 წ.).

საკასაციო სასამართლო არ ეთანხმება საქართველოს გენერალური პროკურატურის მოსაზრებას, განსახილველი კატეგორიის საქმეებზე, ზიანის ანაზღაურების ვალდებულების დაკისრებისთვის სახელმწიფო ორგანოს ბრალეულობის აუცილებლად არსებობისა და სსკ-ის 992-ე მუხლის გამოყენების თაობაზე. ეს უკანასკნელი ნორმა გამოიყენება მაშინ, როდესაც მოთხოვნა ეხება კერძო-სამართლებრივი ურთიერთობის სუბიექტებისთვის, მაგალითად, ფიზიკური პირისთვის, ზიანის ანაზღაურების ვალდებულების დაკისრება (სუსგ №ბს-233-224(გ-10), 08.04.2010 წ.). საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ უკანონო ბრალდებისა და აღკვეთის ღონისძიების სახით პატიმრობის უკანონო შეფარდების შემთხვევაში, სახელწიფოსათვის ზიანის ანაზღაურების ვალდებულების დაკისრების სამართლებრივი საფუძველია სსკ-ის არა 992-ე მუხლი, არამედ 1005-ე მუხლის მე-3 ნაწილი, რომლის თანახმად, ზიანი ანაზღაურდება ზიანის მიმყენებლის ბრალის მიუხედავად. დაუშვებელია დელიქტით მიყენებული ზიანის ანაზღაურების მომწესრიგებელი ზოგადი ნორმით (სკ-ის 992-ე მუხ.) დადგენილი მოთხოვნების გავრცელება სპეციალური ნორმით (სკ-ის 1005.3 მუხ.) რეგულირებულ კონკრეტულ სამართალურთიერთობაზე, რომელსაც ადგილი აქვს უკანონო ბრალდებისა და თავისუფლების უკანონოდ აღკვეთის შემთხვევაში. ამდენად, დაუსაბუთებელია კასატორის მითითება ბრალის, როგორც ზიანის ანაზღაურების დაკისრების აუცილებელ წინაპირობაზე, სსკ-ის 1005.3 მუხლის მიზნებისათვის (სუსგ №ბს-485-474(2კ-14), 04.06.2015 წ.).

ზემოაღნიშნული ნორმებიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო არ იზიარებს კასატორის მოსაზრებას სახელმწიფოს მხრიდან, მოსარჩელის სასარგებლოდ, ზიანის ანაზღაურების ვალდებულების არარსებობის თაობაზე. განსახილველ შემთხვევაში ნ. ჩ-ს მიმართ დამდგარია გამამართლებელი განაჩენი - სახეზეა მარეაბილიტირებელი გარემოება მკვლელობის ეპიზოდში. ამდენად, დგინდება, რომ განხორციელების მომენტში ფორმალურად კანონიერი საგამოძიებო მოქმედებები, ბრალის წაყენება სკ-ის 1005.3 მუხლის მიზნებისათვის, მიიჩნევიან უკანონოდ, რის გამოც არსებობს იმ მორალური ზიანის ანაზღაურების სამართლებრივი საფუძველი, რომელიც გამოწვეულია უშუალოდ უკანონო დაკავებით/დაპატიმრებით/ბრალდებით (სუსგ №ბს-648-623(2კ-13), 10.04.2014; №ბს-ბს-432-429(2კ-17), 07.02.2019; №ბს-890(კ-19), 26.11.2019).

საკასაციო პალატა არ იზიარებს სახელმწიფო ორგანოს მოსაზრებას იმასთან დაკავშირებით, რომ ზიანის ანაზღაურება მხოლოდ საქართველოს გენერალურ პროკურატურას არ უნდა დაეკისროს და მიუთითებს სააპელაციო სასამართლოს შემდეგ შეფასებაზე: 20.02.2017წ. განაჩენის მიხედვით, სასამართლოში წარდგენილი მასალებით დადგინდა, რომ 04.04.2006წ. საქართველოს მთავარმა პროკურატურამ მიიღო გამოძიების ფედერალური ბიუროს ლაბორატორიის 31.03.2006წ. დასკვნა, რომლის თანახმადაც, ნ. ჩ-სა და სხვა პირთა ნერწყვის ნიმუშების წყაროები გამორიცხული იყვნენ შემთხვევის ადგილიდან ამოღებული სიგარეტის ნამწვის ნიმუშიდან მოპოვებული დნმ-ის ნარევის პოტენციური წარმომქმნელები. იმავე ლაბორატორიიდან საქართველოს პროკურატურაში გამოგზავნილი იქნა ასევე 07.09.2006წ. დათარიღებული დასკვნა, რომლის თანახმად, შედარებისთვის გაგზავნილი თითის ანაბეჭდები არ ეკუთვნოდათ ნ. ჩ-სა და სხვა პირებს. ვინაიდან აღნიშნული დასკვნები არ მოხვდა სისხლის სამართლის საქმეში, დაიწყო გამოძიება. ამდენად, საქართველოს მთავარ პროკურატურაში შესული და საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე დასკვნების სისხლის სამართლის საქმეში არ წარდგენით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურების ვალდებულება ეკისრება საქართველოს გენერალურ პროკურატურას.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა ანაზღაურებას დაქვემდებარებული მორალური ზიანის ოდენობა განსაზღვრეს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ დადგენილი სამართლებრივი განმარტებების შესაბამისად. კერძოდ, მორალური (არაქონებრივი) ზიანის არსთან, მიზნებსა და მატერიალური გზით მის ანაზღაურებასთან დაკავშირებით გაკეთებულია შემდეგი განმარტებები: „არაქონებრივი უფლებები წარმოადგენს სამოქალაქო სამართლის იმ ობიექტს, რომელსაც გააჩნია მისთვის დამახასიათებელი თავისებურებები. არსებითი განსხვავება მდგომარეობს არაქონებრივი უფლების ხელყოფის შედეგად დამდგარი ზიანის შინაარსში. სამოქალაქო სამართლის აღნიშნული ობიექტის სპეციფიკის გათვალისწინებით მისი ხელყოფის შედეგად დამდგარ ზიანს ქონებრივი ეკვივალენტი არ გააჩნია. ამდენად, არაქონებრივი ზიანის მოთხოვნის წარმოშობისათვის საკმარისია არსებობდეს არაქონებრივი უფლების ხელყოფის ფაქტი, ... . მორალური ზიანის მოცულობას (რომელსაც არ გააჩნია მატერიალური გამოხატულება) განსაზღვრავს სასამართლო, გონივრული და სამართლიანი ანაზღაურების სახით“. „სამოქალაქო კოდექსის 413-ე მუხლში მითითება მორალური ზიანის გონივრული და სამართლიანი ანაზღაურების თაობაზე გულისხმობს ზიანის მიმყენებლის ბრალეულობის ხარისხის, დაზარალებულის განცდების სიღრმისა და ინდივიდუალური თავისებურების გათვალისწინებას. მორალური ზიანის ოდენობის განსაზღვრისას სასამართლო მხედველობაში იღებს, მოპასუხეების მიერ მატერიალური ზიანის ანაზღაურების ფაქტს, ასევე დაზარალებულის სუბიექტურ დამოკიდებულებას მორალური ზიანის მიმართ და ობიექტურ გარემოებებს. ამ გარემოებათა შორისაა დაზარალებულის ცხოვრების პირობები (საოჯახო, ყოფითი, მატერიალური, ჯანმრთელობის მდგომარეობა, ასაკი და ა.შ.), ბრალის ხარისხი, ქონებრივი მდგომარეობა და სხვა გარემოებები. მორალური ზიანის ანაზღაურების შემთხვევაში არ ხდება ხელყოფილი უფლების რესტიტუცია, რადგან მიყენებულ ზიანს ფულადი ეკვივალენტი არ გააჩნია. შეუძლებელია ფულადი ფორმით ჯანმრთელობის შეფასება, კომპენსაციის მიზანია მორალური ზიანით გამოწვეული ტკივილების, ნეგატიური განცდების შემსუბუქება, დადებითი ემოციების გამოწვევა, რომელიც ეხმარება დაზარალებულს სულიერი გაწონასწორების მიღწევაში, სოციალურ ურთიერთობებში ჩართვაში, რაც მორალური (არაქონებრივი) ზიანის ანაზღაურების სატისფაქციურ ფუნქციას შეადგენს“ (სუსგ №ბს-972-936(3კ-08), 08.04.2009წ.). ზემოხსენებული დამკვიდრებული სამართლებრივი განმარტებების გათვალისწინებით, უსაფუძვლოა კასატორის მითითება სხვადასხვა სასამართლო გადაწყვეტილებაზე და მორალური ზიანის ოდენობის მხოლოდ თავისუფლების შეზღუდვის ხანგრძლივობაზე დაყრდნობით განსაზღვრის თაობაზე. მსგავსი კატეგორიის საქმეების განხილვის დროს ასევე გათვალისწინებულ უნდა იქნეს ზიანის მიმყენებლის ბრალეულობის ხარისხი, დაზარალებულის განცდების სიღრმე და ინდივიდუალური თავისებურები.

საკასაციო სასამართლო არ ეთანხმება კასატორების მოსაზრებას, რომ მოპასუხისთვის 100 000 ლარის ოდენობით მორალური ზიანის ანაზღაურების ვალდებულების დაკისრება არ გამომდინარეობს გონივრულობისა და სამართლიანობის კრიტერიუმებიდან.

კასატორმა საქართველოს გენერალურმა პროკურატურამ მორალური ზიანის ფულადი ექვივალენტის ოდენობის განსაზღვრისთვის ყურადღება გაამახვილა ნ. ჩ-სთვის ბრალად წარდგენილი დანაშაულის შინაარსზე და თავისუფლების აღკვეთის პერიოდის ხანგრძლივობაზე. საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ აღნიშნული გარემოებების გარდა, მხედველობაშია მისაღები მოსარჩელის თავისუფლების აღკვეთაში ყოფნის პერიოდიდან უმეტესი დროის განმავლობაში (15.08.2006წ. განაჩენიდან 16.04.2014წ. განაჩენის გამოტანამდე) სასჯელის უვადო თავისუფლების აღკვეთის სახით მოხდის ფაქტი. საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს შეფასებას იმის თაობაზე, რომ უვადო თავისუფლების აღკვეთის სახით სასჯელის მოხდა განსაკუთრებით ამძაფრებდა პატიმრობაში ყოფნით გამოწვეულ მორალურ ტანჯვას იმ პერიოდშიც კი, როდესაც იგი სხვა დანაშაულებისთვის მართებულად იხდიდა სასჯელს (იგულისხმება გამამტყუნებელი განაჩენის ის პუნქტები, რომლებიც არ გაუქმებულა 20.02.2017წ. განაჩენით), რადგანაც „ვადის განუსაზღვრელობა, თავისთავად, პატიმარს უქმნის განსაკუთრებულ ფსიქოლოგიურ სტრესს, მიუხედავად იმისა, რამდენ ხანს გასტანს იგი“ (იხ. ევროპის საბჭოს წამებისა და არაადამიანური ან ღირსების შემლახველი მოპყრობისა თუ დასჯის საწინააღმდეგო ევროპული კომიტეტის 2016 წლის აპრილის 25-ე საერთო ანგარიში უვადოდ თავისუფლებააღკვეთილ პირთა მდგომარეობის შესახებ). ამდენად, საკასაციო პალატა არ იზიარებს კასატორის საქართველოს გენერალური პროკურატურის მოსაზრებას ზიანის ოდენობის შემცირებასთან დაკავშირებით.

კასატორმა ნ. ჩ-მ მორალური ზიანის ფულადი ექვივალენტის ოდენობის განსაზღვრისთვის ყურადღება გაამახვილა განსახილველი შემთხვევის იმ სხვა საქმესთან მსგავსებაზე, რომლის მიხედვითაც საქართველოს გენერალურ პროკურატურას დაეკისრა 224 000 ლარის ოდენობით მორალური ზიანის ანაზღაურება უვადოდ თავისუფლებააღკვეთილი პირის სასარგებლოდ. ამასთან, ნ. ჩ-ს მოსაზრებით, ანაზღაურებას დაქვემდებარებული თანხის ოდენობის გამოანგარიშებისთვის სამართლებრივად უმნიშვნელოა ის გარემოება, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 20.02.2017წ. განაჩენით უცვლელად დარჩა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 11.07.2014წ. და საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 13.03.2015წ. განაჩენები, ნ. ჩ- ცნობილ იქნა დამნაშავედ საქართველოს სსკ-ის 179-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით (მოქმედი რედაქცია) და 179-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „გ“ და „დ“ ქვეპუნქტებით (2006 წლის 31 მაისამდე მოქმედი რედაქციით); საქართველოს სსკ-ის 236-ე მუხლის პირველი და მეორე ნაწილებით (2006 წლის 31 მაისამდე მოქმედი რედაქციით), სსკ-ის 17, 105 მუხლით (1996 წელს მოქმედი რედაქციით) და სასჯელის ზომად განესაზღვრა თავისუფლების აღკვეთა - 7 (შვიდი) წლისა და 6 (ექვსი) თვის ვადით. ამასთან, კასატორ ნ. ჩ-ს არ წარმოუდგენია აღნიშნული მოსაზრების გამამყარებელი არგუმენტები, თუ რის გამო უნდა იქნას სამართლებრივად უმნიშვნელოდ მიჩნეული მისთვის 7 (შვიდი) წლისა და 6 (ექვსი) თვის ვადით თავისუფლების აღკვეთის თაობაზე კანონიერ ძალაში მყოფი განაჩენის არსებობა ზიანის ოდენობის გამოანგარიშებასთან მიმართებით. საკასაციო პალატა ხაზგასმით, მიუთითებს იმაზე, რომ საქართველოს კონსტიტუციის 13.6 და სამოქალაქო კოდექსის 1005.3 მუხლებიდან გამომდინარე, მორალური ზიანის ანაზღაურების საფუძველია თავისუფლების უკანონოდ აღკვეთა, რაც დასტურდება მარეაბილიტირებელი გარემოების არსებობით. განსახილველ შემთხვევაში, არსებობს კანონიერი ძალის მქონე განაჩენი ნ. ჩ-სთვის 7 (შვიდი) წლისა და 6 (ექვსი) თვის ვადით თავისუფლების აღკვეთის თაობაზე, რაც აღნიშნულ საქმეს არსებითად განასხვავებს იმ შემთხვევისგან, რომლის დროსაც პირი სრულად გამართლდა წარდგენილ ბრალდებებში და რის თაობაზეც მტკიცებულებაც თან ერთვის განსახილველი საქმის მასალებს. ამდენად, კასატორის მიერ მითითებული საქმე, ამ უკანასკნელის ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, არ შეესაბამება განსახილველ შემთხვევას.

კასატორი ნ. ჩ-ს იმ არგუმენტთან დაკავშირებით, რომ მისი მორალური ზიანის ფულადი ეკვივალენტის ოდენობის განსაზღვრისას გათვალისწინებულ უნდა იქნას მისი ძმის მიერ 24.12.2007წ. ინსულტის მიღება, საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ არ დგინდება მიზეზ-შედეგობრივი კავშირი მითითებულ გარემოებასა და ნ. ჩ-ს მიმართ გამამტყუნებელი განაჩენის გამოტანას შორის, რის გამოც იგი მხედველობაში არ უნდა იქნას მიღებული მორალური ზიანის ოდენობის გამოანგარიშებისას. საქმის მასალების მიხედვით, ნ. ჩ-ს მიმართ გამამტყუნებელი განაჩენი გამოტანილ იქნა 2006 წლის 15 აგვისტოს, ხოლო ცნობა მისი ძმის ჯანმრთელობის მდგომარეობის შესახებ გაცემულია 2010 წელს და ისე, რომ მასში გამოკვეთილი არაა ინსულტის გამომწვევი შესაძლო გარემოებები. ამასთან, სსკ-ის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის მეორე წინადადების თანახმად, „საქმის განხილვას სასამართლო შეუდგება იმ პირის განცხადებით, რომელიც მიმართავს მას თავისი უფლების ან კანონით გათვალისწინებული ინტერესების დასაცავად.“ სასარჩელო მოთხოვნის ფაქტობრივი საფუძველია ნ. ჩ-ს მიერ სულიერი ტანჯვის განცდა, ამდენად, ერთი პირის სასარჩელო მოთხოვნას საფუძვლად ვერ დაედება მეორე პირის (თუნდაც მისი ძმის) ჯანმრთელობის მდგომარეობის გაუარესება.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, განსახილველი საქმისთვის დამახასიათებელი ინდივიდუალური თავისებურებების გათვალისწინებით, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ქვედა ინსტანციების სასამართლოებმა სწორად განსაზღვრეს ანაზღაურებას დაქვემდებარებული მორალური ზიანის ოდენობა 100 000 ლარით.

საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორებს არ წარმოუდგენიათ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილით გათვალისწინებული, დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). შესაბამისად, იმავე ნორმიდან გამომდინარე და სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორების მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრების დასაშვებად ცნობის საფუძველს, მოცემულ საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს - წარმატების პერსპექტივა.

კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ მითითებულ სამართლებრივ დასკვნებს. ამდენად, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საქართველოს გენერალური პროკურატურისა და ნ. ჩ-ს საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა

1. საქართველოს გენერალური პროკურატურისა და ნ. ჩ-ს საკასაციო საჩივარები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 29.11.2019წ. განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. სხირტლაძე

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ქ. ცინცაძე