საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

Nბს-248(კ-20) 10 ივნისი, 2020 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნინო ქადაგიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 04.11.2019წ. გადაწყვეტილებაზე.

აღწერილობითი ნაწილი:

01.08.2018წ. ნ. ხ-ამ სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხე ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 06.01.2016წ. N471 ოქმის 24-ე საკითხის ბათილად ცნობა.

მოსარჩელის განმარტებით, 12.03.2010წ. ჩუქების ხელშეკრულებით მამისაგან - გ. ხ-ისაგან გადაეცა თბილისში, ...ის ქუჩა N7-ში მდებარე ბინა N3 (ს/კ ...). აღნიშნული საცხოვრებელი სახლის მიმდებარე ტერიტორიაზე გ. ხ-მა ააშენა ავტოფარეხი, რომელსაც ფლობდა შვილთან - ნ. ხ-ასთან ერთად, ხოლო მამის გარდაცვალების შემდეგ, ფლობს თავად ნ. ხ-ა. ავტოფარეხი არ მდებარეობს კორპუსის წითელ ხაზებში. მამისაგან ნაჩუქარი ბინიდან ავტოფარეხში შეყვანილია ელექტროენერგია. მოწმეთა ჩვენებებით და საკუთრებაში არსებული ბინიდან ავტოფარეხში ელექტროენერგიის გაყვანის ფაქტით დასტურდება, რომ ავტოფარეხის მფლობელია ნ. ხ-ა. მოსარჩელის განმარტებით, გარდა მისთვის ჩუქების ხელშეკრულებით გადაცემული ბინისა, მამას - გ. ხ-ს საკუთრებაში ჰქონდა კიდევ ერთი ბინა, რომელიც სიცოცხლეშივე გადასცა მეორე შვილს - ნო. ხ-ს. ნო. ხ-მა და მეზობელმა - თ. მ-მა განცხადებით მიმართეს ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიას და მოითხოვეს 59 კვ.მ ფართის მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარება (აღნიშნულ მიწის ნაკვეთზე მდებარეობს ორი შენობა-ნაგებობა (შენობა N1 და შენობა N2), რომელთაგან N2 შენობა-ნაგებობა ნ. ხ-ას საკუთრებაშია). 06.01.2016წ. N471 საოქმო გადაწყვეტილებით (საკითხი N24) კომისიამ დააკმაყოფილა ნო. ხ-ის და თ. მ-ის მოთხოვნა, შედეგად, 23.05.2017წ. გაიცა საკუთრების მოწმობა აღნიშნული პირების სახელზე და საჯარო რეესტრში დარეგისტრირდა მათი თანასაკუთრების უფლება. მოსარჩელის მოსაზრებით, კომისიამ 06.01.2016წ. საოქმო გადაწყვეტილებასთან დაკავშირებული ადმინისტრაციული წარმოებისას არ გამოიკვლია, ფლობდა თუ არა ფაქტობრივად ნო. ხ-ი ასაღიარებელ მიწის ნაკვეთს და მასზე არსებულ შენობა-ნაგებობას. სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი გამოცემულია კანონის მოთხოვნათა დარღვევით და არსებობს მისი ბათილად ცნობის საფუძველი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 29.05.2019წ. გადაწყვეტილებით ნ. ხ-ას სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 04.11.2019წ. გადაწყვეტილებით ნ. ხ-ას სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 29 მაისის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; ნ. ხ-ას სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 2016 წლის 6 იანვრის №471 ოქმის 24-ე საკითხი ნო. ხ-ის საკუთრების უფლების აღიარების ნაწილში და კომისიას დაევალა საქმის გარემოებების სრულყოფილად შესწავლისა და გამოკვლევის საფუძველზე, აგრეთვე გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილის გათვალისწინებით, კანონმდებლობით განსაზღვრულ ვადაში ახალი აქტის გამოცემა.

სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ ,,ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ” საქართველოს კანონი განსაზღვრავს დაინტერესებული პირის ცნებას და არ ადგენს დაინტერესებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე თანამფლობელობის აკრძალვას.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მიწის ნაკვეთზე, რომელზეც აღიარებულ იქნა ნო. ხ-ის საკუთრების უფლება, განთავსებულია ავტოფარეხის დანიშნულების შენობა-ნაგებობა. ხსენებული მიწის ნაკვეთი მდებარეობს ...ის ქ. N7-ში, მრავალბინიანი საცხოვრებელი კორპუსის მიმდებარედ, ხოლო კორპუსში მდებარე N3 საცხოვრებელი ბინა, 1992 წლის პრივატიზაციის ხელშეკრულების საფუძველზე, 2007 წლის 21 აგვისტოს აღირიცხა ნო. ხ-ისა და ნ. ხ-ას მამის - გ. ხ-ის სახელზე. სასამართლოს განმარტებით, დადგენილია და მხარეებიც არ დავობენ იმის შესახებ, რომ ავტოფარეხი გასული საუკუნის 80-იან წლებში აშენდა. ნ. ა-ა და ე. ბ-ი 20.07.2018წ. ნოტარიულად დამოწმებული განცხადებით ადასტურებენ, რომ მათმა მეზობელმა გ. ხ-მა 1980 წელს ნამდვილად ააშენა ავტოფარეხი, მდებარე: ქ. თბილისში, ...ის ქუჩა N4-ის მიმდებარედ. მხარეები არ დავობენ, რომ გ. ხ-ის ოჯახი ცხოვრობდა ქ. თბილისში, ...ის ქუჩაზე, N7 კორპუსში მდებარე N3 ბინაში, ხოლო ავტოფარეხი ამავე კორპუსის მიმდებარედ აშენდა. სააპელაციო სასამართლომ ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ ავტოფარეხს ელექტროენერგია N3 ბინიდან მიეწოდება. ნ. ხ-ა განმარტავს, რომ მისი მამა - გ. ხ-ი გარდაიცვალა 2010 წელს. ჩუქების ხელშეკრულების საფუძველზე, ბინა N3 ნ. ხ-ას სახელზე აღირიცხა 2010 წლის 18 მარტს.

სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ ნო. ხ-ის მიერ ადმინისტრაციულ ორგანოში წარდგენილი განცხადება არ შეიცავდა ინფორმაციას სადავო ავტოფარეხის საცხოვრებელ ბინასთან კავშირის შესახებ. ამასთან, ადმინისტრაციულ ორგანოს არ გამოუკვლევია ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა ,,...ის" მიერ 2015 წლის 29 ივლისის N6 კრების ოქმით დადასტურებული ინფორმაცია, კერძოდ, კომისიამ არ გამოიკვლია ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობასთან ნო. ხ-ის კავშირი იმ პირობებში, როცა არ დასტურდება, რომ ნო. ხ-ი ამ ამხანაგობის წევრია. ამასთანავე, ოქმში ცალსახად იყო მითითებული შენობა-ნაგებობის დანიშნულება: ავტოფარეხი. კომისიის მიერ წარმოდგენილ ადმინისტრაციული წარმოების მასალებში მითითებულია, რომ ფოტომასალაზე და ორთოფოტოზე ჩანს ავტოფარეხების მწკრივი. 2005 წლის ორთოფოტოზეც ჩანს ავტოფარეხები. საქმეში დაცული მტკიცებულებებით, მათ შორის, ნ. ხ-ას და ნო. ხ-ის ახსნა-განმარტებებითაც, არ დასტურდება, რომ გასული საუკუნის 80-იან წლებში აშენებული ავტოფარეხით 2007 წლამდე სარგებლობდა ხ-ის ოჯახის მხოლოდ ერთი წარმომადგენელი: ნო. ხ-ი (სააპელაციო პალატის სხდომის ოქმი).

სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ მოწმეთა ნოტარიულად დამოწმებული ჩვენება და ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა ,,...ის" 2015 წლის 29 ივლისის N6 კრების ოქმი არ ადასტურებს სადავო აქტის კანონშესაბამისობას. ხსენებული მტკიცებულებები არ გამორიცხავს ნო. ხ-თან ერთად ოჯახის სხვა წევრების მიერ სადავო ავტოფარეხის ფლობას კანონის ამოქმედებამდე და ვერ აქარწყლებს სააპელაციო საჩივარში მითითებულ ფაქტობრივ გარემოებებს. განსახილველ შემთხვევაში, კომისიამ არ დაიცვა ზაკ-ის 96.1 მუხლის მოთხოვნა, რომლის თანახმად, ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებულია ადმინისტრაციული წარმოებისას გამოიკვლიოს საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოება და გადაწყვეტილება მიიღოს ამ გარემოებათა შეფასებისა და ურთიერთშეჯერების საფუძველზე. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სადავო გადაწყვეტილება ,,ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ" საქართველოს კანონის მოთხოვნებს არ შეესაბამება, რადგან არ არის გამოკვლეული განსახილველ საკითხთან დაკავშირებული ყველა ფაქტობრივი და სამართლებრივი გარემოება.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა ასკ-ის 32.4 მუხლზე და მიიჩნია, რომ განსახილველ შემთხვევაში, სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად უნდა იქნეს ცნობილი ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 2016 წლის 6 იანვრის №471 ოქმის 24-ე საკითხი ნო. ხ-ის საკუთრების უფლების აღიარების ნაწილში და კომისიას უნდა დაევალოს საქმის გარემოებების სრულყოფილად შესწავლისა და გამოკვლევის საფუძველზე, აგრეთვე გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილის გათვალისწინებით, კანონმდებლობით განსაზღვრულ ვადაში ახალი აქტის გამოცემა. სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, ნ. ხ-ა წარმოადგენს დაინტერესებულ მხარეს, რომლის მონაწილეობაც უნდა უზრუნველყოს ადმინისტრაციულმა ორგანომ ადმინისტრაციულ წარმოებაში. კომისიამ სადავო მიწის ნაკვეთზე უნდა დაადგინოს ,,ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ” საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის ,,ე" ქვეპუნქტით გათვალისწინებული პირი/პირები, საქმისათვის მნიშვნელოვანი ყველა გარემოების გამოკვლევისა და შეფასების საფუძველზე.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 04.11.2019წ. გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებულმა თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიამ. კასატორმა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

კასატორის მოსაზრებით, განსახილველი საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს მიერ სადავო საკითხზე გაკეთებული შეფასება არსებითად ეწინააღმდეგება მოქმედ კანონმდებლობას. კასატორი მიუთითებს „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ საქართველოს კანონზე, ასევე საქართველოს პრეზიდენტის 15.09.2007წ. N525 ბრძანებულებით დამტკიცებულ „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების წესზე“ და აღნიშნავს, რომ თვითნებურად დაკავებულ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ საკითხის განხილვისას მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანო სარგებლობს ფართო დისკრეციით. სადავო 06.01.015წ. N471 ოქმის ბათილად ცნობის შესახებ მოთხოვნა დაუსაბუთებელია, თ. მ-ისა და ნო. ხ-ის მიერ წარდგენილი მტკიცებულებები ადმინისტრაციულ ორგანოს აძლევდა საკმარის საფუძველს, გამოეცა ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, განმცხადებლის მოთხოვნის დაკმაყოფილების შესახებ, კომისიაში წარდგენილი იყო ყველა ის დოკუმენტი, რასაც ითვალისწინებდა იმ დროს მოქმედი საქართველოს პრეზიდენტის 15.09.2007წ. N525 ბრძანებულების მე-2 მუხლის “ე” ქვეპუნქტი (ცნობა-დახასიათება უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტის გარეშე, სასამართლოს აქტი, ორთოფოტო (აეროფოტოგადაღება), აბონენტად აყვანის დოკუმენტი, გადახდის ქვითარი ან/და სხვა დოკუმენტი). განმცხადებლების მიერ წარდგენილი დოკუმენტებით დადასტურდა, რომ ისინი ფაქტობრივად ფლობდნენ და სარგებლობდნენ ქ. თბილისში, ...ის ქუჩა N7 კორპუსის მიმდებარედ არსებულ მიწის ნაკვეთს, კერძოდ, წარდგენილი მოწმეთა სანოტარო წესით დამოწმებული ჩვენებებით და ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა ,,...ის“ N6 კრების ოქმით დადასტურდა, რომ განმცხადებლები 2007 წლამდე ფლობდნენ და სარგებლობდნენ მითითებული მიწის ნაკვეთით, ამასთან, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის წერილით დგინდება, რომ იმ დროს არსებული მონაცემებით აღნიშნულ მიწის ნაკვეთზე საჯარო რეესტრში საკუთრების უფლება აღრიცხული არ იყო, რაც იძლეოდა საფუძველს იმისათვის, რომ კომისიას მიეღო გადაწყვეტილება მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ.

კასატორის განმარტებით, რაც შეეხება მოსარჩელისა და ნო. ხ-ის თანამფლობელობას სადავო ავტოფარეხზე, კომისია უფლებამოსილია, განცხადება განიხილოს მხოლოდ იმ პირის მიმართ, რომელმაც წარადგინა იგი კომისიაში, შესაბამისად, იმ პირობებში, როდესაც მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარების მოთხოვნა წარდგენილი იყო ნო. ხ-ისა და თ. მ-ის მიერ, კომისია ვალდებული იყო, დაედგინა მათი მოთხოვნის საფუძვლიანობა და ამ გარემოების დადასტურების შემთხვევაში, მიეღო შესაბამისი გადაწყვეტილება. ამდენად, საკუთრების უფლების აღიარების კომისიამ წარდგენილ მტკიცებულებებზე დაყრდნობით დაადგინა ნო. ხ-ის და თ. მ-ის მიერ მიწის ნაკვეთის ფლობისა და სარგებლობის ფაქტი.

კასატორის მითითებით, ცალკე აღნიშვნის ღირსია თბილისის სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის გამოყენება. სასამართლოს არ გაუანალიზებია დასახელებული საპროცესო ნორმის რეალური შინაარსი და საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 14.07.2015წ. Nბს-311-307(2კ-14) გადაწყვეტილებაში დაფიქსირებული განმარტება ქვედა ინსტანციის სასამართლოთა მიერ გამოყენებული მუხლის შინაარსთან დაკავშირებით. ხსენებულ გადაწყვეტილებაში უზენაესმა სასამართლომ განმარტა, რომ სასამართლო, სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად, აქტს ბათილად ცნობს იმ შემთხვევაში, როდესაც აშკარაა, რომ გადაწყვეტილების მიღება ადმინისტრაციული ორგანოს მხრიდან საჭიროებდა გარკვეული გარემოებების გამოკვლევას, ამასთანავე ამ გარემოების გამოკვლევას არსებითი მნიშვნელობა აქვს გადაწყვეტილების მისაღებად. მოცემულ შემთხვევაში, სასამართლომ ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32.4 მუხლის საფუძველზე ბათილად ცნო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება, თუმცა არ მიუთითებია, კონკრეტულად რომელი გარემოება არ გამოიკვლია ადმინისტრაციულმა ორგანომ, რასაც არსებითი მნიშვნელობა ექნებოდა საკითხის გადაწყვეტისათვის. 32.4. მუხლით მინიჭებულ უფლებამოსილებას სასამართლო იყენებს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, როდესაც სამართალწარმოების ფარგლებში ვერ ხერხდება სადავო ფაქტობრივი გარემოებების დადგენა და შეფასება, რაც თავის მხრივ, შეუძლებელს ხდის სადავო ადმინისტრაციული აქტის კანონიერებაზე მსჯელობას. მოცემულ შემთხვევაში, არ არსებობს გარემოება, რომელიც შეიძლება დამატებით გამოიკვეთოს ან/და წარმოიქმნას ადმინისტრაციული წარმოების პროცესში, აღნიშნული სასამართლომაც ვერ მიუთითა. სააპელაციო სასამართლომ თავი აარიდა საკითხის სამართლებრივ შეფასებას და გადაწყვეტილება მიიღო როგორც საპროცესო, ისე მატერიალური ნორმების დარღვევით, მაშინ, როდესაც საქმეში დაცული მტკიცებულებები იძლეოდა სადავო საკითხის არსებითად გადაწყვეტის შესაძლებლობას. რაც შეეხება დადგენილი გარემოებების სამართლებრივი შეფასების საჭიროებას, აღნიშნული არ ქმნის ასკ-ის 32.4 მუხლის გამოყენების შესაძლებლობას, ამდენად, გარემოებების სამართლებრივი შედეგების დადგენა თავად სასამართლომ უნდა მოახდინოს.

ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად შეაფასა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივი გარემოებები და შესაბამისად, არასწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა განსახილველ საკითხს, სასამართლომ არასწორად განმარტა კანონი და მიიღო გადაწყვეტილება, რომელიც იურიდიულად საკმარისად არ არის დასაბუთებული, გადაწყვეტილების დასაბუთებულობა იმდენად არასრულია, რომ მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია. ყოველივე აღნიშნული წარმოადგენს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებისა და საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილების საფუძველს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 13.03.2020წ. განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საქმის მასალების შესწავლის და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არცერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით, ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, N7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ კანონის სადავო პერიოდში მოქმედი რედაქციის მეორე მუხლის „გ“ ქვეპუნქტის თანახმად, თვითნებურად დაკავებულ მიწად მიიჩნეოდა ამ კანონის ამოქმედებამდე ფიზიკური პირის მიერ თვითნებურად დაკავებული სახელმწიფო საკუთრების სასოფლო ან არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი, რომელზედაც განთავსებულია საცხოვრებელი სახლი (აშენებული ან დანგრეული) ან არასაცხოვრებელი დანიშნულების შენობა (აშენებული), ასევე დაინტერესებული ფიზიკური პირის საკუთრებაში ან მართლზომიერ მფლობელობაში არსებული მიწის ნაკვეთის მომიჯნავე, თვითნებურად დაკავებული მიწის ნაკვეთი (შენობით ან მის გარეშე), რომლის ფართობიც ნაკლებია საკუთრებაში ან მართლზომიერ მფლობელობაში არსებული მიწის ნაკვეთის ფართობზე, ასევე კერძო სამართლის იურიდიული პირის საკუთრებაში ან მართლზომიერ მფლობელობაში არსებული მიწის ნაკვეთის მომიჯნავე, თვითნებურად დაკავებული მიწის ნაკვეთი, რომელზედაც განთავსებულია არასაცხოვრებელი დანიშნულების შენობა (აშენებული), რომლის ფართობიც ნაკლებია საკუთრებაში ან მართლზომიერ მფლობელობაში არსებული მიწის ნაკვეთის ფართობზე და რომელიც საკუთრების უფლების აღიარების მოთხოვნის მომენტისათვის სახელმწიფოს მიერ არ არის განკარგული, გარდა ამ მუხლის „ა“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული შემთხვევებისა.

საკასაციო პალატა ასევე მიუთითებს სადავო პერიოდში მოქმედ საქართველოს პრეზიდენტის 15.09.2007წ. N525 ბრძანებულებით დამტკიცებულ „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების წესზე“, რომელიც ადგენდა მართლზომიერ მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ, აგრეთვე თვითნებურად დაკავებულ სახელმწიფოს საკუთრების მიწაზე ფიზიკური, კერძო სამართლის იურიდიული პირების ან კანონით გათვალისწინებული სხვა ორგანიზებული წარმონაქმნების საკუთრების უფლების აღიარების წესსა და პირობებს. აღნიშნული „წესის“ 2.1 მუხლის „ე“ ქვეპუნქტის თანახმად, მიწის თვითნებურად დაკავების დამადასტურებელ დოკუმენტად მიიჩნევა ცნობა-დახასიათება უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტის გარეშე, სასამართლოს აქტი, ორთოფოტო (აეროფოტოგადაღება), აბონენტად აყვანის დოკუმენტი, გადახდის ქვითარი ან/და სხვა დოკუმენტი. ამავე მუხლის „ი“ ქვეპუნქტის თანახმად, მოწმის ჩვენება არის მიწის თვითნებურად დაკავების ფაქტის თაობაზე მოწმის ნოტარიალურად დამოწმებული განცხადება.

ზემოაღნიშნული „წესის“ 11.2 მუხლის თანახმად, საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ მოთხოვნის განხილვის საფუძველია დაინტერესებული პირის ან მისი უფლებამოსილი წარმომადგენლის მიერ წერილობითი განცხადების წარდგენა კომისიაში, ხოლო ამავე „წესის“ 11.4 მუხლის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, განცხადებას უნდა დაერთოს მიწის თვითნებურად დაკავების დამადასტურებელი დოკუმენტი ან/და მოწმის ჩვენება.

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ 31.07.2015წ. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიას განცხადებით მიმართეს თ. მ-მა და ნო. ხ-მა. განმცხადებლებმა მოითხოვეს 1986 წლიდან მათ მფლობელობაში არსებულ, თბილისში, ...ის ქუჩა N7-ში მდებარე 59 კვ.მ მიწის ნაკვეთსა და მასზე განთავსებულ ავტოფარეხებზე საკუთრების უფლების აღიარება. განმცხადებლებს ადმინისტრაციულ ორგანოში წარდგენილი ჰქონდათ საკადასტრო აზომვითი ნახაზი, ორთოფოტოები, ასევე ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „...ის’’ 29.07.2015წ. №6 კრების ოქმი, რომლითაც ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა 70%-მა ნო. ხ-ს და თ. მ-ს მისცა თანხმობა, თბილისში, ...ის ქუჩაზე, N7 კორპუსის მიმდებარედ, მათ სარგებლობაში არსებული 59 კვ.მ ფართის მიწის ნაკვეთის და მასზე განლაგებული უნებართვოდ აშენებული ავტოფარეხების ლეგალიზებისათვის. კომისიაში ასევე წარდგენილი იყო 30.07.2015წ. ნოტარიულად დამოწმებული განცხადება, რომლითაც მ. ჩ-ა, თ. ხ-ემ და პ. ბ-მა დაადასტურეს ნო. ხ-ისა და თ. მ-ის მიერ 1986 წლიდან დღემდე თბილისში, ...ის ქუჩაზე, N7 კორპუსის მიმდებარედ არსებული 59 კვ.მ ფართის მიწის ნაკვეთის ფლობა და სარგებლობა, მასზე არსებული, 2007 წლის პირველ იანვრამდე აშენებული ავტოფარეხებით.

ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 06.01.2016წ. N471 საოქმო გადაწყვეტილებით (საკითხი N24), ქ. თბილისში, ...ის ქუჩაზე, N7 კორპუსის მიმდებარედ არსებულ, თ. მ-ისა და ნო. ხ-ის მიერ მოთხოვნილ 59 კვ.მ ფართის მიწის ნაკვეთს მიენიჭა თვითნებურად დაკავებულის კატეგორია და აღიარებულ იქნა მითითებულ პირთა საკუთრების უფლება აღნიშნულ მიწის ნაკვეთზე. ამასთან, 06.01.2016წ. N471 საოქმო გადაწყვეტილების საფუძველზე, თ. მ-ისა და ნო. ხ-ის სახელზე 23.05.2017წ. გაცემულ იქნა N849 საკუთრების უფლების მოწმობა. აღნიშნული საკუთრების უფლების მოწმობის საფუძველზე, თბილისში, ...ის ქუჩაზე, N7 კორპუსის მიმდებარედ არსებულ 59 კვ.მ. დაზუსტებელ ფართზე (ს/კ ..., შენობა-ნაგებობები N1 და N2) 08.06.2017წ. დარეგისტრირდა თ. მ-ისა და ნო. ხ-ის თანასაკუთრების უფლება.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ ფიზიკურ პირზე საკუთრების უფლების აღიარების აუცილებელ წინაპირობას წარმოადგენს შესაბამისი მოთხოვნის წარდგენის მომენტისათვის დაინტერესებული პირის მხრიდან მიწის ნაკვეთის თვითნებურად დაკავების ფაქტის ნამდვილობის დადასტურება. ამ მიზნით, დაინტერესებულმა პირმა საკუთრების უფლების აღიარებაზე უფლებამოსილ ადმინისტრაციულ ორგანოში უნდა წარადგინოს უტყუარი მტკიცებულებები, რომლებითაც გამოირიცხება უძრავი ქონების სხვა პირის მიერ თვითნებურად დაკავების ფაქტი. თავის მხრივ, შესაბამისი დოკუმენტაციის წარდგენა წარმოშობს უფლებამოსილი ადმინისტრაციული ორგანოს ვალდებულებას, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსით დადგენილი წესით, საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების საფუძველზე მიიღოს შესაბამისი გადაწყვეტილება.

საკასაციო პალატა უსაფუძვლოდ მიიჩნევს კასატორის მოსაზრებას იმასთან დაკავშირებით, რომ მოცემულ შემთხვევაში, საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები საშუალებას აძლევდა სააპელაციო სასამართლოს, სადავო საკითხი არსებითად გადაეწყვიტა, შესაბამისად, არ არსებობდა ასკ-ის 32.4 მუხლის გამოყენების საფუძველი, სააპელაციო სასამართლომ ვერ მიუთითა გარემოებებზე, რომლებიც შეიძლება დამატებით გამოიკვეთოს ადმინისტრაციული წარმოების პროცესში.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ასკ-ის 32.4 მუხლის გამოყენების აუცილებლობა უკავშირდება ვითარებას, როდესაც სასამართლო წესით ვერ ხერხდება ფაქტობრივი გარემოებების დადგენა და შესაბამისად, შეუძლებელი ხდება სადავო ადმინისტრაციული აქტების მატერიალური კანონიერების შეფასება. „..აღნიშნული პროცესუალური შესაძლებლობა გამოიყენება იმ შემთხვევაში, როცა ადმინისტრაციულ ორგანოს საერთოდ არ მოუხდენია ფაქტობრივი გარემოებების დადგენა-შეფასება ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში კი შეუძლებელი ხდება მათი გამოკვლევა"(სუს Nბს-351-336(კ-09) გადაწყვეტილება). საკასაციო პალატის მოსაზრებით, მოცემულ შემთხვევაში, შეუძლებელია, სასამართლო წესით შეფასდეს სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მატერიალური კანონიერება. მართებულია სააპელაციო სასამართლოს დასკვნა, რომ საკუთრების უფლების აღიარების კომისიამ არ დაიცვა ზაკ-ის 96.1 მუხლის მოთხოვნა, სადავო ადმინისტრაციული წარმოებისას არ გამოიკვლია საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოება, კერძოდ, კომისიას სათანადოდ არ გამოუკვლევია ინფორმაცია სადავო უძრავი ქონების მოსარგებლეთა ვინაობის შესახებ.

საკასაციო პალატა საქმის მასალებით დადგენილად მიიჩნევს, რომ გ. ხ-ი წარმოადგენდა თბილისში, ...ის ქუჩა №7-ში მდებარე 65,40 კვ.მ ფართის N3 ბინის მესაკუთრეს (21.08.2007წ. რეგისტრაცია, არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი, დაუზუსტებელი ფართობით: 762.00 კვ.მ, ს/კ ..., უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტი: 29.09.1992წ. დამოწმებული პრივატიზაციის ხელშეკრულება №...). ამავდროულად, საქმეზე წარმოდგენილი 20.07.2018წ. ნოტარიულად დამოწმებული განცხადებით, მოწმეები - ნ. ა-ა და ე. ბ-ი ადასტურებენ, რომ 1980 წელს მათმა მეზობელმა (ზემოაღნიშნული ბინის მესაკუთრემ) - გ. ხ-ამ, ქ. თბილისში, ...ის ქუჩა №4-ის მიმდებარედ ნამდვილად ააშენა ავტოფარეხი.

საქმის მასალებით ასევე დადგენილია, რომ 2010 წლის 18 მარტიდან, გ. ხ-თან დადებული 12.03.2010წ. ჩუქების ხელშეკრულების საფუძველზე, თბილისში, ...ის ქუჩა №7-ში მდებარე 65,40 კვ.მ ფართის N3 ბინაზე რეგისტრირებულია ნ. ხ-ას საკუთრების უფლება. ამავდროულად, საქმეს ერთვის ნ. ხ-ას განცხადების საფუძველზე სსიპ აღსრულების ეროვნული ბიუროს თანამშრომლის მიერ 11.07.2018წ. შედგენილი NF18000867 ოქმი, რომელიც შეიცავს ინფორმაციას ნ. ხ-ას საკუთრებაში არსებულ ბინასთან სადავო ავტოფარეხის კავშირის შესახებ, კერძოდ, აღნიშნული ოქმით მოხდა თბილისში, ...ის ქუჩა N7-ში მდებარე N3 ბინიდან სადავო ავტოფარეხში ელექტროენერგიის კაბელით გადაყვანის ფაქტის კონსტატაცია.

ამდენად, საქმეში არსებული მტკიცებულებები მიუთითებენ ნ. ხ-ას შესაძლო კავშირს თბილისში, ...ის ქუჩაზე, N7 კორპუსის მიმდებარედ არსებულ ავტოფარეხთან, შესაბამისად, არ გამოირიცხება ის გარემოება, რომ გასული საუკუნის 80-იან წლებში აშენებული ავტოფარეხით, ნო. ხ-ის გარდა, 2007 წლამდე სარგებლობდა ხ-ის ოჯახის სხვა წარმომადგენელიც. სადავო წარმოების ფარგლებში ნო. ხ-ის მიერ კომისიაში წარდგენილი განცხადება არ შეიცავდა ინფორმაციას ამგვარი კავშირის არსებობის შესახებ. ადმინისტრაციულმა ორგანომ მიუთითა ფოტომასალაზე და ორთოფოტოზე, რომელზეც ჩანს ...ის ქუჩაზე, N7 კორპუსის მიმდებარედ აშენებული ავტოფარეხები, თუმცა კომისიას ადგილზე გასვლით არ შეუმოწმებია ავტოფარეხის რეალური მდგომარეობა, რაც მას ასევე საშუალებას მისცემდა, დაედგინა N3 ბინასთან სადავო ავტოფარეხის კავშირი და მოსარჩელის მიერ ამ ავტოფარეხით სარგებლობის შესაძლო ფაქტი.

ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, საკასაციო სასამართლო მართებულად მიიჩნევს სააპელაციო პალატის დასკვნას, რომ სადავო ადმინისტრაციული წარმოებისას წარდგენილი მხოლოდ მოწმეთა ნოტარიულად დამოწმებული ჩვენება და ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის 29.07.2015წ. N6 კრების ოქმი არ ადასტურებს სადავო აქტის კანონშესაბამისობას. აღნიშნული მტკიცებულებებით არ გამოირიცხება ნო. ხ-თან ერთად ოჯახის სხვა წევრების მიერ სადავო ავტოფარეხის ფლობა კანონის ამოქმედებამდე.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ სადავო პერიოდში მოქმედი, საქართველოს პრეზიდენტის 15.09.2007წ. N525 ბრძანებულებით დამტკიცებული „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების წესის“ 11.4 მუხლის „დ“ ქვეპუნქტის თანახმად, საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ განცხადებას დამატებით უნდა დაერთოს სავარაუდო მემკვიდრეობის ან უფლებამონაცვლეობის დამადასტურებელი შესაბამისი დოკუმენტი, თუ დაინტერესებული პირი სავარაუდო მემკვიდრე ან უფლებამონაცვლეა, ხოლო ამავე „წესის“ 11.8 მუხლის თანახმად, მიწის ნაკვეთის ერთობლივად თვითნებურად დაკავების შემთხვევაში, განცხადება შეიძლება წარდგენილ იქნეს ერთ-ერთი თვითნებურად დამკავებლის მიერ. ასეთ შემთხვევაში კომისია იხილავს მიწის ნაკვეთზე განმცხადებლის და სხვა შესაბამისი პირის (პირების) საერთო საკუთრების უფლების აღიარების საკითხს.

საკასაციო სასამართლო საყურადღებოდ მიიჩნევს იმ გარემოებას, რომ მოსარჩელე, ზემოაღნიშნულ მისამართზე მდებარე ავტოფარეხის მიმართ ინტერესს უკავშირებს მის ამშენებელთან - გ. ხ-თან ნათესავურ კავშირს, ნ. ხ-ა მიუთითებს, რომ იგი ნო. ხ-თან ერთად, გ. ხ-ის პირველი რიგის მემკვიდრეს წარმოადგენს, ამავდროულად, ავტოფარეხის რეალური მოსარგებლეა, შესაბამისად, სადავო უძრავ ქონებაზე ნო. ხ-ის საკუთრების უფლების აღიარების საკითხის გადაწყვეტისას, გათვალისწინებული უნდა ყოფილიყო მისი ინტერესიც. მოსარჩელის აღნიშნული პოზიციიდან გამომდინარე, ასევე საქმეში არსებული მტკიცებულებების გათვალისწინებით, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო პალატის მოსაზრებას, რომ ნ. ხ-ა წარმოადგენს დაინტერესებულ მხარეს, რომლის მონაწილეობითაც უნდა უზრუნველყოს ადმინისტრაციულმა ორგანომ წარმოების ჩატარება, დადგენილი წესით გამოიკვლიოს საქმესთან დაკავშირებული გარემოებები და მიიღოს შესაბამისი გადაწყვეტილება.

ამდენად, სააპელაციო პალატის მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს. მოცემულ საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა. შესაბამისად, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც, საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 4 ნოემბრის გადაწყვეტილება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე: ნ. ქადაგიძე

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ნ. სხირტლაძე