ბს-1189(კ-20) 28 ივნისი, 2021წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე, ქეთევან ცინცაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, განიხილა შპს „...-ის“ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლები თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 15.09.2020წ. განჩინებაზე

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

შპს „...-მა“ 17.05.2018წ. სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიმართ სსიპ შემოსავლების სამსახურის 12.03.2018წ. N5209 ბრძანების, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 19.04.2018წ. გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის და სსიპ შემოსავლების სამსახურისათვის მოსარჩელის 16.02.2018წ. საჩივრის განხილვის დავალების მოთხოვნით.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 11.04.2019წ. გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც სააპელაციო წესით გასაჩივრდა შპს „...-ის“ მიერ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 15.09.2020წ. განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება. პალატამ მიუთითა საგადასახადო კოდექსის 41-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ი“ ქვეპუნქტზე, 51-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ნ“ ქვეპუნქტზე, 296-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, 297-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, 299-ე მუხლზე და აღნიშნა, რომ საგადასახადო ორგანოებში დავის განხილვა იწყება საჩივრის წარდგენის გზით. ვინაიდან გასაჩივრების უფლება პირდაპირ არის დაკავშირებული გადასახადის გადამხდელის კანონით დაცული ინტერესების უზრუნველყოფასთან, კანონი ამომწურავად აწესრიგებს საჩივრის განუხილველად დატოვების წინაპირობებს. გასაჩივრების უფლება გამოყენებულ უნდა იქნეს კანონით გათვალისწინებულ ვადაში, ამასთანავე, გასაჩივრების ვადის ათვლის დენა იწყება მხოლოდ ადმინისტრაციული აქტის ოფიციალური გაცნობით. პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ შპს „...-ის“ საგადასახადო შემოწმების აქტის საფუძველზე გამოიცა სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის ბრძანება გადასახადების/გადასახდელების და საგადასახადო სანქციების თანხების დარიცხვის/შემცირების შესახებ და საწარმოს წარედგინა საგადასახადო მოთხოვნა. შედეგად, გადასახადის გადამხდელს სახელმწიფო ბიუჯეტის წინაშე გადასახდელად დაერიცხა სულ 512752,27 ლარი. სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის საგადასახადო მოთხოვნა და გადასახადების დარიცხვის შესახებ ბრძანება საგადასახადო შემოწმების აქტთან ერთად, შპს „...-ს“ გაეგზავნა ელექტრონულ პორტალზე 29.12.2017წ., შპს გზავნილს გაეცნო 15.01.2018წ.. საგადასახადო მოთხოვნასა და ბრძანებაზე შპს „...-ის“ მიერ წარდგენილი საჩივარი სსიპ შემოსავლების სამსახურის 12.03.2018წ. ბრძანებით განუხილველად დარჩა რადგან ერთიანი ელექტრონულ ბაზის ინფორმაციით, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 28.12.2017წ. ბრძანებას, საგადასახადო შემოწმების აქტს და საგადასახადო მოთხოვნას გადასახადის გადამხდელი გაეცნო 15.01.2018წ., ხოლო საჩივარი შპს „...-მა“ წარადგინა 15.02.2018წ.. პალატამ აღნიშნა, რომ საგადასახადო კოდექსის 299.4 მუხლის თანახმად, პირს უფლება აქვს საგადასახადო ორგანოს გადაწყვეტილება გაასაჩივროს მისი ჩაბარებიდან 30 დღის ვადაში. საგადასახადო კოდექსის 44.9 მუხლის თანახმად, საგადასახადო ორგანოს მიერ პირისათვის ელექტრონული ფორმით გაგზავნილი ნებისმიერი შეტყობინება ან სხვა დოკუმენტი ჩაბარებულად ითვლება ადრესატის მიერ მისი გაცნობისთანავე, დადგენილი იქნა, რომ ელექტრონულ პორტალზე გაგზავნილ სადავო აქტებს საზოგადოება გაეცნო 15.01.2018წ., საჩივარი კი წარდგენილ იქნა 15.02.2018წ., გასაჩივრების 30-დღიანი ვადის დარღვევით. პალატამ არ გაიზიარა შპს-ს მოსაზრება, რომ გადასახადის გადამხდელის მიერ საერთოდ არ მომხდარა ელექტრონული გზავნილის გაცნობა, რადგან გადამხდელს ავტორიზებულ ვებ გვერდზე გაეგზავნა სადავო აქტები და გზავნილი გახსნილია 15.01.2018წ.. მისი ნების გარეშე გადამხდელს ავტორიზებულ ვებ გვერდზე შესვლის და გახსნის შესახებ შპს „...-ს“ საგამოძიებო ორგანოსათვის არ უცნობებია, რის გამო პალატამ დადგენილად მიიჩნია პორტალის გახსნა, საგადასახადო მოთხოვნის და ბრძანების გაცნობა უფლებამოსილი პირის მიერ. პალატამ აღნიშნა, რომ საგადასახადო ორგანოსა და გადასახადის გადამხდელს შორის კომუნიკაცია შესაძლებელია განხორციელდეს ელექტრონული ფორმით, შემოსავლების სამსახურის მომსახურების პორტალის მეშვეობით. მომსახურების პორტალს ჰყავს ავტორიზებული მომხმარებელი გადასახადის გადამხდელის სახით, რომელიც ფლობს აღნიშნული პორტალის გამოსაყენებელ სახელწოდებასა და პაროლს. შესაბამისად, კოდექსის 44.9 მუხლში დასახელებულ ადრესატში იგულისხმება, სწორედ, გადასახადის ის გადამხდელი, რომელიც წარმოადგენს აღნიშნული პორტალის ავტორიზებულ მომხმარებელს და ინტერნეტ-პორტალზე განხორციელებული ყველა ქმედება, სწორედ, მისთვის წარმოშობს სამართლებრივ შედეგს, ადრესატის მიერ საგადასახადო ორგანოს მხრიდან გაგზავნილი ელექტრონული დოკუმენტის გაცნობის ფაქტი დასტურდება პროგრამულად, კერძოდ, შემოსავლების სამსახურის ოფიციალური ვებ-გვერდიდან, მაშინ როდესაც ადრესატი გაგზავნილი დოკუმენტის „ლინკს“ გახსნის. მოცემულ შემთხვევაში, შპს „...-ის“ პორტალზე შესვლით განხორციელდა საგადასახადო ორგანოს მიერ ელექტრონული ფორმით გაგზავნილი დოკუმენტის გახსნა, რის თაობაზეც საგადასახადო ორგანოს ინფორმაცია მიეწოდა სამსახურის ვებგვერდიდან.

პალატამ აღნიშნა, რომ შპს-ს მიერ სსიპ შემოსავლების სამსახურში საჩივარი წარდგენილი იყო ფოსტის მეშვეობით 15.02.2018 წ., შპს-ს მითითება ფოსტისათვის გზავნილის ვადაში ჩაბარების შესახებ, არ არის დასაბუთებული. სსკ-ის 61-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად საპროცესო მოქმედება, რომლის შესასრულებლადაც დადგენილია ვადა, შეიძლება შესრულდეს ვადის უკანასკნელი დღის ოცდაოთხ საათამდე. თუ საჩივარი, საბუთები ან ფულადი თანხა ფოსტას ან ტელეგრაფს ჩაჰბარდა ვადის უკანასკნელი დღის ოცდაოთხ საათამდე, ვადა გასულად არ ჩაითვლება. მოცემულ შემთხვევაში შპს „ს...-ის“ 03.04.2018წ. N15/02 წერილის საფუძველზე დადგენილად იქნა მიჩნეული, რომ შპს „თ...მა“ 15.02.2018წ. შპს „ს... -ის“ საშუალებით გააგზანა გზავნილი N..., სსიპ შემოსავლების სამსახურის სახელზე ჩასაბარებლად. ამასთან მართალია 13.02.2018წ. მიღება-ჩაბარების აქტით, რომელიც შედგენილია შპს „თ...სა“ და შპს ,,...-ს“ შორის, დასტურდება, რომ 13.02.2018წ. შპს ,,...-მა“ მომსახურების გამწევს ჩააბარა საჩივარი სსიპ შემოსავლების სამსახურში ჩასაბარებლად, მაგრამ წარმოდგენილი მტკიცებულებების მიხედვით, შპს ,,თ...ი“ ეწევა იურიდიულ საქმიანობას და არა საფოსტო/საკურიერო საქმიანობას, რაც დასტურდება, როგორც საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს გადაწყვეტილებით, ასევე შემოსავლების სამსახურის მიერ სააპელაციო სასამართლოში წარდგენილი შპს ,,თ...ის“ სარეგისტრაციო მონაცემებით, სადაც საქმიანობის სახედ მითითებულია სხვა იურიდიული საქმიანობა. მოსარჩელის მიერ ვერც ერთი ინსტანციის სასამართლოში ვერ იქნა წარდგენილი მტკიცებულება შპს „თ...ის“ მიერ საფოსტრო/საკურიერო საქმიანობის განხორციელების შესახებ, რის გამოც შპს ,,თ...ისათვის“, რომლის საქმიანობის სახესაც წარმოადგენს სხვა იურიდიული საქმიანობა, საჩივრის ჩაბარება ვერ ჩაითვლება ფოსტისათვის ჩაბარებად და ვერ წარმოშობს სსკ-ის 61-ე მუხლით გათვალისწინებულ სამართლებრივ შედეგს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 15.09.2020წ. განჩინება შპს „...-მა“ საკასაციო წესით გაასაჩივრა.

კასატორი მიიჩნევს, რომ სასამართლომ არასწორად შეაფასა საქმეში დაცული მტკიცებულებები. საქმის მასალებით დგინდება, რომ საჩივარი წარდგენილ იქნა ფოსტის შპს „თ...ის“ მეშვეობით, რომელსაც საჩივარი გადაეცა არა 15, არამედ 13 თებერვალს, ანუ გასაჩივრების ვადაში. საგადასახადო კოდექსის 3.5 მუხლის თანახმად, მოქმედება, რომლის განხორციელებისათვის დადგენილია ვადა, შეიძლება განხორციელდეს ამ ვადის ბოლო სამუშაო დღის დამთავრებამდე, ხოლო თუ მოქმედება ხორციელდება საფოსტო გზავნილით - ამ ვადის ბოლო დღის 24 საათამდე. ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ოფიციალური გაცნობა იმ პირისათვის, რომლის მიმართაც არის აქტი გამოცემული, კანონმდებლობის კატეგორიული იმპერატივია. საქართველოს უზენაესმა სასამართლომ არაერთ საქმეში გაამახვილა ყურადღება აქტის ოფიციალური გაცნობის მნიშვნელობასა და თანამდევ სამართლებრივ შედეგებზე (სუსგ 06.10.2016წ. Nბს-770-762(კ-15), 19.09.2017წ. Nბს-443-440(კ-17)). განსახილველ შემთხვევაში შესაძლებელია სხვა პირი გასცნობოდა ელექტრონულ გზავნილს, მომხმარებლის გვერდზე შესვლა სხვა პირსაც შეეძლო. შპს-თვის აქტების ოფიციალურად გაცნობა არ მომხდარა, რადგან აქტი არც პირადად გადასცემია შპს-ს წარმომადგენელს და არც ფოსტით გაგზავნილა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული განჩინების გაცნობის, საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „...-ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ უზენაესი სასამართლოს გადაწყვეტილებაში ასახული სამართლებრივი მოსაზრებები განმარტებულ უნდა იქნეს დავაზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით. ამასთანავე, სწორედ არსებითად მსგავსი ფაქტობრივი გარემოებების არსებობისას ენიჭება უზენაესი სასამართლოს სამართლებრივ განმარტებებს კონკრეტული საქმის განხილვისათვის მნიშვნელობა. დივერგენციის საფუძვლით საკასაციო საჩივრის დასაშვებად მიჩნევას მხოლოდ მაშინ აქვს ადგილი, როდესაც არსებითად მსგავსი გარემოებების მქონე დავაში სააპელაციო სასამართლო ნორმის საკასაციო პალატისგან განსხვავებულ განმარტებას ახდენს. ამდენად, უზენაესი სასამართლოს მიერ გაკეთებული სამართლებრივი შეფასებებით ხელმძღვანელობისას პირველ რიგში უნდა დადგინდეს განხილული და განსახილველი დავების ფაქტობრივ გარემოებებს შორის არსებითი მსგავსება. მოცემულ შემთხვევაში კასატორის მიერ მითითებული დავებისა და განსახილველი დავის ფაქტობრივი გარემოებები მნიშვნელოვნად განსხვავებულია, რადგან კასატორის მიერ მითითებულ საქმეებში (ბს-443-440(კ-17), ბს-770-762(კ-15)) გარკვევას საჭიროებდა გადასახადის გადამხდელის მიერ დარიცხვის ბრძანებისა და საგადასახადო მოთხოვნის სხვადასხვა დროს გაცნობის შემთხვევაში გასაჩივრების ვადის ათვლის საკითხი. აღნიშნული ორი დოკუმენტის ერთად გაგზავნის აუცილებლობაზე, მხოლოდ დარიცხვის ბრძანების გაცნობის შემდეგ გასაჩივრების ვადის ათვლის დაწყების შესაძლებლობაზე მოხდა საკასაციო პალატის მიერ განმარტებების გაკეთება. საკასაციო პალატას დაუშვებლად არ მიუჩნევია გადასახადის გადამხდელისათვის დოკუმენტაციის ელექტრონულად გაგზავნა და ჩაბარება, არ გამოურიცხავს დოკუმენტაციის ელექტრონულად გაცნობის და აღნიშნულის შემდგომ გასაჩივრების ვადის დენის დაწყების შესაძლებლობა. გასათვალისწინებელია, რომ კასატორი არ უთითებს საგადასახადო მოთხოვნისა და დარიცხვის ბრძანების სხვადასხვა თარიღში გაგზავნასა თუ ჩაბარებაზე. ამდენად, კასატორის მიერ მითითებული განჩინებები არ არის განსახილველი დავისათვის რელევანტური და არ ასაბუთებს დივერგენციას.

საკასაციო პალატა თვლის, რომ საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს აგრეთვე სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით. კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საქმის მასალებით დგინდება, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 29.12.2017წ. საგადასახადო მოთხოვნა, 28.12.2017წ. ბრძანება და 27.12.2017წ. შემოწმების აქტი გადასახადის გადამხდელს გაეგზავნა სსიპ შემოსავლების სამსახურის ავტორიზებულ ვებ-გვერდზე 29.12.2017წ.. აღნიშნულ გზავნილს გადამხდელი გაეცნო 15.01.2018წ. (ს.ფ. 128). მიღება-ჩაბარების აქტის მიხედვით, შპს „...-მა“ სსიპ შემოსავლების სამსახურში ჩასაბარებლად შპს „თ...ს“ საჩივარი გადასცა 13.02.2018წ. (ს.ფ. 139), შპს „ს...-ს“ წერილის თანახმად, შპს „თ...მა“ 15.02.2018წ. შპს „ს...-ს“ საშუალებით გააგზავნა გზავნილი სსიპ შემოსავლების სამსახურისათვის ჩასაბარებლად (ს.ფ. 140). სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიერ შპს „...-ის“ საჩივარი განუხილველად იქნა დატოვებული გასაჩივრების 30-დღიანი ვადის დარღვევით წარდგენის გამო, რადგან საჩივარი ფოსტას ჩაბარდა 15.02.2018წ., ამის საწინააღმდეგოდ კასატორი - შპს „...“ მიიჩნევს, რომ ერთი მხრივ არ დასტურდება მისთვის გზავნილის 15.01.2018წ. ჩაბარება, ხოლო მეორე მხრივ საჩივარი ფოსტას - შპს „თ...ს“ ჩაბარდა 13.02.2018წ. - გასაჩივრების 30-დღიანი ვადის დაცვით.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ საგადასახადო ორგანოს უფლება აქვს პირს დოკუმენტი გაუგზავნოს როგორც მატერიალურად - წერილობითი სახით, ასევე ელექტრონული ფორმით (საგადასახადო კოდექსის 44.1 მუხ.), დოკუმენტის გაგზავნის ფორმას ირჩევს საგადასახადო ორგანო (44.3 მუხ.). განსახილველ შემთხვევაში საგადასახადო ორგანომ შემოწმების აქტის, დარიცხვის ბრძანებისა და საგადასახადო მოთხოვნის გაგზავნის ფორმად აირჩია ელექტრონული ფორმით გაგზავნა. „გადასახადების ადმინისტრირების შესახებ“ ბრძანების თანახმად, შემოსავლების სამსახურსა და გადასახადის გადამხდელს შორის კომუნიკაცია შესაძლებელია განხორციელდეს ელექტრონული ფორმით, ონლაინ რეჟიმში, შემოსავლების სამსახურის ოფიციალური ვებგვერდის გამოყენებით (11.1 მუხ.), სამსახურის ვებგვერდის მეშვეობით საგადასახადო ორგანოს მიერ ელექტრონული ფორმით შექმნილი და გაგზავნილი დოკუმენტი არ საჭიროებს უფლებამოსილი პირის ხელმოწერას და მას აქვს ისეთივე იურიდიული ძალა, როგორიც წერილობითი ფორმით წარდგენილ/გაგზავნილ, პირადი ხელმოწერითა და ბეჭდით დამოწმებულ დოკუმენტს (11.2 მუხ.). ამდენად, კასატორის მითითება, რომ მას გზავნილი ფოსტის მეშვეობით არ გაგზავნია და არც პირადად ჩაბარებია, რის გამო გზავნილი არ მიიჩნევა ჩაბარებულად, არ არის დასაბუთებული. საგადასახადო ორგანოს მიერ პირისათვის ელექტრონული ფორმით გაგზავნილი დოკუმენტი ჩაბარებულად ითვლება ადრესატის მიერ მისი გაცნობისთანავე (საგადასახადო კოდექსის 44.9 მუხ.).

კასატორის მოსაზრება, რომ შპს-ს უფლებამოსილი პირი არ გაცნობია ელექტრონულად გაგზავნილ დოკუმენტებს, ასევე მოკლებულია სათანადო დასაბუთებას, რადგან გადასახადის გადამხდელის ელექტრონულ პორტალზე/ფოსტაზე წვდომა შესაძლებელია შესაბამისი მომხმარებლის მონაცემებისა და პაროლის მეშვეობით, რომელიც ცნობილია უშუალოდ გადასახადის გადამხდელისთვის. უკეთუ გადასახადის გადამხდელმა ვერ უზრუნველყო თავისი მონაცემების სათანადო წესით დაცვა და თავისი ელექტრონული პორტალი/ფოსტა ხელმისაწვდომი გახადა არაუფლებამოსილი პირისათვის, აღნიშნული რისკის მატარებელი თავად გადასახადის გადამხდელია და არა ადმინისტრაციული ორგანო. განსახილველ შემთხვევაში საქმის მასალებით დასტურდება, რომ ელექტრონული გზავნილის გაცნობის თარიღია 15.01.2018წ., პორტალზე მესამე პირის არამართლზომიერი შეღწევა არ დასტურდება, შესაბამისად, მიიჩნევა, რომ გადასახადის გადამხდელის წარმომადგენელი საგადასახადო შემოწმების აქტს, დარიცხვის ბრძანებასა და საგადასახადო მოთხოვნას გაეცნო 15.01.2018წ.. საგადასახადო კოდექსის 3.2 მუხლის თანახმად, ამ კოდექსით დადგენილი ვადის ათვლა იწყება შესაბამისი მოქმედების განხორციელების მომდევნო დღიდან, რაც ნიშნავს, რომ საჩივრის წარდგენის ვადის ათვლა შპს „...-ს“ დაეწყო 2018 წლის 16 იანვრიდან. საჩივრის წარდგენის ვადაა გადაწყვეტილების ჩაბარებიდან 30 დღე (საგადასახადო კოდექსის 296.4 მუხ.). ამდენად, შპს „...-ს“ საჩივრის წარდგენის უფლება ჰქონდა 2018 წლის 14 თებერვლის ჩათვლით.

საქმეში დაცული მიღება-ჩაბარების აქტის თანახმად, შპს „...-მა“ შპს „თ...ს“ გადასცა საჩივარი შემოსავლების სამსახურში წარსადგენად, ხოლო შპს „თ...მა“ საჩივარი ფოსტას - შპს „კ...-ს“ გადასცა 15.02.2018წ.- გასაჩივრების 30-დღიანი ვადის დარღვევით. კასატორის მითითება, რომ შპს „თ...ისათვის“ საჩივრის გადაცემა მიჩნეულ უნდა იქნეს საჩივრის ფოსტისათვის ჩაბარებად, არ არის დასაბუთებული. საქმეში არ არის წარმოდგენილი რაიმე დოკუმენტი, რომელიც შპს „თ...ის“ მიერ საფოსტო/საკურიერო მომსახურების გაწევას დაადასტურებს, მხოლოდ მხარის ახსნა-განმარტება არ ქმნის საკმარის დასაბუთებას. გასათვალისწინებელია, რომ სააპელაციო პალატის 20.07.2020წ. განჩინებით მხარეებს დაევალათ შპს „თ...ის“ საკურიერო საქმიანობის შესახებ ინფორმაციის წარდგენა, თუმცა მოსარჩელემ რაიმე მტკიცებულება ვერ წარადგინა. რაც შეეხება ადმინისტრაციულ ორგანოს, მან წარადგინა სსიპ შემოსავლების სამსახურში დაცული შპს „თ...ის“ სარეგისტრაციო მონაცემები, რომლის მიხედვით შპს-ს საქმიანობის სახეა სხვა იურიდიული საქმიანობა (ს.ფ. 393). ამდენად, საკასაციო პალატა არ იზიარებს კასატორის მოსაზრებას 13.02.2018წ. გზავნილის - ადმინისტრაციული საჩივრის ფოსტისათვის ჩაბარების შესახებ, რადგან მოსარჩელემ ვერც ერთი ინსტანციის სასამართლოში ვერ უზრუნველყო აღნიშნული გარემოების დამდგენი დოკუმენტაციის წარდგენა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს, მოცემულ საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა. ამდენად, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც შპს „...-ის“ საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ემუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს „...-ის“ საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 15.09.2020წ. განჩინება;

3. ლ. რ-ეს (პ.ნ. ...) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 20.01.2021წ. N0 საგადასახადო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის 70%, _ 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე: ნ. სხირტლაძე

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ქ. ცინცაძე