#ბს-1342(კ-20) 11 მარტი, 2021 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ალექსანდრე წულაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 1 ნოემბრის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2016 წლის 10 მარტს მ. ს-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხის - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიმართ.

მოსარჩელემ მოპასუხისთვის მის სასარგებლოდ 46 419,66 ლარის ოდენობით მატერიალური ზიანის ანაზღაურების დაკისრება მოითხოვა.

სარჩელის თანახმად, მ. ს-ი წლების განმავლობაში ფლობს და სარგებლობს მიწის ნაკვეთით, მდებარე: ქ. თბილისი, სოფელი დიღომი (ს/კ ...). მოსარჩელემ 2014 წელს განიზრახა მისი საკუთრების შეღობვა, რის გამოც, ნებართვის მიღების მიზნით მიმართა თბილისის არქიტექტურის სამსახურს, სადაც განუმარტეს, რომ საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის ნახევარზე ღობის გავლება არ შეეძლო, ვინაიდან მითითებული ტერიტორია ქ. თბილისის საკრებულოს გადაწყვეტილებით მოქცეულია სატრანსპორტო ზონაში. მოსარჩელემ 2014 წლის 5 სექტემბერს მიმართა ქ. თბილისის საკრებულოს და მოითხოვა ზიანის ანაზღაურება, თუმცა განცხადებაზე პასუხი არ მიუღია.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 1 ნოემბრის სხდომაზე საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის პირველი ნაწილის საფუძველზე, საქმეში მესამე პირად ჩაება ქალაქ თბილისის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების საკითხთა საბჭო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 23 დეკემბრის საოქმო განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის პირველი ნაწილის საფუძველზე, საქმეში მესამე პირად ჩაება ქალაქ თბილისის მერია.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 6 ნოემბრის გადაწყვეტილებით მ. ს-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა; მოპასუხე ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მ. ს-ის სასარგებლოდ 46 419,66 ლარის ოდენობით ზიანის ანაზღაურება დაეკისრა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 6 ნოემბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულომ, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 1 მარტის განჩინებით ქალაქ თბილისის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების საკითხთა საბჭოს უფლებამონაცვლედ დადგენილ იქნა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ურბანული განვითარების საქალაქო სამსახური.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 1 ნოემბრის განჩინებით ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელი დარჩა მოცემულ საქმეზე თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 6 ნოემბრის გადაწყვეტილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 1 ნოემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულომ, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

კასატორის მითითებით, მოსარჩელეს ზიანის ანაზღაურების საფუძლად მითითებული აქვს ადმინისტრაციული ორგანოს მხრიდან მისი საკუთრების უფლების ხელყოფა, რაც გამოიხატება 2012 წლის 27 აპრილს მიღებული გადაწყვეტილებით მაშინ, როდესაც მოსარჩელე ჯერ კიდევ არ იყო კონკრეტული საკადასტრო ერთეულის მესაკუთრე.

კასატორს მიაჩნია, რომ მის მიერ მიღებული გადაწყვეტილება მოსარჩელეს უშუალო ზიანს არ აყენებს, ვინაიდან საკრებულოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილებით არ ილახება მისი საკუთრების უფლება, აღნიშნული მიწის ნაკვეთის ტერიტორია იმყოფება ისევ მოსარჩელის საკუთრებაში. კასატორი ასევე აღნიშნავს, რომ ფუნქციური ზონის ცვლილება განხორციელდა ნორმატიული აქტის საფუძველზე, რომელიც თავის მხრივ კანონის საფუძველზე იქნა გამოცემული.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 25 დეკემბრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

განსახილველ შემთხვევაში მოსარჩელე ზიანის ანაზღაურების საფუძვლად უთითებს მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანოს მხრიდან მისი საკუთრების უფლების ხელყოფას, რაც გამოიხატა შემდეგში: მოპასუხე ადმინისტრაციულმა ორგანომ - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულომ 2012 წლის 27 აპრილს მიიღო #4-13 გადაწყვეტილება, რომლითაც საკუთრების ობიექტს, რომელიც ამჟამად მოსარჩელის საკუთრებას წარმოადგენს, შეუცვალა ფუნქციური ზონის სტატუსი, კერძოდ, საცხოვრებელი ზონის ნაცვლად მიანიჭა სატრანსპორტო ზონის სტატუსი. მოსარჩელის განმარტებით, მიღებული გადაწყვეტილება ხელყოფს მის საკუთრების უფლებას, რამდენადაც სტატუსის ცვლილების გამო შეუძლებელი გახდა მიწის ნაკვეთით სრულყოფილად სარგებლობა. მოპასუხეს არ უცნობებია და ადმინისტრაციულ წარმოებაში არ ჩაურთავს მიწის ნაკვეთის მესაკუთრე, ამასთან, მას არც მიღებული გადაწყვეტილების შესახებ უცნობებია მესაკუთრისთვის.

2012 წლის 27 აპრილს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს #4-13 გადაწყვეტილებით დაზუსტდა ფუნქციური ზონის სტატუსი და #... საკადასტრო კოდის მქონე მიწის ნაკვეთის (რომლის მესაკუთრეს წარმოადგენს მ. ს-ი) ნაწილს მიენიჭა სატრანსპორტო ზონის სტატუსი.

ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის არქიტექტურის სამსახურის 2017 წლის 3 აგვისტოს #08-5/887 წერილში დადასტურებულია, რომ ფუნქციური ზონის სტატუსის ცვლილებასთან დაკავშირებით თანხმობა გაცემულ იქნა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების საკითხთა საბჭოს მიერ. აღნიშნული დაადასტურა როგორც მოპასუხემ, ასევე, მესამე პირებმა.

ამდენად, განსახილველ საქმეზე დადგენილია, რომ მოსარჩელის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის ნაწილს მინიჭებული აქვს სატრანსპორტო ზონის სტატუსი, რაც თავისი არსით გამორიცხავს ინდივიდუალურ საკუთრებას და ადგენს მის გამოყენებას საზოგადოების ფართო მასებისთვის. ასევე დადგენილია, რომ მოსარჩელეს სახელმწიფოს მიერ მისი სკუთრების უფლების ხელყოფისთვის სათანადო კომპენსაცია არ მიუღია.

საყურადღებოა, რომ მოცემულ შემთხვევაში, სასარჩელო მოთხოვნას არ წარმოადგენს ნორმატიული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა, თუმცა აღნიშნულ პირობებში ზიანის ანაზღაურების თაობაზე წარმოდგენილი მოთხოვნის საფუძვლიანობის შემოწმების მიზნით, სასამართლოს მხრიდან შეფასებას ექვემდებარება შემდეგი საკითხი - მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ ხომ არ მოხდა საკუთრების უფლების არსის დარღვევა. აღსანიშნავია, რომ მოცემულ შემთხვევაში, გზის გაყვანის მიზნით, მ. ს-ის კუთვნილი მიწის ნაკვეთის ნაწილის ექსპროპრიაცია არ განხორციელებულა, მიუხედავად „აუცილებელი საზოგადოებრივი საჭიროებისათვის საკუთრების ჩამორთმევის წესის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მე-2 პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტის განსაზღვრული წინაპირობის არსებობისა.

საკასაციო სასამართლოს მითითებით, მიუხედავად იმისა, რომ საკრებულომ მიღებული გადაწყვეტილებით არ განახორციელა კერძო საკუთრებაში არსებული ქონების ფორმალური ჩამორთმევა, არ აკრძალა ქონების გასხვისება, მან ისეთი ხარისხით შეზღუდა აღნიშნული ქონების ნაწილით თავისუფალი სარგებლობის შესაძლებლობა, რომ მიღებული გადაწყვეტილებით მესაკუთრეს წაერთვა შესაძლებლობა, მის ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებულ ქონებაზე განეხორციელებინა თავისი ნების შესაბამისად მფლობელობისა და სარგებლობის უფლებამოსილება, როგორც საკუთარის, ასევე განევითარებინა იგი საკუთარი შეხედულებისამებრ და არ დაეშვა სხვა პირთა მხრიდან ქონებით სარგებლობა. აღნიშნულ გარემოებათა შედეგად, მესაკუთრის უფლება მიწის ნაკვეთის ნაწილზე გახდა ფორმალური, შესაბამისად, დაირღვა საკუთრების უფლების არსი. შეზღუდვა ეხება სარგებლობის უფლებას, რაც საკუთრების უფლების უმნიშვნელოვანეს ელემენტს წარმოადგენს. გარდა ამისა, შეზღუდვის თავისებურებიდან გამომდინარე, მოცემული სახის შეზღუდვა ეჭვქვეშ აყენებს საკუთრების უფლების არსს, რადგან სატრანსპორტო ზონის სტატუსის მინიჭებით მოსარჩელეს ეკრძალება ყოველგვარი მშენებლობის წარმოება მის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის ნაწილზე. ამიტომ საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო პალატის მოსაზრებას, რომ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიერ განხორციელდა ჩარევა კონსტიტუციით დაცულ საკუთრების უფლებაში, აღნიშნული მოცემულობისას კი, შესაფასებელია, მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანოს მხრიდან რამდენად იქნა დაცული სამართლიანი ბალანსი კონსტიტუციით დაცულ უფლებაში ჩარევასა და ამავე უფლების დაცვას შორის.

საკასაციო სასამართლოს მითითებით, სახელმწიფო ადმინისტრაციული ორგანოს, აგრეთვე მისი თანამდებობის პირის ან სხვა სახელმწიფო მოსამსახურის მიერ მისი სამსახურებრივი მოვალეობის განხორციელებისას მიყენებული ზიანისათვის სახელმწიფოს პასუხისმგებელობის წესს ადგენს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 207-209-ე მუხლები. მითითებული კოდექსის 209-ე მუხლი განსაზღვრავს ბრალის გარეშე სახელმწიფოს პასუხისმგებლობის საკითხს და განმარტავს, რომ თუკი სახელმწიფო საერთო საზოგადოებრივი ინტერესის გათვალისწინებით მიიღებს გადაწყვეტილებას, რომელიც ზიანს აყენებს საზოგადოების ერთ ან რამდენიმე წევრს, სახელმწიფო ვალდებულია, აანაზღაუროს დამდგარი ზიანი, ვინაიდან სახელმწიფო ვალდებულია, თანასწორად მოეპყროს საზოგადოების ყველა წევრს და საერთო საზოგადოებრივი ინტერესით გამართლებული არათანაბარი მოპყრობის შემთხვევაში კისრულობს ზიანის ანაზღაურების პასუხისმგებლობას.

საკასაციო სასამართლო საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების ყოველმხრივ და ერთობლიობაში შემოწმება-შეფასების შედეგად იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს შეფასებას, რომ მოპასუხის მხრიდან ადგილი აქვს მ. ს-ის საკუთრების უფლების ხელყოფას და შეზღუდვას, რის გამოც ზიანი უნდა ანაზღაურდეს სრულად.

რაც შეეხება ადმინისტრაციული ორგანოს არგუმენტაციას იმ გარემოებაზე, რომ გადაწყვეტილების მიღების მომენტში სადავო ქონების მესაკუთრეს არ წარმოადგენდა მოსარჩელე, შესაბამისად, იგი მოკლებულია შესაძლებლობას მოითხოვოს ზიანის ანაზღაურება, საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულომ ზონალური სტატუსის ცვლილების შესახებ გადაწყვეტილების მიღების ეტაპზე ადმინისტრაციულ წარმოებაში არ ჩართო უძრავი ქონების იმდროინდელი მესაკუთრე. ამასთან, საკრებულომ არათუ დაიცვა სამართლიანი ბალანსი უფლებაში ჩარევასა და მის დაცვას შორის, არამედ არც კი შეატყობინა მესაკუთრეს მიღებული გადაწყვეტილების შესახებ, რომელიც ზღუდავდა მის საკუთრების უფლებას. ამიტომ მესაკუთრე საკუთრების შეუფერხებელი სარგებლობის შეზღუდვის შესახებ ინფორმირებული ვერ გახდებოდა, ვიდრე არ განიზრახავდა აღნიშნული ქონებით სარგებლობას, მით უფრო იმ პირობებში, როდესაც სახელმწიფოს მხრიდან უფლებაში ჩარევის შესახებ არ მომხდარა შეტყობინება. ასეთი ქონებით შეუფერხებელი სარგებლობის უფლების დარღვევის შესახებ ცნობილი გახდა ამჟამინდელი მესაკუთრის - მ. ს-ისთვის მაშინ, როდესაც მან გადაწყვიტა განეთავსებინა კონსტრუქცია საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე, განევითარებინა იგი. ნივთის საკუთრებიდან გამომდინარე უფლებები და მოთხოვნები იმავე მოცულობით გადაეცემა შემძენს, რა მოცულობითაც წინა მესაკუთრეს ჰქონდა, რადგან საკუთრების უფლების დარღვევა ამჟამადაც გრძელდება ახალი მესაკუთრის პირობებშიც და სახეზეა. ამიტომ ამ უფლების შეზღუდვიდან გამომდინარე, მისი განხორციელების შესაძლებლობა მოსარჩელეს უნდა მიეცეს იმ ფორმით, რა ფორმითაც შეეძლო უფლების დაცვა წინა მესაკუთრეს. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოცემულ საკითხთან დაკავშირებით, მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანოს პრეტენზია უსაფუძვლოა, მით უფრო იმ პირობებში, როდესაც სამართლიანი ბალანსის დაცვა, კომპენსაციის გაცემა, არც წინა მესაკუთრესთან მიმართებით ყოფილა დაცული.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 1 ნოემბრის განჩინება;

3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ა. წულაძე