საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

№ბს-446(კ-20) 27 იანვარი, 2021 წელი

თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემდეგი შემადგენლობა:

ალექსანდრე წულაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, ნინო ქადაგიძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი (მოსარჩელე) - შპს „...ი“

მოწინააღმდეგე მხარეები (მოპასუხეები) - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მუნიციპალური ინსპექცია, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია

დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 14 ნოემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

აღწერილობითი ნაწილი:

შპს „...მა“ 2018 წლის 19 აპრილს სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხის - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მიმართ, მოპასუხისთვის კომპანიის 2018 წლის 6 მარტის ადმინისტრაციული საჩივრის განხილვის დავალების მოთხოვნით. მოსარჩელემ 2018 წლის 2 მაისს, სარჩელის უზრუნველყოფის მიზნით, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2018 წლის 8 თებერვლის №003033 დადგენილების საფუძველზე დაწყებული სააღსრულებო წარმოების შეჩერება მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 3 მაისის განჩინებით შპს „...ის“ შუამდგომლობა დაკმაყოფილდა; სასამართლოს მიერ საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებამდე შეჩერდა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2018 წლის 2 თებერვლის №003033 დადგენილების საფუძველზე დაწყებული სააღსრულებო წარმოება.

შპს „...მა“ 2018 წლის 16 მაისს დაზუსტებული სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის მიმართ და მოითხოვა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2018 წლის 8 თებერვლის №003033 დადგენილებისა და 2018 წლის 1 მარტის სააღსრულებო ფურცლის, ასევე, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 2018 წლის 7 მაისის №151 ბრძანების ბათილად ცნობა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 27 თებერვლის საოქმო განჩინებით ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის უფლებამონაცვლედ მიჩნეულ იქნა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მუნიციპალური ინსპექცია.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 27 მარტის გადაწყვეტილებით შპს „...ის“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება კომპანიამ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 14 ნოემბრის განჩინებით შპს „...ის“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 27 მარტის გადაწყვეტილება. აღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს „...მა“, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორის მოსაზრებით, მის მიერ მდინარე ...ზე განთავსებული მცურავი ობიექტი არ წარმოადგენს დროებით შენობა-ნაგებობას, რადგან საკუთარი წონით ან ჩამაგრებით არ არის დაკავშირებული მიწასთან, ასევე, არ გააჩნია მიწისქვეშა სათავსო, მისი ფუნქციონირებისთვის არ ხორციელდება სამშენებლო სამუშაოები. საკასაციო საჩივრის თანახმად, უსაფუძვლოა ადმინისტრაციულ ორგანოთა განმარტება, რომ მცურავი ობიექტის მტკვრის ჯებირზე მიმაგრება წარმოადგენს ისეთ კავშირს მიწასთან, რომელიც საკმარისია მისი დროებით შენობა-ნაგებობად მიჩნევისთვის, რამდენადაც ობიექტი, საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის №57 დადგენილებიდან გამომდინარე, სრულად, საკუთარი წონით უნდა ებჯინებოდეს მიწას.

კასატორი აღნიშნავს, რომ ადმინისტრაციულმა ორგანომ სამშენებლო სამართალდარღვევის საქმის წარმოება დაიწყო ისეთ ობიექტთან დაკავშირებით, რომლის მშენებლობასაც არ სჭირდება სამშენებლო ნებართვა, შესაბამისად, პირს უკანონოდ მოეთხოვა ისეთი დოკუმენტაციის წარდგენა, რომლის არსებობასაც კანონი სადავო შემთხვევისთვის არ ითვალისწინებს.

საკასაციო საჩივრის ავტორი დამატებით მიუთითებს, რომ რამდენჯერმე მიმართა სხვადასხვა კომპეტენტურ ადმინისტრაციულ ორგანოს, თუმცა მათ განმცხადებელს განუმარტეს, რომ საკითხზე მსჯელობა სცდებოდა მათ კომპეტენციას და სადავო შემთხვევა არ საჭიროებდა ნებართვას. აღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორის განმარტებით, მას ადმინისტრაციული ორგანოებისგან მიღებული პასუხების მიმართ კანონიერი ნდობა წარმოეშვა.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „...ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრულ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის მოთხოვნებს, რაც გამორიცხავს განსახილველი საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის შესაძლებლობას.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები, ვინაიდან:

- არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი;

- არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების საფუძველი;

- სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს;

- საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით;

- კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით და საკასაციო საჩივარში მითითებული პოზიცია ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

შესაბამისად, საქმეზე არ იქმნება საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრული საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების წინაპირობა. ამასთან, საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გამოთქმულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ მოცემული დავა არსებითად სწორად არის გადაწყვეტილი.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, მოცემულ საქმეში მთავარ სადავო საკითხს წარმოადგენს შპს „...ის“ მიერ მდინარე ...ზე ობიექტის განთავსების უნებართვო მშენებლობად განხილვისა და კომპანიისთვის სამშენებლო სამართალდარღვევის ჩადენისთვის სანქციის დაკისრების კანონიერება.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ სამშენებლო სამართალდარღვევის საქმის წარმოების წესები მოწესრიგებულია პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსით, რომლის 44-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის სადავო პერიოდში მოქმედი რედაქციის თანახმად, უნებართვო მშენებლობის ან/და რეკონსტრუქციის წარმოება მშენებლობის განხორციელების სპეციალური რეჟიმის ზონაში, სადაც დადგენილია მშენებლობის განხორციელების განსაკუთრებული რეჟიმი, ტყის ფონდისა და „წყლის შესახებ“ საქართველოს კანონით განსაზღვრულ ტერიტორიებზე, კულტურული მემკვიდრეობის დამცავ ზონებსა და საკურორტო-სარეკრეაციო ზონებში და ქალაქ თბილისის ტერიტორიაზე, რომელიც იწვევს შენობა-ნაგებობის გაბარიტების ცვლილებას, სახელმწიფოს ან თვითმმართველი ერთეულის საკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებაზე გამოიწვევს დაჯარიმებას 10 000 ლარით.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ, მართალია, დასახელებული კოდექსით დადგენილია სამართალდარღვევის შემადგენლობა, რომელიც გამოიხატება მშენებლობის განხორციელების სპეციალური რეჟიმის ზონაში უნებართვო მშენებლობაში, თუმცა უშუალოდ მშენებლობის უნებართვოდ განხორციელების საკითხის შესაფასებლად და გადასაწყვეტად გამოყენებულ უნდა იქნეს სამშენებლო საქმიანობის განხორციელების მარეგულირებელი სპეციალური კანონმდებლობა, რომელიც აწესებს სამშენებლო სამუშაოების კანონიერად განხორციელებისთვის უფლებამოსილი ორგანოს მიერ ნებართვის/თანხმობის გაცემის წინაპირობებსა და პროცედურას, გარდა ამისა, კანონმდებლობა ცალკეულ ტერიტორიათა მიმართ ზღუდავს სამშენებლო საქმიანობის კონკრეტული სახის განხორციელების შესაძლებლობას. აღნიშნულთან დაკავშირებით, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს „წყლის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-8 მუხლის მე-2 პუნქტზე, რომლის თანახმად, წყლის სახელმწიფო ფონდის მიწა გამოიყენება იმ ნაგებობათა მშენებლობისა და ექსპლუატაციისათვის, რომლებიც უზრუნველყოფენ სასმელი, საყოფაცხოვრებო, სამკურნალო, საკურორტო და წყალზე სხვა საჭირო მოთხოვნილებების დაკმაყოფილებას, სასოფლო-სამეურნეო, სამრეწველო, თევზის მეურნეობის, ენერგეტიკულ, სატრანსპორტო და სხვა საჭიროებას. ამასთან, საქართველოს მთავრობის 2014 წლის 15 იანვრის №59 დადგენილებით დამტკიცებული „ტექნიკური რეგლამენტის - დასახლებათა ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების ძირითადი დებულებების“ მე-13 მუხლის პირველი პუნქტის შესაბამისად, ქვეყნის მთელ ტერიტორიაზე, მათ შორის დასახლებათა ტერიტორიებში კულტურული მემკვიდრეობის და გარემოს დაცვის მიზნით, შესაძლებელია გამოიყოს კულტურული მემკვიდრეობის და გარემოს დამცავი კონკრეტული ზონები, რომლებიც ასახვას ჰპოვებს უფლებრივი ზონირების დოკუმენტებში. იმავე მუხლის მე-3 პუნქტის „გ“ ქვეპუნქტის თანახმად კი, გარემოს ერთ-ერთი დამცავი ზონა არის გარემოს დამცავი ზონა 3 (გდზ-3), რომელიც მოიცავს წყლის დამცავ ტერიტორიას და სამშენებლო საქმიანობა წყლის დამცავ ტერიტორიაზე ხორციელდება მხოლოდ მისი დაცვის ან/და აღდგენის მიზნით. ამდენად, გარემოსდაცვითი მიზნებიდან გამომდინარე, გარემოს დამცავ ზონა 3-ში სამშენებლო სამუშაოები ვერ იქნება წარმართული ნებისმიერი მიზნით. სწორედ ამიტომ, კასატორის სამართალდამრღვევად მიჩნევის საკითხის კანონიერების შეფასებისას, საკასაციო პალატა განსაკუთრებულ ყურადღებას გაამახვილებს სადავო მშენებლობის განხორციელების ტერიტორიასა და მის სტატუსზე, კერძოდ, დადგენილია, რომ მოსარჩელეს თბილისში, რიყის პარკის მიმდებარედ, მდინარე ...ზე მოწყობილი აქვს ობიექტი, რომელიც მიმაგრებულია მტკვრის ჯებირზე, სადავო ობიექტის მშენებლობა კი მიზნად ისახავს მდინარე ...ზე გემის ფორმის მქონე სასტუმროს განთავსებას მაშინ, როდესაც ტერიტორია მიეკუთვნება გარემოს დამცავ ზონა 3-ს, სადაც მშენებლობა მხოლოდ კონკრეტული მიზნით - ტერიტორიის დაცვისა და აღდგენისთვის უნდა განხორციელდეს. მართალია, სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2016 წლის 21 მარტის №2486800 გადაწყვეტილებით შპს „...ს“ განემარტა, რომ საპროექტო ობიექტის განთავსება ხორციელდება წყალზე, რაზეც მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობები არ გაიცემა, თუმცა ამავე სამსახურმა კომპანიას მოგვიანებით არაერთხელ, მათ შორის 2017 წლის 7 მარტის №3129789 გადაწყვეტილებითა და 2017 წლის 5 აპრილის №318489 წერილით, განუმარტა, რომ სადავო ტერიტორია ექცეოდა გარემოს დამცავ ზონა 3-ში (გზდ-3), ხოლო სამშენებლო საქმიანობა წყლის დამცავ ტერიტორიაზე ხორციელდებოდა მხოლოდ მისი დაცვის ან/და აღდგენის მიზნით, რის გამოც სამშენებლო სამუშაოების განხორციელების დადასტურების შესახებ მოსარჩელის მოთხოვნა არ დაკმაყოფილდა. ამდენად, საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს კასატორის მითითებას კანონიერი ნდობის არსებობასთან დაკავშირებით, რადგან მას არ უნდა ეხელმძღვანელა მხოლოდ 2016 წლის 21 მარტის წერილით და უნდა გაეთვალისწინებინა ადმინისტრაციული ორგანოს შემდეგ გაკეთებული განმარტებებიც. ამასთანავე, მნიშვნელოვანია, რომ მხარეს არ გაუსაჩივრებია ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის აქტები, რომლებითაც მას სადავო ობიექტის მოწყობაზე უარი ეთქვა. შესაბამისად, როდესაც კასატორისთვის ცნობილი იყო სადავო ტერიტორიის სტატუსი, გარემოს დაცვის განსაკუთრებული მნიშვნელობის გამო, მოსარჩელეს უნდა გაეთვალისწინებინა და შეეფასებინა, რომ მის მიერ მდინარე ...ზე ეკონომიკური საქმიანობის განსახორციელებლად ობიექტის განთავსება არღვევდა კანონმდებლობის მოთხოვნებს და არ შეესაბამებოდა სამშენებლო საქმიანობის სათანადოდ განხორციელების მარეგულირებელ წესებს.

გარდა ზემოაღნიშნულისა, საკასაციო პალატა დამატებით მიუთითებს სადავო პერიოდში მოქმედ „მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის №57 დადგენილებაზე (ძალადაკარგულია საქართველოს მთავრობის 2020 წლის 2 მარტის №139 დადგენილებით), რომელიც არეგულირებდა საქართველოს ტერიტორიაზე მშენებლობის ნებართვასთან დაკავშირებულ საჯარო სამართლებრივ ურთიერთობებს.

მითითებული დადგენილების მე-4 მუხლის პირველი პუნქტის „ვ“ ქვეპუნქტისა და მე-7 პუნქტის თანახმად, დროებითი შენობა-ნაგებობების მონტაჟი/განთავსება მიეკუთვნება მშენებლობის სახეობებს და განიხილება ახალ მშენებლობად. იმავე დადგენილების 36-ე მუხლის მე-2 პუნქტის „ა“ ქვეპუნტის შესაბამისად, ახალ მშენებლობაზე გაიცემა მშენებლობის ნებართვა. მშენებლობის ნებართვას დაქვემდებარებული შენობა-ნაგებობების მშენებლობა კი მშენებლობის ნებართვის გარეშე, ან/და დროებითი შენობა-ნაგებობის განთავსება სანებართვო მოწმობით განსაზღვრული გამოყენების პერიოდის გასვლის შემდეგ, დადგენილების მე-3 მუხლის 74-ე პუნქტის თანახმად, წარმოადგენს უნებართვო მშენებლობას. შესაბამისად, დროებითი შენობა-ნაგებობის მშენებლობამდე, პირი ვალდებული იყო, მიემართა უფლებამოსილი ადმინისტრაციული ორგანოსთვის მშენებლობის ნებართვის გაცემის მოთხოვნით და მშენებლობა დაეწყო მხოლოდ ნებართვის მოპოვების შემდეგ.

რაც შეეხება დროებითი შენობა-ნაგებობის დეფინიციას, ხსენებული დადგენილების მე-3 მუხლის მე-15 პუნქტის სადავო პერიოდში მოქმედი რედაქციის შესაბამისად, დროებითი შენობა და ნაგებობა არის ანაკრები ელემენტებისაგან შედგენილი, ასაწყობ-დასაშლელი ან/და მობილური სისტემა, რომელიც მიწასთან დაკავშირებულია საკუთარი წონით ან/და მშრალი არამონოლითური ჩამაგრებით და არ გააჩნია მიწისქვეშა სათავსოები. დადგენილებაში 2017 წლის 27 დეკემბრის №567 ცვლილებით განისაზღვრა, რომ დროებითი შენობა და ნაგებობა არის ანაკრები ელემენტებისაგან შედგენილი, ასაწყობ-დასაშლელი ან/და მობილური სისტემა, რომელიც მიწასთან ან/და წყალთან დაკავშირებულია საკუთარი წონით ან/და მშრალი არამონოლითური ჩამაგრებით და არ გააჩნია მიწისქვეშა სათავსები (გარდა წყლის ტრანსპორტისა). საკასაციო პალატა, მითითებული ნორმის 2017 წლამდე მოქმედი რედაქციის წყალზე განთავსებული ობიექტის მიმართ გავრცელების საკითხის შეფასებისას, ყურადღებას გაამახვილებს მასზედ, რომ დადგენილება არეგულირებს საქართველოს ტერიტორიაზე განხორციელებულ მშენებლობებს, დადგენილების მე-3 მუხლის 65-ე პუნქტი კი წყლის ზედაპირსა და სანაპირო ზოლს საზოგადოებრივ ტერიტორიად/სივრცედ განიხილავს. ამასთან, „წყლის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-7 მუხლის მე-4 პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, საქართველოს წყლის სახელმწიფო ფონდს განეკუთვნება: საქართველოს ტერიტორიაზე არსებული და გამავალი მდინარეები, ტბები, წყალსაცავები, სხვა ბუნებრივი და ხელოვნური ზედაპირული წყალსატევები, აგრეთვე არხების და ტბორების წყლები. იმავე კანონის მე-8 მუხლის პირველი პუნქტის შესაბამისად, წყლის სახელმწიფო ფონდის მიწად საქართველოს მიწის კანონმდებლობის შესაბამისად მიიჩნევა ის მიწა, რომელიც დაკავებულია ამ კანონის მე-7 მუხლით განსაზღვრული წყლის ობიექტებით (მიწისქვეშა წყლების გარდა), ჰიდროტექნიკური და სხვა წყალსამეურნეო ნაგებობებით, აგრეთვე მიწა, რომელიც გამოყოფილია წყლის ობიექტის წყალდაცვით ზოლად, სანიტარიული დაცვის ზონად და ა.შ. იმავე მუხლის მე-3 პუნქტი კი ადგენს, რომ წყლის სახელმწიფო ფონდის მიწით სარგებლობის წესი განისაზღვრება ამ კანონით და საქართველოს მიწის კანონმდებლობით. შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო, დასახელებულ ნორმათა ერთობლივი ანალიზის საფუძველზე, მიიჩნევს, რომ სადავო პერიოდში მოქმედი კანონმდებლობიდან გამომდინარე, დროებით შენობა-ნაგებობას განეკუთვნებოდა ისეთი ობიექტიც, რომელიც განთავსებული იყო წყალზე და დაკავშირებული იყო წყლის სახელმწიფო ფონდის მიწასთან და მისი მშენებლობისას გათვალისწინებული უნდა ყოფილიყო საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის №57 დადგენილებით განსაზღვრული მოთხოვნები. ამდენად, ვინაიდან შპს „...მა“ საზოგადოებრივ სივრცეში, სახელმწიფო ფონდის მიწის გამოყენებით განახორციელა სამშენებლო სამუშაოები, აღნიშნული საქმიანობა საჭიროებდა მშენებლობის ნებართვას. საქმეზე კი უდავოდ დადგენილია, რომ კომპანიას მშენებლობის ნებართვა მოპოვებული არ აქვს. შესაბამისად, იმ პირობებში, როდესაც სადავო სამშენებლო სამუშაოები საჭიროებდა ნებართვას, რომელიც კომპანიას არ გააჩნდა და უფრო მეტიც, მოსარჩელის მიერ განხორციელებული ქმედება ზოგადად არ იყო შესაბამისობაში სადავო ტერიტორიაზე დაშვებულ საქმიანობასთან, საქმეზე დადასტურებულია სამშენებლო სამართალდარღვევის ჩადენა - უნებართვო მშენებლობის განხორციელება, რომელზეც მოპასუხე ადმინისტრაციულმა ორგანომ სათანადო რეაგირება მოახდინა და კანონმდებლობის მოთხოვნათა და შესაბამისი პროცედურის დაცვით, გასაჩივრებული 2018 წლის 8 თებერვლის №003033 დადგენილებით კომპანიას დაავალა უნებართვოდ მოწყობილი დროებითი შენობა-ნაგებობის დემონტაჟი და დააჯარიმა 10000 ლარით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს და არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს „...ის“ საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 14 ნოემბრის განჩინება;

3. კასატორს - შპს „...ს“ (ს/ნ ...) დაუბრუნდეს 2020 წლის 5 აგვისტოს №24005867 საგადახდო დავალებით ე. პ-ის (პ/ნ ...) მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70% - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ა. წულაძე

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ნ. ქადაგიძე