საქმე #ბს-1051(კ-20) 13 მაისი, 2021 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ალექსანდრე წულაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „...ის“ თავმჯდომარის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 25 ოქტომბრის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2016 წლის 28 დეკემბერს ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „...ის“ თავმჯდომარე - ლ. გ-ემ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს მიმართ.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 24 იანვრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 16.2 მუხლის საფუძველზე, საქმეში მესამე პირებად ჩაებნენ შპს „...“, გ. გ-ი, ლ. გ-ი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 20 თებერვლის განჩინებით ბმა „...ის“ თავმჯდომარე ლ. გ-ის სარჩელზე (მოპასუხეები - საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია, საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტრო; მესამე პირები - შპს „...“, გ. გ-ი, ლ. გ-ი) ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 2016 წლის 26 დეკემბრის #17/332879 წერილისა (გადაწყვეტილებისა) და საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს 2017 წლის 6 იანვრის #04/84 წერილის (გადაწყვეტილების) ბათილად ცნობის, თბილისის მერიის თბილისის არქიტექტურისა და პერსპექტიული განვითარების საქმეთა დეპარტამენტის 03.04.99წ. გეგმების გაუქმების (რომლებზედაც ერთ შემთხვევაში, ასახულია ქ. თბილისში, კრწანისის რაიონში, ...ის ქ.N...-ში დანგრეული ნაწილის აღსადგენად შპს „...სათვის“ 94 კვ.მ მიწის ნაკვეთი და მეორე შემთხვევაში, იმავე წლით და რიცხვით ქ. თბილისში, კრწანისის რაიონში, ...ის ქ.N...-ში დანგრეული ნაწილის აღსადგენად ფაქტიურად დაკავებული 129 კვ.მ მიწის ნაკვეთი), 1996 წლის 11 ივნისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოს #23/159-პ საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობის გაუქმებისა და 1996 წლის 6 ივნისის #3/19 მიღება-ჩაბარების აქტის არარა ადმინისტრაციული-სამართლებრივ აქტად აღიარების მოთხოვნის ნაწილში, შეწყდა საქმის წარმოება.

2017 წლის 26 ივლისს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას განცხადებით მიმართა ბმა „...ის“ თავმჯდომარე ლ. გ-ემ, რომელმაც საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 191-ე, 198-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე, საქმეზე საბოლოო გადაწვეტილების მიღება-აღსრულებამდე, სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოსთვის უძრავ ნივთზე, მდებარე: ქ. თბილისი, ...ის ქ.N...-51 (ს/კ ...; მესაკუთრე - გ. გ-ი), ყველა შემდგომი რეგისტრაციის განხორციელების აკრძალვის თაობაზე იშუამდგომლა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 1 აგვისტოს განჩინებით სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენების შესახებ ბმა „...ის“ განცხადება დაკმაყოფილდა; მოპასუხე - სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს, მოცემულ საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლამდე, გ. გ-ის კუთვნილ უძრავ ქონებაზე, მდებარე: ქ. თბილისი, ...ის ქ.N...-51, ს/კ #..., სარეგისტრაციო წარმოების განხორციელება აეკრძალა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 13 ნოემბრის განჩინებით ბმა „...ის“ დაზუსტებული სარჩელი, კერძოდ, შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოება ფირმა შპს „...ს“ რეგისტრაციის შესახებ, ქალაქ თბილისის კრწანისის რაიონის გამგეობის 27.10.1994წ. #1/487 განკარგულების, ქალაქ თბილისის კრწანისის რაიონის გამგეობის 2017 წლის 11 მაისის #39-0117131418 გადაწყვეტილების, ქალაქ თბილისის კრწანისის რაიონის გამგეობის 2017 წლის 14 აგვისტოს #ბ.39. 01172261 ბრძანების, ქალაქ თბილისის კრწანისის რაიონის გამგეობის 14.08.2017წ. გადაწყვეტილების, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 02.10.2017წ. 10-01172752850 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობისა და ქალაქ თბილისის კრწანისის რაიონის გამგეობისათვის, შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოება ფირმა შპს „...ს“ რეგისტრაციის შესახებ ქალაქ თბილისის კრწანისის რაიონის გამგეობის 27.10.1994წ. #1/487 განკარგულების ძალადაკარგულად აღიარების დავალების ნაწილში, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქალაქ თბილისის კრწანისის რაიონის გამგეობის მიმართ, განსახილველად განსჯადობით გადაეგზავნა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას.

საბოლოოდ, მოცემულ საქმეში მოსარჩელის მოთხოვნა ჩამოყალიბდა შემდეგნაირად და მოსარჩელემ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1996 წლის 30 აგვისტოს #13.05.812 დადგენილების 6.17 პუნქტის; ქალაქ თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველოსა და შპს „...ს“ შორის 1996 წლის 6 ივლისის დადებული #5-პ/951 ადმინისტრაციული ხელშეკრულების; შპს „...ზე“ ქ. თბილისში, ...ის ქ.N...-ში 120 კვ.მ მიწის ნაკვეთის, მასზე მდგომი 12 კვ.მ შენობა-ნაგებობით, საკუთრების უფლების პირველადი რეგისტრაციის შესახებ სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს გადაწყვეტილების (განაცხადის რეგისტრაციის #...); გ. გ-ის საკუთრების უფლების რეგისტრაციის შესახებ, ქ. თბილისში, ...ის ქ.N...-ში მდებარე 120 კვ.მ მიწის ნაკვეთსა და 12 კვ.მ შენობა-ნაგებობაზე სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 12.06.2000წ. გადაწყვეტილების (განაცხადის რეგისტრაციის #...); 301 კვ.მ მიწის ნაკვეთსა და 230,47 კვ.მ შენობა-ნაგებობაზე (რომელშიც შედის ქ. თბილისში, ...ის ქ....-ის თანამესაკუთრეთა უძრავი ქონება) ქ. თბილისში, ...ის ქ.N...-51-ში გ. გ-ისა და ლ. გ-ის საერთო საკუთრების რეგისტრაციის შესახებ სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 17.11.2000წ. გადაწყვეტილების (განაცხადის რეგისტრაციის #...); სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 11.06.2012 წლის #... გადაწყვეტილების; რეგისტრირებულ უფლებაში ცვლილების რეგისტრაციის შესახებ სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 02.02.2016 წლის #... გადაწყვეტილებისა და სახელმწიფო პროექტის ფარგლებში უფლებაში ცვლილების რეგისტრაციის შესახებ სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 23.06.2017წ. #... გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 3 აპრილის გადაწყვეტილებით ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „...ის-...-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 3 აპრილის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „...ის“ თავმჯდომარემ, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 25 ოქტომბრის განჩინებით ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „...ის“ თავმჯდომარის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 3 აპრილის გადაწყვეტილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 25 ოქტომბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „...ის“ თავმჯდომარემ, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორის განმარტებით, შპს „...ს“ დაფუძნების შესახებ 1994 წლის 27 ოქტომბრის კრწანისის რაიონის გამგეობის განკარგულება სხვა დავის საგანია, რაც იხილება პირველი ინსტანციის სასამართლოში. შპს „...ს“ არ გააჩნდა და არ გააჩნია რაიმე სახის მაიდენტიფიცირებელი მონაცემები. ამდენად, მის სახელზე ქონების რეგისტრაცია განხორციელდა კანონის დარღვევით. კასატორი ასევე აღნიშნავს, რომ დარღვეულია „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების სარგებლობაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის კერძო საკუთრებად გამოცხადების შესახებ“ კანონის მოთხოვნები.

კასატორის მითითებით, სასამართლოს არ უნდა ეხელმძღვანელა 2007 წლის საინვენტარიზაციო გეგმაში ასახული მონაცემებით. კასატორი აღნიშნავს, რომ ხანდაზმულობის ვადებთან დაკავშირებით სასამართლომ არასწორად გამოიყენა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1964 წლის რედაქცია, რადგან ადმინისტრაციულ დავის საგანზე გამოყენებულ უნდა იქნეს ადმინისტრაციული ნორმები. კასატორი ასევე აღნიშნავს, რომ ადმინისტრაციულ დავაში სასამართლომ არასწორად გამოიყენა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 128-ე-129-ე მუხლებით დადგენილი ხანდაზმულობის ვადები, რადგან ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების გასაჩივრების წესისა და ვადების მიმართ მოქმედებს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული და ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსები და არა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსი. ამასთან, კასატორის მითითებით, სასამართლომ ამხანაგობის ერთ-ერთი წევრისთვის ცნობილი გარემოების ცოდნა არასწორად გაავრცელა ამხანაგობის დანარჩენ წევრებზეც და უსაფუძვლოა მოთხოვნის ხანდაზმულობაზე მითითება.

კასატორის განმარტებით, შპს „...ს“ არ ჰქონია და ვერ ექნებოდა დაკავებული ...ის ქ.N...-ში 12 კვ.მ შენობა, რადგან საქმის მასალებით დასტურდება, რომ 12 კვ.მ იყო კიბის უჯრედი, რომელიც წარმოადგენდა ...ის ქ.N...-ის ბინის მესაკუთრეთა საერთო სარგებლობის კიბეს, ხოლო კიბის უჯრედის შპს-ს მფლობელობაში არსებობისა და კიბის უჯრედზე შპს-ს ფუნქციონირების დადგენა სრულიად გამორიცხულია.

კასატორის მითითებით, სასამართლოს რომ გამოეკვლია საქმეში არსებული დოკუმენტები, მივიდოდა დასკვნამდე, რომ საკადასტრო სამუშაოები მოცემულ ტერიტორიაზე არ ჩატარებულა. 120 კვ.მ მიწის ნაკვეთი ...ის ქუჩის ეზოშია და არ არის გამიჯნული. სადავო ფართი, ფაქტობრივად, ბმა ...ის სარგებლობაშია ზუსტად იმ სახით, რა სახითაც 1997 წლამდე იყო. შპს „...ს“ საკუთრების უფლების პირველადი რეგისტრაციისას მითითებული დოკუმენტებიდან არც ერთი დოკუმენტი არ წარმოშობდა შპს „...ს“ საკუთრების უფლებას 120 კვ.მ-ზე.

კასატორის მითითებით, აზომვითი ნახაზით დასტურდება, რომ ბმა „...ის ...-ის“ უძრავი ნივთის ფართობი შეადგენს 355 კვ.მ-ს, რისი გამომრიცხავი მტკიცებულებაც არ არსებობს საქმეში. კასატორის მოსაზრებით, სასამართლო არასწორად მსჯელობს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინების პრეიუდიციულ ძალაზე.

კასატორის მოსაზრებით, ასევე არასწორია სასამართლოს შეფასება ტექნიკურ ხარვეზთან მიმართებით. აღნიშნული ტექნიკური ხარვეზი იქცა უფლების დამდგენ შემდეგ ტრანზაქციებში და ბმა „...ის ...-ის“ საკადასტრო ერთეულში შემავალი შენობა-ნაგებობების გ. გ-ის საკუთრების უფლებით რეგისტრაციის შესახებ აქტის გამოცემის საფუძველი.

კასატორის მითითებით, სასამართლომ არ იმსჯელა გიკაშვილის საკუთრებად აღრიცხული უძრავი ნივთის საზღვრების ცვლილების დამადასტურებელი დოკუმენტის გადაწყვეტილების კანონიერებაზე. საზღვრების ცვლილება გასაჩივრებული ტრანზაქციებით დასტურდება. სასამართლომ არ გამოიკვლია და არ შეაფასა სამართლებრივად სწორად საქმეში წარმოდგენილი სსიპ ლევან სამხარაულის ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს დასკვნა, რომლითაც დასტურდება, რომ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „...ის-...-ის საკადასტრო ერთეულში (საკუთრებაში) არსებული სართული სადავო ტრანზაქციებით ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტებით აღრიცხულია გ. გ-ის საკუთრებად, ანუ ბმა „...ის-...-ის საკუთრებაშიცაა და გ. გ-ის საკუთრებაშიც; ორი საკადასტრო მონაცემია ერთმანეთის გამომრიცხავი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 26 იანვრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „...ის“ თავმჯდომარის საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „...ის“ თავმჯდომარის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

განსახილველ შემთხვევაში დადგენილია, რომ 1994 წლის 27 ოქტომბრის #1/487 დამფუძნებელი ხელშეკრულების თანახმად, ელიზავეტა ქობულაშვილისა და გ. ბ-ის მიერ შეიქმნა შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოება ფირმა ..., საზოგადოების იურიდიული მისამართი არის ქ. თბილისი, ...ის ქ.N....

რაც შეეხება სადავო პრივატიზების ხელშეკრულებას, რომლითაც საპრივატიზებო კომისიამ შპს „...ს“ კრწანისის რაიონში ...ის ქ.N...-ში გადასცა შპს „...ს“ მიერ დაკავებული 12 კვ.მ შენობა, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ განსახილველ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლომ მართებულად მიიჩნია სახელმწიფო ქონების პრივატიზებასთან დაკავშირებული მოთხოვნის კანონმდებლობით განსაზღვრული 3-წლიანი ხანდაზმულობის ვადა დარღვეულად, ვინაიდან ამხანაგობის წევრისთვის ცნობილი იყო იმ გარემოებების თაობაზე, რომლებიც კვლავ სადავო გახადა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის „...ის ...-ის“ წარმომადგენელმა მოცემულ ადმინისტრაციულ საქმეში და მოცემული საქმის გარემოებების გათვალისწინებით ამხანაგობას უნდა სცოდნოდა აღნიშნულის შესახებ.

რაც შეეხება მოსარჩელის მიერ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1996 წლის 30 აგვისტოს #13.05.812 დადგენილების 6.17 პუნქტს, რომლითაც ნება დაერთო ...ის #49-ში არსებულ შპს „...ს“ აღედგინა ავარიულობის გამო დანგრეული შენობის ნაწილი, აღსანიშნავია, რომ შპს „...ს“ განხორციელებული აქვს იურიდიული მნიშვნელობის მოქმედება, კერძოდ, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1996 წლის 30 აგვისტოს #13.05.812 დადგენილების 6.17 პუნქტით გადაცემული ქონება პრივატიზებულ იქნა საწარმოო კოლექტივის მიერ, შემდგომში იგი აღირიცხა შპს „...ს“ საკუთრების უფლებით, საბოლოოდ კი, გასხვისდა ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულების საფუძველზე.

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ „ფიზიკური პირებისა და კერძო სამართლის იურიდიული პირების სარგებლობაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის კერძო საკუთრებად გამოცხადების შესახებ“ საქართველოს კანონის, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტი კაბინეტის 1996 წლის 30 აგვისტოს #13.05.812 დადგენილების, ქალაქ თბილისის არქიტექტურისა და ქალაქის პერსპერქტიული განვითარების საქმეთა დეპარტამენტის 1999 წლის 3 აპრილს გაცემული მიწის ნაკვეთის გეგმისა და ქალაქ თბილისის სახელმწიფო ქონების მთავარი სამმართველოს 1996 წლის 11 ივნისს გაცემული #23/159-პ საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობის საფუძველზე, საკადასტრო რუკის შესაბამისად მომზადდა მიწის (უძრავი ქონების) სააღრიცხვო ბარათი და 1999 წლის 8 ოქტომბერს გაიცა ამონაწერი საჯარო რეესტრიდან, რომლითაც დასტურდება შპს „...ს“ საკუთრების უფლება 120 კვ.მ მიწის ნაკვეთსა და მასზე მდებარე 12 კვ.მ შენობა-ნაგებობაზე (ს/კ #...).

ასევე დადგენილია, რომ 2000 წლის 20 აპრილს შპს „...ს“ დირექტორს - გ. ბ-სა და გ. გ-ს შორის დაიდო არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულება მიწის ნაკვეთზე, მდებარე: ქ. თბილისი, ...ის ქ.N..., ფართი - 120 კვ.მ; 2000 წლის 12 ივნისს გაიცა ამონაწერი საჯარო რეესტრიდან შემდეგი მონაცემებით: 120 კვ.მ მიწის ნაკვეთსა და მასზე მდებარე 12 კვ.მ შენობა-ნაგებობაზე (ს/კ ...), მესაკუთრე - გ. გ-ი. 2000 წლის 17 ნოემბერს საჯარო რეესტრის სამსახურს განცხადებით მიმართა ლ. გ-მა და მოითხოვა მიწის რეგისტრაციის კანონის შესაბამისად მოეხდინათ მიწისა და უძრავი ქონების რეგისტრაცია, მდებარე: ...ის ქ.N... და #51-ში, ასევე დადგენილი წესით რეგისტრაციის დამადასტურებელი საბუთის გაცემა. განმცხადებლის მიერ წარდგენილი დოკუმენტების საფუძველზე, მომზადდა მიწის (უძრავი ნივთის) სააღრიცხვო ბარათი ქ. თბილისში, ...ის ქ.N...-51-ში არსებულ 301 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე (ს/კ ...); მიწის ნაკვეთზე დარეგისტრირდა გ. გ-ისა და ლ. გ-ის საერთო საკუთრება, შენობა-ნაგებობები საერთო სასარგებლო ფართით - 230,47 კვ.მ, მათ შორის, 29 კვ.მ - გ. გ-ის საკუთრება, 201,47 კვ.მ - ლ. გ-ის საკუთრება. საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2012 წლის 11 ივნისის #... გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა გ. გ-ის მოთხოვნა ამონაწერის მომზადების თაობაზე. გაიცა ამონაწერი საჯარო რეესტრიდან (მომზადების თარიღი - 11.06.2012წ) შემდეგი მონაცემებით: ს/კ ..., არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი, დაზუსტებული ფართი - 301 კვ.მ; შენობა-ნაგებობების საერთო ფართობი - 230,47 კვ.მ; მესაკუთრის გრაფაში აღწერა - გ. გ-ი 29 კვ.მ, ლევანი გიკაშვილი - 230,47 კვ.მ.

საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების შეფასების შედეგად, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მითითებას, რომ ქ. თბილისში, ...ის ქ.N...-ში არსებულ 120 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე ცალკე საკადასტრო სამუშაოებისა და სარეგისტრაციო კოდის მინიჭება, მას მანამდე ტექბიუროს არქივში ასახულ 353 კვ.მ უძრავი ნივთისაგან დამოუკიდებელი უფლების ობიექტად აქცევდა, რაც თავის მხრივ, საერთო უფლების მქონე პირთა მიერ კანონით დადგენილ ვადებში სადავოდ არ გამხდარა. საყურადღებოა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2009 წლის 24 თებერვლის განჩინება (საქმე #ბს-1683-1637(კს-08)), რომლითაც ერმილე გამრეკლიძის სარჩელის განხილვისას სასამართლომ დადასტურებულად მიიჩნია ის გარემოება, რომ შპს „...ს“ სახელზე რეგისტრირებული 120 კვ.მ მიწის ნაკვეთი წარმოადგენდა 353 კვ.მ მიწის ნაკვეთისაგან გამოცალკევებულ კერძო საკუთრების ობიექტს და მასზე საერთო საკუთრების უფლება არ დასტურდებოდა. ამასთან, ტექნიკური აღრიცხვის არქივის მასალაში დაცული დოკუმენტაციის შესწავლით დადგენილად იქნა მიჩნეული, რომ „ფიზიკური პირებისა და კერძო სამართლის იურიდიული პირების სარგებლობაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის კერძო საკუთრებად გამოცხადების შესახებ“ საქართველოს კანონით დადგენილი 3-წლიანი ხანდაზმულობის ვადაში, ასევე თავად 120 კვ.მ მიწის ნაკვეთის შპს „...ს“ სახელზე პირველადი რეგისტრაციისას განხორციელებული საკადასტრო სამუშაოების განხორციელებისას რაიმე პრეტენზია ქ. თბილისში, ...ის #49-ში მცხოვრებ პირებს მიწის ნაკვეთის გამიჯვნაზე არ განუცხადებიათ. ამასთან, ვინაიდან მოცემულ შემთხვევაში ერთ-ერთი სადავო საკითხია უძრავი ქონების გამიჯვნის რეგისტრაცია, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „...ე ...-ის“ წევრებმა კი, საკუთრების უფლება მოიპოვეს მიწის ნაკვეთების გამიჯვნის შემდეგ, ამიტომ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის ეს მოთხოვნა ხანდაზმულად უნდა ჩაითვალოს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მითითებას, რომ გ. გ-ის საკუთრების უფლების რეგისტრაცია კანონშესაბამისია, რადგან არ დგიდნება, რომ მარეგისტრირებელი ორგანოს მიერ რეგისტრაციის განხორციელებისას რაიმე გარემოება რეგისტრაციაზე უარის თქმის საფუძველს წარმოშობდა. ამასთან, აღსანიშნავია ასევე ის გარემოება, რომ შპს „...ს“ დირექტორს - გ. ბ-სა და გ. გ-ს შორის 2000 წლის 20 აპრილს დადებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულება იურიდიული ძალის მქონეა. რაც შეეხება აღნიშნული რეგისტრაციის ბათილად ცნობისათვის მოსარჩელის მიერ გამიჯვნის კანონშეუსაბამოდ მიჩნევის მითითებას, ქ. თბილისში, ...ის ქ.N...-ში ტექბიუროს ინვენტარიზაციისას აღრიცხული 353 კვ.მ მიწის ნაკვეთი გაიმიჯნა 05.10.1999წ. შპს „...ს“ სახელზე პირველადი აღრიცხვის პროცედურის წარმოებისას. ამდენად, ქ. თბილისში, ...ის ქ.N...-ში რეგისტრირებული 120 კვ.მ (ს/კ ...) მიწის ნაკვეთი უკვე, როგორც დამოკიდებელი უფლების ობიექტი გასხვისდა გ. გ-ის სახელზე და ამგვარადვე აღირიცხა სადავო რეგისტრაციისას. ამასთან საყურადღებოა, რომ 353 კვ.მ მიწის ნაკვეთის გამიჯვნა მოხდა ჯერ კიდევ 05.10.1999წ. შპს „...ს“ საკუთრებაში პირველადი რეგისტრაციისას.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას, რომ 11.06.2012წ. მომზადებული ამონაწერი მიწისა და შენობა-ნაგებობის საერთო ფართის მონაცემებს უტყუარად ასახავდა, მხოლოდ მესაკუთრის გრაფაში დაფიქსირებულია ტექნიკური ხასიათის უსწორობა, რაც „საჯარო რეესტრის შესახებ“ კანონის 28-ე მუხლის თანახმად, ტექნიკური ხარვეზის აღმოფხვრისა და არა ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის საფუძველია, რის გამოც უსაფუძვლოა მოთხოვნა მოცემული გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის თაობაზე.

რაც შეეხება უძრავ ნივთზე რეგისტრირებულ უფლებაში ცვლილების რეგისტრაციის თაობაზე სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს გადაწყვეტილებებს, ერთ შემთხვევაში, სადავო რეგისტრაციისას მიწის ნაკვეთის კონფიგურაცია არ შეცვლილა და იგი რომელიმე მეზობელი მიწის ნაკვეთის საზღვრებში არ იჭრებოდა, ხოლო მეორე შემთხვევაში, მიწის ნაკვეთის იმ ნაწილის ცვლილება, რაც სადავო რეგისტრაციით განხორციელდა, შემხებლობაში არ არის ქ. თბილისში, ...ის ქ.N...-ში მდებარე მიწის ნაკვეთთან, რადგან ამ უკანასკნელი მიწის ნაკვეთის მხარეს ქ. თბილისში, ...ის ქ.N...-51-ში არსებული ფართი შემცირებულია და რაიმე სახის ზედდებას ადგილი არ აქვს. შესაბამისად, მოცემულ ნაწილშიც სახეზე არ იყო წარდგენილ სარეგისტრაციო განცხადებაზე რეგისტრაციაზე უარის თქმის საფუძვლები და წარდგენილი დოკუმენტაცია ქმნიდა რეგისტრირებულ უფლებაში ცვლილების რეგისტრაციის შესაძლებლობას.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან წარმოდგენილ საკასაციო საჩივარზე ლ. გ-ეს 18.12.2020წ. საგადახდო დავალებით გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი - 100 ლარის, ხოლო 11.01.2021წ. საგადახდო დავალებით - 200 ლარის ოდენობით (ჯამში 300 ლარი), საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, ლ. გ-ეს (პ/ნ ...) უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის (100+200) 70 პროცენტი - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის #200122900, სახაზინო კოდი #300773150.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „...ის“ თავმჯდომარის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 25 ოქტომბრის განჩინება;

3. ლ. გ-ეს (პ/ნ ...) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 18.12.2020წ. საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 100 ლარისა და 11.01.2021წ. საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 200 ლარის, ჯამში 300 ლარის 70 პროცენტი - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის #200122900, სახაზინო კოდი #300773150;

4. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ა. წულაძე