საქმე #ბს-1125(კ-20) 25 მარტი, 2021 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ალექსანდრე წულაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა თ. ფ-ას საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 19 დეკემბრის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2017 წლის 27 იანვარს თ. ფ-ამ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის არქიტექტურის სამსახურის მიმართ.

მოსარჩელემ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 2015 წლის 27 თებერვლის #1140 ბრძანების ბათილად ცნობა მოითხოვა.

სარჩელის თანახმად, თ. ფ-ას საკუთრებაში არსებული სახლის გვერდით შენდება ა. გ-ისა და გ. ხ-ის შენობა, რომლის გაზრდილი სამშენებლო კოეფიციენტის პარამეტრები პირდაპირ აზიანებს თ. ფ-ას ინტერესებს. მოცემული შენობის აშენების შემთხვევაში, ვეღარ მოხდება მოსარჩელის სახლში სათანადო მზის ენერგიისა და სინათლის შეღწევა, დააბნელებს სახლს, ამასთან, ცუდად შეაღწევს ჰაერის ნაკადიც. შენობა შენდება საზღვარზე, ყოველგვარი დაშორების გარეშე. მოცემულ ისტორიულ ზონაში ასეთი გაზრდილი კოეფიციენტით მშენებლობა დაუშვებელია. სარჩელის თანახმად, თ. ფ-ა იქნა მიწვეული სხდომაზე, როდესაც იხილებოდა კოეფიციენტის გაზრდის საკითხი. მოცემულ საკითხზე მიღებული გადაწყვეტილებით დაზარალდა მოსარჩელე და არ იქნა გათვალისწინებული მისი კანონიერი ინტერესები. მოსარჩელის მითითებით, კოეფიციენტის გაზრდა, როგორც კორექტირებული პროექტიდან ჩანს, მიზნად ისახავს დამტკიცებული მრავალბინიანი სახლის კიდევ 1 მეტრით სიმაღლეში მომატებას, რაც არა მარტო კონტექსტიდან ამოგლეჯილი იქნება თ. ფ-ას სახლთან შედარებით, არამედ ის კიდევ უფრო დაჩრდილავს მის სახლს, ტერასას, ეზოს და მისი ფასი კიდევ უფრო დაეცემა. ვინაიდან კ1=0,4 კ2=1,5 სიმაღლე ნიშნულის ზევით, 9,9 მეტრი სიმაღლის შემთხვევაში, სახლის ღირებულება აუდიტორული დასკვნით 366 367.30 ლარით დაეცემოდა და კიდევ უფრო მაღალი შენობა კ1=0,7 კ2=1,8 მრავალსართულიანი შენობის სიმაღლე ნიშნულის ზევით - 10,9 მეტრი კიდევ უფრო მეტად დაჩრდილავს და დააზარალებს მოსარჩელის სახლს და ეზოს.

მოსარჩელის განმარტებით, გ. ხ-ე და ა. გ-ე მრავალბინიანი სახლის მშენებლობას გეგმავენ ისტორიული განაშენიანების სახელმწიფო ზონაში, სადაც ისტორიულად ჩამოყალიბებულ ქუჩათა ქსელის შეცვლა, გაფართოვება, ნიშნულების ამაღლება, დაწევა ან სხვა ცვლილება დასაშვებია მხოლოდ შესაბამისი გეგმარებითი და მეცნიერული დასაბუთების საუძველზე, ისტორიულ იერსახესთან მაქსიმალურად მიახლოებით. ამასთან, აქ განაშენიანება წარმოადგენს ისტორიულ ბირთვს - სახელმწიფო დაცვის ზონას, ქალაქის უძველეს გარემოს. მოსარჩელის მითითებით, მისი სახლის მდგრადობას, კედლის დანგრევის გამო, საფრთხე ექმნება, შესაძლოა კოეფიციენტის მომატებით აშენებულმა შენობამ თ. ფ-ას სახლის ნგრევა გამოიწვიოს.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 10 თებერვლის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის პირველი ნაწილის საფუძველზე, საქმეში მესამე პირად ჩაება ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების საკითხთა საბჭო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 19 ივნისის სხდომაზე მოსარჩელემ მოპასუხედ მიუთითა მხოლოდ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 19 ივნისის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 16.2 მუხლის საფუძველზე, საქმეში მესამე პირებად ჩაებნენ გ. ხ-ე და ა. გ-ე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 4 მაისის განჩინებით ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების საკითხთა საბჭოს უფლებამონაცვლედ ცნობილ იქნა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ურბანული განვითარების საქალაქო სამსახური.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 4 ივლისის საოქმო განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 16.2 მუხლის საფუძველზე, საქმეში მესამე პირად ჩაება ი. თ-ე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 12 დეკემბრის გადაწყვეტილებით თ. ფ-ას სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 12 დეკემბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა თ. ფ-ამ, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 19 დეკემბრის განჩინებით თ. ფ-ას სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 12 დეკემბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო პალატამ მართებულად მიიჩნია საქალაქო სასამართლოს მსჯელობა, რომ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის მიერ კოეფიციენტის გაზრდის საკითხზე გადაწყვეტილების მიღება, ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსით გათვალისწნებულ დისკრეციულ უფლებამოსილებათა რიგს განეკუთვნება. „ქ. თბილისის ტერიტორიის გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესების“ შესაბამისად, კოეფიციენტების გადამეტება შესაძლებელია მხოლოდ გარკვეული პირობების არსებობის შემთხვევაში და ყოველი კონკრეტული შემთხვევა საჭიროებს შესაბამის დასაბუთებას. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში, საქმეში არსებული მასალებით არ დასტურდება მოპასუხის მიერ დისკრეციული უფლებამოსილების განხორციელება კანონით დადგენილი ფარგლებს გადაცილებით ან/და იმ მიზნის უგულებელყოფით, რა მიზნითაც მას მინიჭებული აქვს აღნიშნული უფლებამოსილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 19 დეკემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა თ. ფ-ამ, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორის განმარტებით, სასამართლომ არ გაამახვილა ყურადღება იმ გარემოებაზე, როგორ იქნა გამოყენებული ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ დისკრეციული უფლებამოსილება, არსებობდა თუ არა ის აუცილებელი წინაპირობა, რაც განსაზღვრავს კოეფიციენტების გადამეტების საჭიროებას და თუკი ასეთი საჭიროება არსებობდა, იყო თუ არა ადმინისტრაციული წარმოების მასალებში შესაბამისი კვლევები. კასატორის მითითებით, სპეციალური ზონალური შეთანხმების საფუძველზე, არ შეთანხმებულა არც არქიტექტურული პროექტი და შესაბამისად, არ გაცემულა არც მშენებლობის ნებართვა. კასატორის მითითებით, საპროექტო მიწის ნაკვეთი, რომლის ნორმატიულად დადგენილი პარამეტრების მომატებაც განხორციელდა სადავო ბრძანებით, მდებარეობს ისტორიული განაშენიანების რეგულირების დაცვისა და კულტურული მემკვიდრეობის დამცავ ზონაში, საკმაოდ რთულ რელიეფზე, ისტორიულად ჩამოყალიბებულ გარემოში და შესაბამისი საკითხის შესწავლისას მნიშვნელოვანი იყო სხვა აუცილებელ გარემოებებთან ერთად ამ მოცემულობის შეფასებაც.

კასატორი აღნიშნავს, რომ დამკვეთის მიერ განცხადებაზე თანდართული კვლევა ზოგადი ხასიათისაა და არ მოიცავს იმ მნიშვნელოვან საკითხებს, რომელთა შესწავლაც აუცილებელია მოქმედი კანონმდებლობით.

კასატორის მითითებით, სადავო გადაწყვეტილებით საპროექტო მიწის ნაკვეთზე დაშვებულ იქნა შენობა-ნაგებობის უფრო მაღალი სახით მშენებლობა, რაც დასტურდება იმ გარემოებით, რომ განაცხადზე დამკვეთს თანდართული აქვს შენობის ჭრილები და სიმაღლის სხივის განმსაზღვრელი ნახაზი, საიდანაც პირდაპირ დასტურდება, რომ კ2 კოეფიციენტის მომატება მიზნად ისახავს შენობის სიმაღლის მომატებას, რაც ცვლის შენობის სიმაღლის კოეფიციენტს.

საკასაციო საჩივრის თანახმად, ასაშენებელი შენობა უნდა განთავსდეს უშუალოდ კასატორის საკუთრების მომიჯნავედ, მისი სახლის კედელთან რამდენიმე სანტიმეტრში, რაც განაპირობებს, როგორც განათების, ასევე განიავების პრინციპის დარღვევას და შეუძლებელს გახდის შენობის ფასადის დაზიანების შემთხვევაში, მის შეკეთებას, დაარღვევს სახანძრო უსაფრთხოებას, რამდენადაც მომატებულია განაშენიანების კ-1 კოეფიციენტი, შესაბამისად, გაზრდილია მიწის ნაკვეთზე საპროექტო შენობის განთავსების პარამეტრები, მაქსიმალურად მიახლოებულია კასატორის სახლის ფასადთან. კასატორის განმარტებით, დამკვეთი საპროექტო მიწის ნაკვეთს ითვისებს მთელი მოცულობით, რის შედეგადაც ასაშენებელი შენობა მიებჯინება კასატორის საცხოვრებელ სახლს, რაც არ დატოვებს სახანძრო გასასვლელებს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 16 ოქტომბრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული თ. ფ-ას საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ თ. ფ-ას საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

განსახილველ შემთხვევაში ქალაქ თბილისის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების საკითხთა საბჭოს 12.02.2015წ. #6 სხდომის ოქმით დგინდება, რომ ქალაქ თბილისის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების საკითხთა კომისიამ თანხმობა მისცა განმცხადებელს, მიწის ნაკვეთისათვის (ს/კ ...) ქალაქმშენებლობითი პარამეტრების გაზრდაზე. შედეგად, არსებული ტერიტორიის განაშენიანების კოეფიციენტი და განაშენიანების ინტენსივობის კოეფიციენტი განისაზღვრა შემდეგნაირად - კ1=0,7, კ2=1,8. ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 27.02.2015წ. #1140 ბრძანებით, ქ. თბილისში, ...ის II აღმართის #3-ში არსებული მიწის ნაკვეთისთვის (ს/კ ...) განაშენიანების კოეფიციენტისა (კ1) და განაშენიანების ინტენსივობის კოეფიციენტის (კ2) გადამეტების მიზნით, გაიცა სპეციალური (ზონალური) შეთანხმება, საპროექტო წინადადებით წარდგენილი პარამეტრების შესაბამისად და განისაზღვრა: კ1=0,7, კ2=1,8.

მოცემულ შემთხვევაში მოსარჩელის მიერ სადავოდაა გამხდარი ის ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი (ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 2015 წლის 27 თებერვლის #1140 ბრძანება), რომლითაც ქ. თბილისში, ...ის II აღმართის #3-ში არსებული მიწის ნაკვეთისთვის (ს/კ ...) განაშენიანების კოეფიციენტისა (კ1) და განაშენიანების ინტენსივობის კოეფიციენტის (კ2) გადამეტების მიზნით, გაიცა სპეციალური (ზონალური) შეთანხმება. შესაბამისად, გასაჩივრებული აქტის კანონიერებაზე მსჯელობისას უნდა შემოწმდეს, რამდენად შეესაბამება აღნიშნული აქტი კანონმდებლობის მოთხოვნებს.

„სივრცითი მოწყობისა და ქალაქთმშენებლობის საფუძვლების შესახებ“ სადავო პერიოდში მოქმედი კანონის 31.1 მუხლის თანახმად, „განაშენიანების რეგულირების წესებით“ დადგენილი იმ ძირითადი პარამეტრების ზღვრული მაჩვენებლები, რომლებიც მოცემულია ამ კანონის 28-ე მუხლის მე-4 პუნქტში ან დადგენილია იმავე მუხლის მე-5 და მე-6 პუნქტების მიხედვით, შეიცვლება ამ კანონის მოთხოვნათა შესაბამისად დამტკიცებული განაშენიანების რეგულირების გეგმის ან სპეციალური (ზონალური) შეთანხმების საფუძველზე, თუ: ა) ამას მოითხოვს დასახლების სივრცით-ტერიტორიული დაგეგმვისა და არქიტექტურული, აგრეთვე ტერიტორიის განვითარებასთან დაკავშირებული სხვა განსაკუთრებული მიზეზები; ბ) ცვლილება კომპენსირდება სხვა ღონისძიებებით; გ) ამას არ დაუპირისპირდება სხვა საზოგადოებრივი ინტერესები. ამავე მუხლის მეორე პუნქტის თანახმად, სპეციალურ (ზონალურ) შეთანხმებას გასცემს შესაბამისი ადგილობრივი მმართველობის ორგანო, ხოლო მე-3 პუნქტის შესაბამისად, სპეციალური (ზონალური) შეთანხმების გაცემის წესი დგინდება „განაშენიანების ძირითადი დებულებებითა“ და „განაშენიანების რეგულირების წესებით“.

მოცემულ შემთხვევაში, დადგენილია, რომ ქ. თბილისში, ...ის II აღმართის #3-ში არსებული მიწის ნაკვეთი (ს/კ #...) მდებარეობს საცხოვრებელ ზონა 3-ში (სზ-3), რომელიც „ქალაქ თბილისის ტერიტორიის გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესების“ 19.11 მუხლის შესაბამისად, წარმოადგენს დაბალი ინტენსივობის საცხოვრებელ ზონას და მასში დომინირებს საცხოვრებელი სახლებით განაშენიანება. ამასთანავე, დასაშვებია ამ „წესების“ #1 დანართით განსაზღვრული ძირითადი და სპეციალური ზონალური ნებართვით დაშვებული სახეობები. საცხოვრებელ ზონა 3-ში, მიწის ნაკვეთის განაშენიანების მაქსიმალური კოეფიციენტი - (კ1)=0,5, მიწის ნაკვეთის განაშენიანების ინტენსივობის მაქსიმალური კოეფიციენტი - (კ2)=1,5, ხოლო მიწის ნაკვეთების გამწვანების კოეფიციენტი - (კ3)=0,2.

სადავო აქტების გამოცემის დროს მოქმედი ქ. თბილისის საკრებულოს 2009 წლის 27 მარტის №4-13 გადაწყვეტილებით დამტკიცებული „ქ. თბილისის ტერიტორიის გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესების“ 24-ე მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, განაშენიანების კოეფიციენტისა და განაშენიანების ინტენსივობის კოეფიციენტების მაქსიმალური მაჩვენებლები გადამეტებულ შეიძლება იყოს განაშენიანების რეგულირების გეგმების გადაწყვეტების საფუძველზე, თუ: ა) ამას მოითხოვს დედაქალაქის ქალაქმშენებლობითი და არქიტექტურული, აგრეთვე ქალაქის განვითარებასთან დაკავშირებული სხვა განსაკუთრებული მიზეზები; ბ) გადამეტება წონასწორდება ან კომპენსირდება გარკვეული ზომებით, რომელთა გატარება უზრუნველყოფს ჯანსაღი საცხოვრებელი და სამუშაო პირობების მოთხოვნების შელახვისა და გარემოზე არახელსაყრელი ზემოქმედების თავიდან აცილებას, სატრანსპორტო და საინჟინრო ინფრასტრუქტურის მოთხოვნების დაკმაყოფილებას; გ) ამას არ დაუპირისპირდება სხვა საზოგადოებრივი ინტერესები; ხოლო ამავე მუხლის მე-3 პუნქტის შესაბამისად კი, ცალკეულ შემთხვევებში, როდესაც სამშენებლო ნაგებობის მშენებლობა გამართლებულია დასახლების სივრცით-ტერიტორიული დაგეგმვისა და არქიტექტურული, აგრეთვე ტერიტორიის განვითარებასთან დაკავშირებული სხვა განსაკუთრებულ მიზეზებთან (სოციალური, ეკონომიკური, კულტურული და ქალაქგეგმარებითი თვალსაზრისით), დასაშვებია კოეფიციენტის (ტერიტორიის განაშენიანებისა (კ-1) და განაშენიანების ინტენსივობის (კ-2)) ზღვრული მაჩვენებლის გადამეტება, შესაბამისი ქალაქგეგმარებითი პროექტის, მშენებლობის ნებართვის გამცემის შესაბამისი სამსახურის და ქ. თბილისის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების საკითხთა საბჭოს დასკვნის საფუძველზე, რომელსაც განკარგულებით ამტკიცებს ქ. თბილისის მერი.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, ადმინისტრაციულ ორგანოს - ქალაქ თბილისის მერიას სადავო აქტის გამოცემისას მინიჭებული ჰქონდა დისკრეციული უფლებამოსილება კოეფიციენტების მაქსიმალური მაჩვენებლების გადამეტების თაობაზე; განსახილველი დავის ფარგლებში კი, მნიშვნელოვანია შეფასება მიეცეს მერიის მიერ აღნიშნული დისკრეციული უფლებამოსილების კანონის მოთხოვნების შესაბამისად განხორციელებას.

საკასაციო სასამართლოს განმარტებით, საქმის გადაწყვეტისათვის არსებითი მნიშვნელობა აქვს იმ გარემოებების დადგენას, სადავო აქტით კონკრეტულად რა სახის ზიანი ადგება მოსარჩელეს. საკასაციო სასამართლო ქალაქმშენებლობითი პარამეტრების გაზრდასთან დაკავშირებული განმარტებითი ბარათის ტექსტისა და სადავო აქტით განსაზღვრული კოეფიციენტების მხედველობაში მიღებით აღნიშნავს, რომ მოცემულ შემთხვევაში, ფაქტობრივად ადგილი აქვს ნორმატიულად განსაზღვრული კოეფიციენტის უმნიშვნელოდ გადამეტებას, რაც არსებითად უარყოფით გავლენას ვერ ახდენს ვერც აქტის კანონიერებაზე და ვერც მოსარჩელის უფლებებზე.

რაც შეეხება თ. ფ-ას მითითებას მისი შენობის ფასადის დაზიანებასთან დაკავშირებით, აღნიშნული წარმოადგენს დამკვეთისათვის პასუხისმგებლობის დაკისრების და არა აქტის ბათილად ცნობის საფუძველს.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან თ. ფ-ას საკასაციო საჩივარზე ი. ფ-ას 04.03.2020წ. საგადახდო დავალებით გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი - 300 ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თ. ფ-ას (პ/ნ ...) უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის #200122900, სახაზინო კოდი #300773150.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. თ. ფ-ას საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 19 დეკემბრის განჩინება;

3. თ. ფ-ას (პ/ნ ...) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე ი. ფ-ას მიერ 04.03.2020წ. საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70 პროცენტი - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის #200122900, სახაზინო კოდი #300773150;

4. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ა. წულაძე