საქმე #ბს-1256(კ-20) 13 მაისი, 2021 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ალექსანდრე წულაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა რ. ბ-ისა და მ. ბ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 15 სექტემბრის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2018 წლის 4 იანვარს რ. ბ-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართა ხაშურის რაიონულ სასამართლოს, მოპასუხის - სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს შიდა ქართლის რეგიონული ოფისის მიმართ, მესამე პირის - ვ. ბ-ის მონაწილეობით.

მოსარჩელემ „ნივთის დაყოფის რეგისტრაციის შესახებ“ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ქარელის სარეგისტრაციო სამსახურის 2011 წლის 17 ივნისის #... გადაწყვეტილების, ჩუქების საფუძველზე, ვ. ბ-ის საკუთრების უფლების რეგისტრაციის შესახებ (ს/კ ...) საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ქარელის სარეგისტრაციო სამსახურის 2011 წლის 23 ივნისის #... გადაწყვეტილების, #... საკადასტრო კოდის მქონე უძრავ ნივთზე რ. ბ-ის საკუთრების (თანასაკუთრების) უფლების რეგისტრაციის შესახებ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ქარელის სარეგისტრაციო სამსახურის 2012 წლის 26 ივნისის #... გადაწყვეტილების, სარეგისტრაციო წარმოების შეწყვეტის შესახებ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ქონების რეგისტრაციის დეპარტამენტის რეგიონალური რეგისტრაციის მართვის სამსახურის შიდა ქართლის რეგიონული ოფისის 2017 წლის 10 ოქტომბრის #... გადაწყვეტილების, ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2017 წლის 4 დეკემბრის #... გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა, მოპასუხისთვის ახალი ადმინისტრაციული აქტის გამოცემა და 32,39 კვ.მ შენობის (განთავსებული #... საკადასტრო კოდის მქონე მიწის ნაკვეთზე) ნაწილზე, კერძოდ, 22,49 კვ.მ-ზე რ. ბ-ის საკუთრების უფლების დარეგისტრირება მოითხოვა.

სარჩელის თანახმად, 2017 წლის 15 სექტემბრის გადაწყვეტილებით დადგინდა ზედდება #... საკადასტრო კოდის მქონე უძრავი ნივთის საკადასტრო მონაცემებთან. განმცხადებელს შესთავაზეს კორექტირებული ნახაზის წარდგენა ან დავის არსებობის შემთხვევაში, მედიაცია. მედიაცია კი არ შედგა მოწინააღმდეგე მხარის არყოფნის გამო. მოსარჩელის მითითებით, თავდაპირველად, საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული იყო მამამისის - ს. ბ-ისა და მისი (მოსარჩელის - რ. ბ-ის) თანასაკუთრების უფლება 1316 კვ.მ მიწის ნაკვეთსა და მასზე განთავსებულ შენობა-ნაგებობებზე (ს/კ ...). რ. ბ-ი აღნიშნავს, რომ იგი თანამესაკუთრე იყო შენობა-ნაგებობის 22,5 კვ.მ ფართის ნაწილში, რომელიც მას, მეუღლესთან ერთად, გამოეყო 1977 წლის 27 მაისს ქარელის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის გადაწყვეტილებით დამტკიცებული გაყრილობის განაჩენით.

მოსარჩელის მითითებით, შემდეგ მოხდა უძრავი ნივთის დაყოფა 2 ნაწილად: 1) 486 კვ.მ მიწის ნაკვეთი მასზე არსებული შენობით (ს/კ ...) და 2) 830 კვ.მ მიწის ნაკვეთი მასზე არსებული შენობებით (ს/კ ...). ამჟამად, #... საკადასტრო კოდის მქონე უძრავი ნივთის მესაკუთრეა მოსარჩელის ძმა ვ. ბ-ი, ხოლო #... საკადასტრო კოდის მქონე უძრავი ნივთის თანამესაკუთრეები არიან ვ. ბ-ი და მოსარჩელე რ. ბ-ი მემკვიდრეობის, ჩუქებისა და ნასყიდობის ხელშეკრულებების საფუძველზე.

22,5 კვ.მ ფართთან მიმართებით მოსარჩელე აღნიშნავს, რომ მოცემული ფართი მისი და მისი მეუღლის საკუთრებად აღარაა მითითებული, ფაქტობრივი მდებარეობით კი, იგი მოქცეულია ვ. ბ-ის სახელზე რეგისტრირებული უძრავი ნივთის (ს/კ ...) საზღვრებში. მოსარჩელე საჯარო რეესტრისაგან სწორედ მოცემული ფართის რეგისტრაციას ითხოვს.

ხაშურის რაიონული სასამართლოს 2018 წლის 13 თებერვლის სხდომაზე საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 16.2 მუხლის საფუძველზე, საქმეში მესამე პირად ჩაება მ. ბ-ი.

ხაშურის რაიონული სასამართლოს 2018 წლის 9 მარტის გადაწყვეტილებით რ. ბ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

ხაშურის რაიონული სასამართლოს 2018 წლის 9 მარტის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს რ. ბ-მა და მ. ბ-მა, რომლებმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 15 სექტემბრის განჩინებით რ. ბ-ისა და მ. ბ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა ხაშურის რაიონული სასამართლოს 2018 წლის 9 მარტის გადაწყვეტილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 15 სექტემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს რ. ბ-მა და მ. ბ-მა, რომლებმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვეს.

საკასაციო საჩივრის თანახმად, 22,5 კვ.მ-ზე რ. ბ-ის საკუთრების უფლების დამდგენ დოკუმენტად მითითებულია ქარელის სადაბო საბჭოს აღმასკომის 1977 წლის 27 მაისის გადაწყვეტილება, ოქმი #10. იმის გათვალისწინებით, რომ ცნობა-დახასიათებაში დაშვებული იყო არსებითი ხასიათის შეცდომა, მოცემული ხარვეზის გამოსწორებისთვის განცხადებით მიმართა საჯარო რეესტრს და მოითხოვა არსებული უფლებადამდგენი დოკუმენტის შინაარსიდან გამომდინარე, გაესწორებინათ შეცდომა და ისე გაეცათ ცნობა-დახასიათება, რომ რ. ბ-ის გაყრილობის განაჩენით მიკუთვნებული ფართი აღერიცხათ ცალკე მდგომ შენობად და არა ს. ბ-ის #1 შენობაში. მიუხედავად იმისა, რომ საარქივო დოკუმენტაცია ინახება საჯარო რეესტრის სარეგისტრაციო სამსახურის ტექინვენტარიზაციის არქივში და ადმინისტრაციულ ორგანოს მიუწვდება ხელი აღნიშნულ დოკუმენტაციაზე, 14.06.2019წ. გადაწყვეტილებებით კასატორს უარი ეთქვა როგორც ხარვეზის გასწორებაზე, ისე აქტის გამოცემის დავალებაზე, რაც გასაჩივრებულ იქნა ადმინისტრაციული წესით და ადმინისტრაციული საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ და 01.08.2019წ. მომზადდა ახალი ცნობა-დახასიათება, სადაც გაჩნდა ჩანაწერი, რომ რ. ბ-ს მიეკუთვნა ცალკე მდგომი შენობა გაყრილობის განაჩენის საფუძველზე, თუმცა იმის იდენტიფიკაციას ვერ ადგენენ, თუ რომელი შენობა იყო. კასატორის მითითებით, აღნიშნული სასამართლოს პრეროგატივაა.

კასატორი აღნიშნავს, რომ მისი კუთვნილი ცალკე მდგომი შენობა საჯარო რეესტრის სარეგისტრაციო სამსახურმა მოახვედრა საცხოვრებელი ბინის ფართში და ისე გაიცა ცნობა-დახასიათება.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 28 იანვრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული რ. ბ-ისა და მ. ბ-ის საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ რ. ბ-ისა და მ. ბ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

დადგენილია, რომ მოსარჩელე რ. ბ-ი და მესამე პირი მ. ბ-ი არიან მეუღლეები. რ. ბ-ი და მესამე პირი ვ. ბ-ი არიან გარდაცვლილი ს. ბ-ის შვილები.

განსახილველი დავის ფარგლებში მოსარჩელის მიზანს წარმოადგენს 32,39 კვ.მ შენობის (განთავსებული #... საკადასტრო კოდის მქონე მიწის ნაკვეთზე) ნაწილზე, კერძოდ, 22,49 კვ.მ-ზე რ. ბ-ის საკუთრების უფლების დარეგისტრირება.

მოცემულ შემთხვევაში, სასარჩელო მოთხოვნა აგებულია ძირითად იმ გარემოებაზე, რომ რ. ბ-ის კუთვნილი 22,5 კვ.მ ფართი იყო ე.წ. „...“ შემადგენელი (ამჟამად ს/კ ...; მესაკუთრე - ვ. ბ-ი), ხოლო მოწინააღმდეგე მხარის განმარტებით, ის საცხოვრებელი სახლის (ამჟამად ს/კ ...) პირველ სართულზე მდებარეობდა. შესაბამისად, დავის სწორად გადაწყვეტის მიზნით არსებითია დადგინდეს, რომელ შენობა-ნაგებობაში მდებარეობდა რ. ბ-ის კუთვნილი 22,5 კვ.მ ფართი და სადავო ფართი, ხომ არ არის რეგისტრირებული უკვე იმავე სარეგისტრაციო დოკუმენტის საფუძველზე მის საკუთრებაში.

თავდაპირველად საკასაციო სასამართლო საქმეზე დადგენილი გარემოებების გათვალისწინებით, ყურადღებას ამახვილებს იმ ფაქტზე, რომ მოსარჩელემ იცოდა იმ გარემოების შესახებ, რომ მისი კუთვნილი ფართი მოექცა #... საკადასტრო კოდის მქონე საცოხვრებელი სახლის შემადგენლობაში და არა #... საკადასტრო კოდის მქონე ნივთის შემადგენლობაში, ვინაიდან მთელ რიგ დოკუმენტებზე, მათ შორის, საცხოვრებელი სახლის შიდა აგეგმვით ნახაზებზე ფიქსირდება მოსარჩელის ხელმოწერა. ამავე დროს, მხარეთა განმარტებით, რ. ბ-ი ყოველთვის ცხოვრობდა 2-სართულიანი სახლის პირველ სართულზე და არა ე.წ. „...ში“. მოცემულ დოკუმენტებში, რ. ბ-ის კუთვნილი 22,5 კვ.მ ფართი აღნიშნულია 2-სართულიანი საცხოვრებელი სახლის პირველ სართულზე და არა ე.წ. „...“ შემადგენლობაში. ამასთან, აღსანიშნავია, რომ მას შემდეგ, რაც მოსარჩელემ მემკვიდრეობისა და ნასყიდობის ხელშეკრულებების საფუძველზე დაირეგისტრირა პირველ სართულზე მდებარე ოთახები, მხოლოდ მაშინ გახადა სადავოდ გაყრილობის განაჩენით მისთვის მიკუთვნებული ოთახების ადგილმდებარეობა.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მითითებას, რომ მოსარჩელის მიერ ვერ იქნა წარმოდგენილი უტყუარი მტკიცებულება იმისა, რომ გაყრილობის განაჩენით მისთვის მიკუთვნებული ფართი ე.წ. „...“ შემადგენლობაში იყო. საყურადღებოა, რომ გაყრილობის განაჩენი შედგენილია 1977 წელს, ხოლო ტექნიკური ინვენტარიზაციის არქივის მონაცემებით „...“ აშენებულია 1980 წელს. გარდა ამისა, ტექბიუროს დოკუმენტებში მითითებულია, რომ „...“ აშენებულია ბლოკით (ამასვე ადასტურებს მოსარჩელეც), გაყრილობის განაჩენის მიხედვით კი, რ. ბ-ს გამოეყო ქვითკირით აშენებული ორი ოთახი. ამასთან, „...“ შედგება ოთხი ოთახისაგან და არა ორი ოთახისგან. ამავე დროს გაყრილობის განაჩენით გამოყოფილი ოთახების ფართები არ ემთხვევა „...“ ოთახების ფართებს. საცხოვრებელი სახლის პირველ სართულზე სამხრეთით მდებარე 2 ოთახის (მე-9 და მე-10 ოთახები) ფართობი კი ზუსტად ემთხვევა რ. ბ-ისათვის გამოყოფილ ფართს (11,5 კვ.მ+11 კვ.მ = 22,5 კვ.მ). საჯარო რეესტრში ეს ოთახები დარეგისტრირდა თავდაპირველად რ. ბ-ის საკუთრებად. ამასთან, რ. ბ-ის მითითებით, „...“ სიმაღლე 3 მეტრია, გაყრილობის განაჩენით კი, მას გამოეყო 2 მეტრი სიმაღლის ოთახები. გარდა ამისა, ტექნიკური ინვენტარიზაციის არქივის ჩანაწერებით, ტექბიუროში უძრავი ქონება (1316 კვ.მ და მასზე არსებული შენობა-ნაგებობები) აღრიცხულია 1987 წელს. ცნობა-დახასიათების მიხედვით, რ. ბ-ის კუთვნილი 22,5 კვ.მ შეყვანილია 2-სართულიანი საცხოვრებელი სახლის შემადგენლობაში. ტექბიუროს ეს ჩანაწერი გასაჩივრებული არ ყოფილა და ამჟამადაც ძალაშია.

ამასთან, საკასაციო სასამართლოს მითითებით, დადგენილია, რომ სწორედ გაყრილობის განაჩენით და არა სხვა სარეგისტრაციო დოკუმენტით, რ. ბ-ს მისი კუთვნილი 22,5 კვ.მ ფართი უკვე რეგისტრირებული აქვს #... საკადასტრო კოდის მქონე საცხოვრებელი სახლის შემადგენლობაში, რის გამოც ერთი და იმავე უფლების დამადასტურებელი სარეგისტრაციო დოკუმენტი არ შეიძლება ორი სხვადასხვა უძრავი ქონების რეგისტრაციის საფუძველი გახდეს.

ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, მოსარჩელის კუთვნილი 22,5 კვ.მ ფართი სწორად იყო რეგისტრირებული #... საკადასტრო კოდის მქონე საცხოვრებელი სახლის შემადგენლობაში, რის გამოც არ არსებობს რეგისტრაციის შესახებ სარეგისტრაციო სამსახურის გადაწყვეტილებების ბათილად ცნობის საფუძველი.

რაც შეეხება სარეგისტრაციო სამსახურის 2011 წლის 23 ივნისის #... გადაწყვეტილებას, მისი საფუძველია ს. ბ-ის მიერ ვ. ბ-ისთვის თავისი წილი ქონების ნაწილის ჩუქების შესახებ ხელშეკრულება, რომელიც გასაჩივრებული არ არის და კანონიერ ძალაშია.

საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო პალატის მითითებას, რომ ს. ბ-მა უძრავ ქონებაზე საკუთრების უფლების დასარეგისტრირებლად მარეგისტრირებელ ორგანოს, სხვა დოკუმენტებთან ერთად, წარუდგინა ცნობა-დახასიათება ტექნიკური ინვენტარიზაციის არქივიდან, რომლის მიხედვით, მოცემულ მისამართზე მდებარე შენობა-ნაგებობები, კერძოდ, საცხოვრებელი სახლი (431,38 კვ.მ) და ე.წ. „...“ (37,6 კვ.მ) განთავსებული 1316 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე აღრიცხული იყო ს. ბ-ისა და რ. ბ-ის სახელზე. ცნობა-დახასიათების მიხედვით, 2-სართულიანი საცხოვრებელი სახლიდან 408,88 კვ.მ ეკუთვნოდა ს. ბ-ს, ხოლო 22,5 კვ.მ - რ. ბ-ს. მიწის ნაკვეთის საკადასტრო აზომვით ნახაზს, ასევე, შენობა-ნაგებობის შიდა აზომვით ნახაზს ხელს აწერს როგორც ს. ბ-ი, ასევე რ. ბ-ი. ხოლო რაც შეეხება შემდგომ რეგისტრაციებს, ს. ბ-მა (რ. ბ-ის თანხმობით) უძრავი ნივთი დაყო ორ ნაწილად (ს/კ ... და ს/კ ...), ხოლო შემდგომ ერთი ნივთი (ს/კ ...) სრულად აჩუქა ვ. ბ-ს და მეორე ნივთში (ს/კ ...) თავისი კუთვნილი ფართიდან ნაწილი. შესაბამისად, რამდენადაც მესაკუთრის განაცხადი ნივთის დაყოფის შესახებ, ასევე ჩუქების ხელშეკრულება ითვლება „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის „კ“ ქვეპუნქტით განსაზღვრულ სამართლებრივ აქტად, რომელიც უშუალოდ წარმოშობს ამ კანონით განსაზღვრული რეგისტრაციის მოთხოვნის უფლებას, სარეგისტრაციო სამსახურის 2011 წლის 17 ივნისის #... გადაწყვეტილება ნივთის დაყოფის რეგისტრაციის შესახებ და 2011 წლის 23 ივნისის #... გადაწყვეტილება ჩუქების საფუძველზე ვ. ბ-ის საკუთრების უფლების რეგისტრაციის შესახებ კანონისმიერია და არ არსებობს მათი ბათილად ცნობის საფუძვლები.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან რ. ბ-ისა და მ. ბ-ის საკასაციო საჩივარზე რ. ბ-ს 14.01.2021წ. საგადახდო დავალებით გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი - 300 ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, რ. ბ-ს (პ/ნ ...) უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის #200122900, სახაზინო კოდი #300773150.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. რ. ბ-ისა და მ. ბ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 15 სექტემბრის განჩინება;

3. რ. ბ-ს (პ/ნ ...) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 14.01.2021წ. საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70 პროცენტი - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის #200122900, სახაზინო კოდი #300773150;

4. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ა. წულაძე