საქმე #ბს-895(კ-20) 21 იანვარი, 2021 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ალექსანდრე წულაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ლ. ს-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 28 თებერვლის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2018 წლის 19 ნოემბერს ლ. ს-ემ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხე - საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს სსიპ საერთო სასამართლოების დეპარტამენტის მიმართ.

მოსარჩელემ საქართველოს კონსტიტუციის 42-ე მუხლის მე-9 ნაწილით გარანტირებული უფლების საფუძველზე, სახელმწიფო მოსამსახურეების - თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის მოსამართლე თამარ მეშველიანის მიერ 2018 წლის 10 ოქტომბერს გამოტანილი #3/6263-18 უფლებადამრღვევი განჩინებითა და თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის მოსამართლე ეკა ზარნაძის მიერ 2018 წლის 15 ოქტომბერს გამოტანილი #2/29812-18 უფლებადამრღვევი განჩინებით დარღვეული, საქართველოს კონსტიტუციის 42-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილებით გარანტირებული მისი უფლებების დარღვევით მიყენებული მორალური ზიანისათვის, საქართველოს კონსტიტუციის მე-6 და მე-7 მუხლების თანახმად, საქართველოში უშუალოდ მოქმედი და უპირატესი იურიდიული ძალის მქონე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის ევროპული კონვენციის 41-ე მუხლის საფუძველზე, კომპენსაციის სახით მოპასუხისთვის სახელმწიფო სახსრებიდან 10 000 ლარის დაკისრება მოითხოვა.

მოსარჩელის განმარტებით, ნოტარიუსი დავით ოყროშიძე (როგორც ფიზიკური პირი, რომელსაც სახელმწიფოსგან მინიჭებული ჰქონდა საჯარო-სამართლებრივი უფლებამოსილების განხორციელების უფლება) იყო, არის და მუდმივად იქნება ადმინისტრაციული ორგანო, ხოლო მის მიერ გამოცემული საჯარო დოკუმენტი (დადგენილება სამკვიდრო მოწმობის გაცემაზე უარის თქმის შესახებ) იყო, არის და მუდმივად იქნება ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, რომლის ბათილობის მოთხოვნით აღძრული საქმეები განხილული უნდა იყოს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტისა და 22-ე მუხლის საფუძველზე. მოსარჩელის მითითებით, საქმე განეკუთვნებოდა ადმინისტრაციული სამართალწარმოების წესით განსჯად საქმეთა კატეგორიას. 2018 წლის 10 ოქტომბერის განჩინებით დაირღვა საქართველოს კონსტიტუციის 42-მუხლის მე-2 ნაწილით, მე-6 და მე-7 მუხლებით გარანტირებული უფლებები, ვინაიდან ადმინისტრაციული სამართალწარმოების წესით განსახილველ საქმეზე დადგინდა სამოქალაქო საქმეთა განმხილველი სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის განსჯადობა. სახელმწიფო მოსამსახურემ, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის მოსამართლე ეკა ზარნაძემ, თავის მხრივ, არ გაითვალისწინა, რომ მოსარჩელის მიერ მითითებული სასარჩელო მოთხოვნების თანახმად, სარჩელის წარმოებაში მიღებაზე უარის თქმის საფუძველი შეიძლებოდა გამხდარიყო მხოლოდ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 186-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ე“ ქვეპუნქტი. ამდენად, სახელმწიფო მოსამსახურის მიერ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 186-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ე“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული კანონიერი საფუძვლის ნაცვლად, ამავე კოდექსის 187-ე მუხლის პირველი ნაწილით განჩინების ფორმით გამოტანილი გადაწყვეტლებით, დაირღვა მოსარჩელის საქართველოს კონსტიტუციის 42.2 მუხლით გარანტირებული უფლებები.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 30 ნოემბრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის პირველი ნაწილის საფუძველზე, საქმეში მესამე პირად ჩაება საქართველოს ფინანასთა სამინისტრო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 12 ივლისის გადაწყვეტილებით ლ. ს-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 12 ივლისის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ლ. ს-ემ, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 28 თებერვლის განჩინებით ლ. ს-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 12 ივლისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, მოცემულ შემთხვევაში არ დასტურდება ზიანის ანაზღაურების უპირობო და სავალდებულო ელემენტი - მოპასუხის ქმედების უკანონობა და მოსარჩელისათვის მორალური ზიანის მიყენების ფაქტი.

სააპელაციო პალატის განმარტებით, მართლმსაჯულება ხორციელდება კანონისა და სასამართლოს წინაშე საქმეში მონაწილე ყველა პირის თანასწორობის საფუძველზე, საქვეყნოობის, მოსამართლეთა შეუცვლელობისა და დამოუკიდებლობის პრინციპების დაცვით. ამასთან, სამართალწარმოება ხორციელდება მხარეთა თანასწორობისა და შეჯიბრებითობის საფუძველზე. მოსამართლე თავის საქმიანობაში დამოუკიდებელია. მოსამართლე ფაქტობრივ გარემოებებს აფასებს და გადაწყვეტილებებს იღებს მხოლოდ საქართველოს კონსტიტუციის, საერთაშორისო სამართლის საყოველთაოდ აღიარებული პრინციპებისა და ნორმების, სხვა კანონების შესაბამისად და თავისი შინაგანი რწმენის საფუძველზე. არავის არა აქვს უფლება, მოსამართლეს მოსთხოვოს ანგარიში ან მიუთითოს, როგორი გადაწყვეტილება მიიღოს კონკრეტულ საქმეზე. სასამართლოს მითითებით, მოცემულ შემთხვევაში, საკითხი ეხება სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესულ განჩინებებს, რომელთა უკანონობის დადასტურებისთვის არსებობს ერთადერთი კანონით გათვალისწინებული გზა - განჩინებების გაუქმება. პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილების რევიზიის უფლება აქვს მხოლოდ ზემდგომი ინსტანციის სასამართლოს. ამდენად, მხოლოდ ის გარემოება, რომ მოსარჩელე არ ეთანხმება პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ მიღებულ განჩინებებს არ გულისხმობს აღნიშნული განჩინებების უკანონობას, მით უფრო იმ პირობებში, როდესაც არ არსებობს აღნიშნული განჩინებების გაუქმების შესახებ ზემდგომი ინსტანციის სასამართლოების მიერ მიღებული განჩინებები.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 28 თებერვლის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ლ. ს-ემ, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორის განმარტებით, ნოტარიუსის მიმართ აღძრული დავა უნდა განეხილა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას. კასატორის მითითებით, მას მისთვის მისაღები მოთხოვნით განსჯად სასამართლოში სარჩელის მიმართვის უფლება უკანონოდ შეეზღუდა, რაც წარმოადგენს საქართველოს კონსტიტუციის 42-ე მუხლის პირველი ნაწილით გარანტირებული უფლების დარღვევას. ამასთან, სახელმწიფო მოსამსახურეების უშუალო ვალდებულება იყო წინასწარ განეჭვრიტათ მოსარჩელის მიმართ ზიანის გამოწვევა. კასატორი უსაფუძვლოდ მიიჩნევს იმის მოთხოვნას, დაამტკიცოს აღნიშნული მოსამსახურეების მოქმედებდნენ თუ არა ბრალეულად, ან განმარტოს ისეთი ტერმინი, როგორიცაა - მიზეზობრივი კავშირი. კასატორის მითითებით, აღნიშნულ ვალდებულებას არ აკისრებს ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენცია. ის გარემოება, რომ ადმინისტრაციული წესით განსახილველი მისი სასარჩელო მოთხოვნა სამოქალაქო წესით განსახილველად იქნა მიჩნეული, ყოველგვარი მიზეზობრივი კავშირის, ქმედების/უმოქმედობისა და ზიანის კვლევის გარეშე, უკვე ექვემდებარება კომპენსაციას სახელმწიფო სახსრებიდან.

ამასთან, კასატორი შუამდგომლობს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დიდი პალატისთვის საქმის განსახილველად გადაცემისა და სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 402¹ მუხლის საფუძველზე, ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოსადმი საკონსულტაციო დასკვნისათვის მიმართვის თაობაზე.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 28 სექტემბრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ლ. ს-ის საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, შუამდგომლობების გაცნობისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ლ. ს-ის შუამდგომლობები საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დიდი პალატისთვის საქმის განსახილველად გადაცემისა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოსადმი საკონსულტაციო დასკვნისათვის მიმართვის შესახებ არ უნდა დაკმაყოფილდეს, ხოლო საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლო საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დიდი პალატისთვის საქმის განსახილველად გადაცემის შესახებ კასატორის შუამდგომლობასთან დაკავშირებით აღნიშნავს, რომ განსახილველ შემთხვევაში არ არსებობს მოცემული დავის გადაწყვეტისათვის საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დიდი პალატისთვის საქმის განსახილველად გადაცემის საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391¹ მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი საფუძველი. საკასაციო სასამართლო მითითებით, განსახილველ დავასთან მიმართებით ასევე არ არსებობს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 402¹ მუხლით ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოსადმი საკონსულტაციო დასკვნისათვის მიმართვის საჭიროება.

ამასთან, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

განსახილველ შემთხვევაში მოთხოვნილია მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანოსათვის მორალური ზიანის ანაზღაურების დაკისრება იმ გარემოებაზე მითითებით, რომ სახელმწიფო მოსამსახურე - მოსამართლე თამარ მეშველიანის მიერ 2018 წლის 10 ოქტომბერს გამოტანილი #3/6263-18 განჩინებითა და სახელმწიფო მოსამსახურე - მოსამართლე ეკა ზარნაძის მიერ 2018 წლის 15 ოქტომბერს გამოტანილი #2/29812-18 განჩინებით დაირღვა მოსარჩელისთვის საქართველოს კონსტიტუციის 42-ე მუხლის მე-2 ნაწილით, მე-6 და მე-7 მუხლებით გარანტირებული უფლებები.

სახელმწიფო ორგანოთა და მოსამსახურეთა მიერ უკანონოდ მიყენებული ზიანის სახელმწიფო სახსრებიდან ანაზღაურება აღიარებული და გარანტირებულია საქართველოს კონსტიტუციის სადავო პერიოდში მოქმედი რედაქციის 42.9 მუხლით (ამჟამად მოქმედი რედაქციის 18.4 მუხლი).

საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 208.1 მუხლის მიხედვით, სახელმწიფოს, ადმინისტრაციული ორგანოს, აგრეთვე მისი თანამდებობის პირის ან სხვა სახელმწიფო მოსამსახურის მიერ სამსახურებრივი მოვალეობის განხორციელებისას მიყენებული ზიანისათვის პასუხისმგებელია სახელმწიფო, ხოლო ამავე კოდექსის 207-ე მუხლით განისაზღვრა კერძო სამართალში დადგენილი პასუხისმგებლობის ფორმების, პრინციპებისა და საფუძვლების გავრცელება სახელმწიფოს პასუხისმგებლობის შემთხვევებზეც, გარდა იმ გამონაკლისებისა, რომლებიც ამავე კოდექსით არის დადგენილი. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1005-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, თუ სახელმწიფო მოსამსახურე განზრახი ან უხეში გაუფრთხილებლობით არღვევს თავის სამსახურებრივ მოვალეობას სხვა პირთა მიმართ, მაშინ სახელმწიფო ან ის ორგანო, რომელშიც მოსამსახურე მუშაობს, ვალდებულია აანაზღაუროს ზიანი. განზრახვის ან უხეში გაუფრთხილებლობის დროს მოსამსახურე სახელმწიფოსთან ერთად სოლიდარულად აგებს პასუხს. ამავე კოდექსის 413-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, არაქონებრივი ზიანისათვის ფულადი ანაზღაურება შეიძლება მოთხოვნილ იქნეს, მხოლოდ კანონით ზუსტად განსაზღვრულ შემთხვევაში, გონივრული და სამართლიანი ანაზღაურების სახით.

საკასაციო სასამართლოს მითითებით, ადმინისტრაციული ორგანოსათვის ზიანის ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება დგება იმ შემთხვევაში, თუ ფაქტობრივი ზიანი დადგა აღნიშნული ორგანოს კანონსაწინააღმდეგო, მართლსაწინააღმდეგო, ბრალეული მოქმედებით და არსებობს მიზეზობრივი კავშირი განხორციელებულ ქმედებასა და დამდგარ შედეგს - ზიანს შორის. ამასთან, თავისთავად, ზიანის არსებობა არ ქმნის ადმინისტრაციული ორგანოსათვის ამ ზიანის დაკისრების სამართლებრივ საფუძველს, ვინაიდან ასეთ შემთხვევაში უნდა არსებობდეს მიზეზ-შედეგობრივი კავშირი ადმინისტრაციული ორგანოს ქმედებასა (მოქმედება/უმოქმედობა) და დამდგარ შედეგს (მორალური ზიანი) შორის. ამასთან, ზიანის მიმყენებლის მართლსაწინააღმდეგო ქმედება, ე.ი. კანონის მოთხოვნათა დარღვევა, სათანადო წესით უნდა იყოს დადასტურებული.

განსახილველ შემთხვევაში საკასაციო სასამართლო არ იზიარებს მოსარჩელის არგუმენტაციას, რომ კანონიერ ძალაში შესული სასამართლო გადაწყვეტილებით დამდგარი შედეგი განხილული უნდა იქნეს, როგორც მისთვის მართლსაწინააღმდეგო ქმედებით მიყენებული ზიანი და აღნიშნულთან დაკავშირებით იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს შეფასებებს.

განსჯადობის თაობაზე მხარის პრეტენზიასთან დაკავშირებით, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში (განსხვავებით, სამოქალაქო სამართალწარმოებისგან) სასამართლოს ეკისრება კანონისმიერ ვალდებულება, ჯერ კიდევ სარჩელის წარმოებაში მიღებამდე, გამოარკვიოს არის თუ არა ეს სარჩელი მისი განსჯადი ანუ განეკუთვნება თუ არა ამ სარჩელის განხილვა ამ სასამართლოს კომპეტენციას. თუ სასამართლო დაადგენს, რომ სარჩელი წარდგენილია არაგანსჯად სასამართლოში, სასამართლოს ეკისრება კანონისმიერი ვალდებულება სარჩელი გადაუგზავნოს განსჯად სასამართლოს და ამის შესახებ აცნობოს მოსარჩელეს.

საყურადღებოა, რომ მოცემულ შემთხვევაში, საკითხი ეხება პირველი ინსტანციის სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესულ განჩინებებს, რომელთა რევიზიის უფლება აქვს მხოლოდ ზემდგომი ინსტანციის სასამართლოს. ამდენად, მხოლოდ ის გარემოება, რომ მოსარჩელე არ ეთანხმება პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ მიღებულ განჩინებებს, არ გულისხმობს აღნიშნული განჩინებების უკანონობას, მით უფრო იმ პირობებში, როდესაც არ არსებობს აღნიშნული განჩინებების გაუქმების შესახებ ზემდგომი ინსტანციის სასამართლოების მიერ მიღებული განჩინებები. ამასთან, საკასაციო სასამართლო ხაზგასმით აღნიშნავს, რომ მოსარჩელის შეცდომა სასამართლოს შერჩევაში და სარჩელის არაგანსჯად სასამართლოში წარდგენა, შესაბამისად, ადმინისტრაციული სასამართლოს მიერ სარჩელის განსჯად სასამართლოში გადაგზავნა და სამოქალაქო სასამართლოს მიერ სარჩელის წარმოებაში მიღებაზე უარის თქმა, იმავდროულად არ ნიშნავს, სარჩელზე უფლების დაკარგვას და დავის სასამართლო განხილვის უფლების შეზღუდვას. უარი სარჩელის განსახილველად მიღებაზე ხელს არ უშლის მოსარჩელეს, განმეორებით მიმართოს სასამართლოს იმავე მოთხოვნით, თუ აცილებული იქნება დაშვებული დარღვევა, რაც ასევე თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 15 ოქტომბრის განჩინების სარეზოლუციო ნაწილის მესამე პუნქტით განემარტა მოსარჩელეს. მოსარჩელეს ასევე განემარტა განჩინების გასაჩივრების წესი და ვადა.

ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, ვინაიდან მოცემულ შემთხვევაში არ დასტურდება ზიანის ანაზღაურების საფუძვლები, შესაბამისად, მართებულად არ დაკმაყოფილდა წარმოდგენილი სარჩელი.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ლ. ს-ის შუამდგომლობები საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დიდი პალატისთვის საქმის განსახილველად გადაცემისა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოსადმი საკონსულტაციო დასკვნისათვის მიმართვის შესახებ არ დაკმაყოფილდეს;

2. ლ. ს-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

3. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 28 თებერვლის განჩინება;

4. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ა. წულაძე