#ბს-1157(კ-20) 13 მაისი, 2021 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ალექსანდრე წულაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ნ. კ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 21 თებერვლის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2016 წლის 13 ივნისს გ. ჯ-ემ და ნ. კ-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხის - სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის მიმართ, სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2013 წლის 18 ივლისის #... გადაწყვეტილების ბათილად ცნობისა და სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოსთვის ქ. თბილისში, ...ის ქ. N..., ბინა #12-ში (ს/კ ...) სს „ს...ის“ საკუთრების უფლების კვლავ 78 კვ.მ ფართით განსაზღვრის შესახებ ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალების მოთხოვნით.

სარჩელის თანახმად, სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი გამოცემულია საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებათა გამოკვლევის გარეშე. სს „ს...მა“ (რომლის საკუთრების უფლებაც რეგისტრირებულია სადავო ქონებაზე) უფლების რეგისტრაციის შესახებ განცხადებასთან ერთად წარადგინა შიდა აზომვითი ნახაზი, თუმცა არ წარუდგენია ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის 2/3-ის თანხმობა. ამასთან, სს „ს...ზე“ რეგისტრირებული ფართის კვადრატულობა ყოველთვის განსაზღვრული იყო 78 კვ.მ-ით, ხოლო განსაზღვრული ფართის დაზუსტების შესახებ სადავო რეგისტრაციის თაობაზე მოსარჩელე არ ყოფილა ინფორმირებული. აღნიშნული ინფორმაცია მოსარჩელისთვის ცნობილი გახდა მას შემდეგ, რაც სს „ს...მა“ მოითხოვა მისი და გ. ჯ-ის გამოსახლების პროცესის დაწყება. საუბარი იყო არა იპოთეკის ხელშეკრულებით განსაზღვრული, სს „ს...ის“ მიერ აუქციონის შედეგად, რეალურად შეძენილი 78 კვ.მ ფართიდან გამოსახლებაზე, არამედ ბანკის მიერ სადავო გადაწყვეტილების მიღების საფუძვლად წარდგენილი, შიდა აზომვითი ნახაზით დაზუსტებული 117.43 კვ.მ ფართიდან გამოსახლებაზე, რასაც მოსარჩელე არასწორად მიიჩნევს.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 9 აგვისტოს განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 16.2 მუხლის საფუძველზე, საქმეში მესამე პირად ჩაება სს „ს...ი“.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 16 დეკემბრის საოქმო განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 16.2 მუხლის საფუძველზე, საქმეში მესამე პირად ჩაება გ. ჯ-ე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 27 თებერვლის გადაწყვეტილებით ნ. კ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 27 თებერვლის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ნ. კ-მა, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 21 თებერვლის განჩინებით ნ. კ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 27 თებერვლის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეში არსებული მასალებით დადგენილად მიიჩნია, რომ სადავო უძრავ ქონებაზე (თბილისში, ...ის ქ. N...-ში, #2 კორპუსზე) თავდაპირველად, წილობრივი მონაცემებით (78/690 ნაწილზე) აღრიცხვული იყო ნ. კ-ის საკუთრების უფლება. ასევე, საქმეში არსებული, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მიერ თბილისში, ...ის ქ. N...-ში მდებარე უძრავ ქონებასთან დაკავშირებით გაცემული ინფორმაციით, ზემოაღნიშნულ მისამართზე, მდებარე ... „გ“ (კორპუსი #2) ორსართულიანია და საერთო ფართი შეადგენს - 976 კვ.მეტრს (საცხოვრებელი ფართი - 690 კვ.მ, დამხმარე ფართი - 286 კვ.მ, სარდაფის ფართი - 279 კვ.მ).

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, უდავოა, რომ ვინაიდან ნ. კ-ის საკუთრების უფლების დამადასტურებელ დოკუმენტებში, ... „გ“, სახლი #2-ში, საცხოვრებელ ფართად მითითებულია 690 კვ.მ, ხელშეკრულებებში ნასყიდობის საგნადაც მითითებული იყო მხოლოდ საცხოვრებელი ფართი. ამასთან, მხარეებს სადავოდ არ გაუხდიათ ის გარემოება, რომ აღნიშნული დოკუმენტაციის შედგენის პერიოდში, ხელშეკრულებებში არ ხდებოდა დამხმარე და სამეურნეო ფართების მითითება. ფართები განიკარგებოდა საცხოვრებელ ფართთან ერთობლიობაში, როგორც მისი არსებითი შემადგენელი ნაწილი. შესაბამისად, ნასყიდობის ხელშეკრულებების საფუძველზე, ნ. კ-ი წარმოადგენდა, როგორც საცხოვრებელი, ისე შესაბამისი დამხმარე და არასაცხოვრებელი ფართების მესაკუთრესაც.

ამასთან, სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ 2008 წლის 5 თებერვალს ნ. კ-სა და „ს...ს“ შორის გაფორმებული იპოთეკის ხელშეკრულების შესაბამისად, სს „ს...ის“ სასარგებლოდ, იპოთეკით სრულად დაიტვირთა ნ. კ-ის საკუთრებაში არსებული ფართი - ქ. თბილისში, ...ის ქ. N...-ში მდებარე სახლი #2 (წილობრივი მონაცემით ... საერთო საკუთრებაში არსებულ შესაბამის წილთან ერთად). სწორედ ამ პირობებში იქნა საბოლოოდ განკარგული მოცემულ მისამართზე მდებარე უძრავი ქონება აუქციონის წესით და ქონების შემძენი გახდა სს „ს...ი“. ამასთან, სწორედ ზემოაღნიშნული გარემოებების არსებობის პირობებში იქნა წარდგენილი სს „ს...ის“ მიერ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოში სადავო ქონების შიდა აზომვითი ნახაზი და მოთხოვნილ იქნა რეგისტრირებულ უფლებაში ცვლილების რეგისტრაცია. წარდგენილი შიდა აზომვითი ნახაზით კი, დგინდებოდა, რომ #... საკადასტრო კოდით (ძველი კოდი #...) რეგისტრირებული უძრავი ნივთის ერთ სივრცეში გაერთიანებული ფართობი შეადგენდა 117,43 კვ.მ-ს. საქმეზე კი არ იკვეთება სადავო ფართზე ნ. კ-ის საკუთრების დამადასტურებელი რაიმე მტკიცებულება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 21 თებერვლის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ნ. კ-მა, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორის განმარტებით, ნ. კ-სა და გ. ჯ-ეს შორის 2008 დაიდო ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის მიხედვითაც, ნ. კ-მა გ. ჯ-ეს გადასცა მის საკუთრებაში არსებული ფართის ნაწილი, სულ 78 კვ.მ. აღნიშნული ფართი ჯ-სა და სს „ს...ს“ შორის დადებული სესხის ხელშეკრულების ფარგლებში დაიტვირთა იპოთეკით ბანკის სასარგებლოდ. ვალდებულების შეუსრულებლობის შემდეგ, მოცემული ფართი აღმოჩნდა ბანკის საკუთრებაში. საჯარო რეესტრის ეროვნულმა სააგენტომ კი, ბანკის საკუთრება დაარეგისტრირა შენობის მთლიან ფართზე (117 კვ.მ), რითაც ბანკს გადაეცა კანდელაკის მფლობელობაში არსებული 39 კვ.მ ფართიც, რომელიც ჯ-ზე არ გაუსხვისებია.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 6 ნოემბრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ნ. კ-ის საკასაციო საჩივარი. ამავე განჩინებით კასატორს - ნ. კ-ს გადაუვადდა სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის გადახდა მოცემულ საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებამდე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ნ. კ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ 2008 წლის 5 თებერვალს ნ. კ-სა და „ს...ს“ შორის გაფორმებული იპოთეკის ხელშეკრულების შესაბამისად, სს „ს...ის“ სასარგებლოდ, იპოთეკით სრულად დაიტვირთა ნ. კ-ის საკუთრებაში არსებული ფართი, თბილისში, ...ის ქ. N...-ში მდებარე სახლი #2 (წილობრივი მონაცემით ... საერთო საკუთრებაში არსებულ შესაბამის წილთან ერთად). ამავე ქონებაზე ნ. კ-სა და გ. ჯ-ეს შორის 2008 წლის 5 თებერვალს გაფორმდა ნასყიდობის ხელშეკრულება და უფლების რეგისტრაცია განხორციელდა საჯარო რეესტრში. ამასთან, საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს აღსრულების ეროვნული ბიუროს 2011 წლის 23 დეკემბრის #A11052750-010/001 განკარგულებით დგინდება, რომ მოვალე გ. ჯ-ის საკუთრებაში არსებული ზემოაღნიშნული უძრავი ნივთის (თბილისი, ...ის ქ. N...-ში მდებარე ბინა #2, საკადასტრო კოდი ...) შემძენი, 2011 წლის 22 დეკემბერს, დასრულებული განმეორებითი იძულებითი აუქციონის შედეგად, გახდა სს „ს...ი“ და მისი საკუთრების უფლება აღნიშნულ ნივთზე, საჯარო რეესტრში დარეგისტრირდა 2012 წლის 5 იანვრის #... გადაწყვეტილებით.

განსახილველ შემთხვევაში გასაჩივრებულია სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2013 წლის 18 ივლისის #... გადაწყვეტილება, რომლითაც დაკმაყოფილდა სს „ს...ის“ მოთხოვნა და გაცემულ იქნა ამონაწერი საჯარო რეესტრიდან, რომლითაც დგინდება, რომ თბილისში, ...ის ქ. N...-ში, #2 კორპუსში მდებარე 117,43 კვ.მ ფართის ბინა #12-ზე (მიწის ნაკვეთის დაზუსტებული ფართობი: 1022 კვ.მ, ს/კ ...) რეგისტრირებულია სს „ს...ის“ საკუთრების უფლება. ამასთან, მოსარჩელის მოთხოვნას წარმოადგენს მოპასუხისთვის სადავო უძრავ ქონებაზე სს „ს...ის“ საკუთრების უფლების 78 კვ.მ ფართით განსაზღვრის შესახებ ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს იუსტიციის მინისტრის 2010 წლის 15 იანვრის #4 ბრძანებით დამტკიცებული „საჯარო რეესტრის შესახებ“ ინსტრუქციის სადავო პერიოდში მოქმედი რედაქციის 14.9 მუხლზე, რომლის თანახმად, თუ საკადასტრო აზომვითი ნახაზის შესაბამისად, შენობა-ნაგებობის ან მისი ერთეულის ფართობი სარეგისტრაციო დოკუმენტში მითითებულ, საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულ ან ტექნიკური აღრიცხვის სააღრიცხვო ბარათში დაფიქსირებულ დაუზუსტებელ ფართობზე მეტი ან ნაკლებია, თანამესაკუთრეთა/ბინამესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა თანხმობის შემთხვევაში რეგისტრაცია წარმოებს საკადასტრო აზომვითი ნახაზით დადგენილი ფართობის შესაბამისად. იმ შემთხვევაში, თუ წარმოდგენილი აზომვითი ნახაზით დგინდება, რომ უძრავი ნივთი წარმოადგენს ერთ სისტემაში გაერთიანებულ, ურთიერთდაკავშირებულ და იზოლირებულ ფართს, რეგისტრაციის განსახორციელებლად ბინამესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა თანხმობა არ მოითხოვება. 14.16 მუხლის თანახმად, თუ მრავალბინიანი შენობა–ნაგებობის ინდივიდუალური საკუთრების საგანი განკარგულია იმგვარად, რომ საკუთრების უფლების დამადასტურებელ დოკუმენტში საგნის ფართობი მოცემულია წილობრივი მონაცემებით, სადაც მრიცხველსა და მნიშვნელში მოცემულია განკარგული საგნისა და მთელი შენობა–ნაგებობის მხოლოდ საცხოვრებელი ფართების შეფარდება, ხოლო ამ უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლებასთან დაკავშირებულ წინარე დოკუმენტში მითითებულია ამ ნივთის სრული დახასიათება, ბოლო მესაკუთრის საკუთრების უფლების რეგისტრაცია წარმოებს გარიგების საგნის მთლიანი ფართის შესაბამისად. აღნიშნული წესით წარმოებს რეგისტრაცია ასევე ამ უძრავ ნივთთან ერთად განკარგულ სხვა არასაცხოვრებელი დანიშნულების ფართებზე (სარდაფი, სხვენი და სხვა), თუ უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტით სხვა რამ არ დგინდება.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას იმასთან დაკავშირებით, რომ სს „ს...ის“ მიერ სადავო რეგისტრაციის განხორციელების მიზნით, საჯარო რეესტრში წარდგენილი შიდა აზომვითი ნახაზით დგინდებოდა უძრავი ნივთის ერთ სისტემაში გაერთიანებულად, ურთიერთდაკავშირებულ და იზოლირებულ ფართად არსებობა, რის გამოც არ არსებობდა ბინამესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა თანხმობის წარდგენის ვალდებულება. ამასთან, დადგენილია, რომ სს „ს...ის“ საკუთრებაში არსებული სადავო უძრავი ქონება განკარგული იყო იმგვარად, რომ საკუთრების უფლების დამადასტურებელ დოკუმენტში საგნის ფართობი მოცემული იყო წილობრივი მონაცემებით, სადაც მრიცხველსა და მნიშვნელში მოცემული იყო განკარგული საგნისა და მთელი შენობა–ნაგებობის მხოლოდ საცხოვრებელი ფართების შეფარდება, ხოლო ამ უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლებასთან დაკავშირებულ წინარე დოკუმენტში მითითებული იყო ამ ნივთის სრული დახასიათება.

სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოში დაცული ქალაქ თბილისის ნაძალადევის რაიონის გამგეობის 2000 წლის 10 ნოემბრის #75 გადაწყვეტილებით დგინდება, რომ შეერთდა ნ. კ-ის მიერ 1993 წლის 13 აგვისტოს #2-306, 1993 წლის 31 მაისის #2-887 და 1993 წლის 19 ნოემბრის #2-411 ნასყიდობის ხელშეკრულებებით შეძენილი ბინების წილები (28/690+28/690+22/690=78/690) და ჩაითვალა, როგორც ერთი ბინა 78/690 ნაწილით, ...ის ქ. N...-ის მე-2 სახლში. საქმეში არსებული, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მიერ თბილისში, ...ის ქ. N...-ში მდებარე უძრავ ქონებასთან დაკავშირებით გაცემული ინფორმაციით დადგენილია, რომ ზემოაღნიშნულ მისამართზე მდებარე ... „გ“ (კორპუსი #2) ორსართულიანია და საერთო ფართი შეადგენს - 976 კვ.მ-ს (საცხოვრებელი ფართი - 690 კვ.მ, დამხმარე ფართი - 286 კვ.მ, სარდაფის ფართი - 279 კვ.მ).

ზემოაღნიშნული ნორმისა და საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, სს „ს...ის“, როგორც ბოლო მესაკუთრის საკუთრების უფლების რეგისტრაცია, ინსტრუქციის მოთხოვნებიდან გამომდინარე, უნდა განხორციელებულიყო გარიგების საგნის მთლიანი ფართის შესაბამისად. ამავე წესით უნდა განხორციელებულიყო რეგისტრაცია ასევე ამ უძრავ ნივთთან ერთად განკარგულ სხვა არასაცხოვრებელი დანიშნულების ფართებზეც (სარდაფი, სხვენი და სხვა), თუ უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტით სხვა რამ არ დადგინდებოდა.

დადგენილია, რომ სადავო უძრავ ნივთთან დაკავშირებული წინარე დოკუმენტაციის შედგენის პერიოდში, ხელშეკრულებებში არ ხდებოდა დამხმარე და სამეურნეო ფართების მითითება. ფართები განიკარგებოდა საცხოვრებელ ფართთან ერთობლიობაში, როგორც მისი არსებითი შემადგენელი ნაწილი. შესაბამისად, ნასყიდობის ხელშეკრულებების საფუძველზე, უძრავი ქონების ძველი მესაკუთრე - ნ. კ-ი წარმოადგენდა როგორც საცხოვრებელი, ისე შესაბამისი დამხმარე და არასაცხოვრებელი ფართების მესაკუთრესაც.

საკასაციო სასამართლო ასევე იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს შეფასებას, რომ ნ. კ-სა და „ს...ს“ შორის გაფორმებული იპოთეკის ხელშეკრულების შესაბამისად, სს „ს...ის“ სასარგებლოდ, იპოთეკით სრულად დაიტვირთა ნ. კ-ის საკუთრებაში არსებული ფართი (წილობრივი მონაცემით ... საერთო საკუთრებაში არსებულ შესაბამის წილთან ერთად). სწორედ ამ პირობებში იქნა საბოლოოდ განკარგული მოცემული უძრავი ქონება აუქციონის წესით და ქონების შემძენი გახდა სს „ს...ი“, რომელმაც მოცემული გარემოებების არსებობის პირობებში წარადგინა საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოში სადავო ქონების შიდა აზომვითი ნახაზი და მოითხოვა რეგისტრირებულ უფლებაში ცვლილების რეგისტრაცია. წარდგენილი შიდა აზომვითი ნახაზით კი, დგინდებოდა, რომ #... საკადასტრო კოდით (ძველი კოდი #...) რეგისტრირებული უძრავი ნივთის ერთ სივრცეში გაერთიანებული ფართობი შეადგენდა 117,43 კვ.მ-ს. საქმეზე კი არ იკვეთება სადავო ფართზე ნ. კ-ის საკუთრების დამადასტურებელი რაიმე მტკიცებულება.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლოს მითითებით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 39-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტის თანახმად, სახელმწიფო ბაჟის ოდენობა საკასაციო საჩივრისათვის შეადგენს დავის საგნის ღირებულების 5 პროცენტს, მაგრამ არანაკლებ 300 ლარისა. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. ამდენად, თუ კასატორს წინასწარ არ აქვს გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი საკასაციო საჩივარზე და ასევე მას მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად, გადავადებული აქვს სახელმწიფო ბაჟის გადახდა საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებამდე, მისი საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად მიჩნევის შემთხვევაში, მას დაეკისრება გადასახდელი სახელმწიფო ბაჟის 30 პროცენტი. აღნიშნულიდან გამომდინარე, ვინაიდან კასატორს - ნ. კ-ს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 6 ნოემბრის განჩინებით სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის გადახდა გადაუვადდა მოცემულ საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებამდე, კასატორს - ნ. კ-ს უნდა დაეკისროს სახელმწიფო ბაჟის გადახდა 90 ლარის ოდენობით.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ნ. კ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 21 თებერვლის განჩინება;

3. ნ. კ-ს დაეკისროს სახელმწიფო ბაჟის – 90 ლარის გადახდა;

4. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ა. წულაძე