#ბს-749(კ-20) 17 ივნისი, 2021 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ალექსანდრე წულაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა თ. ბ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 30 დეკემბრის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2018 წლის 10 ივლისს გ. ს-ემ სასარჩელო განცხადებით მიმართა რუსთავის საქალაქო სასამართლოს, მოპასუხის - ქალაქ რუსთავის მუნიციპალიტეტის მერიის მიმართ.

მოსარჩელემ თ. ბ-ისათვის 38.81 კვ.მ ფართობის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის ნაწილში 2006 წლის 13 თებერვლის #1-862 სანოტარო აქტის - პრივატიზაციის ხელშეკრულების (ნოტარიუსი რ. გ-ა) ბათილად ცნობა მოითხოვა.

მოსარჩელის განმარტებით, 2018 წლის 25 მაისის ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, იგი წარმოადგენს 38.81 კვ.მ ფართის, მდებარე: ქ. რუსთავი, ...ის ქ. #14, ბ. #5, მესაკუთრეს, თუმცა ხელი ეშლება საკუთრების უფლების განხორციელებაში, რადგანაც მეზობელმა, თ. ბ-ემ, მისი ნების საწინააღმდეგოდ, გატეხა საცხოვრებელი ბინის კარი და მოსარჩელეს არ უშვებს საცხოვრებელ ბინაში.

მას შემდეგ, რაც მოსარჩელემ მიმართა სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს მისთვის ცნობილი გახდა, რომ თ. ბ-ეს 2006 წლის 13 თებერვლის პრივატიზაციის ხელშეკრულებით საკუთრებაში გადაეცა ქ. რუსთავში, ...ის ქუჩაზე მდებარე #14-6 ბინა, რომელიც შედგენა 4 ოთახისაგან, ფართით 108,38 კვ.მ.

მოსარჩელისთვის გაუგებარია, რა ფართს მოიცავს თ. ბ-ის პრივატიზებული სახლი, თუმცა მისთვის სავარაუდოა, რომ ის მის ფართსაც მოიცავს. სარჩელის თანახმად, მოსარჩელემ მოცემული ბინა ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, შეიძინა ი. ჯ-ისაგან, რომელიც ქალაქ რუსთავის მუნიციპალიტეტის #24 საკუთრების უფლების მოწმობისა (19.02.1995წ. #16 ორდერის, რომელშიც მითითებულია, რომ მას გადაეცა 15,96 კვ.მ ფართისგან შემდგარი 1-ოთახიანი ბინა #5.) და ბინის აზომვითი ნახაზის საფუძველზე, 2018 წლის 19 თებერვალს გახდა დასახელებული ბინის მესაკუთრე.

რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2018 წლის 13 აგვისტოს განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 16.2 მუხლის საფუძველზე, საქმეში მესამე პირად ჩაება თ. ბ-ე.

რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2018 წლის 4 დეკემბრის საოქმო განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 16.2 მუხლის საფუძველზე, საქმეში მესამე პირად ჩაება სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო.

რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2019 წლის 28 მარტის გადაწყვეტილებით გ. ს-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა; ნაწილობრივ ბათილად იქნა ცნობილი 2006 წლის #1-862 სანოტარო აქტი - პრივატიზაციის ხელშეკრულება და თ. ბ-ის საკუთრებად რიცხული საცხოვრებელი ბინის ფართი განისაზღვრა 73.79 კვ.მ ფართის ოდენობით.

რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2019 წლის 28 მარტის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა თ. ბ-ემ, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 30 დეკემბრის განჩინებით თ. ბ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2019 წლის 28 მარტის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეში წარმოდგენილი ორდერებით დადგენილად მიიჩნია, რომ თ. ბ-ის სახელზე შესახლების ორდერი გაიცა 1995 წლის 22 თებერვალს, ხოლო ი. ჯ-ის სახელზე - 1995 წლის 18 თებერვალს. შესაბამისად, ვინაიდან იმ დროს მოქმედი კანონმდებლობის მიხედვით, ორდერი შეიძლება გაცემულიყო მხოლოდ თავისუფალ ბინაზე, თ. ბ-ის სახელზე გაცემული ორდერი ვერ მოიცავდა ი. ჯ-ის სარგებლობაში არსებულ საცხოვრებელ ფართს. ამდენად, სასამართლომ მიიჩნია, რომ გასაჩივრებული პრივატიზაციის ხელშეკრულება ეწინააღმდეგება იმ დროს მოქმედ კანონმდებლობას, რის გამოც ბათილად ცნო თ. ბ-ის საკუთრებად რიცხული საცხოვრებელი ბინის ფართთან მიმართებით. 2006 წლის 13 თებერვლის პრივატიზაციის ხელშეკრულებას საფუძვლად დაედო 1995 წლის 22 თებერვლის #85 ორდერი, ხოლო ამ პერიოდში ი. ჯ-ზე უკვე იყო გაცემული შესახლების ორდერი და ეს ორდერი სადავოდ არავის გაუხდია. სარჩელის დაკმაყოფილების ერთ-ერთ საფუძვლად პალატამ მიუთითა იმ გარემოებაზე, რომ განსახილველ პერიოდში მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად, უკვე განკარგული საცხოვრებელი ფართის ხელახლა განკარგვა, თუ მასზე არ იქნებოდა განხორციელებული უარი, იყო დაუშვებული.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 30 დეკემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა თ. ბ-ემ, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

საკასაციო საჩივრის თანახმად, სასამართლოში წარდგენილი იყო მტკიცებულებები, რომლითაც დასტურდება, რომ სადავოდ გამხდარ ბინაში დღემდე არ უცხოვრია არც ი. ჯ-ს და არც გ. ს-ეს მაშინ, როცა ორდერის გაცემისათვის იმპერატიული პირობა იყო, რომ საცხოვრებელ სადგომში შესახლება უნდა მომხდარიყო რაც შეიძლება მოკლე დროში, მაგრამ არაუგვიანეს 20 დღისა. აღნიშნული კი, ნათელს ხდის იმ ფაქტს, რომ ი. ჯ-ის მიერ მოხდა ორდერის გაყალბება, რაზეც დღემდე მიმდინარეობს სისხლის სამართლებრივი გამოძიება.

კასატორის მითითებით, სასამართლოში არც ერთი მტკიცებულება არ იქნა წარდგენილი, რომლითაც დადასტურდებოდა, რომ ი. ჯ-მა დაიკავა ფაქტობრივად თავისუფალი ბინა. არ არსებობდა არანაირი სამართლებრივი საფუძველი, რომელზე დაყრდნობითაც მას შეეძლო მიეღო სადავოდ გამხდარი საკუთრება.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 12 ნოემბრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული თ. ბ-ის საკასაციო საჩივარი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 30 ნოემბრის განჩინებით მოცემულ ადმინისტრაციულ საქმეზე #ბს-749(კ-20) კასატორის (მესამე პირის) თ. ბ-ის უფლებამონაცვლის დადგენამდე შეჩერდა საქმის წარმოება.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 10 ივნისის განჩინებით განახლდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 30 დეკემბრის განჩინების გაუქმების თაობაზე თ. ბ-ის საკასაციო საჩივარზე საქმის წარმოება; თ. ბ-ის უფლებამონაცვლეებად საქმეში ჩართულ იქნენ ე. ბ-ე, ქ. ბ-ე, ი. ბ-ე და ს. ბ-ე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ თ. ბ-ის უფლებამონაცვლეების - ე. ბ-ის, ქ. ბ-ის, ი. ბ-ის და ს. ბ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

განსახილველ შემთხვევაში გასაჩივრებულია თ. ბ-ისათვის 38.81 კვ.მ ფართობის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის ნაწილში 2006 წლის 13 თებერვლის #1-862 სანოტარო აქტი - პრივატიზაციის ხელშეკრულება, რომლის მიხედვით, თ. ბ-ემ მიიღო სახელმწიფო საბინაო ფონდის კუთვნილი საცხოვრებელი ბინა, მდებარე: ქ. რუსთავი, ...ის ქუჩა, კორპ #14, ბინა #6; ოთახების რაოდენობა - ოთხი, სართული #2. მითითებულ ხელშეკრულებას საფუძვლად დაედო 1995 წლის 22 თებერვლის #85 ორდერი.

დადგენილია, რომ ქალაქ რუსთავის მერის 1995 წლის 22 თებერვლის (ოქმი #3) #101 განკარგულების თანახმად, თ. ბ-ეს გაუფორმდა ორ ოთახიანი ბინა, მდებარე: ქ. რუსთავი, ...ის #14-6 (2018 წლის 3 აგვისტოს #AA2018019260-03 საარქივო ცნობა). ასევე დადგენილია, რომ ქალაქ რუსთავის საბინაო მეურნეობის სამმართველოს მასალების თანახმად, 1995 წლის 22 თებერვალს თ. ბ-ის სახელზე გაიცა საცხოვრებელ ბინაში (მდებარე: ქ. რუსთავი, ...ის #14-6) შესახლების ორდერი, ორდერში შეტანილია მრავლობითი შესწორებები და სათანადო წესით არ არის დამოწმებული. საქმეში არსებული დოკუმენტაციით დგინდება, რომ ორდერში შეტანილია შესწორებანი ოჯახის შემადგენლობის გრაფაში, ოთახის რაოდენობისა და ფართობის გრაფაში. სასამართლო განსაკუთრებულ ყურადღებას ამახვილებს ორდერში გადასწორებულ ბინის ფართობზე, სადაც 32.7 კვ.მ ფართი გადაშლილია და მის ნაცვლად ჩაწერილია 65.4 კვ.მ ფართი. საკასაციო სასამართლო ასევე ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ ოთახების რაოდენობა თანხვედრაში არ მოდის ქვემო ქართლის რეგიონული არქივის მიერ გაცემულ ცნობასთან, სადაც მითითებულია, რომ თ. ბ-ეს გაუფორმდა ოროთახიანი ბინა.

რაც შეეხება გ. ს-ის საკუთრებაში არსებულ საცხოვრებელ ფართს, (რომელიც 2018 წლის 25 მაისის ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე მან შეიძინა ი. ჯ-ისგან) აღსანიშნავია, რომ საქმეში წარდგენილი 1995 წლის 18 თებერვლის #164 ორდერით ი. ჯ-ს მიეცა უფლება დაეკავებინა 1 ოთახი ...ის ქუჩაზე მდებარე მე-14 კორპუსის ბინა #5, 15.96 კვ.მ ფართის ოდენობით. საქმეში წარდგენილი შპს „...ის“ მიერ მომზადებული აზომვითი ნახაზით დადგენილია, რომ ი. ჯ-ს სარგებლობაში აქვს საცხოვრებელი ფართი, მდებარე: ქ. რუსთავი, ...ის ქუჩა #14-5. აზომვითი ნახაზის თანახმად, ბინის საერთო ფართი შეადგენს 38.81 კვ.მ-ს, სადაც საცხოვრებელი ფართის ოდენობა შეადგენს 15.96 კვ.მ-ს, ხოლო დამხმარე ფართი - 22.85 კვ.მ-ს.

საქართველოს სსრ საბინაო კოდექსის 57-ე მუხლის შესაბამისად, სახელმწიფო ან საზოგადოებრივი საბინაო ფონდის სახლებში საცხოვრებელი სადგომის მიცემის გადაწყვეტილების საფუძველზე სახალხო დეპუტატთა შესაბამისი (საქალაქო, რაიონული, ქალაქის რაიონული, სადაბო, სასოფლო) საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტი მოქალაქეს აძლევდა ორდერს, რომელიც მიცემულ საცხოვრებელ სახლში შესახლების ერთადერთ საფუძველს წარმოადგენდა. ორდერი შეიძლებოდა გაცემულიყო მხოლოდ თავისუფალ, იზოლირებულ საცხოვრებელ ფართობზე. საქართველოს სსრ მინისტრთა საბჭოს 1985 წლის 2 სექტემბრის #577 დადგენილებით დამტკიცებული „საქართველოს სს რესპუბლიკაში საბინაო პირობებგასაუმჯობესებელ მოქალაქეთა აღრიცხვისა და საცხოვრებელი სადგომის მიცემის წესის“ 58-ე პუნქტის მეორე აბზაცი კიდევ უფრო აკონკრეტებდა, რომ ორდერი შეიძლებოდა გაცემულიყო მხოლოდ ფაქტობრივად თავისუფალ ბინაზე. დადგენილების 59-ე პუნქტის შესაბამისად, ორდერში იწერებოდა გვარი, სახელი, მამის სახელი მოქალაქისა, რომელსაც მიეცა საცხოვრებელი ფართობი და მისი ოჯახის წევრებისა, აღინიშნებოდა მათი ნათესაური ურთიერთობა და დაბადების წელი.

ამდენად, იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ ბინის ორდერში არ აღინიშნებოდა არასაცხოვრებელი ფართი, სასამართლო მიიჩნევს, რომ ი. ჯ-ის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების ფართობი სრულ თანხვედრაშია უფლების დამდგენ დოკუმენტში (ორდერი) აღნიშნულ ფართობთან. რაც შეეხება თ. ბ-ისათვის გადაცემულ ოთახების რაოდენობას, საკასაციო სასამართლო კვლავ აღნიშნავს, რომ ის თანხვედრაში არ მოდის ქვემო ქართლის რეგიონული არქივის მიერ გაცემულ ცნობასთან, სადაც მითითებულია, რომ თ. ბ-ეს გაუფორმდა ოროთახიანი ბინა.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს იმ დადგენილ გარემოებებზე, რომ თ. ბ-ის სახელზე შესახლების ორდერი გაიცა 1995 წლის 22 თებერვალს, ხოლო ი. ჯ-ის სახელზე - 1995 წლის 18 თებერვალს. შესაბამისად, ვინაიდან იმ დროს მოქმედი კანონმდებლობის მიხედვით, ორდერი შეიძლება გაცემულიყო მხოლოდ თავისუფალ ბინაზე, თ. ბ-ის სახელზე გაცემული ორდერი ვერ მოიცავდა ი. ჯ-ის სარგებლობაში არსებულ საცხოვრებელ ფართს. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, 2006 წლის 13 თებერვლის პრივატიზაციის ხელშეკრულება ეწინააღმდეგება იმ დროს მოქმედ კანონმდებლობას, რის გამოც მართებულად იქნა ბათილად ცნობილი თ. ბ-ის საკუთრებად რიცხული საცხოვრებელი ბინის ფართთან მიმართებით.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან წარმოდგენილ საკასაციო საჩივარზე 28.10.2020წ. საგადახდო დავალებით ლ. გ-ს გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი - 300 ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, ლ. გ-ს (პ/ნ ...) უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის #200122900, სახაზინო კოდი #300773150.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. თ. ბ-ის უფლებამონაცვლეების - ე. ბ-ის, ქ. ბ-ის, ი. ბ-ისა და ს. ბ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 30 დეკემბრის განჩინება;

3. ლ. გ-ს (პ/ნ ...) დაუბრუნდეს მის მიერ თ. ბ-ის უფლებამონაცვლეების - ე. ბ-ის, ქ. ბ-ის, ი. ბ-ისა და ს. ბ-ის საკასაციო საჩივარზე 28.10.2020წ. საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70 პროცენტი - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის #200122900, სახაზინო კოდი #300773150;

4. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ა. წულაძე