საქმე #ბს-1083(კ-20) 25 მარტი, 2021 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ალექსანდრე წულაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 1 ოქტომბრის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2017 წლის 7 აპრილს ს. ზ-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხის - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მიმართ.

მოსარჩელის მითითებით, 2015 წლის 30 ოქტომბერს სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის #2269320 ბრძანებით დაკმაყოფილდა ს. ზ-ის 5 აგვისტოს განცხადება და გაიცა უძრავ ძეგლზე სამუშაოების ნებართვა და სანებართვო მოწმობა, რომელიც უკავშირდებოდა ს. ზ-ის კუთვნილი ფართის ფასადზე გამწოვი მილის მოწყობას. 2016 წლის 29 იანვარს ლ. ლ-ემ ადმინისტრაციული საჩივრით მიმართა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიას და 2015 წლის 30 ოქტომბრის #2269320 ბრძანების ბათილად ცნობა მოითხოვა, რაც ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა იმ ნაწილში, რომლითაც დადასტურებული გამწოვი მილი სცდებოდა ს. ზ-ის საკუთრებაში არსებული ფართის ფასადს.

მოსარჩელის განმარტებით, გამწოვი მილი არ წარმოადგენდა ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებული ფართის გაზრდას ან/და ახალი ინდივიდუალური საკუთრების საგნის წარმოშობას, რისთვისაც არ იყო საჭირო ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის თანხმობა, მათ შორის, მეორე და მესამე სართულზე მცხოვრები პირების თანხმობაც. მილი ჯერ ექსპლუატაციაში არ იყო მიღებული, შესაბამისად, ვერანაირ ზარალს ვერ მიაყენებდა მეორე და მესამე სართულზე მცხოვრებ პირებს.

ამდენად, მოსარჩელემ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 2016 წლის 9 სექტემბრის #1-1649 ბრძანების ბათილად ცნობა მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 24 ივლისის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე, საქმეში მესამე პირად ჩაბმულ იქნა ლ. ლ-ე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 17 ოქტომბრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე, საქმეში მესამე პირად ჩაბმულ იქნა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის სსიპ არქიტექტურის სამსახური.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 20 თებერვლის გადაწყვეტილებით ს. ზ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 2017 წლის 9 სექტემბრის #1-1694 ბრძანება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2018 წლის 20 თებერვლის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 1 ოქტომბრის განჩინებით ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 20 თებერვლის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-10 და მე-10¹ მუხლებზე, ასევე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის #ბს-860(კ-18) განჩინებაში მოცემულ სამართლებრივ მსჯელობაზე და მიიჩნია, რომ ს. ზ-ის მიერ გამწოვი მილის მის საკუთრებაში არსებული ფართის ფასადზე (პირველი სართული) და მეორე და მესამე სართულების ფასადებზე დამონტაჟებით, ადგილი არ ჰქონია მის საკუთრებაში არსებული ფართის გაზრდას ან ინდივიდუალური საკუთრების საგნის წარმოშობას. შესაბამისად, სადავო სამუშაოების განხორციელებისთვის მხარე არ საჭიროებდა ამხანაგობის თანხმობას.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, მშენებლობის ნებართვის გაცემისას (თუ დადასტურებისას) გათვალისწინებული უნდა იქნეს მესამე პირთა უფლებებიც, კერძოდ, ნებართვის გაცემამ არ უნდა გამოიწვიოს სხვა პირთა საკუთრების უფლების შელახვა - საკუთრების ობიექტით თავისუფლად სარგებლობის, განკარგვისა და მფლობელობის შეუძლებლობა. სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ ლ. ლ-ემ ვერ დაადასტურა მისი საკუთრების უფლების ამგვარი შეზღუდვა, ხოლო მისი საკუთრების უფლებაში ნებისმიერი, უმნიშვნელო ჩარევა, რაც გამოიხატა გამწოვი მილის მოწყობისთვის თანხმობის მიუღებლობაში, არ შეიძლება მიჩნეული იქნეს აღმჭურველი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის საკმარის საფუძვლად.

სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში მოსარჩელეს გააჩნდა კანონიერი ნდობა აღმჭურველი აქტის - მშენებლობის ნებართვის მიმართ, რადგან მის საფუძველზე განხორციელებული იყო კონკრეტული ქმედებები. ამდენად, ასეთი აქტის ბათილად ცნობა მხოლოდ იმ პირობებში იქნებოდა შესაძლებელი, თუკი დადგინდებოდა, რომ იგი არსებითად არღვევდა მესამე პირის კანონიერ ინტერესსა და უფლებას. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ არ არსებობდა აღმჭურველი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის საფუძველი.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 1 ოქტომბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

კასატორის მითითებით, სადავო აქტით გათვალისწინებული გამწოვი მილი უნდა მოწყობილიყო არა მხოლოდ პირველ, არამედ მეორე და მესამე სართულის ფასადებზეც, რაც თავის მხრივ იწვევს იმ ფართის მესაკუთრეთა საკუთრების უფლების შელახვას, რომელთა კუთვნილი ფართების ფასადებზეც უნდა გატარდეს სამშენებლო სამუშაოებო. შესაბამისად, ამ შემთხვევაში სავალდებულო იყო მესაკუთრეთა თანხმობების მოპოვება განსახორციელებელ სამშენებლო სამუშაოებთან დაკავშირებით.

კასატორი სრულად იზიარებს სასამართლოს მსჯელობას იმის თაობაზე, რომ კანონიერი ნდობის უფლებით აქტის ადრესატი დაცულია იმ ვითარებაში, როცა მისი ნდობის უფლება კონფლიქტშია მხოლოდ კანონიერების პრინციპთან, მაგრამ თუ ამავდროულად უკანონო აქტი მესამე პირის კანონიერი ნდობის უფლებას არსებითად არღვევს, შეუძლებელია პრიორიტეტულად იქნეს განხილული აქტის ადრესატის კანონიერი ნდობის უფლება სხვა, მესამე პირთა კანონიერი ნდობის უფლების იგნორირების ხარჯზე. ამასთანავე, კასატორი არ ეთანხმება ამ კონკრეტულ დავაში არსებული ფაქტობრივი გარემოებების შეფასებას, მოცემული საკითხის კონტექსტში სასამართლო უთითებს, რომ მოსარჩელის მიერ განხორციელებული იყო გარკვეული იურიდიული მნიშვნელობის მქონე ქმედებები, თუმცა კასატორის მითითებით, საქმეში არ არის წარმოდგენილი მტკიცებულება იმისა, დავის განხილვის დროისთვის უკვე იყო თუ არა მოწყობილი გამწოვი მილი სრულად ან/და ნაწილობრივ, რა ოდენობის ხარჯი იქნა გაღებული მის მოსაწყობად (ასეთის არსებობის შემთხვევაში) და აღნიშნული ხარჯი იყო თუ არა იმ მოცულობის, რაც სასამართლოს მისცემდა მესამე პირის საკუთრების უფლების უგულებელყოფის საფუძველს.

კასატორი მიიჩნევს, რომ, როდესაც საკითხი ეხება მესამე პირის საკუთრების უფლებას, მიუხედავად ხელყოფის ხასიათისა, ამ შინაარსის საყოველთაოდ დაცულ და აღიარებულ უფლებაში ჩარევა უნდა შეფასდეს არსებითი ხასიათის დარღვევად, რაც განაპირობებს აღმჭურველი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობას და მისი განსაკუთრებული დაცვის რეჟიმიდან გამოყვანას. სასამართლოს მიერ კი ფაქტობრივი ვითარება სათანადოდ არ შეფასებულა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 16 ოქტომბრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

განსახილველ შემთხვევაში, დავის საგანს წარმოადგენს ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის 2016 წლის 9 სექტემბრის #1-1649 ბრძანების კანონიერება, რომლითაც ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ ქალაქ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2015 წლის 30 ოქტომბრის #2269320 ბრძანება იმ ნაწილში, რომლითაც დადასტურებული გამწოვი მილი სცდებოდა ს. ზ-ის საკუთრებაში არსებული ფართის საფარს.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის „ა“ ქვეპუნქტზე, რომლის მიხედვით, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა არის მრავალბინიან სახლში მდებარე საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი, მათ შორის, კომერციული მიზნებისათვის გამოყენებული ფართობის მესაკუთრეთა გაერთიანება. ამავე მუხლის „ე“ ქვეპუნქტი განსაზღვრავს, რომ ინდივიდუალური საკუთრება არის ბინის ან/და არასაცხოვრებელი ფართობის საკუთრება, აგრეთვე ამ ფართობის შემადგენელი ის ნაწილები, რომლებიც შეიძლება გადაკეთდეს, მოსცილდეს ანდა დაემატოს ისე, რომ ამით გაუმართლებლად არ შეილახოს საერთო საკუთრება ან ინდივიდუალურ საკუთრებაზე დაფუძნებული სხვა რომელიმე ბინის მესაკუთრის უფლება, ასევე ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრის მფლობელობაში არსებული მრავალბინიანი სახლის სამეურნეო სათავსები (სარდაფები, სხვენები და ა. შ.). „ვ“ ქვეპუნქტის თანახმად კი, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონება არის მიწის ნაკვეთი, ამავე ნაკვეთზე განთავსებული მრავალბინიანი სახლი, მასთან დაკავშირებული მომსახურე საინჟინრო ქსელების, მოწყობილობა-დანადგარების, შენობა-ნაგებობებისა და კეთილმოწყობის ობიექტების ერთობლიობა, რომელიც არ იმყოფება ინდივიდუალურ საკუთრებაში. ამავე მუხლის „ი“ ქვეპუნქტი კი განსაზღვრავს, რომ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონების განვითარება არის ქმედება, რომელიც მიმართულია ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონების გაუმჯობესებისაკენ, ფუნქციური ცვლილებებისაკენ ან რეკონსტრუქციისაკენ.

საკასაციო სასამართლო ასევე მიუთითებს „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-10 მუხლის პირველ პუნქტზე, რომლის თანახმად, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონების ისეთი განვითარება, რომელიც მნიშვნელოვნად ცვლის ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონებას და გავლენას ახდენს სხვა ბინის მესაკუთრეთა მიერ საერთო ქონების გამოყენებაზე, ხორციელდება ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა კრებაზე ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის ყველა წევრის მიერ ერთხმად მიღებული გადაწყვეტილების საფუძველზე. მითითებული კანონის 10¹ მუხლის პირველი პუნქტი განსაზღვრავს, რომ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის თანხმობის გარეშე შესაძლებელია ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრის ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებული ქონების ისეთი განვითარება, რომელიც გავლენას ახდენს ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონებაზე, თუმცა არ ითვალისწინებს ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებული ფართობის გაზრდას ან/და ახალი ინდივიდუალური საკუთრების საგნის წარმოშობას. ამავე მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად კი, თუ ამ მუხლის პირველ პუნქტში აღნიშნული სამშენებლო სამუშაოები ითვალისწინებს ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებული ფართობის გაზრდას ან/და ახალი ინდივიდუალური საკუთრების საგნის წარმოშობას, სამშენებლო სამუშაოების დასაშვებობის შესახებ გადაწყვეტილებას ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა იღებს წევრთა 2/3-ის ხმებით.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს განმარტებას იმის თაობაზე, რომ „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონი ერთმანეთისგან განასხვავებს ინდივიდუალურ და საერთო საკუთრებას და მათი განვითარების შესაძლებლობისთვის განსხვავებულ რეგულაციებს ითვალისწინებს. ამასთან, მნიშვნელოვანია თავად სამშენებლო სამუშაოების განხორციელების ხარისხი და მისი გავლენა ბინის მესაკუთრეთა მიერ საერთო ქონების გამოყენებაზე. განსახილველ შემთხვევაში, ს. ზ-ის მიერ გამწოვი მილის მის საკუთრებაში არსებული ფართის ფასადზე (პირველი სართული) და მეორე და მესამე სართულების ფასადებზე დამონტაჟებით, ადგილი არ ჰქონია მის საკუთრებაში არსებული ფართის გაზრდას ან ინდივიდუალური საკუთრების საგნის წარმოშობას. შესაბამისად, სადავო სამუშაობის განხორციელებისთვის მხარე არ საჭიროებდა ამხანაგობის თანხმობას.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის შესაბამისად, მესაკუთრეს შეუძლია, კანონისმიერი ან სხვაგვარი, კერძოდ, სახელშეკრულებო შებოჭვის ფარგლებში თავისუფლად ფლობდეს და სარგებლობდეს ქონებით (ნივთით), არ დაუშვას სხვა პირთა მიერ ამ ქონებით სარგებლობა, განკარგოს იგი, თუკი ამით არ ილახება მეზობლების ან სხვა მესამე პირთა უფლებები, ანდა, თუ ეს მოქმედება არ წარმოადგენს უფლების ბოროტად გამოყენებას.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ მშენებლობის ნებართვის გაცემისას/დადასტურებისას მხედველობაში უნდა იქნეს მიღებული მესამე პირთა ინტერესებიც, რათა ერთი პირისთვის რაიმე უფლების მინიჭებამ არ გამოიწვიოს სხვა პირების უფლებების შელახვა, თუმცა განსახილველ შემთხვევაში, განხორციელებული სამუშაოები არ ახდენს მესამე პირთა კანონიერ ინტერესზე არსებით გავლენას და არ უქმნის საფრთხეს მათ სიცოცხლესა თუ საკუთრებას. შესაბამისად, მოსარჩელისა და მესამე პირის ინტერესთა ურთიერთშეპირისპირების საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას, რომ განსახილველ შემთხვევაში მოსარჩელეს გააჩნია კანონიერი ნდობა აღმჭურველი აქტის - მშენებლობის ნებართვის მიმართ, რადგან მის საფუძველზე განხორციელებულია კონკრეტული ქმედებები. ამდენად, ასეთი აქტის ბათილად ცნობა მხოლოდ იმ პირობებში იქნებოდა შესაძლებელი, თუკი დადგინდებოდა, რომ იგი არსებითად არღვევს მესამე პირის კანონიერ ინტერესსა და უფლებას. მილის მოწყობით არ დასტურდება მესამე პირთა უფლებების ინტენსიური შელახვა, საკუთრების უფლებაში იმგვარი ჩარევა, რაც საკუთრების უფლების ობიექტის ან მისი ნაწილის გამოყენებასა თუ მფლობელობას შეუძლებელს გახდის ან გააძნელებს. შესაბამისად, არ არსებობდა აღმჭურველი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის საფუძველი.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 1 ოქტომბრის განჩინება;

3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ა. წულაძე