№ბს-580(2კ-19) 10 თებერვალი, 2021 წელი ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ქეთევან ცინცაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე, ალექსანდრე წულაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 19 დეკემბრის განჩინების გაუქმების თაობაზე (მოწინააღმდეგე მხარე - შპს „...“).

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2016 წლის 13 ივნისს შპს „...-მ“ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის მიმართ.

მოსარჩელემ, სასარჩელო მოთხოვნათა დაზუსტების შემდეგ, უკუდაბეგვრის დღგ-ში ჯარიმა-საურავების დარიცხვის ნაწილში სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2014 წლის 28 ოქტომბრის №094-107 საგადასახადო მოთხოვნის, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2014 წლის 06 ნოემბრის №45994 ბრძანების, საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის თაობაზე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2016 წლის 04 მაისის გადაწყვეტილების მე-4 პუნქტის ბათილად ცნობა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოსათვის შპს „...-ის“ მოთხოვნის დაკმაყოფილების შესახებ ახალი აქტის გამოცემის დავალება მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 28 ივლისის გადაწყვეტილებით შპს „...-ის“ სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი უკუდაბეგვრის დღგ-ში ჯარიმა-საურავების დარიცხვის ნაწილში სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2014 წლის 28 ოქტომბრის №094-107 საგადასახადო მოთხოვნა, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2014 წლის 06 ნოემბრის №45994 ბრძანება, საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის თაობაზე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2016 წლის 04 მაისის გადაწყვეტილება და სსიპ შემოსავლების სამსახურს საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა დაევალა, რაც საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ და სსიპ შემოსავლების სამსახურმა სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 19 დეკემბრის განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 28 ივლისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო პალატამ მიუთითა საგადასახადო კოდექსის 166-ე და 176-ე მუხლებზე და აღნიშნა, რომ შპს „...“ ვალდებული იყო მომსახურება, რომელიც განხორციელდა ...ში რეგისტრირებული იურიდიული პირის „...-ს“ მეშვეობით დაებეგრა უკუდაბეგვრის დღგ-ით. პალატის მითითებით, შპს „...“ სადავოდ არ ხდიდა იმ გარემოებას, რომ იგი ითვლებოდა საგადასახადო აგენტად, რომელსაც მომსახურებისთვის გასაცემ თანხაზე უნდა დაერიცხა დღგ. შესაბამისად, საწარმო დავობდა არა ზოგადად უკუდაბეგვრის დღგ-ის თანხის დარიცხვის კანონიერებაზე, არამედ მიუთითებდა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილზე და ითხოვდა დარიცხული ჯარიმისა და საურავის გაუქმებას. ზემოხსენებული ნორმის გამოყენების თვალსაზრისით, სააპელაციო პალატამ მართებულად მიიჩნია ადმინისტრაციული ორგანოების პოზიცია დისკრეციის თაობაზე, თუმცა ყურადღება გაამახვილა დისკრეციის გამოყენების პროცესში ადმინისტრაციული ორგანოს მხრიდან პირთა თანასწორობის და თანაზომიერების პრინციპის დაცვის სავალდებულოობაზე.

პალატის მითითებით, საქმეში წარმოდგენილი იყო სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 26 აპრილის №11657 და 2016 წლის 13 ოქტომბრის №28350 ბრძანებები, რომლებითაც სხვა გადასახადის გადამხდელები გათავისუფლდნენ დარიცხული საგადასახადო სანქციისაგან უკუდაბეგვრის დღგ-სთან მიმართებით. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საგადასახადო ორგანოს მხრიდან რიგი გადასახადის გადამხდელების მიმართ გამოყენებული პასუხისმგებლობის შემამსუბუქებელი ღონისძიებები, არ მიუთითებს იმაზე, რომ მას ანალოგიური ღონისძიებების გატარება მოეთხოვებოდა გადასახადის სხვა გადამხდელებთან მიმართებაშიც, თუმცა, ამ პირობებში ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებული იყო დაედასტურებინა, რომ ადგილი არა ჰქონდა ერთგვაროვან, მსგავს მოცემულობას და გადასახადის გადამხდელთა დიფერენცირებას ამართლებდა მათ შორის არსებული განსხვავება. სააპელაციო პალატის მითითებით, კონკრეტულ შემთხვევაში ვერ იქნა დასაბუთებული განსხვავებული მიდგომის მართლზომიერება, რაც დისკრეციის ფარგლების დარღვევაზე მიუთითებდა.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნა, რომ საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის გამოყენების პროცესში განმსაზღვრელი უნდა იყოს როგორც გადასახადის გადამხდელის კეთილსინდისიერება, ასევე ის ზიანი, რაც გამოწვეული იყო გადასახადის გადამხდელის ქმედებით. ბიუჯეტისათვის მიყენებული ზიანის შეფასების თვალსაზრისით, პალატამ მართებულად მიიჩნია საქალაქო სასამართლოს მსჯელობა უკუდაბეგვრის დღგ-ის სამართლებრივ ბუნებაზე და ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ უკუდაბეგვრის დღგ-ს სახელმწიფოსათვის საბოლოოდ არ გააჩნდა ეკონომიკური და ფინანსური ეფექტი. ამასთანავე, აღსანიშნავი იყო ის გარემოება, რომ საწარმოს გააჩნდა ზედმეტობა და მისთვის უკუდაბეგვრის დღგ-ის გადახდა, მით უფრო იმ პირობებში, როდესაც მას გააჩნდა ჩათვლის უფლება, არსებითად ვერ იქნებოდა გადასახისაგან თავის არიდებაზე ორიენტირებული და აღნიშნული ქმედება სახელმწიფოსთვის, ფისკალური თვალსაზრისით, ზიანის მომტანი არ იყო.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 19 დეკემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ და სსიპ შემოსავლების სამსახურმა, რომლებმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

კასატორი - სსიპ შემოსავლების სამსახური მიუთითებს საგადასახადო კოდექსის 166-ე, 176-ე, 206-ე და 269-ე მუხლებზე და აღნიშნავს, რომ მოსარჩელე ვალდებული იყო სადავო მომსახურება დაებეგრა უკუდაბეგვრის დღგ-თი, რაც მას არ განუხორციელებია. ამდენად, დამატებითი დარიცხვა სრულ შესაბამისობაშია მოქმედ კანონმდებლობასთან. ამასთან, სახეზე იყო საგადასახადო დეკლარაციის წარდგენის ვადის დარღვევა, რაც, საგადასახადო კოდექსის შესაბამისად, ექვემდებარება სანქცირებას. კასატორის მითითებით, გაუგებარია, კონკრეტულად რომელი გარემოება უნდა იქნეს გამოკვლეული სადავო საკითხის ხელახალი განხილვისას. სსიპ შემოსავლების სამსახური აღნიშნავს, რომ კეთილსინდისიერი გადასახადი გადამხდელის სანქციისაგან გათავისუფლების უფლებამოსილება მინიჭებული აქვს სასამართლოსაც და კონკრეტულ შემთხვევაში, სასამართლოს შეეძლო თავად მიეღო ამგვარი გადაწყვეტილება.

კასატორი - საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო მიუთითებს საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ პირის საგადასახადო პასუხისმგებლობისაგან გათავისუფლების შემთხვევებისა და წესის განსაზღვრა საკანონმდებლო ორგანოს მიერ დელეგირებულ იქნა აღმასრულებელ ხელისუფლებაზე/დავის განმხილველ სასამართლოზე. ამასთან, კასატორის მითითებით, აღნიშნული საფუძვლით საგადასახადო პასუხისმგებლობისაგან გათავისუფლება საგადასახადო ორგანოს დისკრეციულ უფლებამოსილებას განეკუთვნება. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მიუთითებს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განმარტებაზე, რომლის თანახმად გადასახადის გადამხდელის კეთილსინდისიერება გულისხმობს პირის სუბიექტურ დამოკიდებულებას მის მიერ ჩადენილი ქმედებისადმი. მნიშვნელოვანია, რომ პირი მოქმედებდეს საპატიო შეცდომის ფარგლებში ანუ ფიქრობდეს, რომ არ არსებობს ისეთი ნორმა, რომელიც მის მიერ ჩადენილ ქმედებას კრძალავს. ამასთანავე, საკასაციო სასამართლოს პრაქტიკის შესაბამისად, პირი შეიძლება გათავისუფლდეს საგადასახადო პასუხისმგებლობისგან თუ იგი ნორმის აშკარა ბუნდოვანი და ორაზროვანი შინაარსის გამო კეთილსინდისიერად ცდება კანონის არსთან მიმართებით. კასატორი აღნიშნავს, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში, ფინანსთა სამინისტროს დავების განხილვის საბჭომ არ მიიჩნია მიზანშეწონილად 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილით მინიჭებული დისკრეციის გამოყენება. ამდენად, გასაჩივრებული განჩინების აღსრულებით, რომელიც არ შეიცავს პირდაპირი ხასიათის დავალებას ადმინისტრცაიული ორგანოსადმი, განსხვავებული სამართლებრივ შედეგი ვერ დადგება.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 25 აპრილის (მოსამართლე - ვასილ როინიშვილი) განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები.

ამასთან, მოსამართლე - ვასილ როინიშვილის საკონსტიტუციო სასამართლოს წევრად არჩევის გამო, 2020 წლის 23 ივნისს საქმეთა ელექტრონული განაწილების სისტემის მეშვეობით ზემოაღნიშნული ადმინისტრაციული საქმე განაწილდა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის მოსამართლე ქეთევან ცინცაძეზე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლის და საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საკითხის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო სასამართლო დადგენილად მიიჩნევს იმ გარემოებას, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2013 წლის 6 სექტემბრის №43515 ბრძანების საფუძველზე ჩატარდა შპს „...-ს“ საქმიანობის გასვლითი სრული საგადასახადო შემოწმება, რომელმაც მოიცვა 2011 წლის პირველი დეკემბრიდან 2013 წლის 17 ივლისამდე პერიოდი. საგადასახადო შემოწმების აქტის მიხედვით დადგინდა, რომ საზოგადოებას 2011-2013 წლებში ...ო მომსახურებას უწევდა ...ში რეგისტრირებული იურიდიული პირი „...”, რომელიც შპს „...-ის“ მეშვეობით მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყანასთან აკავშირებდა ქართულ ...ებს. ამასთან, აღნიშნული მომსახურება გადამხდელის მიერ არ იყო დაბეგრილი უკუდაბეგვრის დღგ-ით. ამდენად, შემოწმების შედეგად, შპს „...-ს“ დამატებით დაერიცხა უკუდაბეგვრის დღგ. საბოლოოდ, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2014 წლის 28 ოქტომბრის №094-107 საგადასახადო მოთხოვნით შპს „...-ს“ ბიუჯეტში გადასახდელად დაერიცხა სულ - 276 344,62 ლარი, მათ შორის, უკუდაბეგვრის წესით დარიცხული დღგ-ს ძირითადი თანხა 158 950 ლარი, ჯარიმა - 47 685 ლარი და საურავი - 64 993,52 ლარი.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 176-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, დღგ-ით უკუდაბეგვრას ექვემდებარება არარეზიდენტი ფიზიკური პირის (გარდა საქართველოს მოქალაქე ფიზიკური პირისა) ან არარეზიდენტი საწარმოს მიერ საგადასახადო აგენტისათვის საქართველოს ტერიტორიაზე გაწეული მომსახურება. კონკრეტულ შემთხვევაში, სადავოდ არ არის ქცეული ის გარემოება, რომ შპს „...“ ითვლება საგადასახადო აგენტად, რომელსაც მომსახურებისთვის გასაცემ თანხაზე უნდა დაერიცხა დღგ. ამასთანავე, დადგენილია, რომ მოსარჩელის მიერ გადახდილია დარიცხული უკუდაბეგვრის დღგ-ის ძირითადი თანხა და წინამდებარე დავის საგანს მხოლოდ კომპანიისათვის დარიცხული ჯარიმისა და საურავის კანონიერების შეფასება წარმოადგენს.

საკასაციო პალატა მიუთითებს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილზე, რომლის თანახმად, საგადასახადო ორგანოს/დავის განმხილველ ორგანოს ან სასამართლოს უფლება აქვს, გაათავისუფლოს კეთილსინდისიერი გადასახადის გადამხდელი ამ კოდექსით გათვალისწინებული სანქციისაგან, თუ სამართალდარღვევა გამოწვეულია გადასახადის გადამხდელის შეცდომით/არცოდნით. საკასაციო სასამართლო იზიარებს ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მოსაზრებას, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში ადმინისტრაციულ ორგანოს დისკრეციული უფლებამოსილების ფარგლებში უნდა ემსჯელა საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის გამოყენების შესაძლებლობაზე და სათანადოდ დაესაბუთებინა მისი გამოყენება/გამოუყენებლობა. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ გადასახადის გადამხდელის კეთილსინდისიერება დამოკიდებულია რამდენიმე ფაქტორზე, არ არსებობს კეთილსინდისიერების განსაზღვრის ერთიანი მეთოდი. ამდენად, აუცილებელია ყოველი კონკრეტული შემთხვევა დამოუკიდებლად შეფასდეს. საკასაციო სასამართლო სრულად ეთანხმება ქვედა ინსტანციის სასამართლოების განმარტებას, რომ განსახილველ შემთხვევაში, ადმინისტრაციულ ორგანოს უნდა გაეთვალისწინებინა ის გარემოება, რომ საწარმოს გააჩნდა ზედმეტობა და მისთვის უკუდაბეგვრის დღგ-ის გადახდა, მით უფრო იმ პირობებში, როდესაც მას გააჩნდა ჩათვლის უფლება, ვერ იქნებოდა გადასახისაგან თავის არიდებაზე ორიენტირებული ქმედება. ამასთანავე, აღსანიშნავია, რომ კომპანიის მიერ უკუდაბეგვრის დღგ-ს გადახდისაგან თავის არიდება სახელმწიფოსათვის, ფინანსური თვალსაზრისით, ზიანის მომტანი არ იყო. საკასაციო სასამართლო დამატებით აღნიშნავს, რომ მოსარჩელის შემოწმება აგრეთვე განხორციელდა 2012 წელს, რომელიც მოიცავდა 2011 წლის პერიოდსაც და რომლის შედეგად საწარმოს უკუდაბეგვრის დღგ-ის ნაწილში დამატებითი ვალდებულებები არ განესაზღვრა. მართალია, აღნიშნული არ გამორიცხავდა მისთვის საგადასახადო პასუხისმგებლობის მომდევნო შემოწმების ფარგლებში დაკისრების შესაძლებლობას, თუმცა აღნიშნული გარემობა საჭიროებს დამატებით შეფასებას მოსარჩელის კეთილსინდისიერების ფაქტის დადგენის კუთხით. ამდენად, სსიპ შემოსავლების სამსახურმა, როგორც საგადასახადო ადმინისტრირებისა და ზედამხედველობის განმახორციელებელმა სუბიექტმა, მოცემულ განჩინებაში დასახელებული გარემოებების და დამატებით მოპოვებული ფაქტების გათვალისწინებით, უნდა შეაფასოს მოსარჩელის კეთილსიდისიერების საკითხი და მიიღოს დასაბუთებული გადაწყვეტილება.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს, რომელიც თავის მხრივ არსებითად ეყრდნობა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ სწორად გადაწყვიტა დავა.

ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს - წარმატების პერსპექტივა, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 19 დეკემბრის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ქ. ცინცაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ა. წულაძე