№ბს-355(2კ-19) 7 აპრილი, 2021 წელი ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ქეთევან ცინცაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ნინო ქადაგიძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 06 დეკემბრის განჩინების გაუქმების თაობაზე (მოწინააღმდეგე მხარე - შპს „...ი“).

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2016 წლის 06 დეკემბერს შპს „...მა“ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს მიმართ.

მოსარჩელემ, სასარჩელო მოთხოვნათა დაზუსტების შემდეგ, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2016 წლის 10 ივნისის საგადასახადო შემოწმების აქტის, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2016 წლის 16 ივნისის №17193 ბრძანების, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2016 წლის 17 ივნისის №094-168 საგადასახადო მოთხოვნის, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 7 ივლისის №19479 ბრძანებისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2016 წლის 7 ნოემბრის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა და შპს „...ის“ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის საფუძველზე დარიცხული საგადასახადო სანქციისაგან გათავისუფლება მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 26 დეკემბრის გადაწყვეტილებით შპს „ა...ის“ სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2016 წლის 10 ივნისის საგადასახადო შემოწმების აქტი, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2016 წლის 16 ივნისის №17193 ბრძანება, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2016 წლის 17 ივნისის №094-168 საგადასახადო მოთხოვნა, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 7 ივლისის №19479 ბრძანება, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2016 წლის 7 ნოემბრის გადაწყვეტილება და სსიპ შემოსავლების სამსახურს საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა დაევალა, რაც საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ და სსიპ შემოსავლების სამსახურმა სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 06 დეკემბრის განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 26 დეკემბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო პალატის მითითებით, კონკრეტულ შემთხვევაში მიჩნეულ იქნა, რომ გადასახადის გადამხდელის მიერ შეძენილი პროდუქცია, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 168-ე მუხლის საფუძველზე, გათავისუფლებული იყო დღგ-ს ჩათვლისაგან. პალატამ ყურადღება გაამახავილა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2013 წლის 15 ოქტომბრის გადაწყვეტილებაზე (საქმე №ბს-723-708 (კ-12)) და აღნიშნა, რომ სისხლის სამართლის საქმის გამოძიების ეტაპზე მოწმეთა დაკითხვის ოქმებში დაფიქსირებულ ინფორმაცია არ არის დადასტურებული სისხლის სამართლის საქმეზე მიღებული გამამტყუნებელი განაჩენით. ამდენად, იმისათვის რომ გარკვეულიყო საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 168-ე მუხლის გამოყენების მართლზომიერება, უნდა დადგენილიყო კონკრეტული პროდუქციის წარმოების ადგილმდებარეობა. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ დადგენილი იყო საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების გამოწერის ფაქტი, რომელსაც კანონმდებელი დასაბეგრი ოპერაციის განხორციელებას უკავშირებდა. ასევე, დადგენილი იყო, რომ სისხლის სამართლის საქმეზე მიმდინარე გამოძიების ფარგლებში მიმწოდებლებმა განმარტეს, რომ მიწოდებული ხორბალი წარმოადგენდა საქართველოში წარმოებული სოფლის მეურნეობის პროდუქტს. ამდენად, საქმეში განსხვავებული სამართლებრივი შედეგის გამომწვევი მტკიცებულებების არსებობისას, განსაკუთრებით მნიშვნელოვანი იყო ადმინისტრაციული წარმოება წარმართულიყო წარდგენილი მტკიცებულებების დეტალურად შესწავლის, შეფასებისა და ურთიერთშეჯერების საფუძველზე. აპელანტების მიერ მითითებულ გარემოებასთან დაკავშირებით, რომ შპს „...ის“ მომწოდებლები ადეკლარირებდნენ აღნიშნულ თანხებს, თუმცაღა გადასახადის გადახდა არ მომხდარა, პალატამ განმარტა, რომ აღნიშნული არ ქმნიდა სადავო დარიცხვის განხორციელების მართლზომიერად მიჩნევის საფუძველსა და სადავო ფაქტობრივი გარემოების დადასტურების წინაპირობას, რადგან თუკი გადასახადი ექვემდებარებოდა გადახდას, მაგრამ გადამხდელის მხრიდან მოცემული გადასახადი არ იყო გადახდილი სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ, საგადასახადო ორგანოს უფლება ჰქონდა, რეაგირება მოეხდინა და ამოეღო კონკრეტული საგადასახადო დავალიანება, ვინაიდან დღგ-ს ჩასათვლელი თანხა არა მხოლოდ გადახდილ, არამედ გადასახდელ თანხასაც მოიცავდა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 06 დეკემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ და სსიპ შემოსავლების სამსახურმა. კასატორებმა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

კასატორები მიუთითებენ საგადასახადო კოდექსის 67-ე, 270-ე, 272-ე, 275-ე, 269-ე მუხლებზე და აღნიშნავენ, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის მიერ ჩატარდა შპს „...ის“ გასვლითი საგადასახადო შემოწმება და შედგა 2016 წლის 10 ივნისის საგადასახადო შემოწმების აქტი. შესამოწმებელ პერიოდად განისაზღვრა 2010 წლის პირველი იანვრიდან 2015 წლის 1 ოქტომბრამდე საანგარიშო პერიოდი. შემოწმების აქტის თანახმად, კომპანიას ჩათვლილი ჰქონა 2015 წელს ადგილობრივი მიმწოდებლებისაგან ხორბლის შეძენისას მასზე გამოწერილი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების მიხედვით დღგ ჯამში - 853 687 ლარის ოდენობით. კასატორები აღნიშნავენ, რომ 2015 წლის 13 ოქტომბრის საგამოძიებო სამსახურის წერილის საფუძველზე სისხლის სამართლის №092121015001 საქმესთან დაკავშირებით სხვადასხვა მეწარმე სუბიექტების მიერ გადასახადებისაგან განზრახ თავის არიდებისა და ყალბი საანგარიშსწორებო დოკუმენტაციის დამზადება-გამოყენების ფაქტზე ჩატარებული საგამოძიებო მოქმედებებით და კამერალური საგადასახადო შემოწმებებით გაირკვა, რომ შპს „...ის“ მიერ (შპს „ჰ...ისგან“, შპს „გ...ისგან“, შპს „ბ...ისგან“ და შპს „თ...ისგან“) შეძენილი ხორბალი წარმოადგენდა საქართველოში წარმოებული სოფლის მეურნეობის პროდუქტს, რომელიც საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 168-ე მუხლის თანახმად, გათავისუფლებული იყო დღგ-სგან ჩათვლის უფლებით. აღსანიშნავია, რომ შპს „...ის“ მომწოდებლები ადეკლარირებდნენ ზემოაღნიშნულ თანხებს, ხოლო შემდგომ არ ხდებოდა თანხის ბიუჯეტში გადახდა. შედეგად, შემოწმების მიერ სსკ-ის 168-ე, 173-ე მუხლების შესაბამისად შპს „...ის“ მომწოდებელი პირების საგადასახადო შემოწმების შედეგებიდან გამომდინარე, შემცირებას დაექვემდებარა საზოგადოების დეკლარირებული ჩათვლების შემცირება 853 688 ლარის ოდენობით, გადამხდელი ასევე დაჯარიმდა სსკ-ის 275-ე მუხლის შესაბამისად.

კასატორების მითითებით, შპს ,,...მა" ჩათვლა განახორციელა იმ საქონელზე, რომელიც დღგ-თი არ იბეგრებოდა და შესაბამისად, თანხა არ ყოფილა გადახდილი სახელმწიფო ბიუჯეტში, რის გამოც შესაბამისი გადასახადის დეკლარაციებში გადასახადის თანხების შემცირებისათვის ჯარიმის თანხის და საურავის თანხის დარიცხვა განხორციელდა კანონის მოთხოვნათა სრული დაცვით. კასატორთა მითითებით, შემოსავლების სამსახურის საჩივრების განმხილველ საბჭოს სხდომაზე სადავო საკითხის ზეპირი განხილვისას აუდიტის წარმომადგენლებმა წარმოადგინეს მოწმის (შპს „ჰ...ის“ 100% დამფუძნებელი და დირექტორი) დაკითხვის ოქმი და განაცხადეს, რომ კომპანიისათვის ცნობილი იყო, რომ ხორბალი იყო ქართული წარმოების, აღნიშნულ დაკითხვის ოქმში დაკითხული უთითებს, რომ შპს „ჰ...ის“ სახელით ახდენდა ქართული ხორბლის შეძენას ადგილობრივ ბაზარზე გლეხებისაგან, რის შემდგომაც აწვდიდა შპს „...ს“.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 21 მარტის განჩინებით (მოსამართლე - ვასილ როინიშვილი) საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები.

ამასთან, მოსამართლე - ვასილ როინიშვილის საკონსტიტუციო სასამართლოს წევრად არჩევის გამო, ზემოაღნიშნული ადმინისტრაციული საქმე საქმეთა ელექტრონული განაწილების სისტემის მეშვეობით 2020 წლის 23 ივნისს განაწილდა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის მოსამართლე ქეთევან ცინცაძეზე.

2021 წლის 11 მარტს სსიპ შემოსავლების სამსახურმა განცხადებით მომართა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატას და დაზუსტებული საკასაციო საჩივარი წარმოადგინა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლის და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებენ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარებიან დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო სასამართლო დადგენილად მიიჩნევს, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2016 წლის 10 ივნისის საგადასახადო შემოწმების აქტის საფუძველზე გამოიცა სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2016 წლის 16 ივნისის №17193 ბრძანება გადასახადების/გადასახდელების და საგადასახადო სანქციების თანხების დარიცხვის/შემცირების შესახებ და შპს „...ს“ წარედგინა აუდიტის დეპარტამენტის 2016 წლის 17 ივნისის №094-168 საგადასახადო მოთხოვნა. შედეგად, საწარმოს გადასახდელად დაერიცხა სულ 806 772,28 ლარი, მათ შორის, დღგ - 853 688 ლარი, ხოლო მოგების გადასახადი შეუმცირდა 490 343 ლარით. დარიცხული ჯარიმის ოდენობამ შეადგინა 432 353 ლარი. შემოწმების აქტის მიხედვით, შპს „...ს“, 2015 წელს ადგილობრივი მიმწოდებლებისაგან ხორბლის შეძენისას მასზე გამოწერილი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების მიხედვით, ჩათვლილი ჰქონდა დღგ ჯამში 853 687 ლარის ოდენობით. საგამოძიებო სამსახურის 2015 წლის 13 ოქტომბრის წერილის საფუძველზე სისხლის სამართლის №092121015001 საქმესთან დაკავშირებით სხვადასხვა მეწარმე სუბიექტის მიერ გადასახადებისაგან განზრახ თავის არიდებისა და ყალბი საანგარიშსწორებო დოკუმენტაციის დამზადება-გამოყენების ფაქტზე ჩატარებული საგამოძიებო მოქმედებებითა და კამერალური საგადასახადო შემოწმებებით გაირკვა, რომ შპს „...ის“ მიერ შეძენილი ხორბალი წარმოადგენდა საქართველოში წარმოებული სოფლის მეურნეობის პროდუქტს, რომელიც, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 168-ე მუხლის თანახმად, გათავისუფლებული იყო დღგ-ისგან ჩათვლის უფლებით. შპს „...ის“ მომწოდებლები ადეკლარირებდნენ აღნიშნულ თანხებს, ხოლო შემდგომ არ ხდებოდა თანხის ბიუჯეტში გადახდა. შედეგად, საგადასახადო კოდექსის 168-ე და 173-ე მუხლების შესაბამისად, შპს „...ის“ მიმწოდებელი პირების საგადასახადო შემოწმების შედეგებიდან გამომდინარე, შემცირებას დაექვემდებარა საზოგადოების დეკლარირებული ჩათვლები 853 688 ლარის ოდენობით, გადამხდელი ასევე დაჯარიმდა საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლით.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საგადასახადო კოდექსის სადავო პერიოდში მოქმედი რედაქციის 168-ე მუხლის მე-4 ნაწილის „ფ“ ქვეპუნქტის თანახმად, ჩათვლის უფლებით დღგ-ისგან გათავისუფლებულია საქართველოში წარმოებული სოფლის მეურნეობის პროდუქციის მიწოდება მის სამრეწველო გადამუშავებამდე. კონკრეტულ შემთხვევაში, მოპასუხეთა განმარტებით, მოსარჩელისათვის სანქციის დაკისრება იმ გარემოებამ გამოიწვია, რომ მან განახორციელა დღგ-ის ჩათვლა იმ საგადასახადო ოპერაციაზე, რომელიც გათავისუფლებული იყო დღგ-ს ჩათვლისაგან. საკასაციო სასამართლო იზიარებს ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მოსაზრებას, რომ ზემოხსენებული ფაქტობრივი გარემოების დადასტურების პირობებში, კანონშესაბამისია საწარმოსათვის ჩათვლილი დღგ-ს თანხების გაუქმება. თუმცა, საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ საქმეში არ არის წარმოდგენილი შპს „...ის“ მიერ შეძენილი ხორბლის წარმომავლობის დამდგენი უდავო მტკიცებულება, რომელიც დაადასტურებდა ჩათვლილი დღგ-ის გაუქმების მართლზომიერებას. ამდენად, საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ ხელახალი ადმინისტრაციული წარმოების ფარგლებში შესაბამისი გარემოების უდავოდ დადგენის პირობებში (ხორბლის საქართველოში წარმოების პირობებში), ცალსახად იარსებებს მოსარჩელის მიერ ჩათვლილი დღგ-ს თანხების გაუქმების საფუძველი, თუმცა აქვე მნიშვნელოვანია, ადმინისტრაციულმა ორგანომ ასევე იმსჯელოს და შეაფასოს შპს „...ის“ კეთილსინდისიერების საკითხი და ის გარემოება, ხომ არ არსებობს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის საფუძველზე, კომპანიის დამატებითი სანქციისაგან (სადავო პერიოდში მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლით გათვალისწინებული სანქცია) გათავისუფლების საფუძვლები.

ამასთან, რაც შეეხება, კასატორების - მიერ მითითებულ სასამართლო განჩინებას, უნდა აღინიშნოს, რომ მითითებული საქმე განსხვავდება განსახილველი საქმის ფაქტობრივი მოცემულობისაგან.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს, რომელიც თავის მხრივ არსებითად ეყრდნობა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ სწორად გადაწყვიტა დავა.

ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს - წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 06 დეკემბრის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ქ. ცინცაძე

მოსამართლეები: ნ. ქადაგიძე

ნ. სხირტლაძე