საქმე #ბს-723(კ-20) 21 იანვარი, 2021 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ალექსანდრე წულაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 23 ოქტომბრის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2018 წლის 6 სექტემბერს სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნულმა სააგენტომ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხის - ფ. ე-ის მიმართ.

მოსარჩელის განმარტებით, 2012 წელს სამცხე-ჯავახეთის საოლქო პროკურატურამ სამსახურებრივი უფლებამოსილების ბოროტად გამოყენების ფაქტზე დაიწყო გამოძიება სისხლის სამართლის საქმეზე საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს ...ო სამმართველოს ...ის - თ. ა-ის მიმართ, კერძოდ, თ. ა-მა ბოროტად გამოიყენა სამსახურებრივი უფლებამოსილება და „სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის პრივატიზების შესახებ“ საქართველოს კანონის დარღვევით სხვადასხვა ფიზიკურ და იურიდიულ პირებს საკუთრებაში გადასცა ...ისა და ...ის რაიონებში მდებარე სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების საძოვრის ტიპის მიწის ნაკვეთი.

მოსარჩელის მითითებით, „სისხლისსამართლებრივი დევნის დაწყებაზე უარის თქმის შესახებ“ სამცხე-ჯავახეთის საოლქო პროკურატურის 2012 წლის 7 აგვისტოს დადგენილების შესაბამისად, საქმეზე შეკრებილი იყო საკმარისი მტკიცებულებები დასაბუთებული ვარაუდისათვის, რომ თ. ა-ს ჩადენილი ჰქონდა საქართველოს სსკ-ის 332-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული დანაშაულებრივი ქმედება. შესაბამისად, არსებობდა მის მიმართ სისხლისსამართლებრივი დევნის განხორციელების საფუძველი. თუმცა იმის გათვალისწინებით, რომ მის მიერ ჩადენილი დანაშაულებრივი ქმედება, კონკრეტულ შემთხვევაში, არ ქმნიდა მაღალ საზოგადოებრივ საშიშროებას, მას ჩადენილი ჰქონდა ნაკლებად მძიმე კატეგორიის დანაშაულთა ერთობლიობა, აღიარებდა დანაშაულს და თანამშრომლობდა გამოძიებასთან, თ. ა-ს შეეთავაზა განრიდება, მის მიერ შესრულებული იქნა განრიდების პირობები. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სამცხე-ჯავახეთის საოლქო პროკურატურამ დაადგინა, რომ სისხლისსამართლებრივი დევნა თ. ა-ის მიმართ არ დაწყებულიყო, ვინაიდან განრიდების სუბიექტმა შეასრულა განრიდებით გათვალისწინებული პირობა და მის მიმართ დევნის დაწყება ეწინააღმდეგებოდა სისხლის სამართლის პოლიტიკას. ფ. ე-ის საქმეზე არსებითი მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივი გარემოებების შესწავლის შედეგად დადგინდა, რომ ნინოწმინდის რაიონის გამგეობასა და ფ. ე-ს შორის 2004 წლის 20 ნოემბერს გაფორმდა სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის საიჯარო ხელშეკრულება 10 წლის ვადით, რომელიც საჯარო რეესტრში დარეგისტრირდა 2007 წლის 16 აპრილს (მიწის ნაკვეთები ს/კ ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...; ...). აღნიშნულ საიჯარო ხელშეკრულებას საფუძველი მითითებული არ აქვს. ამასთან, საიჯარო ხელშეკრულებაში მოიჯარის სახელი მითითებულია პ. ე-ი.

მოსარჩელის აღნიშვნით, 2007 წლის 21 ივნისს ფ. ე-მა იჯარით გაცემულ სახელმწიფო საკუთრებაში არსებულ სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის პრივატიზების თაობაზე განცხადებით მიმართა საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს ...ო რაიონის ტერიტორიულ ორგანოს. „სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის პრივატიზების შესახებ“ საქართველოს კანონის შესაბამისად ფ. ე-ზე 2007 წლის 30 ნოემბერს გაიცა მიწის და სხვა უძრავი ქონების შეძენის დამადასტურებელი ოქმები.

მოსარჩელის მითითებით, იჯარის ხელშეკრულება დადებულია 2004 წლის 20 ნოემბერს, რომელიც რეგისტრირებულია 2007 წლის 16 აპრილს. მოსარჩელე აღნიშნავს, რომ „სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის პრივატიზების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მე-3 პუნქტის „ა“ ქვეპუქნტის თანახმად, პრივატიზებას არ ექვემდებარება საძოვარი, გარდა ამ კანონის ამოქმედებამდე (კანონი ამოქმედდა გამოქვეყნებისთანავე 2005 წლის 8 ივლისს) იჯარით გაცემული საძოვრებისა და საძოვრებისა, რომლებიც დადგენილი წესით შესაბამისი სახელმწიფო ან ადგილობრივი ორგანოს მიერ გაცემული აქტით მიმაგრებულია მასზე მდებარე, ფიზიკური და იურიდიული პირების კერძო საკუთრებაში არსებულ ან/და სახელმწიფო საკუთრებაში არსებულ შენობა-ნაგებობებზე. ამასთან, იჯარის ხელშეკრულება დადებულია პ. ე-თან, ხოლო პრივატიზება განხორციელებულია ფ. ე-ზე.

ამდენად, მოსარჩელემ საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს ...ო ტერიტორიული ორგანოს 2007 წლის 30 ნოემბრის მიწისა და სხვა უძრავი ქონების შეძენის დამადასტურებელი #..., #..., #..., #..., #..., #..., #..., #..., #..., #..., #..., #..., #..., #..., #..., #..., #..., #..., #..., #..., #... და #... ოქმების ბათილად ცნობა მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 28 იანვრის გადაწყვეტილებით სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 28 იანვრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნულმა სააგენტომ, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 23 ოქტომბრის განჩინებით სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელი დარჩა ახალქალაქის რაიონული სასამართლოს 2016 წლის 28 იანვრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო პალატამ მიუთითა „სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის პრივატიზების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მე-2 პუნქტზე, ამავე მუხლის მე-3 პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტზე, მე-3 მუხლის „თ“ ქვეპუნქტსა და მე-9 მუხლის პირველ პუნქტზე და გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს განმარტება, რომ ერთმანეთისაგან უნდა გაიმიჯნოს საძოვრის პირდაპირი მიყიდვის წესით პრივატიზაციის უფლების წარმოშობა და ამ უფლების რეალიზაციისათვის კანონით დადგენილი აუცილებელი პირობები. 1. საძოვრის პირდაპირი მიყიდვის წესით პრივატიზაციის უფლების წარმოშობა დაკავშირებულია კანონის ამოქმედებამდე საიჯარო ხელშეკრულების დადებასთან, 2. ხოლო ამ უფლების რეალიზაციისათვის, აუცილებელ პირობას წარმოადგენს, პრივატიზაციის მომენტისათვის, ამ იჯარის ხელშეკრულების საჯარო რეესტრში რეგისტრაცია. განსახილველ შემთხვევაში, დადგენილი იყო, რომ ფ. ე-მა იჯარის ხელშეკრულება ნინოწმინდის რაიონის გამგეობასთან დადო 2004 წლის 20 ნოემბერს, რის საფუძველზეც, ეს უფლება აღირიცხა საჯარო რეესტრში 2007 წლის 16 აპრილს, ხოლო პრივატიზება განხორციელდა 2007 წლის 30 ნოემბერს. ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ 2007 წლის 30 ნოემბრის მიწისა და სხვა უძრავი ქონების შეძენის დამადასტურებელი სადავო ოქმები მიღებული იყო კანონის მოთხოვნათა დაცვით, შესაბამისად, არ არსებობდა მათი ბათილად ცნობის საფუძველი.

ამასთან, სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ მოსარჩელის მიერ გაშვებული იყო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების გასაჩივრების კანონით დადგენილი ვადა. სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს თავისი ტერიტორიული ორგანოების - ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამხარეო სამმართველოების მეშვეობით ევალებოდა, მიეღო ყველა ზომა და თავიდან აერიდებინა სახელმწიფო ქონების მონაწილეობით დადებულ გარიგებებში საქართველოს კანონმდებლობის დარღვევა, აგრეთვე, სახელმწიფო ინტერესებისათვის ზიანის მიყენების შემთხვევაში, ვალდებული იყო აღეძრა სასამართლოში სარჩელი ამ გარიგებათა გაუქმების შესახებ და ეცნობებინა სამინისტროსათვის, თუ თვლიდა, რომ სადავო ოქმების გამოცემით დაირღვა საქართველოს კანონმდებლობა. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ სამხარეო სამმართველოებზე სახელმწიფო კონტროლს ახორციელებდა სამინისტრო, რომელიც ზედამხედველობას უწევდა მათი საქმიანობის კანონიერებასა და მიზანშეწონილობას. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ პროკურატურის საქმიანობისაგან დამოუკიდებლად, თუ ადმინისტრაციული ორგანო თვლის, რომ მის სტრუქტურაში ადგილი აქვს კანონმდებლობის დარღვევას, მას საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კანონმდებლობის ფარგლებში გააჩნია სამართლებრივი ბერკეტები. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ხანდაზმულობის ვადის ათვლა უნდა დაწყებულიყო 2007 წლის 30 ნოემბერს, სადავო აქტების გამოცემის მომენტიდან.

სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ პრივატიზაცია განხორციელებული იყო 2007 წელს, რა დროსაც კანონმდებლობა, ისევე როგორც დღეს მოქმედი, პრივატიზაციის შემთხვევაში ითვალისწინებდა 3-წლიან ხანდაზმულობის ვადას. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ვინაიდან მიწისა და სხვა უძრავი ქონების შეძენის დამადასტურებელი ოქმები ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ გაცემული იყო 2007 წლის 30 ნოემბერს, სარჩელი პირველი ინსტანციის სასამართლოში წარდგენილ იქნა კანონით დადგენილი ვადის გასვლის შემდგომ (2015 წლის 3 ნოემბერს).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 23 ოქტომბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნულმა სააგენტომ, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორი მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ სამართლებრივი შეფასებისას ერთმანეთისაგან არასწორად გამიჯნა პრივატიზაციის უფლების წარმოშობა და ამ უფლების რეალიზაციისათვის კანონით დადგენილი პირობები. კასატორის მოსაზრებით, „სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის პრივატიზების შესახებ“ საქართველოს კანონის შესაბამისად, პირდაპირი მიყიდვის წესით პრივატიზაციის უფლებას წარმოშობს სწორედ სახელმწიფოსა და მოიჯარეს შორის დადგენილი წესით გაფორმებული და საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული საიჯარო ხელშეკრულება. რამდენადაც იჯარის ხელშეკრულება რეგისტრირებულია 2007 წლის 16 აპრილს, კასატორი მიიჩნევს, რომ მოპასუხეს არ წარმოშობია პრივატიზაციის უფლება, ვინაიდან „სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის პრივატიზების შესახებ“ საქართველოს კანონის ამოქმედების დროს არ არსებობდა საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული საიჯარო ხელშეკრულება.

ამასთან, კასატორის მითითებით, იჯარის ხელშეკრულებაში მოიჯარის სახელად მითითებულია პ. ე-ი და იგი არ ემთხვევა მოპასუხის სახელს, რომლის მიმართაც განხორციელებულ იქნა პრივატიზაცია. ამდენად, კასატორი მიიჩნევს, მოცემულ შემთხვევაში, იჯარა ფ. ე-ზე არ ყოფილა გაცემული.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 5 ოქტომბრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

განსახილველ შემთხვევაში, დავის საგანს წარმოადგენს საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს ...ო ტერიტორიული ორგანოს 2007 წლის 30 ნოემბრის მიწისა და სხვა უძრავი ქონების შეძენის დამადასტურებელი #..., #..., #..., #..., #..., #..., #..., #..., #..., #..., #..., #..., #..., #..., #..., #..., #..., #..., #..., #..., #... და #... ოქმების კანონიერება.

საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ სადავო ოქმების გამოცემის პერიოდში სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის პრივატიზებასთან დაკავშირებულ საკითხებს აწესრიგებდა საქართველოს კანონი „სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის პრივატიზების შესახებ“ (ძალადაკარგულია „სახელმწიფო ქონების შესახებ“ 2010 წლის 21 ივლისის საქართველოს კანონით), რომელიც ამოქმედდა გამოქვეყნებისთანავე - 2005 წლის 29 ივლისს.

ზემოხსენებული კანონის მე-2 მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, კანონის შესაბამისად პრივატიზებას ექვემდებარება იჯარით გაცემული და იჯარით გაუცემელი სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწა, გარდა ამ მუხლის მე-3 პუნქტში მითითებული მიწებისა. იმავე მუხლის მე-3 პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად კი, კანონის შესაბამისად პრივატიზებას არ ექვემდებარება სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული საძოვარი, გარდა ამ კანონის ამოქმედებამდე იჯარით გაცემული საძოვრებისა და საძოვრებისა, რომლებიც დადგენილი წესით შესაბამისი სახელმწიფო ან ადგილობრივი თვითმმართველობის (მმართველობის) ორგანოს მიერ გაცემული აქტით მიმაგრებულია მასზე მდებარე, ფიზიკური და იურიდიული პირების კერძო საკუთრებაში არსებულ ან/და სახელმწიფო საკუთრებაში არსებულ შენობა-ნაგებობებზე.

„სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის პრივატიზების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის „თ“ ქვეპუნქტის (2009 წლის 3 ნოემბრამდე რედაქციით) თანახმად, პირდაპირი მიყიდვის ფორმით პრივატიზება ნიშნავს სახელმწიფოს მიერ პირდაპირი მიყიდვის გზით იჯარით გაცემული სახელმწიფო საკუთრების სასოფლო-სამეურნეო მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების გადაცემას მიწის ნაკვეთის მოიჯარისათვის. იმავე კანონის მე-5 მუხლის მე-4 პუნქტის (2009 წლის 03 ნოემბრამდე რედაქციის) თანახმად, პირდაპირი მიყიდვის ფორმით პრივატიზებას ექვემდებარება სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული იჯარით გაცემული სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი.

საკასაციო პალატა, ასევე, მიუთითებს „სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის პრივატიზების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-9 მუხლის პირველ პუნქტზე, რომლის თანახმად, მიწის ნაკვეთის პირდაპირი მიყიდვის ფორმით პრივატიზების აუცილებელი პირობაა სახელმწიფოსა და მოიჯარეს შორის დადგენილი წესით გაფორმებული და საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული საიჯარო ხელშეკრულება.

ზემოაღნიშნული ნორმების საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო ეთანხმება სააპელაციო პალატის განმარტებას, რომ პრივატიზებას ექვემდებარება იჯარით გაცემული სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწა, მათ შორის ამ კანონის ამოქმედებამდე (2005 წლის 29 ივლისი) იჯარით გაცემული საძოვარი. კანონმდებლობა კრძალავდა სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული საძოვრის პრივატიზებას იმ შემთხვევაში, თუ ის იჯარით გაცემული იყო 2005 წლის 29 ივლისის შემდეგ ან საერთოდ არ იყო იჯარით გაცემული. ამასთან, საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს კასატორის მოსაზრებას, რომ იჯარის ხელშეკრულების ამოქმედებისათვის აუცილებელი იყო მისი საჯარო რეესტრში რეგისტრაცია. ასეთ დათქმას არ აკეთებდა არც „სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის პრივატიზების შესახებ“ საქართველოს კანონი და არც საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 581–ე, 592–ე და 593–ე მუხლები.

რაც შეეხება კასატორის არგუმენტს იჯარის ხელშეკრულების არა ფ. ე-ზე, არამედ პ. ე-ის სახელზე გაცემის შესახებ, განსახილველ შემთხვევაში, საქმის მასალებით დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებად იქნა მიჩნეული, რომ ფ. ე-მა იჯარის ხელშეკრულება ნინოწმინდის რაიონის გამგეობასთან დადო 2004 წლის 20 ნოემბერს, რის საფუძველზეც მოხდა ამ უფლების აღრიცხვა საჯარო რეესტრში 2007 წლის 16 აპრილს, ხოლო პრივატიზება განხორციელდა 2007 წლის 30 ნოემბერს.

საკასაციო პალატა მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილზე, რომლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივარში კასატორს არ წარმოუდგენია დამატებითი და დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია ზემოთაღნიშნულ ფაქტობრივ გარემოებასთან მიმართებით.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 23 ოქტომბრის განჩინება;

3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ა. წულაძე