საქმე #ბს-1025(კ-20) 25 მარტი, 2021 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ალექსანდრე წულაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა რ. ზ-ას საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 5 დეკემბრის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2017 წლის 15 თებერვალს რ. ზ-ამ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხის - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მიმართ.

მოსარჩელის მითითებით, მას 2015 წლის 8 დეკემბერს ჩაჰბარდა სსიპ შემოსავლების სამსახურის #45337 ბრძანება, რომლის თანახმად, ბიუჯეტში გადასახდელად დაერიცხა 17423 ლარი, საიდანაც ძირი თანხა შეადგენდა 13402 ლარს, ხოლო ჯარიმა - 4021 ლარს. მოსარჩელის განმარტებით, გადასახადის დარიცხვის საფუძვლად მითითებული იყო საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 61-ე მუხლი, ჯარიმის საფუძვლად კი ამავე კოდექსის 274-ე მუხლი, თუმცა არ იყო მითითებული ფაქტები/გარემოებები, რაც მოსარჩელის მიმართ აღნიშნული მუხლების გამოყენების წინაპირობა შეიძლება ყოფილიყო.

მოსარჩელის მითითებით, მას ბრძანებასთან ერთად ჩაჰბარდა სსიპ შემოსავლების სამსახურის #090-103 შეტყობინება საგადასახადო გირავნობის/იპოთეკის უფლების წარმოშობის შესახებ და აუდიტის დეპარტამენტის #090-3 საგადასახადო მოთხოვნა, სადაც გადასახდელად დარიცხულ თანხად მითითებული იყო 32 994.61 ლარი. მოსარჩელემ სსიპ შემოსავლების სამსახურის #45337 ბრძანება, ასევე თანდართული საგადასახადო მოთხოვნა და შეტყობინება გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოში და მოითხოვა გასაჩივრებული აქტების გაუქმება უსაფუძვლობის გამო. მოსარჩელის მითითებით, მან საჩივარი შეიტანა კანონით გათვალისწინებულ ერთთვიან ვადაში, თუმცა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2017 წლის 18 იანვრის გადაწყვეტილებით, საჩივარი დატოვებულ იქნა განუხილველად, გასაჩივრების ვადის გაშვების გამო.

ამდენად, მოსარჩელემ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2017 წლის 18 იანვრის #11833/2/17 საჩივარზე მიღებული გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 18 მაისის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე, საქმეში მესამე პირად ჩაბმულ იქნა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სსიპ შემოსავლების სამსახური.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 12 თებერვლის გადაწყვეტილებით რ. ზ-ას სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32.4 მუხლის საფუძველზე, ბათილად იქნა ცნობილი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2017 წლის 18 იანვრის გადაწყვეტილება (საჩივარი #11833/2/16) და მოპასუხე ადმინისტრაციულ ორგანოს - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს - საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ, წინამდებარე გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლის მომენტიდან ერთი თვის ვადაში, ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა დაევალა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 12 თებერვლის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ და სსიპ შემოსავლების სამსახურმა, რომლებმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 5 დეკემბრის განჩინებით სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სააპელაციო საჩივრები დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 12 თებერვლის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც რ. ზ-ას სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო პალატამ მიუთითა საქმეზე დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებზე, კერძოდ, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2015 წლის 01 დეკემბრის #45337 ბრძანების, მის საფუძველზე გამოცემული #090-3 საგადასახადო მოთხოვნისა და #090-103 შეტყობინების გაუქმების თაობაზე მოსარჩელე რ. ზ-ას მიერ სსიპ შემოსავლების სამსახურში საჩივარი წარდგენილ იქნა 2016 წლის 8 იანვარს, რომელსაც შემოსვლის რეგისტრაციის ნომრად მიენიჭა #2525/21 და მიეთითა, რომ შესული იყო ხელზე მიტანით. საჩივარი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 299-ე მუხლის მე-3 ნაწილის გათვალისწინებით, 2016 წლის 11 იანვრის #1952-21 სამართლებრივი ბარათით გადაიგზავნა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოში. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს 2016 წლის 12 იანვარის #03/1432 წერილით, რ. ზ-ას ეცნობა, რომ 2016 წლის 8 იანვარს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოში წარდგენილი მისი საჩივარი არ აკმაყოფილებდა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-300 მუხლის პირველი ნაწილის მოთხოვნებს და დაუდგინდა ხარვეზი 10 კალენდარული დღე, აღნიშნული წერილის ჩაბარებიდან. 2016 წლის 27 იანვრის #8168-21-05 სამსახურეობრივი ბარათით, საგადასახადო დავალიანების მართვის სამმართველოს უფლებამოსილმა პირმა, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის სამსახურის უფროსს მისივე 2016 წლის 12 იანვრის სამსახურეობრივი ბარათის პასუხად ეცნობა, რომ ი.მ. რ. ზ-ას მიმართ გამოცემულ 2015 წლის 1 დეკემბრის #90-3 „საგადასახადო მოთხოვნას“ გადამხდელი გაეცნო ელექტრონულად 2015 წლის 7 დეკემბერს შემოსავლების სამსახურის ოფიციალურ ვებგვერდის საშუალებით.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 299-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე, რომლის შესაბამისად, პირს უფლება აქვს, გაასაჩივროს საგადასახადო ორგანოს გადაწყვეტილება მისი ჩაბარებიდან 30 დღის ვადაში. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ დავის განმხილველ ორგანოში რ. ზ-ას მიერ საჩივარი წარდგენილ იქნა გასაჩივრების ვადის დარღვევით, 2016 წლის 8 იანვარს. აღნიშნული ფაქტობრივი მდგომარეობის საწინააღმდეგო მტკიცებულება კი, მოსარჩელის მიერ არც საქმის პირველი ინსტანციის წესით განხილვისას და არც სააპელაციო საჩივრების განხილვის ეტაპზე არ წარმოდგენილა. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საჩივარი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დავების განხილვის საბჭოს მიერ მართებულად იქნა განუხილველად დატოვებული და მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობდა გასაჩივრებული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის კანონით გათვალისწინებული ბათილად ცნობის საფუძვლები.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 5 დეკემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა რ. ზ-ამ, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების ძალაში დატოვება მოითხოვა.

კასატორის მითითებით, განსახილველ საქმეზე დავის საგანს წარმოადგენდა გასაჩივრების ვადის გასვლის გამო რ. ზ-ას ადმინისტრაციული საჩივრის განუხილველად დატოვების კანონიერება, შესაბამისად, სასამართლოს უნდა განეხილა დაირღვა თუ არა საჩივრის წარდენის ვადა და არის თუ არა საქმეში ამ გარემოების დამადასტურებელი მტკიცებულებები, აღნიშნულ გარემოებას კი, კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო პალატა შეეხო მხოლოდ ზედაპირულად.

კასატორი აღნიშნავს, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ მართებულად გაამახვილა ყურადღება იმ გარემოებაზე, რომ მოპასუხის მხრიდან არ წარმოდგენილა მტკიცებულებები, რომლითაც დადასტურდებოდა რ. ზ-ას საჩივრის საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დავების განხილვის საბჭოში რეგისტრაციის ზუსტი თარიღი. კასატორი ასევე მიიჩნევს, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ მართებულად მიუთითა, რომ რეგისტრაციის თარიღი შეიძლება არ ემთხვეოდეს საჩივრის გაგზავნის თარიღს. საქმის მასალებით კი არ იკვეთებოდა რ. ზ-ას მხრიდან საჩივარი წარდგენილ იქნა ფოსტით თუ ელექტრონულად.

კასატორი მიუთითებს, რომ სააპელაციო სასამართლომ საპროცესო კანონმდებლობის უხეში დარღვევით დაუშვა შემოსავლების სამსახურის მიერ წარდგენილი მტკიცებულებები საჩივრის წარდგენის თარიღთან დაკავშირებით, რითიც დაირღვა შეჯიბრებითობის პრინციპი.

კასატორი ასევე მიუთითებს, რომ მოცემულ საქმეში დაირღვა ის საკანონმდებლო ნორმაც, რომელიც განსაზღვრავს, რომ იძულებით გადაადგილებული პირის, დევნილის შემწეობა არ ექვემდებარება ყადაღას თუ სხვა შეზღუდვას.

კასატორი მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებით, მას წაერთვა შესაძლებლობა დაეცვა თავისი პოზიცია სასამართლოში (ან თუნდაც ადმინისტრაციულ ორგანოში) იმ საქმესთან დაკავშირებით, რომლის ფარგლებში, რ. ზ-ას უკანონოდ დაეკისრა ჯარიმა და საურავი, შესაბამისად, კასატორი მიიჩნევს, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უნდა გაუქმდეს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 9 ოქტომბრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული რ. ზ-ას საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ რ. ზ-ას საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

განსახილველ შემთხვევაში, დავის საგანს წარმოადგენს გასაჩივრების ვადის გასვლის გამო რ. ზ-ას ადმინისტრაციული საჩივრის განუხილველად დატოვების კანონიერება, შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო აღნიშნულ ფარგლებში განიხილავს საკასაციო საჩივარს.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 44-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის შესაბამისად, საგადასახადო ორგანო დოკუმენტს პირს უგზავნის ან/და წარუდგენს წერილობითი ან ელექტრონული ფორმით. ამავე მუხლის მე-9 ნაწილით კი განსაზღვრულია, რომ საგადასახადო ორგანოს მიერ პირისათვის ელექტრონული ფორმით გაგზავნილი დოკუმენტი ჩაბარებულად ითვლება ადრესატის მიერ მისი გაცნობისთანავე, ხოლო ამ კოდექსის 264-ე მუხლის მე-2 ნაწილით გათვალისწინებულ შემთხვევაში − გაცნობისთანავე ან გადასახადის გადამხდელის ავტორიზებული მომხმარებლის გვერდზე განთავსებიდან 30-ე დღეს, თუ ამ ვადაში ადრესატი შეტყობინებას არ გასცნობია.

საკასაციო სასამართლო ასევე მიუთითებს საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2010 წლის 31 დეკემბრის #996 ბრძანებით დამტკიცებული „გადასახადების ადმინისტრირების შესახებ“ ინსტრუქციის მე-11 მუხლის პირველ პუნქტზე, რომლის შესაბამისად, შემოსავლების სამსახურსა და გადასახადის გადამხდელს შორის კომუნიკაცია (მათ შორის, დეკლარირება) შესაძლებელია განხორციელდეს ელექტრონული ფორმით, ონლაინ რეჟიმში, შემოსავლების სამსახურის ოფიციალური ვებგვერდის www.rs.ge გამოყენებით.

საკასაციო სასამართლო ასევე მიუთითებს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 299-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის შესაბამისად, საგადასახადო ორგანოს მიერ პირის მიმართ ამ კოდექსის საფუძველზე მიღებული გადაწყვეტილება შეიძლება გასაჩივრდეს დავის განმხილველ ორგანოში ამ თავით დადგენილი წესით. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით კი, საგადასახადო შემოწმების აქტი და მის საფუძველზე მიღებული გადაწყვეტილება საჩივრდება ამ დოკუმენტების საფუძველზე გამოცემულ საგადასახადო მოთხოვნასთან ერთად. საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმი/ბრძანება საჩივრდება ამ თავით დადგენილი წესით.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილზე, რომლის შესაბამისად სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ განსახილველ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლომ დადგენილ გარემოებად მიიჩნია, რომ რ. ზ-ას 2015 წლის 1 დეკემბრის საგადასახადო მოთხოვნა #090-3 გაიგზავნა ელექტრონულად იმავე დღეს, რასაც მოსარჩელე www.rs.ge-ზე გაეცნო 2015 წლის 7 დეკემბერს. ხოლო სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2015 წლის 1 დეკემბრის #45337 ბრძანების, მის საფუძველზე გამოცემული #090-3 საგადასახადო მოთხოვნისა და #090-103 შეტყობინების გაუქმების თაობაზე მოსარჩელე რ. ზ-ას მიერ სსიპ შემოსავლების სამსახურში საჩივარი წარდგენილ იქნა 2016 წლის 8 იანვარს, რომელსაც შემოსვლის რეგისტრაციის ნომრად მიენიჭა #2525/21 და მიეთითა, რომ შემოსულია ხელზე მიტანით.

საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის მითითებას იმის თაობაზე, რომ საქმის მასალებით სათანადოდ არ იკვეთება რ. ზ-ას საჩივრის საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დავების განხილვის საბჭოში რეგისტრაციის თარიღი. კასატორს არ წარმოუდგენია არანაირი მტკიცებულება, რომელიც სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებში ეჭვის შეტანის საფუძველი იქნებოდა.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 380-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას შეიძლება მოყვანილ იქნეს ახალი ფაქტები და წარდგენილ იქნეს ახალი მტკიცებულებები. საკასაციო პალატა ასევე მიუთითებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლზე, რომლის თანახმად, ადმინისტრაციული საქმის განხილვისას მხარეები სარგებლობენ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლით მინიჭებული უფლება-მოვალეობებით, ამასთან, სასამართლო უფლებამოსილია თავისი ინიციატივით მიიღოს გადაწყვეტილება დამატებითი ინფორმაციის ან მტკიცებულების წარმოსადგენად.

შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის მოსაზრებას იმის თაობაზე, რომ სააპელაციო სასამართლომ საპროცესო კანონმდებლობის დარღვევით დაუშვა შემოსავლების სამსახურის მიერ წარდგენილი მტკიცებულებები საჩივრის წარდგენის თარიღთან დაკავშირებით, რითიც დაირღვა შეჯიბრებითობის პრინციპი, ვინაიდან საპროცესო კანონმდებლობის შესაბამისად სააპელაციო სასამართლოს ჰქონდა ახალი მტკიცებულებების მიღების უფლებამოსილება. გარდა ამისა, ადმინისტრაციულ სამართალში მოქმედი ინკვიზიციურობის პრინციპიდან გამომდინარე, მხარის მიერ ახალი მტკიცებულების წარმოუდგენლობის შემთხვევაშიც, სააპელაციო სასამართლო კანონმდებლობის შესაბამისად, თავადაც უფლებამოსილია მოიძიოს დამატებითი მტკიცებულებები.

საკასაციო სასამართლო ასევე ვერ გაიზიარებს კასატორის მოსაზრებას იმის თაობაზე, რომ სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებით მას ერთმევა შესაძლებლობა სასამართლოში დაიცვას თავისი უფლებები. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ვადებს მნიშვნელოვანი წესრიგი შეაქვს სამართალურთიერთობაში. კანონმდებლობით გასაჩივრების ვადის გაშვება საჩივრის განუხილველად დატოვების საფუძველია. შესაბამისად, განსახილველ შემთხვევაში, განსაკუთრებული მნიშვნელობის მატარებელია როგორც რ. ზ-ასთვის შესაბამისი დოკუმენტის ჩაბარების დრო, ასევე გასაჩივრების ვადის საკითხი. საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 299-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე, რომლის შესაბამისად, პირს უფლება აქვს, გაასაჩივროს საგადასახადო ორგანოს გადაწყვეტილება მისი ჩაბარებიდან 30 დღის ვადაში. ამავე კოდექსის 301-ე მუხლის „ე“ ქვეპუნქტი განსაზღვრავს, რომ დავის განმხილველი ორგანო საჩივარს არ განიხილავს, თუ გასულია საჩივრის წარდგენის ვადა.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ განსახილველ შემთხვევაში, რ. ზ-ას საქართველოს საგადასახადო კოდექსის საფუძველზე, ცალსახად განემარტა რომ საჩივრის შეტანისთვის არ იყო გაკეთებული ზოგადი მითითება ერთთვიან ვადაზე, არამედ ცალსახად იყო განსაზღვრული 30-დღიანი ვადა, რომელიც იწურებოდა 2016 წლის 6 იანვარს, მან კი საჩივარი წარადგინა 2016 წლის 8 იანვარს, კანონით დადგენილი ვადის გადაცილებით. ყოველივე აღნიშნულის გათვალისწინებით, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო პალატის მოსაზრებას იმის თაობაზე, რომ რ. ზ-ას საჩივარი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დავების განხილვის საბჭოს მიერ მართებულად იქნა განუხილველად დატოვებული.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან რ. ზ-ას საკასაციო საჩივარზე 13.07.2020წ. #23891057 საგადახდო დავალებით გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი - 300 ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, რ. ზ-ას (პ/ნ ...) უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის #200122900, სახაზინო კოდი #300773150.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. რ. ზ-ას საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 5 დეკემბრის განჩინება;

3. რ. ზ-ას (პ/ნ ...) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 13.07.2020წ. #23891057 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70 პროცენტი - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის #200122900, სახაზინო კოდი #300773150;

4. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ა. წულაძე