#ბს-1290(კ-20) 25 თებერვალი, 2021 წელი
ქ. თბილისი
ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ
შემდეგი შემადგენლობით:
თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)
მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე
ალექსანდრე წულაძე
საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს გენერალური პროკურატურის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 28 ივნისის განჩინების გაუქმების თაობაზე.
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
2018 წლის 3 აპრილს ზ. ა-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხის - საქართველოს მთავარი პროკურატურის მიმართ.
მოსარჩელემ მოპასუხისთვის ზ. ა-ის სასარგებლოდ 2015 წლის 5 ოქტომბრიდან 2016 წლის 12 ივლისამდე პერიოდში მიუღებელი - განაცდური ხელფასის 12 453.75 ლარის ანაზღაურების დავალება მოითხოვა.
სარჩელის თანახმად, 2015 წლის 4 ოქტომბერს 21:05 საათზე გორის შს სამმართველოს თანამშრომელთა მიერ საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 179-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული დანაშაულის შესაძლო ჩადენისათვის დაკავებულ იქნა საქართველოს შეიარაღებული ძალების სახმელეთო ჯარების აღმოსავლეთ სარდლობის მე-... ქვეითი ბრიგადის უზრუნველყოფის ბატალიონის საშტაბო და უზრუნველყოფის ...ის ... I კლასის ქონებით მომარაგების ოცეულის საწყობის უფროსი ზ. ა-ი. 2015 წლის 6 ოქტომბერს მას წარედგინა ბრალდება 2015 წლის 25 აგვისტოს „...ის“ ყაჩაღურ თავდასხმაში მონაწილეობისათვის და გორის რაიონული სასამართლოს 2015 წლის 7 ოქტომბრის განჩინებით აღკვეთის ღონისძიებად შეეფარდა პატიმრობა. გორის რაიონული სასამართლოს 2016 წლის 7 ივნისის განაჩენით ზ. ა-ი ცნობილ იქნა უდანაშაულოდ და გათავისუფლდა სხდომათა დარბაზიდან. აღნიშნული განაჩენი კანონით დადგენილ ვადაში გასაჩივრებულ იქნა ბრალდების მხარის მიერ ჯერ თბილისის სააპელაციო, შემდგომ კი - საქართველოს უზენაეს სასამართლოში. გასაჩივრების მიუხედავად, გორის რაიონული სასამართლოს 2016 წლის 7 ივნისის განაჩენში რაიმე ცვლილება არ შესულა.
სარჩელის თანახმად, საქართველოს შეიარაღებული ძალების გენერალური შტაბის უფროსის 2015 წლის 2 ნოემბრის ბრძანებით ზ. ა-ს შეუჩერდა სამსახურებრივი ურთიერთობა 2015 წლის 5 ოქტომბრიდან. საქართველოს თავდაცვის მინისტრის 2016 წლის 12 ივლისის ბრძანებით ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს შეიარაღებული ძალების გენერალური შტაბის უფროსის 2015 წლის 2 ნოემბრის ბრძანება და ზ. ა-ს აღუდგა სამსახურებრივი ურთიერთობა. ზ. ა-ის დარიცხული ხელფასი, 2015 წლის ოქტომბრის მდგომარეობით, შეადგენდა თანამდებობრივ სარგოს - 1025 ლარისა და პროცენტულ დანამატს ნამსახურობისათვის - 358,75 ლარის ოდენობით. 2015 წლის 5 ოქტომბრიდან 2016 წლის 12 ივლისამდე პერიოდში ზ. ა-ის მიუღებელი ხელფასი შეადგენს 12 453.75 ლარს.
მოსარჩელის მითითებით, თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 30 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა ზ. ა-ის სარჩელი, სადაც მიუღებელი ხელფასის დაკისრების ნაწილში მოპასუხედ ჩართული იყო საქართველოს თავდაცვის სამინისტრო. სასამართლომ დაადგინა, რომ მიუღებელი ხელფასის სახით სახეზე იყო ზიანი, თუმცა იგი არ იყო გამოწვეული საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს მართლსაწინააღმდეგო მოქმედებით.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 29 ნოემბრის გადაწყვეტილებით მოსარჩელე ზ. ა-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; მოპასუხეს ზ. ა-ის სასარგებლოდ მატერიალური ზიანის - 10 479.60 ლარის ანაზღაურება დაეკისრა; დანარჩენ ნაწილში სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 29 ნოემბრის გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს გენერალურმა პროკურატურამ, რომელმაც გასაჩივრებულ ნაწილში გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 28 იანვრის განჩინებით განსახილველ საქმეში საქართველოს მთავარი პროკურატურა შეიცვალა უფლებამონაცვლით - საქართველოს გენერალური პროკურატურით.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 28 ივნისის განჩინებით საქართველოს გენერალური პროკურატურის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 29 ნოემბრის გადაწყვეტილება.
სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, ზიანის ანაზღაურების იურიდიულ საფუძველს ქმნის არა ცალკეული მოხელის ბრალეულობა, არამედ გამამართლებელი განაჩენი, რომელიც ადასტურებს, რომ პირმა გაუმართლებლად განიცადა ის ზემოქმედება, რაც უკავშირდება სისხლისსამართლებრივ დევნას. სახელმწიფო ვალდებულია აანაზღაუროს ის ზიანი, რომელიც დაკავშირებულია რეაბილიტირებული პირისათვის სისხლის სამართლის პასუხისმგებლობაში უკანონოდ მიცემისათვის, მიუხედავად ზიანის მიმყენებლის ბრალისა. სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა ადმინისტრაციული ორგანოს პოზიცია ზიანის ანაზღაურების გამომრიცხავი გარემოებების არსებობის თაობაზე და მიიჩნია, რომ რეაბილიტაციის საფუძველს ქმნის პირის უკანონო ბრალდების ფაქტი, რაც მოცემულ შემთხვევაში სახეზეა.
სასამართლოს მითითებით, მოპასუხე სახელმწიფო ორგანოს ქმედებასა და დამდგარ შედეგს შორის მიზეზობრივი კავშირის არსებობის პირობებში, პირველი ინსტანციის სასამართლომ საქართველოს პროკურატურას მოსარჩელე ზ. ა-ის სასარგებლოდ მართებულად დააკისრა მატერიალური ზიანის ანაზღაურება.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 28 ივნისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს გენერალურმა პროკურატურამ, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.
კასატორი მიუთითებს საქართველოს კონსტიტუციის 42.9 მუხლზე, საქართველოს ზოგადი ადმინისტარციული კოდექსის 208.1 და 207-ე მუხლებზე, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 413.1, მე-18, 992-ე, 1005.3 მუხლებზე და აღნიშნავ, რომ პირს ზიანი უნდა მიადგეს ქმედების განზრახი ან უხეში გაუფრთხილებლობის ბრალის ფორმით. ამასთან, მიზეზობრივი კავშირი უნდა არსებობდეს განხორციელებულ ქმედებასა და დამდგარ შედეგს - ზიანს შორის. ასევე, მოხელის უკანონო ქმედება, რომელმაც პირისათვის ზიანი გამოიწვია, უნდა გამომდინარეობდეს მოხელის სამსახურეობრივი მდგომარეობიდან და იყოს ბრალეული, განზრახი ან უხეში გაუფრთხილებელი და უნდა არსებობდეს პირდაპირი და არა სავარაუდო მიზეზობრივი კავშირი ქმედებასა და დამდგარ შედეგს შორის. მოცემულ შემთხვევაში კი, საქართველოს პროკურატურის მხრიდან ამგვარ ქმედებებს ადგილი არ ჰქონია.
კასატორი მიუთითებს საქართველოს სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის 32-ე და 33-ე მუხლებზე, ასევე საქართველოს სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის 159-ე-162-ე მუხლებზე, რომლითაც განსაზღვრულია ბრალდებულის თანამდებობიდან (სამუშაოდან) გადაყენების საფუძველი, წესი და ვადა. კასატორი ასევე მიუთითებს „საჯარო სამსახურის შესახებ“ საქართველოს კანონის 118-ე მუხლის მე-3 პუნქტის პირველ წინადადებაზე.
საქართველოს გენერალური პროკურატურის მითითებით, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს არ შეუფასებია ის გარემოება, რომ ზ. ა-მა 2017 წლის 27 ივლისს მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას საქართველოს მთავარი პროკურატურისა და საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს მიმართ (სოლიდარულად) თანხის დაკისრების მოთხოვნით. ხოლო მიუღებელ ხელფასთან დაკავშირებით, მოთხოვნა დაყენებული ჰქონდა საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს მიმართ. აღნიშნულ საქმეზე, 2017 წლის 30 ნოემბერს მიღებული გადაწყვეტილებით ზ. ა-ის მოთხოვნა დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ. კერძოდ, საქართველოს მთავარ პროკურატურას მორალური და მატერილაური ზიანის ანაზღაურება დაეკისრა, ხოლო მიუღებელ შემოსავალთან დაკავშირებული მოთხოვნა არ დაკმაყოფილდა. შესაბამისად, კასატორის განმარტებით, მატერიალური ზიანის სახით 10 479.60 ლარის საქართველოს პროკურატურისთვის დაკისრება და მითითება სახელმწიფო ორგანოს ქმედებებზე, რომელიც მოქმედებდა კანონის შესაბამისად, უსაფუძვლოა.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 4 დეკემბრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს გენერალური პროკურატურის საკასაციო საჩივარი.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს გენერალური პროკურატურის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას, შემდეგ გარემოებათა გამო:
საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.
საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.
განსახილველ შემთხვევაში დავის საგანს წარმოადგენს უკანონო ბრალდების გამო რეაბილიტაციის შედეგად ზ. ა-ის პირვანდელ უფლებებში აღდგენა, კერძოდ, 2015 წლის 5 ოქტომბრიდან 2016 წლის 12 ივლისამდე პერიოდში მიუღებელი - განაცდური ხელფასის 12 453.75 ლარის ანაზღაურება.
საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სახელმწიფო ორგანოთა და მოსამსახურეთა მიერ უკანონოდ მიყენებული ზიანის სახელმწიფო სახსრებიდან ანაზღაურება აღიარებული და გარანტირებულია საქართველოს კონსტიტუციის სადავო პერიოდში მოქმედი რედაქციის 42-ე მუხლის მე-9 ნაწილით (ამჟამად მოქმედი რედაქციის მე-18 მუხლის მე-4 ნაწილი).
საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 208-ე მუხლის პირველი პუნქტის მიხედვით, სახელმწიფოს, ადმინისტრაციული ორგანოს, აგრეთვე მისი თანამდებობის პირის ან სხვა სახელმწიფო მოსამსახურის მიერ სამსახურებრივი მოვალეობის განხორციელებისას მიყენებული ზიანისათვის პასუხისმგებელია სახელმწიფო, ხოლო ამავე კოდექსის 207-ე მუხლით განისაზღვრა კერძო სამართალში დადგენილი პასუხისმგებლობის ფორმების, პრინციპებისა და საფუძვლების გავრცელება სახელმწიფოს პასუხისმგებლობის შემთხვევებზეც, გარდა იმ გამონაკლისებისა, რომლებიც ამავე კოდექსით არის დადგენილი.
საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1005-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმად, თუ სახელმწიფო მოსამსახურე განზრახი ან უხეში გაუფრთხილებლობით არღვევს თავის სამსახურებრივ მოვალეობას სხვა პირთა მიმართ, მაშინ სახელმწიფო ან ის ორგანო, რომელშიც მოსამსახურე მუშაობს, ვალდებულია აანაზღაუროს ზიანი. განზრახვის ან უხეში გაუფრთხილებლობის დროს მოსამსახურე სახელმწიფოსთან ერთად სოლიდარულად აგებს პასუხს; ხოლო აღნიშნული მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით, რეაბილიტირებული პირისათვის უკანონო მსჯავრდების, სისხლის სამართლის პასუხისგებაში უკანონოდ მიცემის, აღკვეთის ღონისძიების სახით პატიმრობის ან გაუსვლელობის ხელწერილის უკანონოდ გამოყენების, პატიმრობის ან გამასწორებელი სამუშაოების სახით ადმინისტრაციული სახდელის არასწორად დაკისრების შედეგად მიყენებული ზიანი ანაზღაურდება სახელმწიფოს მიერ მოკვლევის, წინასწარი გამოძიების, პროკურატურის ორგანოებისა და სასამართლოს თანამდებობის პირთა ბრალის მიუხედავად. განზრახი ან უხეში გაუფრთხილებლობისას ეს პირები სახელმწიფოსთან ერთად სოლიდარულად აგებენ პასუხს. ამასთან, სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის შესაბამისად, იმ პირმა, რომელიც ვალდებულია აანაზღაუროს ზიანი, უნდა აღადგინოს ის მდგომარეობა, რომელიც იარსებებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება. ამავე კოდექსის 411-ე მუხლის თანახმად კი, ზიანი უნდა ანაზღაურდეს არა მხოლოდ ფაქტობრივად დამდგარი ქონებრივი დანაკლისისთვის, არამედ მიუღებელი შემოსავლისთვისაც. მიუღებლად ითვლება შემოსავალი, რომელიც არ მიუღია პირს და რომელსაც იგი მიიღებდა, ვალდებულება ჯეროვნად რომ შესრულებულიყო.
დადგენილია, რომ გორის რაიონული სასამართლოს 2016 წლის 7 ივნისის განაჩენით ზ. ა-ი ცნობილ იქნა უდანაშაულოდ და გამართლდა სსსკ-ის 179-ე მუხლის პირველი ნაწილით წარდგენილ ბრალდებაში. ზ. ა-ი დაუყოვნებლივ გათავისუფლდა სასამართლო სხდომის დარბაზიდან. აღნიშნული განაჩენი უცვლელად იქნა დატოვებული თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2017 წლის 11 იანვრის განაჩენითა და საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2017 წლის 30 ივნისის განჩინებით.
საქართველოს შეიარაღებული ძალების გენერალური შტაბის უფროსის 2015 წლის 2 ნოემბრის #MOD 4 15 00005937 ბრძანებით საქართველოს შეიარაღებული ძალების სახმელეთო ჯარების მე-... ქვეითი ბრიგადის უზრუნველყოფის ბატალიონის საშტაბო და უზრუნველყოფის ასეულის მე-... კლასის ქონებით მომარაგების ოცეულის საწყობის უფროსს, უფროს სერჟანტ ზ. ა-ს შეუჩერდა სამსახურეობრივი ურთიერთობა 2015 წლის 5 ოქტომბრიდან.
ასევე დადგენილია, რომ საქართველოს თავდაცვის მინისტრის 2016 წლის 12 ივლისის #MOD 3 16 00002488 ბრძანებით ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს შეიარაღებული ძალების გენერალური შტაბის უფროსის 2015 წლის 2 ნოემბრის #5937 ბრძანება მისი ძალაში შესვლის დღიდან თანმდევი შედეგებით და უფროს სერჟანტ ზ. ა-ს აღუდგა სამსახურებრივი ურთიერთობა საქართველოს შეიარაღებული ძალების სახმელეთო ჯარების აღმოსავლეთ სარდლობის მე-... ქვეითი ბრიგადის უზრუნველყოფის ბატალიონის საშტაბო და უზრუნველყოფის ასეულის მე-... კლასის ქონებით მომარაგების ოცეულის საწყობის უფროსის თანამდებობაზე.
ამდენად, გორის რაიონული სასამართლოს 2016 წლის 7 ივნისის განაჩენი, რომლითაც ზ. ა-ი ცნობილ იქნა უდანაშაულოდ და გამართლდა წარდგენილ ბრალდებაში, წარმოადგენს ზ. ა-ის რეაბილიტაციის უპირობო საფუძველს, რის გამოც საკასაციო სასამართლო იზიარებს განსახილველ შემთხვევაში საქართველოს გენერალური პროკურატურისათვის ზ. ა-ის სასარგებლოდ 10 479.60 ლარის დაკისრებას, ვინაიდან საქართველოს შეიარაღებული ძალების სახმელეთო ჯარების აღმოსავლეთ სარდლობის პირველი ქვეითი ბრიგადის 2018 წლის 8 ნოემბრის MOD 7 18 01135644 წერილით დასტურდება, რომ 2015 წლის 5 ოქტომბრიდან 2016 წლის 13 ივლისამდე პერიოდში ზ. ა-ის განაცდურმა ხელფასმა შეადგინა დარიცხული 13 099 ლარი და 50 თეთრი, ხელზე ასაღები - 10 479 ლარი და 60 თეთრი.
ამასთან, საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ მოცემული დავის ფარგლებში ზ. ა-ის მოთხოვნის დაკმაყოფილებით ხდება არა იძულებითი განაცდური ხელფასის ანაზღაურება (როგორც ეს ხდება უკანონოდ განთავისუფლებული პირის სამსახურში აღდგენის შემთხვევაში), არამედ, მისი, როგორც რეაბილიტირებული პირისათვის, 2015 წლის 5 ოქტომბრიდან 2016 წლის 12 ივლისამდე პერიოდში მიუღებელი შემოსავლის - მატერიალური ზიანის სახით ანაზღუარება.
კასატორის პრეტენზიასთან მიმართებით, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 17.09.2020წ. #ბს-1228(კ-19) განჩინებაზე, სადაც განიმარტა, რომ „სამსახურებრივი უფლებამოსილების შეჩერების პერიოდის განმავლობაში თანამდებობრივი სარგოს მიუღებლობა განაპირობა სისხლისსამართლებრივი დევნის განხორციელებამ და უკანონო ბრალდებამ. ამასთან, პირის უკანონო ბრალდებით გამოწვეულ ზიანთან მიმართებაში სახელმწიფოს ინტერესებს პროკურატურა წარმოადგენს“. აღნიშნულის გათვალისწინებით, საყურადღებოა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 30 ნოემბრის გადაწყვეტილება (საქმე #3/5233-17), რომლითაც დგინდება, რომ მოსარჩელე იძულებითი განაცდურის ანაზღაურებას ითხოვდა არა საქართველოს გენერალური პროკურატურისგან, არამედ საქართველოს თავდაცვის სამინისტროსგან, რაც არ დაკმაყოფილდა და გადაწყვეტილება მოცემულ ნაწილში შესულია კანონიერ ძალაში.
ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.
ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. საქართველოს გენერალური პროკურატურის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;
2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 28 ივნისის განჩინება;
3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე
მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე
ა. წულაძე
