ბს-565(კ-19) 11 მარტი, 2021წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე, ქეთევან ცინცაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, განიხილა ვ. ჯ-ას საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლები თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 04.12.2018წ. განჩინებაზე

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ვ. ჯ-ამ 25.09.2017წ. სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მიმართ მოპასუხის 24.07.2017წ., 23.08.2017წ., 30.08.2017წ. გადაწყვეტილებების ბათილად ცნობის და სააგენტოსათვის ვ. ჯ-ას საკუთრების უფლების რეგისტრაციის შესახებ ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალების მოთხოვნით.

დავის საქალაქო სასამართლოში განხილვისას, სასკ-ის 16.2 მუხლის საფუძველზე, საქმეში მესამე პირებად ჩაებნენ იბა „..., ზ. მ-ი, ა. გ-ი, ი. ქ-ი და სხვები (სულ 28 ფიზიკური პირი).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 26.06.2018წ. გადაწყვეტილებით ვ. ჯ-ას სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც სააპელაციო წესით გასაჩივრდა მოსარჩელის მიერ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 04.12.2018წ. განჩინებით ვ. ჯ-ას სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება. პალატამ აღნიშნა, რომ საქმის მასალების მიხედვით, ნ. გ-ამ, ა. ბ-მა, გ. ბ-მა და ზ. გ-ემ 19.06.2007წ. დააფუძნეს ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა „...“. სადამფუძნებლო ხელშეკრულების თანახმად, ამხანაგობის შექმნის მიზანია იურიდიული პირის შეუქმნელად განსაზღვრული წესითა და ვადებში ერთობლივად იმოქმედონ მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის ასაშენებლად და მშენებლობის დასრულების შემდეგ ამ შენობის, როგორც ამხანაგობის წევრთა წილობრივი თანასაკუთრების, მფლობელობის, სარგებლობისა და განკარგვის განსახორციელებლად (მათი წილის შესაბამისად). 2017წ. საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოში სარეგისტრაციოდ წარდგენილ დოკუმენტებში დაცული განშლის მიხედვით, იდენტიფიცირებულია მხოლოდ ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობის დამფუძნებელი ოთხი წევრისათვის გადასაცემი ფართები. სადამფუძნებლო ხელშეკრულება და განშლის დოკუმენტი არ შეიცავენ მითითებას სხვა მესაკუთრე წევრებზე, რომელთაც უძრავი ქონების ამხანაგობაში შეტანის გზით შემდგომში ბინის მიღების პირობით შენატანი განახორციელეს ამხანაგობაში, დოკუმენტებით არ ხდება სხვა მესაკუთრე წევრებისათვის გადასაცემი ბინის ფართების იდენტიფიცირება. „საჯარო რეესტრის შესახებ“ კანონის 8.1 მუხლის თანახმად, სარეგისტრაციო წარმოების დაწყების საფუძველია განცხადება ან უფლებამოსილი ორგანოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება, ხოლო 8.3 მუხლის თანახმად, მარეგისტრირებელი ორგანო უფლებამოსილია კონკრეტულ შემთხვევაში დამატებით მოითხოვოს სარეგისტრაციო წარმოებასთან დაკავშირებული ნებისმიერი დოკუმენტის ან ინფორმაციის წარმოდგენა, რომელიც აუცილებელია განცხადებით მოთხოვნილ საკითხზე გადაწყვეტილების მისაღებად. ამავე კანონის 21.1 მუხლის ,,ა” ქვეპუნქტის თანახმად, მარეგისტრირებელი ორგანო იღებს გადაწყვეტილებას სარეგისტრაციო წარმოების შეჩერების შესახებ, თუ განცხადებას არ ერთვის საქართველოს კანონმდებლობით განსაზღვრული დოკუმენტი ან ინფორმაცია, რომელიც აუცილებელია განცხადებით მოთხოვნილ საკითხზე გადაწყვეტილების მისაღებად. დგინდება, რომ 18.07.2017წ. საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს წარედგინა ვ. ჯ-ას განცხადება ქ. თბილისში, ვ. ...ის N...-ში, I სართულზე არსებული N1 კომერციული ფართიდან 45 კვ.მ. ფართის უძრავ ქონებაზე, ნასყიდობის საფუძველზე, საკუთრების უფლების წარმოშობის რეგისტრაციის მოთხოვნით. განცხადებას ერთვოდა იბა „...“-ის თავმჯდომარე ნ. გ-ასა და ვ. ჯ-ას შორის 18.07.2017 წ. ნასყიდობის ხელშეკრულება. საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 24.07.2017წ. გადაწყვეტილებით ვ. ჯ-ას განცხადებაზე შეჩერდა სარეგისტრაციო წარმოება, მარეგისტრირებელმა ორგანომ მიიჩნია, რომ წარსადგენი იყო იბა „...“-ის უფლებამოსილი პირის მიერ შედგენილი და სათანადო წესით დამოწმებული კორექტირებული ფართების განაწილების კრების ოქმი, რომელშიც განსაზღვრული იქნებოდა 2007-2008 წლებში უძრავი ქონების გადაცემისა და ამხანაგობაში დამატებითი შენატანის განხორციელების ხელშეკრულებებში განსაზღვრული ფიზიკური პირებისათვის გადასაცემი ფართები, რეესტრმა ასევე მიუთითა, რომ აღნიშნულ ოქმს ხელს უნდა აწერდეს უფლების მიმღები ყველა პირი ან სათანადო წესით დამოწმებული თანხმობებით უნდა ეთანხმებოდნენ მას. პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ ქ. თბილისში, ...ის ქ....-ში მდებარე უძრავ ქონებას სადამფუძნებლო ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ამხანაგობის დამფუძნებელ მესაკუთრე წევრად დასახელებული პირების გარდა ჰყავს სხვა მესაკუთრე წევრებიც, რომლებმაც საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული თავის საკუთრებაში რიცხული სხვადასხვა ფართის უძრავი ქონება ამხანაგობას გადასცეს მასში გაწევრიანების სანაცვლოდ, შემდგომში სხვადასხვა ფართისა და სხვადასხვა მდგომარეობაში არსებული ბინების მიღების მიზნით. ხელშეკრულებების ნაწილი შეიცავს სამომავლო ბინის სართულებრივ მითითებასაც, თუმცა უმეტეს მათგანში განსაზღვრულია მხოლოდ გადასაცემი ბინის კვადრატულობა, მშენებლობის ეტაპი (შავი კარკასი, თეთრი კარკასი). ამასთანავე, საქმეში დაცული 06.06.2017წ. მომზადებული საჯარო რეესტრიდან ამონაწერის თანახმად, ქ. თბილისი, ვ. ...ის ქ....-ში არსებულ უძრავი ნივთის მესაკუთრედ დაფიქსირებულია ამხანაგობა „...“ და თანამესაკუთრე. ამასთანავე, საჯარო რეესტრში დაცული სარეგისტრაციო დოკუმენტაციითა და საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული მონაცემებით უტყუარად დგინდება ქ. თბილისში, ვ. ...ის ქ....-ში არსებულ უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლების არსებობა როგორც ამხანაგობის დამფუძნებელი მესაკუთრე წევრების, ისე ამხანაგობის სხვა მესაკუთრე წევრების შემთხვევაში, მიუხედავად იმისა, რომ ამხანაგობის სადამფუძნებლო დოკუმენტში ცვლილება ერთიანი ხელშეკრულების ფორმატით არ განხორციელებულა. თითოეული მესაკუთრის მიერ გადაცემის ხელშეკრულებაში განცხადებული ნება ამხანაგობაში გაწევრიანების სანაცვლოდ მათ საკუთრებაში არსებული ფართის გადაცემის თაობაზე, წარმოადგენს ამხანაგობის ხელშეკრულების შემადგენელ ნაწილს მასში მესაკუთრე წევრის დამატების შესახებ. შესაბამისად, გადასაცემი ფართის თაობაზე ამხანაგობის წევრთა ერთხმად მიღებული გადაწყვეტილების (ხელმოწერით დადასტურებული განშლის ოქმის) მოთხოვნა შეესაბამება „საჯარო რეესტრის შესახებ“ კანონისა და ინსტრუქციის ნორმებს. სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობაში უძრავი ქონებით შენატანის განმახორციელებელი პირის უფლების საჯარო რეესტრის ამონაწერში მიუთითებლობა, ასევე სადამფუძნებლო ხელშეკრულების ერთიანი ვერსიის არარსებობა, ქ. თბილისში, ვ. ...ის ქ....-ში არსებული უძრავი ნივთის იმ მესაკუთრეებს, რომელთაც მათ საკუთრებაში არსებული ფართები ამხანაგობაში გაწევრიანების მიზნით გადასცეს ამხანაგობას, არ აქცევს ამხანაგობის დამფუძნებელ წევრთაგან განსხვავებულ სამართლებრივ მდგომარეობაში ბინის მიღების უფლებასთან მიმართებით. ამხანაგობის თავმჯდომარე ერთპიროვნულად განკარგვაზე უფლებამოსილი არის მხოლოდ ახლად აშენებულ იმ ქონებასთან მიმართებით, რომელიც ამხანაგობის მესაკუთრე წევრების ინდივიდუალურ საკუთრებაში გადასაცემი ფართების განაწილების შემდეგ დარჩება ამხანაგობის საერთო საკუთრებად. ამდენად, პალატის მიერ მართლზომიერად იქნა მიჩნეული ვ. ჯ-ას განცხადებასთან მიმართებით სარეგისტრაციო წარმოების ჯერ შეჩერება და შემდგომში შეწყვეტა, ვინაიდან ფართების განაწილების გადაწყვეტილების წარუდგენლობის პირობებში, ამხანაგობის თავმჯდომარე - ნ. გ-ა არ იყო უფლებამოსილი ერთპიროვნულად განეკარგა ამხანაგობის საერთო საკუთრებად მის მიერ მოაზრებული ფართები. გასათვალისწინებელია, რომ ნასყიდობის ხელშეკრულების დადებისას საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული მონაცემები არ იძლეოდა ნასყიდობის საგნის გამსხვისებელი მესაკუთრის უტყუარად იდენტიფიცირების შესაძლებლობას.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 04.12.2018წ. განჩინება საკასაციო წესით გასაჩივრდა ვ. ჯ-ას მიერ. კასატორი მიიჩნევს, რომ სააპელაციო პალატის გასაჩივრებული განჩინება არ არის სათანადოდ დასაბუთებული. კასატორის მოსაზრებით, ამხანაგობის მესაკუთრე წევრთა კანონიერი ინტერესების არსებობა არ შეიძლებოდა გამხდარიყო მისი რეგისტრაციის დამაბრკოლებელი, რადგან ვ. ჯ-ას მოთხოვნის დაკმაყოფილების უკეთესი სამართლებრივი საფუძველი გააჩნდა. დადგენილია, რომ ამხანაგობის მესაკუთრე წევრებმა 2008-2009 წ.წ. უძრავი ქონების გადაცემის შესახებ ხელშეკრულებები დადეს იბა „...-თან“. მოცემული ხელშეკრულებების საფუძველზე ამხანაგობისათვის გადაცემული ქონება გახდა ამხანაგობის წევრთა საერთო საკუთრება. აღნიშნულის სანაცვლოდ ამხანაგობამ თავის წევრებად მიიღო ისინი და იკისრა ვალდებულება აშენებულ მრავალბინიან სახლში მათვის გამოეყო ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ოდენობის ფართები. გადაცემის ხელშეკრულებების საჯარო რეესტრისათვის წარდგენის შემდეგ მესაკუთრე წევრთა ყოფილ ქონებაზე აღირიცხა ამხანაგობის საერთო საკუთრების უფლება, ამხანაგობაში გაწევრიანებულ მესაკუთრე წევრთა მიმართ ამ ხელშეკრულებებიდან გამომდინარე ვალდებულებების აღრიცხვის გარეშე. 18.07.2017წ. ვ. ჯ-ასა და ამხანაგობის თავმჯდომარეს შორის დაიდო ნასყიდობის ხელშეკრულება. ამ დროს საჯარო რეესტრში არსებული ჩანაწერის თანახმად, ნასყიდობის საგანზე არ იყო რეგისტრირებული ამხანაგობის წევრთა ინდივიდუალური საკუთრება, შესაბამისად მასზე ვრცელდებოდა ამხანაგობის საერთო საკუთრება. ამხანაგობის სადამფუძნებლო ხელშეკრულების მიხედვით, ამხანაგობის თავმჯდომარე უფლებამოსილი იყო ამხანაგობის დანარჩენი წევრების თანხმობის გარეშე გაესხვისებინა ამხანაგობის საერთო საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონება. ამდენად, კასატორის მოთხოვნა ამხანაგობის თავმჯდომარესთან დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე საკუთრების უფლების რეგისტრაციის შესახებ იყო მართლზომიერი, არ არსებობდა სხვა უფლებადამდგენი დოკუმენტაციის წარდგენის საჭიროება. ის, რომ მესაკუთრე წევრებმა არ გამოიჩინეს სამოქალაქო ბრუნვაში დამკვიდრებული გონივრული წინდახედულობა და საჯარო რეესტრში არ აღრიცხეს თავისი სამომავლო უფლებები, არ შეიძლებოდა გამხდარიყო ვ. ჯ-ას რეგისტრაციის დამაბრკოლებელი. გასათვალისწინებელია, რომ კასატორი ენდობოდა რეესტრის ჩანაწერს, მარეგისტრირებელ ორგანოში დაცულ განშლის აქტსა და ამხანაგობის სადამფუძნებლო დოკუმენტაციას. ვ. ჯ-ა ფართის კეთილსინდისიერი შემძენია. მსგავს მდგომარეობაში მყოფმა სხვა პირებმა შეძლეს საკუთრების დარეგისტრირება. სასამართლომ უგულებელყო ის გარემოება, რომ გადაცემის ხელშეკრულებები არ ითვალისწინებენ შენატანის სანაცვლოდ ამხანაგობის წევრისათვის კომერციული ფართის გადაცემის შესაძლებლობას.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული განჩინების გაცნობის, საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ვ. ჯ-ას საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საქმის მასალებით დასტურდება, რომ ნ. გ-ამ. ა. ბ-მა, გ. ბ-მა და ზ. გ-ემ 19.06.2007წ. დააფუძნეს ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა „...“, მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის აშენების და მშენებლობის დასრულების შემდეგ ამ შენობის, როგორც ამხანაგობის წევრთა წილობრივი თანასაკუთრების მფლობელობის, სარგებლობისა და განკარგვის განსახორციელებლად. 2007-2008 წლებში საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს სარეგისტრაციოდ წარედგინა ამხანაგობასა და ქ. თბილისში, ...ის N...-ში მდებარე უძრავი ნივთების მესაკუთრეებს შორის გაფორმებული ხელშეკრულებები, რომლებითაც მესამე პირებმა ამხანაგობას გადასცეს მათ საკუთრებაში არსებული ფართები ამხანაგობაში შენატანის სახით, ამხანაგობაში გაწევრიანების მიზნით, ხოლო ამხანაგობამ აიღო ვალდებულება პირი გაეწევრიანებინა ამხანაგობაში და ახლადაშენებულ შენობა-ნაგებობაში გადაეცა კონკრეტული მახასიათებლების ფართები. ხელშეკრულებები აღირიცხა საჯარო რეესტრში უფლებადამდგენ დოკუმენტებად.

18.07.2017წ. ამხანაგობის თავმჯდომარე ნ. გ-ასა და ვ. ჯ-ას შორის დაიდო ქ. თბილისში, ვ. ...ის ქ....-ში, პირველ სართულზე არსებული N1 კომერციული ფართიდან 45 კვ.მ. ფართის ნასყიდობის ხელშეკრულება. აღნიშნული ხელშეკრულება ვ. ჯ-ას საკუთრების უფლების რეგისტრაციის მიზნით წარედგინა მარეგისტრირებელ ორგანოს, განცხადებაში უფლებადამდგენ დოკუმენტ - ხელშეკრულებასთან ერთად მიეთითა ამხანაგობის თავმჯდომარის ნ. გ-ას მიერ მარეგისტრირებელ ორგანოში წარდგენილი განშლის დოკუმენტი. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ იბა „...-ის“ დაფუძნების შესახებ 19.06.2007წ. ხელშეკრულების მიხედვით, ამხანაგობის თავმჯდომარე წარმოადგენს ამხანაგობას მესამე პირებთან ურთიერთობაში, დებს გარიგებებს ამხანაგობის სახელით, მის უფლებამოსილებებში შედის ამხანაგობის საერთო საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების განკარგვა, გარდა იმ ბინებისა, რომლებიც ფართების განაწილების შემდეგ იქნება ამხანაგობის წევრების ინდივიდუალურ საკუთრებაში (5.2 პ. „ა“ ქვ.პ.). ამდენად, ერთმნიშვნელოვნად დასტურდება, რომ ამხანაგობის თავმჯდომარეს ერთპიროვნულად ჰქონდა მხოლოდ იმ ფართების განკარგვის უფლებამოსილება, რომელიც არ იყო ამხანაგობის წევრების ინდივიდუალურ საკუთრებაში. ვ. ჯ-ასა და ამხანაგობის თავმჯდომარეს შორის 18.07.2017წ. ნასყიდობის ხელშეკრულების დადებისას არსებული საჯარო რეესტრის ამონაწერის მიხედვით, ქ. თბილისში, ...ის N...-ში მდებარე უძრავ ნივთზე რეგისტრირებული იყო ამხანაგობისა და თანამესაკუთრის უფლება. ამდენად, დგინდებოდა, რომ მშენებარე ნაგებობა არ იყო მხოლოდ ამხანაგობის საკუთრებაში. ამასთანავე, ხელშეკრულების დადების დროისათვის მარეგისტრირებელ ორგანოში წარდგენილი იყო განშლის დოკუმენტი, რომელსაც კასატორის მითითებით, იგი გაეცნო. განშლის მიხედვით, ფართი განაწილებული იყო მხოლოდ ამხანაგობის დამფუძნებელ წევრებს შორის, მითითება ამხანაგობის სხვა წევრების კუთვნილ ფართზე არ ხდებოდა. განშლა არ ითვალისწინებდა იმ პირებისათვის ფართების გადაცემას, რომლებმაც 2007-2008 წლებში დადებული ხელშეკრულებების შესაბამისად, ახალაშენებულ კორპუსში ფართების მიღების მიზნით თავისი უძრავი ქონება გადასცეს ამხანაგობას. ამასთანავე, განშლის დოკუმენტი არ იყო ნოტარიულად დამოწმებული და მასზე თანხმობა გამოთქვეს მხოლოდ ამხანაგობის დამფუძნებელმა წევრებმა. ამდენად, კასატორისათვის ხელშეკრულების დადებისას ცნობილი იყო განშლის დოკუმენტის ხარვეზიანობის, ამხანაგობის ყველა წევრს შორის ფართების გაუნაწილებლობის შესახებ. კასატორის მითითება, რომ იგი ენდობოდა მარეგისტრირებელ ორგანოში დაცულ განშლის დოკუმენტს, არ არის დასაბუთებული, რადგან ნორმატიულად განმტკიცებული საჯარო რეესტრის უტყუარობის პრეზუმფცია ვრცელდება მხოლოდ რეგისტრირებულ მონაცემებზე და არა უფლებადამდგენ დოკუმენტაციაზე. ამასთანავე, კერძო სამართლის სუბიექტის მიერ შედგენილი დოკუმენტის მიმართ არ არსებობს სზაკ-ით გათვალისწინებული კანონიერი ნდობა.

საკასაციო პალატა იზიარებს ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მოსაზრებას, რომ ინდივიდუალურ საკუთრებაში გადასაცემი ფართების კონკრეტულად განუსაზღვრელობის პირობებში, შეუძლებელია იმის დადგენა ამხანაგობის თავმჯდომარეს ერთპიროვნულად ჰქონდა თუ არა ვ. ჯ-ასთვის კონკრეტული ფართის მიყიდვის უფლებამოსილება. გაურკვეველია ხელშეკრულების დადების მომენტისათვის კასატორის დაინტერესებაში არსებული ფართი იყო ამხანაგობის საერთო საკუთრებაში თუ განკუთვნილი იყო ამხანაგობის წევრთა ინდივიდუალურ საკუთრებაში გადასაცემად. კასატორის მოსაზრება, რომ ამხანაგობის წევრებს უნდა გადასცემოდათ ბინები, ხოლო კონკრეტული ფართი კომერციული დანიშნულების იყო და შესაბამისად, ამხანაგობის საერთო საკუთრებას წარმოადგენდა, არ არის დასაბუთებული, რადგან საქმეში დაცული უძრავი ქონების გადაცემის ხელშეკრულებებიდან დგინდება, რომ უძრავი ქონების ამხანაგობისათვის გადაცემის სანაცვლოდ ამხანაგობა იღებდა ვალდებულებას პირი გაეწევრიანებინა ამხანაგობაში და ახლადაშენებულ შენობა-ნაგებობაში გადაეცა მისთვის ფართი, თუმცა ყველა შემთხვევაში არ ხდებოდა საცხოვრებელ ფართზე ან ბინაზე მითითება, არაერთ ხელშეკრულებაში ამხანაგობას აღებული აქვს ზოგადად ფართის გადაცემის ვალდებულება ისე, რომ არ უთითებს მის დანიშნულებაზე. ამდენად, არ არის გამორიცხული, რომ გადასაცემ ფართებში კომერციული დანიშნულების ფართიც მოიაზრებოდეს.

გასათვალისწინებელია აგრეთვე, რომ ამხანაგობის თავმჯდომარესა და ვ. ჯ-ას შორის ნასყიდობის ხელშეკრულების დადებისას მარეგისტრირებელ ორგანოში, უფლებადამდგენ დოკუმეტებს შორის აღრიცხული იყო ამხანაგობასა და ფიზიკურ პირებს შორის 2007-2008 წლებში დადებული უძრავი ქონების გადაცემის ხელშეკრულებები. ის, რომ ვალდებულების გრაფაში ამხანაგობის წევრები სახელობითად არ იყვნენ მითითებული, არ ართმევდა მარეგისტრირებელ ორგანოს შესაძლებლობას ვ. ჯ-ას განცხადებაზე გადაწყვეტილებების მიღებისას გაეთვალისწინებინა მათი კანონიერი ინტერესები. ამასთანავე, საკასაციო პალატა ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ ვ. ჯ-ას მიერ მოთხოვნილ იქნა საკუთრების უფლების რეგისტრაცია, მას არ მოუთხოვია ხელშეკრულების დარეგისტრირება, თავისი უფლების წინარე რეგისტრაცია, ვალდებულების გრაფაში მისი მოთხოვნის უფლების დარეგისტრირება.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა. ამდენად, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც ვ. ჯ-ას საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ემუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ვ. ჯ-ას საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 04.12.2018წ. განჩინება;

3. რ. ა-ეს (პ.ნ. ...) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 18.02.2019წ. N0 საგადასახადო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის 70%, _ 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. სხირტლაძე

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ქ. ცინცაძე