ბს-567(2კ-20) 22 ივლისი, 2021წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: მაია ვაჩაძე, ქეთევან ცინცაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე ზეპირი განხილვის გარეშე, განიხილა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლები თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 20.11.2019წ. გადაწყვეტილებაზე

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

დ. ქ-ამ 17.06.2015წ. სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის მიმართ სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს 04.06.2015წ. N92-9/628 ბრძანების, სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 08.06.2015წ. N... გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის და თანასაკუთრებაში არსებული ნაკვეთის (ს.კ....) დაზუსტებული რეგისტრაციის თაობაზე ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისათვის თანხმობის გაცემის დავალების მოთხოვნით. 25.02.2016წ. სასამართლო სხდომაზე დაზუსტდა მოპასუხე: სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის ნაცვლად მიეთითა სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო.

21.03.2016წ. განცხადებით დ. ქ-ამ დააზუსტა სასარჩელო მოთხოვნები და მოითხოვა: სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს 04.06.2015წ. N92-9/628 ბრძანების ბათილად ცნობა; სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 08.06.2015წ. გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა; დ. ქ-ას 04.03.2015წ. განცხადების დაკმაყოფილებაზე, თანასაკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის რეგისტრაციის დაზუსტებაზე უარის თქმის შესახებ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა; თანასაკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის (ს.კ. ...) დაზუსტებული რეგისტრაციის შესახებ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტისათვის თანხმობის გაცემის დავალება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 30.09.2016წ. გადაწყვეტილებით დ. ქ-ას სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი „უძრავი ქონების ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკუთრებად დარეგისტრირების შესახებ“ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს 04.06.2015წ. N92-9/628 ბრძანება, „რეგისტრაციის შესახებ“ სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 08.06.2015წ. გადაწყვეტილება, სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ თვითმმართველი ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის გადაწყვეტილება, რომლითაც მოსარჩელეს უარი ეთქვა 04.03.2015წ. განცხადების დაკმაყოფილებაზე - თანასაკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის დაზუსტებულ რეგისტრაციაზე და დაევალა სსიპ თვითმმართველი ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტს საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ ახალი ინდივიდუალური ადმინისტარციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გასაჩივრდა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს მიერ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 20.11.2019წ. გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივრები ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 30.09.2016წ. გადაწყვეტილების მეორე პუნქტი, რომლითაც ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს 04.06.2015წ. N92-9/628 ბრძანება და ამ ნაწილში სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს 04.06.2015წ. N92-9/628 ბრძანება და სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს დაევალა კანონით დადგენილ ვადაში სადავო საკითხთან დაკავშირებით ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა, დანარჩენ ნაწილში საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უცვლელად დარჩა. პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 09.10.1997 წ. დადგენილების თანახმად, ...ის ...ზე არსებული მიწისქვეშა გასასვლელის მარცხენა ფლიგელის ავარიულობის სალიკვიდაციოდ მიზანშეწონილად ჩაითვალა ფლიგელში განთავსებული 700 კვ.მ. არასაცხოვრებელი ფართობის პრივატიზება საინვესტიციო კონკურსით, რომლის მთავარ პირობად განისაზღვრა მყიდველის მიერ ამ ობიექტის გამაგრებითი სამუშაოების ჩატარება. არასაცხოვრებელი ფართობების შეძენასთან ერთად მყიდველს მიეცა მიწისქვეშა გადასასვლელების ფართობის ნაწილის იმგვარად გამოყენების უფლება, რომ გადასასვლელით შეუფერხებლად ისარგებლონ ფეხით მოსიარულეებმა. საჯარო რეესტრის 27.08.1998 წ. ამონაწერით (მიწის (უძრავი ქონების) სააღრიცხვო ბარათი) დგინდება, რომ თბილისში, ...ში (კოდი №1, კვარტალი №1, ნაკვეთის №..., ფართობი - 1920 კვ.მ., მისამართი - ...ი, უფლება - საერთო საკუთრება, ნაკვეთის წინა ნომერი - 5, ნაკვეთის ფუნქცია - არასაცხოვრებელი), მიწის ნაკვეთი არის საერთო საკუთრებაში, არასაცხოვრებელი ფართი კი - ჯ. ც-ის საკუთრებაში (სარეგისტრაციო №...). ბინის/მიწის არასაცხოვრებელი ფართის სააღრიცხვო ბარათით დგინდება, რომ ქ. თბილისში, ...ში (კოდი №16, კვარტალი №1, ნაკვეთის №..., დაუზუსტებელი ფართობით - 1920 კვ.მეტრი, მისამართი - ...ი, ნაკვეთის ფუნქცია - არასაცხოვრებელი), წილობრივი მონაცემით - 700.00 კვ.მ. არასაცხოვრებელი ფართის ნასყიდობის ხელშეკრულებისა და ქ.თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის დეპარტამენტის მიერ 21.08.1998 წ. საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობის საფუძველზე წარმოადგენდა ჯ. ც-ის საკუთრებას. საჯარო რეესტრის 26.02.2014 წ. ამონაწერით და საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ცნობა-დახასიათებით დგინდება, რომ დ. ქ-ას სახელზე ირიცხება ქ.თბილისში, ...ში არსებული, არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების, დაუზუსტებელი ფართობის მქონე - 1920 კვ.მ. მიწის ნაკვეთი (ს.კ.: ...), ნაკვეთის საკუთრების ტიპი - თანასაკუთრება, ნაკვეთის წინა ნომერი - 5, დ. ქ-ას საკუთრებაშია - 548.10 კვ.მ. ფართი, უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტები: ქ.თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 22.05.2003წ. გადაწყვეტილება, 17.03.1997წ. ნასყიდობის ხელშეკრულება. საჯარო რეესტრის 26.02.2014 წ. ამონაწერით დგინდება აგრეთვე, რომ დ. ქ-ას სახელზე ირიცხება ხაზოვანი ობიექტი, საკადასტრო კოდით: №..., ობიექტის ტიპი - ...ი, ობიექტის აღწერა - მიწისქვეშა გადასასვლელი, ობიექტის სიგრძე - 100მ., დაფარვის ზონა - ქ.თბილისი, ...ი, საკუთრების ტიპი - საკუთრება, დამატებითი მახასიათებელი - მიწისქვეშა გადასასვლელში არსებული 151.9 კვ.მ..

პალატამ მიუთითა, რომ დ. ქ-ამ 24.02.2015 წ. მიმართა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურს და მოითხოვა უძრავ ნივთზე რეგისტრირებულ უფლებაში ცვლილების რეგისტრაცია (მდებარე - ქ.თბილისში, ...ი). საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის მიერ 02.04.2015წ. მიღებული იქნა გადაწყვეტილება სარეგისტრაციო წარმოების შეწყვეტის შესახებ, ვინაიდან სარეგისტრაციო წარმოების შეჩერების ვადაში დაინტერესებული პირის მიერ არ იქნა წარდგენილი შეჩერების საფუძვლის აღმოფხვრის დამადასტურებელი დოკუმენტი/ინფორმაცია. „უძრავი ქონების ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის საკუთრებად დარეგისტრაციის შესახებ“ ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს 04.06.2015წ. ბრძანების თანახმად, დადგინდა ქ.თბილისში, ...ზე მდებარე 1791 კვ.მ. მიწის ნაკვეთის რეგისტრაციის საჭიროება ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის საკუთრებად ამავე ბრძანების თანდართული ნახაზის მიხედვით. ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის სსიპ ქონების მართვის სააგენტომ 04.06.2015წ. განცხადებით მიმართა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურს და მოითხოვა თვითმმართველი ერთეულის საკუთრების უფლების რეგისტრაცია უძრავ ნივთზე (მდებარე: ქ.თბილისი, ...ი, 1791 კვ.მ.). საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 08.06.2015 წ. გადაწყვეტილებით ქ. თბილისში, ...ზე მდებარე 1791 კვ.მ. უძრავ ნივთზე აღირიცხა თვითმმართველობის საკუთრების უფლება. საჯარო რეესტრის 08.06.2015 წ. ამონაწერით დგინდება, რომ ქ.თბილისში, ...ზე მდებარე არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი, დაზუსტებული ფართობით - 1791.00 კვ.მ., საკადასტრო კოდით: №..., არის ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკუთრება (უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტი: სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს 04.06.2015 წ. ბრძანება).

პალატამ მიუთითა, რომ 04.03.2015წ. ქ.თბილისის მერს განცხადებით მიმართა დ. ქ-ას წარმომადგენელმა და აღნიშნა, რომ 09.10.1997წ. დადგენილება გამოცემულია ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის მიერ და ვინაიდან ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის უფლებამონაცვლე ქ.თბილისის მერიაა, იმისთვის რომ მოსარჩელემ საჯარო რეესტრის ამონაწერში მოახდინოს ფართობის დაზუსტება აუცილებელია მერიის თანხმობა, რის გამოც ითხოვა წარდგენილი აზომვითი ნახაზის საფუძველზე თანხმობის გაცემა, მათ თანასაკუთრებაში არსებული ნაკვეთის დაზუსტებული რეგისტრაციის შესახებ. ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 22.06.2015 წ. მიმართვის თანახმად, მოსარჩელის წარმომადგენელს ეცნობა, რომ განცხადებაში დასმული საკითხის შესწავლა მოითხოვს, როგორც მერიის სისტემაში შემავალი სტრუქტურული ერთეულების ჩართვას და მათ მიერ სხვადასხვა ქმედითი ღონისძიებების გატარებას, ასევე მერიის სისტემის გარეთ არსებული სახელმწიფო უწყებების მონაწილეობას, მათ მიერ გადაგზავნილი დოკუმენტაციისა და ინფორმაციის შესწავლას, შეფასებასა და ანალიზს, რის გამო სამსახურს განცხადებაში დასმული საკითხის შესწავლა არ დაუსრულებია და შესაბამისად, სამსახური მოკლებულია შესაძლებლობას დააკმაყოფილოს მოსარჩელის 16.06.2015 წ. განცხადება.

პალატის მითითებით, სსიპ ლ. სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 13.04.2016 წ. ექსპერტიზის დასკვნის თანახმად ირკვევა, რომ მოსარჩელის მიწის ნაკვეთის საკადასტრო აზომვითი ნახაზი (დამზდებული შპს „...ის“ მიერ) ფარავს №... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთის საკადასტრო გეგმას 1650 კვ.მ.-ით. ორთოფოტოზე მითითებული წრე განთავსებულია შპს „...ის“ მიერ შესრულებული საკადასტრო აზომვითი ნახაზით მოცემული მიწის ნაკვეთის საზღვარში. შპს „...ის“ მიერ შესრულებული საკადასტრო აზომვითი ნახაზით მოცემული შენობა-ნაგებობების უმეტესი ნაწილი განთავსებულია №... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული საკადასტრო გეგმით მოცემული ნაკვეთის საზღვრებში.

სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ ისე ცნო ბათილად „უძრავი ქონების ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის საკუთრებად დარეგისტრირების შესახებ“ ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს 04.06.2015წ. ბრძანება, რომ არ გაითვალისწინა სსიპ ,,ლ. სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს’’ 13.04.2016წ. დასკვნა იმის შესახებ, რომ მოსარჩელის მიწის ნაკვეთის საკადასტრო აზომვითი ნახაზი (დამზადებული შპს,,...ის“ მიერ) ფარავს №... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთის საკადასტრო გეგმას 1650 კვ.მ.-ით. პირველი ინსტანციის სასამართლომ სადავო ბრძანება ისე ცნო ბათილად, რომ ადმინისტრაციულ ორგანოს არ დაავალა გამოეკვლია ის გარემოება, ექსპერტიზის დასკვნის თანახმად №... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთის გადაფარვის არსებობის პირობებში, დარჩენილი ფართი ვის საკუთრებას წარმოადგენს. მხოლოდ ამის შემდეგ შეიძლებოდა ზემოაღნიშნული ბრძანებით გათვალისწინებული დარეგისტრირებული მთლიანი მიწის ნაკვეთის მესაკუთრის (მესაკუთრეების) დადგენა და შესაბამისად ამ ბრძანების კანონიერების შემოწმება.

სააპელაციო პალატამ გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს მოსაზრება, რომ უძრავ ქონებაზე როგორც რეგისტრაცია, ასევე მათში ცვლილება წარმოებს შესაბამისი კანონმდებლობით დადგენილი უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტის, საკადასტრო მონაცემების და სხვა დოკუმენტაციის საფუძველზე. რეგისტრაციის განხორციელების მოთხოვნის მოტივით სარეგისტრაციო სამსახურს უნდა მიმართოს დაინტერესებულმა პირმა (მესაკუთრემ) და წარადგინოს სარეგისტრაციო დოკუმენტაცია. საქართველოს იუსტიციის მინისტრის 15.01.2010წ. №4 ბრძანებით დამტკიცებული ,,საჯარო რეესტრის შესახებ ინსტრუქციის’’ 25.1. მუხლის თანახმად, საკადასტრო მონაცემები არის ამ ინსტრუქციით დადგენილი წესით ასახული, მიწის ნაკვეთის საზღვრის კონფიგურაციის და ადგილმდებარეობის, მასზე არსებული ნაგებობების, მათ შორის ხაზოვანი ნაგებობების, ასევე სერვიტუტის ან სხვა სამართლებრივი შეზღუდვის ფარგლების შესახებ გრაფიკულად და ტექსტურად გამოსახული ზუსტი ინფორმაცია. ამავე ბრძანების 25.2. მუხლის თანახმად, საკადასტრო აზომვითი ნახაზი არის ამ ინსტრუქციის მოთხოვნათა დაცვით შესრულებული უძრავი ნივთის საკადასტრო მონაცემების ამსახველი დოკუმენტი. ,,საჯარო რეესტრის შესახებ” კანონის 3.6 მუხლის თანახმად, მარეგისტრირებელი ორგანო და მისი თანამშრომელი პასუხს არ აგებენ წარდგენილი სარეგისტრაციო დოკუმენტაციის ნამდვილობაზე, ისინი პასუხისმგებელნი არიან მხოლოდ რეგისტრირებული მონაცემებისა და მათთან დაცული სარეგისტრაციო თუ სხვა დოკუმენტაციის ურთიერთშესაბამისობასა და უსაფრთხოებაზე. იმავე კანონის მე-5 მუხლის თანახმად, საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულ მონაცემთა მიმართ მოქმედებს უტყუარობის პრეზუმცია, ვიდრე ისინი საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი წესით ძალადაკარგულად, ბათილად ან არარად არ იქნება ცნობილი. სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლის თანახმად რეესტრის მონაცემების მიმართ მოქმედებს უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმფცია, ე. ი. რეესტრის ჩანაწერები ითვლება სწორად, ვიდრე არ დამტკიცდება მათი უზუსტობა. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ ,,საჯარო რეესტრის შესახებ“ კანონის 23-ე მუხლის ,,ვ¹ “ ქვეპუნქტის თანახმად, რეგისტრაციაზე უარის თქმის ერთ-ერთ საფუძველს სარეგისტრაციო მოთხოვნის რეგისტრირებულ მონაცემებთან იდენტურობა წარმოადგენს. ვინაიდან უძრავ ნივთზე რეგისტრირებული უფლება გამორიცხავს იმავე ნივთზე სარეგისტრაციოდ წარდგენილი უფლების რეგისტრაციას, მარეგისტრირებელი ორგანო ასეთ შემთხვევაში უნდა იღებდეს გადაწყვეტილებას სარეგისტრაციო წარმოებაზე უარის თქმის შესახებ. ამდენად ხსენებული ნორმის თანახმად, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ვალდებულებას წარმოადგენს რეგისტრაციამდე შეადაროს სარეგისტრაციოდ წარმოდგენილი დოკუმენტაცია საარქივო ცნობასთან - ქაღალდზე შესრულებულ საკადასტრო მონაცემებთან თუ სააღრიცხვო ბარათებთან და ამონაწერებთან, დაადგინოს დასარეგისტრირებელი მიწის ნაკვეთის მომიჯნავედ მდებარე მიწის ნაკვეთების კოდები, მესაკუთრეები, გეოგრაფიული მდებარეობა, რათა სარწმუნოდ დაადგინოს საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე ფაქტები და არ დაუშვას ერთი ნაკვეთის მიმართ ორი ურთიერთსაწინააღმდეგო ჩანაწერის არსებობა. გადამოწმების ვალდებულება საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს უფრო მაღალი ხარისხით წარმოეშობა იმის გათვალისწინებითაც, რომ უპირატესად სახელდობრ თავად მარეგისტრირებელი ორგანოსათვის არის ცნობილი რეესტრში რეგისტრირებული ყველა მიწის ნაკვეთის ელექტრონული სისტემით აღურიცხაობის შესახებ. ზემოაღნიშნული სამართლებრივი ნორმების შინაარსიდან გამომდინარე, სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობა, რომ განსახილველ შემთხვევაში დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების, მათ შორის სსიპ „ლ. სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს’’ 13.04.2016წ. დასკვნის გათვალისწინებით, „რეგისტრაციის შესახებ“ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 08.06.2015წ. გადაწყვეტილების მიღებისას დაცული არ იქნა სზაკ-ის მოთხოვნები ადმინისტრაციული წარმოების ჩატარებასთან დაკავშირებით. ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებულია ადმინისტრაციული წარმოებისას გამოიკვლიოს საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოება და გადაწყვეტილება მიიღოს ამ გარემოებათა შეფასებისა და ურთიერთშეჯერების საფუძველზე. ამდენად, საპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს „რეგისტრაციის შესახებ“ 08.06.2015წ. გადაწყვეტილება მართებულად იქნა კანონშეუსაბამოდ ცნობილი.

აღნიშნული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გასაჩივრდა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს მიერ.

კასატორმა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ აღნიშნა, რომ საქმის მასალებით დასტურდება სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს მიმართვის საფუძველზე სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 08.06.2015წ. გადაწყვეტილებით ქ. თბილისში, ...ზე 1791 კვ.მ. მიწის ნაკვეთის თვითმმართველი ერთეულის საკუთრებაში აღრიცხვა. საკუთრების უფლების რეგისტრაციას ახდენს საჯარო რეესტრი, რომელიც განიხილავს წარდგენილ განცხადებას და თუ წარდგენილი დოკუმენტაცია აკმაყოფილებს კანონმდებლობით დადგენილ მოთხოვნებს, მხოლოდ მაშინ მიიღება გადაწყვეტილება რეგისტრაციის შესახებ. კასატორი თვლის, რომ სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს კანონით ჰქონდა მინიჭებული უფლებამოსილება საჯარო რეესტრისადმი მიმართვის და სადავო უძრავ ქონებაზე თვითმმართველი ერთეულის საკუთრების უფლების რეგისტრაციის მოთხოვნის შესახებ. საქმის მასალებით დასტურდება, რომ 17.03.1999წ. ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე ჯ. ც-ისგან დ. ქ-ას გადაეცა ...ში მდებარე არასაცხოვრებელი ფართი - 700 კვ.მ., ხოლო თვითმმართველი ერთეულის სახელზე 08.06.2015წ. გადაწყვეტილებით დარეგისტრირდა 1791 კვ.მ. ...ის ტერიტორია. ამდენად სახეზეა საკუთრების უფლების ორი სხვადასხვა ობიექტი, რომელიც არსებობს ერთმანეთისგან დამოუკიდებლად. კასატორი თვლის, რომ დ. ქ-ა არის მიწის ქვედა და არა მიწის ზედა ტერიტორიის მესაკუთრე. ამასთანავე, მიწის ქვეშა გადასასვლელების მიწის ზედა ტერიტორია თავისი სტატუსით და ფუნქციით არის გზა. გზის კერძო საკუთრების უფლებით რეგისტრაცია წინააღმდეგობაშია მოქმედ კანონმდებლობასთან.

კასატორმა სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნულმა სააგენტომ აღნიშნა, რომ მუნიციპალიტეტის სადავო ქონების მესაკუთრე გახდა ნორმატიულად დადგენილი წესების სრული დაცვით. საკუთრების უფლების რეგისტრაციას ახდენს საჯარო რეესტრი, რომელიც განიხილავს წარდგენილ განცხადებას და თუ წარდგენილი დოკუმენტაცია აკმაყოფილებს კანონმდებლობით დადგენილ მოთხოვნებს, მხოლოდ მაშინ მიიღება გადაწყვეტილება რეგისტრაციის შესახებ. სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულმა სააგენტომ განიხილა კასატორის მიერ წარდგენილი განცხადება და განახორციელა საკუთრების რეგისტრაცია. კასატორი მიიჩნევს, რომ სასამართლომ სათანადოდ არ შეაფასა ჯ. ც-სა და დ. ქ-ას შორის 17.03.1999წ. გაფორმებული ხელშეკრულება, რომლითაც ცალსახად დგინდება თუ რომელი ქონება გადაეცა დ. ქ-ას საკუთრებაში. აღნიშნული ქონება დღეის მდგომარეობითაც მოსარჩელის საკუთრებაში ირიცხება. კასატორი თვლის, რომ მხოლოდ დაინტერესებული პირის - დ. ქ-ას მიერ მომზადებული აზომვითი ნახაზის საფუძველზე დადგენილი ზედდება, სხვა მტკიცებულებების შეფასების გარეშე, არ შეიძლება გახდეს სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს ბრძანების ბათილად ცნობის საფუძველი. კასატორის მოსაზრებით, საქმეში წარმოდგენილი ხელშეკრულებიდან დგინდება, რომ დ. ქ-ამ ჯ. ც-ისგან შეიძინა ...ში არსებული უძრავი ქონება, წარდგენილი სარჩელით კი დ. ქ-ა ცდილობს მისი უფლება გავრცელდეს მიწის ზედა ტერიტორიაზეც, რაც არამართლზომიერია, რადგან მიწის ზედა ტერიტორია არის გზა, რომლის კერძო საკუთრებად რეგისტრაციაც დაუშვებელია, გზა არის განუსხვისებელი ქონება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაცნობის, საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს. საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და მიიჩნევს, რომ სასამართლომ შედეგობრივად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ სკ-ის 312.1 მუხლის, „საჯარო რეესტრის შესახებ“ კანონის მე-5 მუხლის თანახმად, საჯარო რეესტრის ჩანაწერის მიმართ მოქმედებს უტყუარობის და სისრულის პრეზუმფცია, რაც განპირობებულია სამოქალაქო ბრუნვის სტაბილურობის ინტერესებით. საჯარო რეესტრის სისწორის ვარაუდი გულისხმობს იმას, რომ რეგისტრირებული უფლება კონკრეტული სახით არსებობს და იგი ეკუთვნის რეგისტრირებულ პირს. საჯარო რეესტრის ჩანაწერის უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმფციიდან გამომდინარე ითვლება, რომ დ. ქ-ას საკუთრებაში ერიცხება საჯარო რეესტრის ამონაწერში მითითებული უძრავი ქონება, ამონაწერშივე მითითებული მახასიათებლებით. საქმეში დაცული საჯარო რეესტრიდან 2014წ. ამონაწერების თანახმად, დ. ქ-ას საკუთრებაში ერიცხება ქ. თბილისში, ...ში არსებული 151,9 კვ.მ. ...ი და 548,10 კვ.მ. ფართი, რომელიც განთავსებულია 1920 კვ.მ. (დაუზუსტებელი ფართი) მიწის ნაკვეთზე, ნაკვეთის საკუთრების ტიპად მითითებულია თანასაკუთრება. გასათვალისწინებელია, რომ მიწის (უძრავი ქონების) სააღრიცხვო ბარათისა და საჯარო რეესტრიდან 27.08.1998წ. ამონაწერის მიხედვით, 1920 კვ.მ. მიწის ნაკვეთი საერთო საკუთრებაში უფიქსირდება აგრეთვე დ. ქ-ას წინამორბედს - ჯ. ც-ს. ჯ. ც-ის ან დ. ქ-ას სახელზე განხორციელებული რეგისტრაცია მთლიანად ან ნაწილობრივ სადავო არ გამხდარა, ძალაშია და მოქმედებს. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ სასამართლო საქმეს იხილავს მოსარჩელის მიერ განსაზღვრული დავის საგნის ფარგლებში. განსახილველ შემთხვევაში მოსარჩელეა დ. ქ-ა, სადავოდ არის გამხდარი მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანოების აქტები, მიწის ნაკვეთზე თვითმმართველობის ინდივიდუალური საკუთრების უფლების რეგისტრაციის, თანასაკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის საზღვრების დაზუსტებაზე უარის თქმის შესახებ და არა დ. ქ-ას სახელზე განხორციელებული რეგისტრაცია. მიწის ნაკვეთზე დ. ქ-ას საკუთრების უფლება სათანადო წესით სადავო არ გამხდარა, შესაბამისად, საჯარო რეესტრის მონაცემების უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმფციიდან გამომდინარე, პალატა სარწმუნოდ მიიჩნევს მარეგისტრირებელი ორგანოს მიერ გაცემულ ამონაწერებში მითითებულ მონაცემებს. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ ადგილობრივი თვითმმართველობის კოდექსი მუნიციპალიტეტს მიკუთვნებული ქონებიდან კერძო საკუთრებაში არსებულ მიწებს გამორიცხავს (107-ე მუხ.1-ლი პუნქტის „ბ.ა“ ქვ.პ., მე-2 პუნქტის „ა“ ქვ.პ.). ამდენად, დ. ქ-ას რეგისტრაციის ძალაში ყოფნის პირობებში გარკვევას საჭიროებს სადავო ტერიტორიაზე მუნიციპალიტეტის ინდივიდუალური საკუთრების აღრიცხვის მართლზომიერება.

კასატორთა მოსაზრება, რომ დ. ქ-ას ჯ. ც-თან დადებული ხელშეკრულების შესაბამისად საკუთრებაში გადაეცა მიწის ქვეშა და არა მიწის ზედა ტერიტორია, არ ასაბუთებს საკასაციო საჩივრების საფუძვლიანობას, რადგან სათანადოდ არ არის დასაბუთებული სხვადასხვა, პარალელურ დონეებზე მიწის ნაკვეთის გაორების, მასზე სხვადასხვა უფლების რეგისტრაციის შესაძლებლობა. უდავოა, რომ დ.ქ-ამ ჯ. ც-ისაგან 17.03.1999წ. ნასყიდობის ხელშეკრულებით შეიძინა თბილისში, ...ში მდებარე 700 კვ.მ. არასაცხოვრებელი ფართი, ასევე დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 22.05.2003წ. გადაწყვეტილებით დადასტურდა დ. ქ-ას საკუთრების უფლება ქ. თბილისში, ...ში მდებარე 700 კვ.მ. არასაცხოვრებელ ფართზე. აღნიშნული დოკუმენტების საფუძველზე - 16.07.2003წ. დ. ქ-ა აღირიცხა 700 კვ.მ. ფართის მესაკუთრედ. ამონაწერის მიხედვით, დ. ქ-ას უფლება დაფიქსირდა არა მხოლოდ არასაცხოვრებელ ფართზე, არამედ აგრეთვე მიწის ნაკვეთზეც, რომლის ფართში მითითებულია - 1920 კვ.მ. (დაუზუსტებელი), ხოლო უფლებაში მითითებულია - საერთო საკუთრება. ამდენად, მართალია არასაცხოვრებელი ფართი განთავსებულია მიწის ქვეშ, თუმცა მნიშვნელოვანია, დ. ქ-ას სახელზე გაცემულ ამონაწერებში მითითებული, თანასაკუთრებაში მყოფი 1920 კვ.მ. მიწის ნაკვეთის აგრეთვე მიწის ქვეშ მდებარეობის შესაძლებლობის გარკვევა. მუნიციპალიტეტის სახელზე სადავო რეგისტრაციის განხორციელებისას მარეგისტრირებელ ორგანოს აღნიშნულ გარემოებაზე არ უმსჯელია, არ შეუფასებია სხვადასხვა პირის საკუთრების უფლების რეგისტრაციის შესაძლებლობა მიწის ზევით და მიწის ქვევით არსებულ ნაკვეთებზე, არ უმსჯელია მიწის ნაკვეთების სხვადასხვა დონეზე - „სართულებრივად“ რეგისტრაციის დასაშვებობაზე. უკეთუ მიწის ნაკვეთების სხვადასხვა დონეზე რეგისტრაციის განხორციელება დაუშვებელია, მიწის ნაკვეთზე დ. ქ-ას რეგისტრაციის ძალაში ყოფნის პირობებში, დასადგენია დ. ქ-ას თანასაკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის მდებარეობა, დასაბუთებას საჭიროებს მუნიციპალიტეტის სახელზე მიწის ნაკვეთის ინდივიდუალური საკუთრების დარეგისტრირების მართლზომიერება, გასარკვევია აგრეთვე თანასაკუთრებაში დ. ქ-ას უფლებამოსილების ფარგლები. მიწის ნაკვეთების მხოლოდ ერთ დონეზე რეგისტრაციის შესაძლებლობის შემთხვევაში გათვალისწინებულ უნდა იქნეს აგრეთვე ის გარემოება, რომ გარკვეული ობიექტები ნორმატიულად გამორიცხულია კერძო პირთა საკუთრებიდან. ადგილობრივი მნიშვნელობის გზები, მათი ნაწილები, ქუჩები, ტროტუარები და სხვ. მუნიციპალიტეტს მიკუთვნებულ ქონებას შეადგენს (ადგილობრივი თვითმმართველობის კოდექსის 107.1 მუხ.), რის გამო მათი კერძო საკუთრებად მიჩნევა დაუშვებელია. განსახილველ შემთხვევაში მუნიციპალიტეტის ინდივიდუალურ საკუთრებაში დარეგისტრირებული მიწის ნაკვეთი მოიცავს ასეთ ობიექტებს, რაც გათვალისწინებულ უნდა იქნეს სადავო საკითხებზე ხელახალი მსჯელობისას. ამასთანავე, უკეთუ მიწის ნაკვეთების სხვადასხვა დონეზე რეგისტრაცია დასაშვებია, დადგენას საჭიროებს დ. ქ-ას თანასაკუთრებაში რიცხული ნაკვეთის მდებარეობა, ნაკვეთის საზღვრების დაზუსტებაზე უარის თქმის საფუძვლები. სადავო აქტები არ არის გამოცემული საკითხის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე ზემოაღნიშნული გარემოებების გამოკვლევის შედეგად, თანასაკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის საზღვრების დაზუსტების შესახებ დ. ქ-ას მოთხოვნის დაკმაყოფილება ან მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა სათანადო დასაბუთებას უნდა ეფუძნებოდეს, რასაც განსახილველ შემთხვევაში ადგილი არ აქვს. ამდენად, მართებულია ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მოსაზრება სასკ-ის 32.4 მუხლის საფუძველზე სადავო აქტების ბათილად ცნობის შესახებ, რადგან ადმინისტრაციულ პროცესში მოქმედი ინკვიზიციურობის პრინციპის გათვალისწინებით (სასკ-ის მე-4, მე-19 მუხ.) მართალია, სასამართლოს აქვს შესაძლებლობა ფაქტობრივი გარემოებების სრულყოფილად გამოკვლევის მიზნით შეაგროვოს დამატებითი მტკიცებულებები, თუმცა აღნიშნული უზრუნველყოფს ადმინისტრაციული წარმოების ფარგლებში დაშვებული ხარვეზების აღმოფხვრას და არა ორგანოში განსახორციელებელი წარმოების ჩანაცვლებას. განსახილველ შემთხვევაში გამოკვლევას საჭიროებს საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე რიგი გარემოებები.

მარეგისტრირებელ ორგანოს ან სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს არ გამოურკვევიათ მოთხოვნილ მიწის ნაკვეთზე სხვა პირის უფლების არსებობა. რეგისტრაციის თაობაზე გადაწყვეტილებების მიღება, თვითმმართველობის სახელზე ქონების აღრიცხვის თაობაზე მიმართვების წარდგენა, საჭიროებდა საქმის გარემოებების სათანადო გამოკვლევას. ადმინისტრაციულ ორგანოს, თავის საკუთრებად უძრავი ქონების აღრიცხვის თაობაზე სარეგისტრაციო სამსახურისადმი მიმართვის შესახებ გადაწყვეტილების მიღებისას, ხელთ უნდა ჰქონოდა ნაკვეთის საზღვრებთან დაკავშირებით საჯარო რეესტრში არსებული ინფორმაცია, მათ შორის უკვე რეგისტრირებული ნაკვეთის დაუზუსტებელი რეგისტრაციის რეკვიზიტებისა და დაინტერესებული პირების ვინაობის შესახებ. საკასაციო პალატა არ იზიარებს კასატორთა მოსაზრებას იმის თაობაზე, რომ ქონების მართვის სააგენტოს არ ევალება უძრავი ქონების თვითმმართველი ერთეულის სახელზე დარეგისტრირებამდე დამატებითი გარემოებების გამოკვლევა. აღნიშნული მოსაზრება არ ემყარება საკანონმდებლო საფუძველს. თვითმმართველობის სახელზე შემდგომში საკუთრების რეგისტრაციის მიზნით ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემისას, მუნიციპალურ ორგანოებს სრულად ეკისრებათ საქმის გარემოებათა ყოველმხრივ გამოკვლევის შესახებ სზაკ-ით დადგენილი ვალდებულება. ამ ვალდებულებისგან სააგენტოს არ ათავისუფლებს ის გარემოება, რომ საკუთრების უფლების რეგისტრაციას ახორციელებს სარეგისტრაციო სამსახური. ამასთანავე, საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ მუნიციპალიტეტის საკუთრებაში მიწის ნაკვეთის რეგისტრაციის მიზნით სსიპ ქონების მართვის სააგენტოდან რეესტრისადმი მიმართვა არ გულისხმობს საჯარო რეესტრის უპირობო ვალდებულებას დაარეგისტრიროს მოთხოვნილი მიწის ნაკვეთი მუნიციპალიტეტის სახელზე. მარეგისტრირებელ ორგანოს ასეთ შემთხვევაშიც, ისევე როგორც სხვა ნებისმიერი სარეგისტრაციო წარმოებისას, ეკისრება საქმის გარემოებათა ყოველმხრივ გამოკვლევის ვალდებულება. ამდენად, სადავო აქტების გამოცემამდე, ადმინისტრაციულ ორგანოებს უნდა გამოეკვლიათ ნაკვეთის/მისი ნაწილის სხვა პირის სახელზე რეგისტრაციის არსებობა, შეედარებინათ სარეგისტრაციოდ წარმოდგენილი დოკუმენტაცია საარქივო ცნობასთან - ქაღალდზე შესრულებულ საკადასტრო მონაცემებთან თუ სააღრიცხვო ბარათებთან და ამონაწერებთან, გამოეკვლიათ სადავო მიწის ნაკვეთის გეოგრაფიული მდებარეობა, დაინტერესებულ პირთა ვინაობა, რათა სარწმუნოდ დაედგინათ საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე ფაქტები. ადმინისტრაციულ ორგანოებს არ შეუფასებიათ საერთო საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთთან დაკავშირებული დ. ქ-ას სახელზე განხორციელებული ჩანაწერი. არ დადგენილა აგრეთვე მიწის ნაკვეთზე დ. ქ-ას საკუთრების უფლების ფარგლები, მოსარჩელის მიერ მითითებულ სრულ ტერიტორიაზე მისი თანამესაკუთრედ მიჩნევის შესაძლებლობა, ზედდების არსებობის შემთხვევაში - გადაფარული ფართის ოდენობა. აღნიშნული გარემოებების გამოკვლევის გარეშე, სადავო მიწის ნაკვეთის მუნიციპალიტეტის ინდივიდუალურ საკუთრებაში აღრიცხვა, მოკლებულია სათანადო ფაქტობრივ და სამართლებრივ საფუძვლებს.

კასატორთა მითითება იმ გარემოებაზე, რომ სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს ჰქონდა მსგავსი შინაარსის აქტის მარეგისტრირებელ ორგანოში წარდგენის ნორმატიულად განსაზღვრული უფლებამოსილება, არ ადასტურებს თვითმმართველი ერთეულის სახელზე მიწის ნაკვეთის აღრიცხვის მიზნით საჯარო რეესტრში წარდგენილი დოკუმენტაციისა და მის საფუძველზე განხორციელებული რეგისტრაციის მართლზომიერებას. უფლებამოსილი ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ აქტის გამოცემა იმთავითვე არ ნიშნავს ამ აქტის კანონიერებას. ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ფორმალური და მატერიალური კანონიერების შეფასებისას, აქტის გამომცემი ადმინისტრაციული ორგანოს უფლებამოსილების გარდა სხვა ასპექტების შეფასება უნდა მოხდეს, მათ შორის უნდა შემოწმდეს წარმოების ფორმალური წესების დაცვა, საქმის გარემოებათა ყოველმხრივი გამოკვლევის ვალდებულების შესრულება, დაინტერესებული მხარეების ადმინისტრაციულ წარმოებაში ჩართვა, დამდგარი შედეგის საკითხის მომწესრიგებელ სამართლებრივ ნორმებთან და ფაქტობრივ გარემოებებთან შესაბამისობა და სხვ.. განსახილველ შემთხვევაში, არ მომხდარა დაინტერესულ პირთა გამოვლენა, მათი წარმოებაში ჩართვა, საჯარო რეესტრში უკვე რეგისტრირებული მონაცემების გათვალისწინება, მუნიციპალიტეტის ინდივიდუალური საკუთრების აღიცხვის მართლზომიერების დასაბუთება, დ. ქ-ას საკუთრების უფლების ფარგლების, თანასაკუთრებაში რიცხული ნაკვეთის მდებარეობის გარკვევა.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორების მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრების დასაშვებად ცნობის საფუძველს, საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს - წარმატების პერსპექტივა. ამდენად, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამო სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ემუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 20.11.2019წ. გადაწყვეტილება;

3. სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს (ს.კ.205296375) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 29.06.2020წ. N01801 საგადახდო მოთხოვნით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის 70%, - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. სხირტლაძე

მოსამართლეები: მ. ვაჩაძე

ქ. ცინცაძე