საქმე #ბს-938(კ-20) 21 იანვარი, 2021 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ალექსანდრე წულაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 19 თებერვლის გადაწყვეტილების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2018 წლის 6 სექტემბერს სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტმა სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხის - სს „...“ მიმართ.

მოსარჩელემ სს „...თვის“ სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის სასარგებლოდ 2017 წლის 27 ივნისის #შს/17-175 (#2121) ხელშეკრულების შესაბამისად 2018 წლის თებერვლის, მაისისა და ივნისის თვეების მომსახურების აუნაზღაურებელი ნაწილის - 145912.18 ლარის გადახდის დაკისრება მოითხოვა.

2018 წლის 3 ოქტომბერს სს „...ამ“ შეგებებული სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის მიმართ და სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტისათვის სს „...“ სასარგებლოდ 220 169.71 ლარის გადახდის დავალება მოითხოვა.

შეგებებული სარჩელის საფუძვლად მითითებულია, რომ სს „...ასა“ და სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტს შორის 2017 წლის 27 ივნისს გაფორმებული #შს/17-175 ხელშეკრულების მიხედვით, დაცვის პოლიციის დეპარტამენტმა აიღო რკინიგზის ობიექტების დაცვის ვალდებულება, თუმცა აღნიშნული ვალდებულება ჯეროვნად არ შეასრულა, ვინაიდან გამოვლინდა 8485 კგ გვარლა სპილენძის მ-120 (ახალი) და 1346 კგ საკონტაქტო გამტარის მფ 100 (ახალი) დანაკლისი, რომლის ღირებულებამ დღგ-ს ჩათვლით შეადგინა 220 169.71 ლარი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 21 მარტის გადაწყვეტილებით სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის სარჩელი დაკმაყოფილდა; სს „...ას“ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის სასარგებლოდ დაეკისრა 145 912,18 გადახდა; სს „...ას“ სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის სასარგებლოდ დაეკისრა სარჩელისათვის გაწეული ხარჯის - 4377.37 ლარის ანაზღაურება; სს „...“ შეგებებული სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 21 მარტის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა სს „...ამ“, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა და სს „...“ შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 19 თებერვლის გადაწყვეტილებით სს „...“ სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 21 მარტის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა; სს „...“ შეგებებული სარჩელი დაკმაყოფილდა; სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტს სს „...“ სასარგებლოდ 220169.71 ლარის ანაზღაურება დაეკისრა.

სააპელაციო პალატამ საქმეში წარმოდგენილი ელ. სამონტაჟოს სამმართველოს საწყობის გამგის ახსნა-განმარტებით დადასტურებულად მიიჩნია, რომ სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტისავის ჩაბარებული 45 დოლურადან 2017 წლის 4 ივლისიდან 2018 წლის 24 აპრილამდე პერიოდში, სს „...ამ“ მხოლოდ ორჯერ 2017 წლის 15 დეკემბერს და 2018 წლის 7 თებერვალს ჯამში გაიტანა 4 მთლიანი დოლურა და დაცულ ტერიტორიაზე დოლურებიდან საჭირო სპილენძის მეტრობით ამოხვევა-გატანას ადგილი არ ჰქონია. პალატის მითითებით, საქმის მასალებით ცალსახად დასტურდება, რომ გატანილი დოლურებიდან გახარჯვის შემდეგ უკან აღარ ბრუნდებოდა, არამედ ეწერებოდა რკინიგზის ელ. მომარაგების შესაბამის ტერიტორიულ სამმართველოს. სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ 45 დოლურა სპილენძის მზიდი გვარლის სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტისათვის ჩაბარების ფაქტი დასტურდებოდა საქმეში წარმოდგენილი 2017 წლის 4 ივლისის მიღება-ჩაბარების აქტით, რომელიც ორმხრივად შედგა 2017 წლის 27 ივნისს #შს/17-175 ხელშეკრულების სპეციფიკური პირობების 3.5.8. პუნქტის საფუძველზე და რომლის თანახმად, დაცვის ქვეშ არსებული ობიექტების ტერიტორიაზე განთავსებული მატერიალური ფასეულობები „მიმწოდებელმა“ არ უნდა აიყვანოს დაცვაზე, შესაბამისი მიღება-ჩაბარების აქტის გაფორმების გარეშე. სპეციფიკური პირობების 3.5.7. პუნქტი კი, სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტს ავალდებულებდა უზრუნველეყო ამ ხელშეკრულების ობიექტებზე სპეციალური ჟურნალის არსებობა და წარმოება. სწორედ ჟურნალის ასლით, სააპელაციო პალატამ დადასტურებულად მიიჩნია, რომ 2018 წლის 7 თებერვალს გატანილი იქნა მფ-100 – 3 ც. ბარაბანი 4004 კგ. ჟურნალით ასევე დგინდება, რომ 2018 წლის 20, 21, 22, 23, 24, 25 აპრილის მდგომარეობით ფიქსირდებოდა 40 ც. ბარაბანი. სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, ყურადსაღები იყო სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის ის განმარტება, რომ 2017 წელს წარმოებული სპეციალური ჟურნალი რკინიგზის ობიექტების დაცვის სამმართვლოში ვერ მოიძებნა. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზარა სსიპ დაცვის პოლიციის წარმომადგენლის ის განმარტება, რომ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტისათვის შესანახად გადაცემული დოლურების გახარჯვა ხდებოდა სს „...“ მიერ, რაც გამოიხატებოდა შენახვის ადგილზე დოლურებიდან საჭირო სპილენძის მეტრობით ამოხვევა-გატანაში, რამაც გამოიწვია დანაკლისი, რადგან გახარჯვა ხდებოდა მეტრობით, ხოლო შედარება მოხდა გადაწონვით, ანუ კილოგრამებით. ზემოთმითითებული ქურდობის ფაქტებიდან გამომდინარე, საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებების საფუძველზე პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ სს „...ათვის“ მიყენებულმა მატერიალურმა ზიანმა შეადგინა 145 912.18 + 220 169.71 ლარი.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 19 თებერვლის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტმა, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის სარჩელის დაკმაყოფილება და სს „...“ შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლოს მიერ გამოყენებული საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 105-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ პუნქტი კავშირში არ არის დავის საგანთან. აღნიშნულ ნორმაზე მითითებით სასამართლო არღვევს სისხლის სამართლის დისციპლინას და გამოუძიებელ, დაუსრულებელ საქმეებს ქურდობად აკვალიფიცირებს.

კასატორის აღნიშვნით, სააპელაციო სასამართლომ პირველ შემთხვევასთან მიმართებით (2016 წელს სს „...“ 10 101 ლარით დაჯარიმება), არასწორად შეაფასა სამართლებრივი გარემოებები. კასატორის მოსაზრებით, სასამართლომ უსაფუძვლოდ არ გაიზიარა დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის არგუმენტაცია, რომ აღნიშნული ფაქტი არ მომხდარა 2017 წლის ხელშეკრულების მოქმედების პირობებში. ფაქტს ადგილი ჰქონდა 2016 წლის 17 დეკემბერს, როდესაც მოქმედებდა მხარეებს შორის გაფორმებული 2016 წლის 3 ივლისის #შს/16-179 (#1/2421) ხელშეკრულება, რომლის საერთო ღირებულება შეადგენდა 10 589 983.16 ლარს. სს „...ას“ კი აღნიშნული სახელშეკრულებო თანხიდან დეპარტამენტისათვის არ დაუქვითავს 2016 წლის 17 დეკემბერს შემოსავლების სამსახურის მიერ შედგენილი სამართალდარღვევის აქტის საფუძველზე სს „...“ მიმართ დაკისრებული ჯარიმის თანხა - 10 101 ლარი. ამდენად, კასატორი მიიჩნევს, რომ გარდა იმისა, რომ არ გამოვლენილა დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის თანამშრომელთა მხრიდან სამსახურეობრივი მოვალეობის შეუსრულებლობა, ჯარიმის თანხის დაქვითვა ეწინააღმდეგება ხელშეკრულების პირობებს.

კასატორი მიუთითებს, რომ თუკი სს „...ას“ მიაჩნდა, რომ 2016 წელს გაფორმებული ხელშეკრულება დაირღვა დაცვის პოლიციის მიერ, მაშინ დაქვითვა უნდა განხორციელებულიყო 2016 წლის ხელშეკრულების საერთო ღირებულებიდან ხელშეკრულების მოქმედების პერიოდში. ამასთან, 2018 წლის იანვრის #165 წერილით დაცვის პოლიციას ეცნობა, რომ სს „...ამ“ 2017 წლის ხელშეკრულების სპეციფიკური პირობების მე-9 მუხლის მითითების საფუძვლით დაქვითა აღნიშნული ჯარიმის თანხა, რასაც კასატორი უკანონოდ მიიჩნევს, ვინაიდან მე-9 მუხლის მე-2 პუნქტის შესაბამისად, მხარეები შეთანხმდნენ, რომ მხოლოდ ქურდობით გამოწვეული მატერიალური აქტივების დანაკლისის შემთხვევაში ჰქონდა უფლება „შემსყიდველს“ პრეტენზიის წარდგენიდან ერთ თვეში დაექვითა თანხა. კასატორი მიუთითებს, რომ განსახილველ შემთხვევაში, „შემსყიდველმა“ განახორციელა ჯარიმის თანხის დაქვითვა, რასაც ზემოხსენებული პირობა არ ითვალისწინებდა.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ მეორე შემთხვევაზეც არასრულად იმსჯელა (2018 წლის 12 მარტს სადგურ ქსანში დაფიქსირებული ქურდობის ფაქტი, მატერიალური ზიანი - 1253.41 ლარი), ვინაიდან აღნიშნულ შემთხვევაშიც, დაცვის პოლიციის მიერ ხელშეკრულების არაჯეროვანი შესრულება ან რაიმე ბრალეულობა გამოძიების შედეგად არ გამოვლენილა.

კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ გადაწყვეტილების დასაბუთებისას არ გამოიყენა მხარეებს შორის გაფორმებული 2017 წლის 27 ივნისის #შს/17-175 (#2121) ხელშეკრულების სპეციფიკური პირობების 3.4.9 პუნქტი (შესაბამისი აქტით ჩააბაროს „მიმწოდებლის“ თანამშრომლებს დაცვაზე მყოფი ობიექტის ტერიტორიაზე განლაგებული ელმავლების, თბომავლების, რკინიგზაზე მოძრავი და გამოყენებული სხვა სატრანსპორტო საშუალებები, ხოლო სატრანსპორტო საშუალებების კაბინები, ასევე გაჩერებული სამგზავრო ვაგონები დაკეტილ, დალუქულ და შეუღწევად მდგომარეობაში. სადგურის ტერიტორიაზე (რკინიგზის სადგურში ორივე მხარეს მატარებლის შესასვლელ ისრებს შორის არსებული ტერიტორია) განთავსებული ექსპლუატაციიდან ამოღებული ვაგონების, მის საზღვრებში არსებული სალიანდაგო მეურნეობის, ს.ც.ბ.-ს, კავშირგაბმულობის და ელექტროფიკაციის მოწყობილობების მიღება-ჩაბარება მოხდეს აღწერისა და შესაბამისი აქტის ან ჟურნალის მიხედვით. - დაცული ტვირთების გარდა მიღება-ჩაბარების სათანადო დოკუმენტაციის არარსებობის შემთხვევაში, „მიმწოდებელი“ იხსნის პასუხისმგებლობას მიყენებული მატერიალური ზიანის ანაზღაურებიდან), რომლის პირობებიც, კასატორის მოსაზრებით, „შემსყიდველის“ მხრიდან არ შესრულებულა.

კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლოს უნდა გამოეყენებინა ზემოხსენებული სახელშეკრულებო პირობა მესამე შემთხვევასთან (2018 წლის აპრილში ამწეკრანების საამქროს ტერიტორიაზე დოლურების გადაწონვის შედეგად დაფიქსირებული სპილენძის დანაკლისი - 134 560.12 ლარის ოდენობით) და შეგებებული სარჩელით დაყენებულ მოთხოვნასთან მიმართებითაც (ასევე, დოლურების დანაკლისით გამოწვეული ზიანი 220169.71 ლარის ოდენობით). კასატორი მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლოს ყურადღება არ გაუმახვილებია იმ მნიშვნელოვან გარემოებაზე, რომ 2017 წლის 4 ივლისის მიღება-ჩაბარების აქტით დაცვის პოლიციამ რაოდენობრივად ჩაიბარა 45 დოლურა, ხოლო მოწინააღმდეგე მხარემ წონადობით გამოვლენილი დანაკლისის შესაბამისად მოითხოვა მიყენებული ზიანის ანაზღაურება.

კასატორი ხაზგასმით აღნიშნავს, რომ დაცვის პოლიციის მიერ 45 დოლურის ჩაბარების მომენტში, საერთო წონა არც ერთ დოკუმენტში (არც მიღება-ჩაბარების აქტში და არც შესაბამის ჟურნალში) არ ასახულა, შესაბამისად, გადაწონვის შედეგად დანაკლისის აღმოჩენის დადგენაც შეუძლებელია. ამდენად, კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლოს უნდა ეხელძღვანელა ხელშეკრულების სპეციფიკური პირობების 3.4.9 პუნქტით. აღნიშნული დოლურების გადაცემა განხორციელდა სს „...“ მიერ შედგენილი აქტის შესაბამისად, რაოდენობრივად და არა წონის მიხედვით. უფრო კონკრეტულად, კასატორი მიუთითებს, რომ 45 ცალი დოლურა დაცვაში აყვანის მომენტში რა საერთო წონას შეადგენდა, დაცვის პოლიციისათვის არ იყო და ვერც იქნებოდა ცნობილი, თუ „შემსყიდველი“ წონის ოდენობას არ ასახავდა მიღება-ჩაბარების აქტში. შესაბამისად, კასატორი აღნიშნავს, რომ 45 დოლურის დაცვაზე გადაცემის მომენტში მათი საერთო წონა უცნობი იყო, რაც მიუთითებს იმაზე, რომ „შემსყიდველის“ მხრიდან არასათანადოდ იქნა შედგენილი მიღება-ჩაბარების აქტი, რის გამოც დაცვის პოლიცია იხსნის მიყენებული მატერიალური ზიანის ანაზღაურების პასუხისმგებლობას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 5 ოქტომბრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

განსახილველ შემთხვევაში, დავის საგანს წარმოადგენს, ერთი მხრივ, სს „...თვის“ სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის სასარგებლოდ 2017 წლის 27 ივნისის #შს/17-175 (#2121) ხელშეკრულების შესაბამისად 2018 წლის თებერვლის, მაისისა და ივნისის თვეების მომსახურების აუნაზღაურებელი ნაწილის - 145912.18 ლარის გადახდის დაკისრება, ხოლო, მეორე მხრივ, სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტისათვის სს „...“ სასარგებლოდ 220 169.71 ლარის გადახდის დავალება.

საკასაციო პალატა მიუთითებს საქმის მასალებით დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებზე, კერძოდ, 2016 წლის დეკემბერში ქ. ...ში #... სატვირთო ვაგონზე დაფიქსირდა ლუქის დარღვევის ფაქტი და ხობლის დატაცება. საკასაციო პალატა ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს მითითებას, რომ მხარეებს შორის 2016 წლის 3 ივლისს დადებული #შს/16-179 ხელშეკრულების, ასევე 2017 წლის 27 ივნისის #შს/17-175 ხელშეკრულების 4.16 პუნქტი იკითხება ერთნაირი შინაარსით და დადგენილია, რომ მხარეები ორივე ხელშეკრულებით შეთანხმდნენ, რომ ქურდობის შემთხვევაში, თუ ვაგონით ტვირთის გადაზიდვის დროს მოხსნილი (დაზიანებული) იქნებოდა დამღა და საბაჟო ორგანო დააჯარიმებდა სს „...ას“, ჯარიმის თანხას აანაზღაურებდა სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტი. საქმის მასალებით, კერძოდ 2016 წლის 17 დეკემბრის აქტით, 2016 წლის 16 დეკემბრის წერილითა და საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმებით დასტურდება ქურდობისა და საქმეზე სისხლის სამართლის აღძვრის ფაქტი. რაც შეეხება დაცვის პოლიციის წარმომადგენლის იმ მოსაზრებას, რომ მხარეთა შორის მოქმედებდა 2016 წლის 3 ივლისს დადებული #შ/16-179 ხელშეკრულება, ხოლო სს „...ამ“ გაქვითვა განახორციელა 2018 წელს, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს განმარტებას, რომ ნების გამოვლენა, რომელიც მოითხოვს მეორე მხარის მიერ მის მიღებას, ნამდვილად ჩაითვლება იმ მომენტიდან, როცა იგი მეორე მხარეს მიუვა.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 327-ე მუხლზე და იზიარებს სააპელაციო პალატის შეფასებას, რომ განსახილველ შემთხვევაში, ვაგონიდან დამღის მოხსნის (დაზიანების) გამო რკინიგზის დაჯარიმებისას, ჯარიმის თანხის სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის მიერ ანაზღაურებაზე ნება გამოვლენილია ორივე მხარის მიერ და მიღწეულია შეთანხმება, რაც ორივე ხელშეკრულების არსებით პირობას წარმოადგენდა. ამდენად, მიუხედავად იმისა, რომ ლუქის დარღვევას და რკინიგზის დაჯარიმებას ადგილი ჰქონდა 2016 წლის #შს/16-179 ხელშეკრულების მოქმედების პერიოდში, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 51-ე მუხლზე, 327-ე მუხლსა და 442-ე მუხლზე მითითებით, ასევე, ორივე ხელშეკრულების 4.16 და 9.1 პუნქტებზე დაყრდნობით, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ სს „...ა“ უფლებამოსილი იყო გაექვითა ჯარიმის თანხა 2018 წელს, ახალი 2017 წლის #შს/17-175 ხელშეკრულების მოქმედების პირობებში, ვინაიდან არსებობდა მხარეთა წინასწარი წერილობითი თანხმობა გაქვითვაზე და მოთხოვნა იყო ვადამოსული.

ამასთან, ყურადსაღებია საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებები საბაჟო სამსახურის მიერ დაკისრებული ჯარიმის თანხის ანაზღაურების მოთხოვნის თაობაზე (27.12.2016; 11.01.2018), რასაც შედეგი არ მოჰყოლია. ამდენად, საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას, რომ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის წარმომადგენლის ის არგუმენტი, რომ გაქვითვა განხორციელდა დაცვის სხვა ხელშეკრულების მოქმედების დროს, კერძოდ, 2016 წლის ხელშეკრულების მოქმედების პირობებში, ხოლო თანხის გაქვითვა განხორციელდა 2018 წელს, არ ეწინააღმდეგება კანონს.

საკასაციო სასამართლო, ასევე, იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მითითებას საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 361-ე, 394-ე და 411-ე მუხლებზე და აღნიშნულ ნორმებზე დაყრდნობით, მიიჩნევს, რომ სს „...ამ“ და სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტმა რკინიგზის ობიექტების დაცვის მომსახურების შესყიდვის შესახებ ხელშეკრულების სპეციფიკური პირობების 3.5.5.; 4.16; 9.1. და 9.2. პუნქტებში იმთავითვე გაითვალისწინეს სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის მიერ ვალდებულების შეუსრულებლობით სს „...ათვის“ მიყენებული ზიანის ანაზღაურების, კერძოდ, დაცვის მომსახურების ღირებულებიდან ზიანის/ჯარიმის თანხის უაქცეპტოდ გამოქვითვის წესი.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ საქმეში წარმოდგენილი ელ. სამონტაჟოს სამმართველოს საწყობის გამგის ახსნა-განმარტებით დადასტურებულად იქნა მიჩნეული, რომ სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტისათვის ჩაბარებული 45 დოლურადან 2017 წლის 4 ივლისიდან 2018 წლის 24 აპრილამდე პერიოდში, სს „...ამ“ მხოლოდ ორჯერ 2017 წლის 15 დეკემბერს და 2018 წლის 7 თებერვალს ჯამში გაიტანა 4 მთლიანი დოლურა და დაცულ ტერიტორიაზე დოლურებიდან საჭირო სპილენძის მეტრობით ამოხვევა-გატანას ადგილი არ ჰქონია. საქმის მასალებით დადასტურდებულად იქნა მიჩნეული, რომ გატანილი დოლურებიდან გახარჯვის შემდეგ უკან აღარ ბრუნდებოდა, არამედ ეწერებოდა რკინიგზის ელ. მომარაგების შესაბამის ტერიტორიულ სამმართველოს. 45 დოლურა სპილენძის მზიდი გვარლის სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტისათვის ჩაბარების ფაქტი დასტურდებოდა საქმეში წარმოდგენილი 2017 წლის 4 ივლისის მიღება-ჩაბარების აქტით, რომელიც ორმხრივად შედგა 2017 წლის 27 ივნისს #შს/17-175 ხელშეკრულების სპეციფიკური პირობების 3.5.8. პუნქტის საფუძველზე და რომლის თანახმად, დაცვის ქვეშ არსებული ობიექტების ტერიტორიაზე განთავსებული მატერიალური ფასეულობები „მიმწოდებელმა“ არ უნდა აიყვანოს დაცვაზე, შესაბამისი მიღება-ჩაბარების აქტის გაფორმების გარეშე. სპეციფიკური პირობების 3.5.7. პუნქტი კი, სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტს ავალდებულებდა უზრუნველეყო ამ ხელშეკრულების ობიექტებზე სპეციალური ჟურნალის არსებობა და წარმოება. სწორედ ჟურნალის ასლით, სააპელაციო პალატამ დადასტურებულად მიიჩნია, რომ 2018 წლის 7 თებერვალს გატანილი იქნა მფ-100 – 3 ც. ბარაბანი 4004 კგ. ჟურნალით ასევე დადგენილად იქნა მიჩნეული, რომ 2018 წლის 20, 21, 22, 23, 24, 25 აპრილის მდგომარეობით ფიქსირდებოდა 40 ც. ბარაბანი. ამასთან, საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის განმარტებაზე, რომ 2017 წელს წარმოებული სპეციალური ჟურნალი რკინიგზის ობიექტების დაცვის სამმართვლოში ვერ მოიძებნა.

საკასაციო პალატა მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილზე, რომლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივარში კასატორს არ წარმოუდგენია დამატებითი და დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია ზემოთაღნიშნულ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს, რომელმაც არ გაიზარა სსიპ დაცვის პოლიციის წარმომადგენლის ის განმარტება, რომ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტისათვის შესანახად გადაცემული დოლურების გახარჯვა ხდებოდა სს „...“ მიერ, რაც გამოიხატებოდა შენახვის ადგილზე დოლურებიდან საჭირო სპილენძის მეტრობით ამოხვევა-გატანაში, რამაც გამოიწვია დანაკლისი. მითითებული ქურდობის ფაქტებიდან გამომდინარე, საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებების საფუძველზე საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ მართებულად მიიჩნია დადგენილად, რომ სს „...ათვის“ მიყენებულმა მატერიალურმა ზიანმა შეადგინა 145 912.18 + 220 169.71 ლარი.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტს საკასაციო საჩივარზე 18.06.2020წ. #303441 საგადახდო მოთხოვნით გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი - 8000 ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტს (ს/კ 211350928) უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 8 000 ლარის 70 პროცენტი - 5 600 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის #200122900, სახაზინო კოდი #300773150.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 19 თებერვლის გადაწყვეტილება;

3. სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტს (ს/კ 211350928) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 18.06.2020წ. #303441 საგადახდო მოთხოვნით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 8 000 ლარის 70 პროცენტი - 5 600 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის #200122900, სახაზინო კოდი #300773150;

4. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ა. წულაძე