№ბს-520(კ-20) 2 ივნისი , 2021 წელი ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ქეთევან ცინცაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ნინო ქადაგიძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა მ. რ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 25 თებერვლის განჩინების გაუქმების თაობაზე (მოწინააღმდეგე მხარე - სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტო; საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტრო, საქართველოს მთავრობა; მესამე პირები - ლ გ-გ-ი, დ. გ-ი, თ. გ-ი, ბ. გ-ი).

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2016 წლის 19 დეკემბერს მ. რ-ემ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს, საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროსა და საქართველოს მთავრობის მიმართ.

მოსარჩელემ ,,სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების ფიზიკური პირის გ. გ-ისათვის პირდაპირი მიყიდვის ფორმით პრივატიზების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2016 წლის 27 ოქტომბრის №2268 განკარგულების და საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს, სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნულ სააგენტოსა და გ. გ-ს შორის გაფორმებული 2016 წლის 31 ოქტომბრის ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, ასევე სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოსათვის სადავო ობიექტის ელექტრონულ აუქციონზე პრივატიზაციის შესახებ მ. რ-ის მოთხოვნის განხილვის დავალება მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 22 დეკემბრის განჩნებით ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, საქმეში მესამე პირად ჩაერთო გ. გ-ი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 31 იანვრის განჩინებით მესამე პირის - გ. გ-ის უფლებამონაცვლეებად ცნობილ იქნენ ლ გ-გ-ი, დ. გ-ი, თ. გ-ი და ბ. გ-ი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 19 ივნისის გადაწყვეტილებით მ. რ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც მოსარჩელემ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 25 თებერვლის განჩინებით მ. რ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 19 ივნისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო პალატამ მიუთითა „სახელმწიფო ქონების შესახებ“ კანონის 6³ მუხლზე, მე-10 მუხლის პირველ პუნქტზე, მე-18 მუხლზე და აღნიშნა, რომ გასაჩივრებული ადმინისტრაციულ სამართლებრივი აქტის მიღებისას უძრავი ქონება (მდებარე: ქ.თბილისი, ...ის ... #2) საკუთრების უფლებით ირიცხებოდა სახელმწიფოს საკუთრებაში და როგორც ქონების მესაკუთრე, პირდაპირი მიყიდვის ფორმით პრივატიზება მისი დისკრეციის სფეროს განეკუთვნებოდა, შესაბამისად მოხდა მის საკუთრებაში არსებული უფლებრივად უნაკლო ნივთის განკარგვა, ამასთან, სასამართლოს მოსაზრებით, ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ დაცული იქნა ადმინისტრაციულ ურთიერთობაში მონაწილე მხარეთა უფლებები, კანონისა და ადმინისტრაციული ორგანოს წინაშე თანასწორობის, სამართლიანობის ბალანსი, ვინაიდან, გ. გ-ის მიერ წარდგენილი განცხადებიდან ირკვეოდა, რომ იგი იყო მრავალშვილიანი ოჯახის მამა, კერძოდ, ოჯახში იყო 15 სული, მათ შორის 8 ბავშვი.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ არ იზიარებდა მოსარჩელის პოზიციას, რომლის თანახმადაც, გელაშვილების კუთვნილი ფართი - 83 კვ.მ. მდებარეობდა სადავო შენობის მე-2 სართულზე, ვინაიდან საქმეში მტკიცებულების სახით წარმოდგენილი 2000 წლის 21 ნოემბრის პრივატიზაციის ხელშეკრულებით ირკვეოდა, რომ ა. ჩ-მა ლ გ-გ-ს გადასცა ქ.თბილისში, ...ის ... №2-ში მდებარე ქ.თბილისის ...ის რ. N... შპს ,,...’’-ს კუთვნილი ბინა. აღნიშნულ საცხოვრებელ სახლში გასასხვისებელი ბინა იყო ორი ოთახი, ძირითადი ფართი - 46 კვ. მეტრი, დამხმარე ფართი - 37 კვ. მეტრი, საერთო ფართი - 83 კვ.მეტრი. საქმეში წარმოდგენილი 2007 წლის 08 ოქტომბრის უძრავი ქონების ქირავნობის ხელშეკრულებით კი ირკვეოდა, რომ ლ გ-გ-მა (,,გამქირავებელი’’) გ. რ-ს (,,დამქირავებელი’’) მიაქირავა მთელი უძრავი ქონების - 46 წილობრივი მონაცემებიდან 16 კვ.მეტრი, მდებარე მისამართზე: ქ.თბილისი, ...ის ... №2, მე-2 სართული. საქმეში ასევე წარმოდგენილი იყო საბინაო-სამშენებლო კოოპერატივების ფონდის, სახელმწიფო საზოგადოებრივ საბინაო ფონდის ტექნიკური პასპორტი, საიდანაც დგინდებოდა, რომ სადავო უძრავი ქონების მე-2 სართულზე იყო მხოლოდ 58.6 კვ.მეტრი. პალატის მოსაზრებით, მითითებული მტკიცებულებები ერთობლიობაში ადასტურებდა იმ ფაქტს, რომ მესამე პირებს კანონიერ მფლობელობასა და სარგებლობაში ჰქონდათ 58.6 კვ.მეტრი მე-2 სართულზე, ხოლო 24.4 კვ.მეტრი პირველ სართულზე, რაც საერთო ჯამში შეადგენდა 83 კვ.მეტრს. საქმის მასალებით დასტურდებოდა ისიც, რომ სადავო სახლში, პირველ სართულზე შპს ,,...ს’’ საკუთრებაში ჰქონდა 33,95 კვ. მეტრი, რომელიც გადაეცა სახელმწიფოს, ხოლო შემდგომ პრივატიზების გზით ამ ქონების მესაკუთრე გახდა მ. ყ-ე. მ. ყ-ემ აღნიშნული უძრავი ქონებიდან 29 კვ.მეტრი მიჰყიდა მ. რ-ეს, რომელმაც თავის მხრივ აჩუქა ლაშა ჩეჩელაშვილს, ხოლო დარჩენილი 5.85 კვ.მეტრი მ. ყ-ემ მიჰყიდა მ. რ-ეს, რაც დღეის მდგომარეობითაც ამ უკანასკნელის საკუთრებაში იყო. ამასთან, პირველ სართულზე, 33,95 კვ.მეტრის გარდა ასევე იყო მარჯვენა მხარეს 24.4 კვ.მეტრი, რასაც 1991 წლიდან ფლობდა და სარგებლობდა გელაშვილების ოჯახი და 2000 წელს პრივატიზების წესით გადაეცათ კიდეც. შესაბამისად, სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მოსაზრება, რომ მესამე პირებს ჰქონდათ უფლება მოეთხოვათ სადავო უძრავი ქონების პირდაპირი მიყიდვის ფორმით სიმბოლურ ფასად - 1 ლარად საკუთრებაში გადაცემა, მოსარჩელის მართლზომიერი სარგებლობის უფლება კი სადავო უძრავ ქონებაზე არ დასტურდებოდა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 25 თებერვლის განჩინება საკასაციო წესით გასაჩივრდა მ. რ-ის მიერ. კასატორმა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორი აღნიშნავს, რომ 2014 წლის 01 ოქტომბერს საჯარო რეესტრში სახელმწიფო საკუთრებად დარეგისტრირდა ქ. თბილისში, ...ის ... №2-ში პირველ სართულზე მდებარე 22.03 კვ.მ. ფართი და ანტრესოლი - 12.48 კვ.მ. ამავე მისამართზე, მ. რ-ემ 2014 წლის 06 მარტს, ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, მ. ყ-ისაგან შეიძინა 5.85 კვ.მ. არასაცხოვრებელი ფართი. ამასთან, მას მფლობელობაში გადაეცა სადავო საპრივატიზაციო ფართი, რომელსაც მ. ყ-ე ფლობდა 1990-იანი წლებიდან. კასატორის განმარტებით, მესამე პირების საკუთრებაშია ამავე შენობის არა პირველ, არამედ მე-2 სართულზე მდებარე უძრავი ქონება.

მ. რ-ე აღნიშნავს, რომ 2016 წლის 26 სექტემბერს განცხადებით მიმართა სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნულ სააგენტოს და სადავო ქონებასთან დაკავშირებით მიმდინარე ადმინისტრაციულ წარმოებაში ჩართვა და საპრივატიზაციო ფართის ელექტრონული აუქციონის ჩატარების გზით გადაცემა მოითხოვა. განცხადების პასუხად, კასატორს ეცნობა, რომ საპრივატიზაციო ფართზე რეგისტრირებული იყო ყადაღა, უძრავ ქონებასთან დაკავშირებით მიმდინარეობდა სასამართლო დავა ლ გ-გ-ის სარჩელისა გამო, მოპასუხეების - საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროსა და სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს მიმართ, რომლის დასრულებამდეც სააგენტო მოკლებული იყო უძრავი ქონების პრივატიზაციის საკითხის განხილვის შესაძლებლობას. აღნიშნულის შემდეგ, მ. რ-ემ მოითხოვა მესამე პირად ჩართვა სასამართლოში მიმდინარე დავაში, თუმცა ლ გ-გ-მა გაიხმო სარჩელი იმ საფუძვლით, რომ მასსა და სახელმწიფოს შორის მიმდინარეობდა მოლაპარაკება საპრივატიზაციო ფართზე. აღნიშნულის შემდეგ, მ. რ-ემ შეიტყო, რომ სადავო განკარგულებითა და ხელშეკრულებით საპრივატიზაციო ფართი სიმბოლურ ფასად - 1 ლარად გადაეცა გ. გ-ს. კასატორის განმარტებით, სადავო ქონების ფაქტობრივ მფლობელს წლების განმავლობაში წამოადგენს არა გ. გ-ის ოჯახი, არამედ მ. რ-ე.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 09 სექტემბრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული მ. რ-ის საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლის და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ. რ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ „სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების ფიზიკური პირის გ. გ-ისათვის პირდაპირი მიყიდვის ფორმით პრივატიზების შესახებ’’ საქართველოს მთავრობის 2016 წლის 27 ოქტომბრის №2268 განკარგულებით ქ. თბილისში, ...ის ... №2-ში, 130 კვ.მეტრი არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთზე მდებარე უძრავ ქონებაში არსებული ფართები: პირველ სართულზე - 22.03 კვ.მ და ანტრესოლი -12.48 კვ.მ, პირდაპირი მიყიდვის ფორმით, 1 ლარად, საკუთრებაში გადაეცა გ. გ-ს. აღნიშნული განკარგულების საფუძველზე, 2016 წლის 31 ოქტომბერს ერთის მხრივ, საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს, სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნულ სააგენტოს და მეორეს მხრივ, გ. გ-ს შორის გაფორმდა ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის თანახმადაც გ. გ-ს საკუთრებაში გადაეცა ქ. თბილისში, ...ის ... №2-ში მდებარე ზემოხსენებული ფართები. განსახილველი დავის საგანს სწორედ გ. გ-ის სახელზე სადავო ქონების პრივატიზების კანონიერების დადგენა წარმოადგენს.

მოცემულ შემთხვევაში, კასატორი საკასაციო საჩივარში აღწერს დავის ფაქტობრივ გარემოებებს და გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების, ისევე როგორც სადავო ხელშეკრულებისა და განკარგულების ბათილად ცნობის საფუძვლად, მიუთითებს მხოლოდ იმ გარემოებას, რომ გ. გ-ის ოჯახს დაკავებული აქვს შენობის მხოლოდ მეორე სართული და ფაქტობრივად საპრივატიზაციო ფართებს ფლობს მ. რ-ე და არა მესამე პირების ოჯახი, თუმცა საქმეში წარმოდგენილი არც ერთი მტკიცებულება არ ადასტურებს სადავო ფართების მ. რ-ის მიერ ფლობის ფაქტს. უფრო მეტიც, სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს სახელმწიფო ქონების პრივატიზების დეპარტამენტის უფროსის 2014 წლის 10 ნოემბრის წერილით (ტ. 3, ს.ფ. 146) დგინდება, რომ მ. რ-ის სასარგებლოდ სადავო ფართების პრივატიზების საკითხის განხილვის მიზნით, ქონების საბაზრო ღირებულების დადგენა ვერ ხერხდებოდა იმ საფუძვლით, რომ ფართები დაკავებული იყო სხვა პირთა მიერ. ამდენად, კასატორის მითითება, საპრივატიზაციო ქონების ფლობასთან დაკავშირებით, მოკლებულია ფაქტობრივ საფუძვლებს.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული ქონების პირდაპირი მიყიდვის ფორმით პრივატიზებასთან დაკავშირებული ღონისძიებების განხორციელების პროცედურა რეგლამენტირებულია „სახელმწიფო ქონების შესახებ“ კანონში და „სახელმწიფო ქონების პირდაპირი მიყიდვის ფორმით პრივატიზების შესახებ დებულების დამტკიცების თაობაზე“ საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების მინისტრის 2010 წლის 16 სექტემბრის №1-1/1537 ბრძანებაში. ხსენებული დებულების პირველი მუხლის მე-3 პუნქტის თანახმად, სახელმწიფო ქონების პირდაპირი მიყიდვის ფორმით პრივატიზების მიზანია საკუთრების უფლება გადაეცეს იმ მყიდველს, რომელიც სრულად და კეთილსინდისიერად შეასრულებს სახელმწიფო ქონების პირდაპირი მიყიდვის ფორმით პრივატიზებისათვის დადგენილ პირობას. ამავე მუხლის მე-4 ნაწილის მიხედვით პირდაპირი მიყიდვის ფორმით სახელმწიფო ქონების შემძენი შეიძლება იყოს საქართველოს ან უცხო ქვეყნის მოქალაქე ან კერძო სამართლის იურიდიული პირი ან პირთა გაერთიანება, რომლის ქონებაშიც საქართველოს სახელმწიფოს ან ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოს მონაწილეობის წილი 25%-ზე ნაკლებია. ხსენებული მუხლის მე-5 პუნქტის შესაბამისად კი სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული ქონების პირდაპირი მიყიდვა ხორციელდება საქართველოს მთავრობის გადაწყვეტილებით, ხოლო საკითხს ამზადებს საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს სისტემაში არსებული სსიპ „სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტო“.

მოცემული ნორმების ანალიზის შედეგად, საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ პირდაპირი მიყიდვის ფორმით სახელმწიფო ქონების პრივატიზების საკითხის გადაწყვეტისას ადმინისტრაციული ორგანოები მოქმედებენ დისკრეციული უფლებამოსილების ფარგლებში. ამასთან, მნიშვნელოვანია, რომ პრივატიზების პროცესში დაცული იქნას ყველა შესაძლო დაინტერესებული პირის უფლება და დაუსაბუთებლად არ შეიზღუდოს ქონების ფაქტობრივი მფლობელის ინტერესები. კონკრეტულ შემთხვევაში, არ დასტურდება სადავო ფართებთან მიმართებაში მ. რ-ის რაიმე სახის შემხებლობა, საქმეში წარმოდგენილი არ არის მ. რ-ის მიერ შესაბამისი ფართის მართლზომიერი ფლობისა თუ სარგებლობის დამადასტურებელი რაიმე დოკუმენტი.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო სრულად იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს განმარტებას იმის შესახებ, რომ ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ დისკრეციული უფლებამოსილების განხორციელების პროცესში სრულად იქნა დაცული საჯარო და კერძო ინტერესების პროპორციულობა და ფართის პრივატიზაცია მრავალშვილიან (8 შვილი) ოჯახზე განხორციელდა.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ სწორად გადაწყვიტა დავა.

ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან, მ. რ-ის საკასაციო საჩივარზე მ. ჩ-ის (პ/ნ ...) მიერ 17.08.2020წ. №9716072704 საგადახდო დავალებით გადახდილია სახელმწიფო ბაჟი - 300 ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, მ. ჩ-ს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. მ. რ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 25 თებერვლის განჩინება;

3. მ. ჩ-ს (პ/ნ ...) დაუბრუნდეს მ. რ-ის საკასაციო საჩივარზე 17.08.2020წ. №9716072704 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70 პროცენტი - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ქ. ცინცაძე

მოსამართლეები: ნ. ქადაგიძე

ნ. სხირტლაძე