ბს-482-482 (2კ-18) 12 მარტი, 2020 წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე, ვასილ როინიშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე ზეპირი განხილვის გარეშე, განიხილა სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლები თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 16.11.2017წ. განჩინებაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

მ. ს-ემ 21.01.2016წ. სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხეეების სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს მიმართ და სასარჩელო მოთხოვნების დაზუსტების შედეგად მოითხოვა სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 11.01.2012წ. საგადასახადო შემოწმების აქტის, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 17.01.2012წ. N65 ბრძანებისა და 18.01.2012წ. N9 საგადასახადო მოთხოვნის, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 25.04.2012წ. N6826 ბრძანების, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 04.05.2012წ. N1136 ბრძანების, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 07.05.2012წ. N176 და N9 საგადასახადო მოთხოვნების, საჩივრის განუხილველად დატოვების ნაწილში სსიპ შემოსავლების სამსახურის 24.04.2014წ. N22284 ბრძანების, საჩივრის განუხილველად დატოვებისა და დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 13.02.2015წ. გადაწყვეტილების, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 07.05.2015წ. N15316 ბრძანების, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 08.01.2016წ. გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 10.03.2017წ. გადაწყვეტილებით მ. ს-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ შემოსავლების სამსახურის 24.04.2014წ. N22284 ბრძანება საჩივრის განუხილველად დატოვების ნაწილში, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 13.02.2015წ. გადაწყვეტილება საჩივრის განუხილველად დატოვებისა და დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 07.05.2015წ. N15316 ბრძანება და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 08.01.2016წ. გადაწყვეტილება, მოპასუხე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოს დაევალა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა კანონით დადგენილ ვადაში, დანარჩენ ნაწილში სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გასაჩივრდა სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს მიერ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 16.11.2017წ. განჩინებით სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს 25.12.2012წ. კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების აღსასრულებლად გამოცემული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები გამოცემულია საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების გარეშე. მოპასუხეებს სასამართლოს გადაწყვეტილების მითითებისა და მხარის საჩივრის შესაბამისად, არ განუხილავთ სადავო საკითხები, გამოცემული აქტები შეიცავს მსჯელობას კორექტირებული საგადასახადო მოთხოვნების კანონიერებისა და გაანგარიშების სისწორის შესახებ, თუმცა მხარის ძირითადი მოთხოვნები საგადასახადო შემოწმების აქტის საფუძველზე გადასახადების დარიცხვასთან დაკავშირებით არ არის შესწავლილი და გადაწყვეტილი. საჩივრის განხილვა უპირველეს ყოვლისა მოიცავს სადავო საკითხებისა და გასაჩივრებული ატების დადგენას, რომელთა შესახებ მხარის პოზიციას ამომწურავად უნდა პასუხობდეს დავის განმხილველი ორგანო.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 16.11.2017წ. განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა სსიპ შემოსავლების სამსახურმა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ.

კასატორმა - საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ საქმის ფაქტობრივ გარემოებებზე მითითებით აღნიშნა, რომ აუდიტის დეპარტამენტის 11.01.2012წ. საგადასახადო შემოწმების აქტის თანახმად, მ. ს-ის მიერ 2008 წელს მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად მშენებლობის უფლების დათმობით მიღებული ნამეტი შემოსავალი 249513 ლარი დაექვემდებარა საშემოსავლო გადასახადით დაბეგვრას 25%-იანი განაკვეთით. გადამხდელის მიერ 2009 წლის წლიური საშემოსავლო გადასახადის დეკლარაციაში ერთობლივი შემოსავალი შემცირებულია 10203 ლარით. შემოწმების შედეგად იჯარით მიღებული შემოსავალი - 52379 ლარი დაიბეგრა 12 %-იანი საშემოსავლო განაკვეთით, ხოლო 22.07.2009წ. კომერციული ფართის რეალიზაციით მიღებული ნამეტი 205104 ლარი დაიბეგრა საშემოსავლო 20%-იანი განაკვეთით. სსიპ შემოსავლების სამსახურის 25.04.2012წ. N6826 ბრძანებით საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ და აუდიტის დეპარტამენტს დაევალა დარიცხული თანხის გადაანგარიშება საშემოსავლო გადასახადის 12%-იანი განაკვეთის გათვალისწინებით, 22.07.2009წ. კომერციული ფართის რეალიზაციის გამო შემოწმებით დარიცხული თანხის გადაანგარიშება საშემოსავლო გადასახადის 12%-იანი განაკვეთის გათვალისწინებით და გამოცემულ ადმინისტრაციულ აქტებში შესაბამისი კორექტირების შეტანა. შემოსავლების სამსახურის 25.04.2012წ. N6826 ბრძანებით დანარჩენ საკითხებთან დაკავშირებით გადამხდელის პოზიცია არ იქნა გათვალისწინებული და საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული ბრძანების აღსრულების მიზნით აუდიტის დეპარტამენტის 01.05.2012წ. დასკვნით გადაანგარიშებულ იქნა გადასახადის გადამხდელის საგადასახადო ვალდებულებები და აუდიტის დეპარტამენტის დასკვნის შესაბამისად გამოიცა გადასახადების/გადასახდელების და საგადასახადო სანქციების თანხების დარიცხვის/შემცირების შესახებ აუდიტის დეპარტამენტის 04.05.2012წ. N1136 ბრძანება, რომლის მიხედვითაც გადამხდელს წარედგინა 07.05.2012წ. N9 და N176 საგადასახადო მოთხოვნები. საქმის მასალებით დგინდება, რომ აუდიტის დეპარტამენტის 01.05.2012წ. დასკვნა გამოცემულია შემოსავლების სამსახურის 25.04.2012წ. N6826 ბრძანების შესაბამისად და არ არსებობს სადავო აქტების გაუქმების საფუძველი.

კასატორმა - სსიპ შემოსავლების სამსახურმა აღნიშნა, რომ სასამართლოებმა არასწორად შეაფასეს საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები. კასატორმა ფაქტობრივ გარემოებებზე მითითებით აღნიშნა, რომ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის მიერ ჩატარდა მ. ს-ის საგადასახადო შემოწმება, რაზედაც 11.01.2012წ. შედგა შემოწმების აქტი, გამოიცა აუდიტის დეპარტამენტის N65 ბრძანება გადასახადების/გადასახდელების და საგადასახადო სანქციების თანხების დარიცხვის/შემცირების შესახებ და 18.01.2012წ. N9 საგადასახადო მოთხოვნა. ზემოაღნიშნული აქტები მ. ს-ის მიერ გასაჩივრებულ იქნა შემოსავლების სამსახურში, ხოლო შემოსავლების სამსახურის 25.04.2012წ N6826 ბრძანებით მ. ს-ის საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ. აუდიტის დეპარტამენტის 01.05.2012წ. დასკვნით მართებულად იქნა გადაანგარიშებული გადასახადის გადამხდელის საგადასახადო ვალდებულებები. სააპელაციო სასამართლოს განჩინება დაუსაბუთებელი და კანონშეუსაბამოა, შესაბამისად არ არსებობს სადავო აქტების გაუქმების ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძვლები.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული განჩინების გაცნობის, საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი.

სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ საქმის მასალების მიხედვით სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის მიერ ჩატარდა მ. ს-ის საგადასახადო შემოწმება, რომლის შედეგადაც გამოიცა 11.01.2012წ. საგადასახადო შემოწმების აქტი, შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 17.01.2012წ. N65 ბრძანება და 18.01.2012წ. N9 საგადასახადო მოთხოვნა. ზემოაღნიშნული აქტების ბათილად ცნობის მოთხოვნით მ. ს-ემ საჩივრით მიმართა შემოსავლების სამსახურს, რომლის 25.04.2012წ. N6826 ბრძანებით საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ და დაკმაყოფილებულ ნაწილში აუდიტის დეპარტამენტს დაევალა გადამხდელის მიერ მიღებულ შემოსავალზე საგადასახადო შემოწმებით დარიცხული თანხის გადაანგარიშება. ზემოაღნიშნული ბრძანების აღსრულების მიზნით გამოცემულ იქნა სსიპ შემოსავლების სამსახურის 01.05.2012წ. დასკვნა, 04.05.2012წ. N1136 ბრძანება, 07.05.2012წ. N176 და N9 საგადასახადო მოთხოვნები, რომელთა საფუძველზეც მ. ს-ეს შეუმცირდა დარიცხული გადასახადების თანხა. ზემოაღნიშნული აქტების გასაჩივრების მოთხოვნით მ. ს-ემ 24.05.2012წ. მიმართა შემოსავლების სამსახურს, რომელიც სსიპ შემოსავლების სამსახურის 05.07.2012წ. N11123 ბრძანებით დარჩა განუხილველი, ხოლო საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 06.08.2012წ. გადაწყვეტილებით მითითებული ბრძანება კანონიერად იქნა მიჩნეული. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 25.12.2012წ. გადაწყვეტილებით მ. ს-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი შემოსავლების სამსახურის 05.07.2012წ. N11123 ბრძანება და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს 06.08.2012წ. გადაწყვეტილება, საქართველოს ფინანსთა სამინიტროს დაევალა 24.05.2012წ. წარდგენილი საჩივრის განხილვა და შესაბამისი გადაწყვეტილების მიღება.

საკასაციო პალატა ეთანხმება ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მოსაზრებას და აღნიშნავს, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული 25.12.2012წ. გადაწყვეტილების აღსრულების მიზნით გამოცემული აქტები, კერძოდ, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 24.04.2014წ. N22284 ბრძანება, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 13.02.2015წ. გადაწყვეტილება, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 07.05.2015წ. N15316 ბრძანება და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან ასრებული დავების განხილვის საბჭოს 08.01.2016წ. გადაწყვეტილება გამოცემულია საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების გარეშე, ასევე კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების მითითებების უგულებელყოფით. საქმის მასალებით დასტურდება, რომ მ. ს-ე სადავოდ ხდიდა არამარტო კორექტირებულ საგადასახადო მოთხოვნებს, არამედ ზოგადად დარიცხული გადასახადების კანონიერებას და სისწორეს, რაც ადმინისტრაციული ორგანოების მიერ საჭიროებდა კომპლექსურად ყველა სადავო საკითხზე მსჯელობას, მათ შორის თბილისის საქალაქო სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული 25.12.2012წ. გადაწყვეტილების მითითებების შესაბამისად დასაბუთებული და არგუმენტირებული გადაწყვეტილების მიღებას, რაც მოცემული დავის ფარგლებში არ განხორციელებულა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორების მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრების დასაშვებად ცნობის საფუძველს, საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს - წარმატების პერსპექტივა. ამდენად, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 16.11.2017წ. განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. სხირტლაძე

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ვ. როინიშვილი