საქმე #ბს-1271(კ-20) 17 ივნისი, 2021 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ალექსანდრე წულაძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ლ. ს-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 23 ივლისის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2018 წლის 20 სექტემბერს ლ. ს-ემ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხე - საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს სსიპ საერთო სასამართლოების დეპარტამენტის მიმართ.

მოსარჩელემ საქართველოს კონსტიტუციის 42-ე მუხლის მე-9 ნაწილით გარანტირებული უფლების საფუძველზე, თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის მოსამართლის (სახელმწიფო მოსამსახურე ნანა აფციაურის) მიერ 2018 წლის 10 აგვისტოს #3/4988-18 უფლებადამრღვევი განჩინებით, საქართველოს კონსტიტუციის 42-ე მუხლის მე-2 ნაწილით გარანტირებული მისი უფლების დარღვევით მიყენებული მორალური ზიანისათვის, მოპასუხისათვის სახელმწიფო სახსრებიდან მოსარჩელის სასარგებლოდ 10 000 ლარის დაკისრება მოითხოვა.

მოსარჩელის განმარტებით, 2018 წლის 7 აგვისტოს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიაში სარჩელი აღძრა ნოტარიუსის წინააღმდეგ სანოტარო ქმედების შესრულებაზე უარის თქმის შესახებ დადგენილებების (ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები) ბათილად ცნობისა და მოპასუხისათვის ინსტრუქციით გათვალისწინებული სანოტარო მოქმედების შესრულების დავალდებულების მოთხოვნით.

სარჩელის თანახმად, გასაჩივრებული დადგენილებები ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტებია, ამასთან, მოსარჩელე ითხოვდა მოპასუხისათვის ქმედების განხორციელების დავალდებულებას. ლ. ს-ის მოსაზრებით, აღნიშნული სასარჩელო განცხადების განსჯადი სასამართლო იყო თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგია. მიუხედავად აღნიშნულისა, სახელმწიფო მოსამსახურემ - მოსამართლე ნანა აფციაურმა განსჯად სასამართლოდ დაადგინა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგია და მას გადაუგზავნა საქმე განსახილველად. მოსარჩელის მოსაზრებით, აღნიშნული ქმედებით დაირღვა მისი უფლება, რომელიც დაცული და გარანტირებულია საქართველოს კონსტიტუციითა და ევროპული კონვენციით.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 26 ნოემბრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის პირველი ნაწილის საფუძველზე, საქმეში მესამე პირად ჩაება საქართველოს ფინანასთა სამინისტრო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 12 ივლისის გადაწყვეტილებით ლ. ს-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 12 ივლისის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ლ. ს-ემ, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 23 ივლისის განჩინებით ლ. ს-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 12 ივლისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, მართლმსაჯულება ხორციელდება კანონისა და სასამართლოს წინაშე საქმეში მონაწილე ყველა პირის თანასწორობის საფუძველზე, საქვეყნოობის, მოსამართლეთა შეუცვლელობისა და დამოუკიდებლობის პრინციპების დაცვით. ამასთან, სამართალწარმოება ხორციელდება მხარეთა თანასწორობისა და შეჯიბრებითობის საფუძველზე. მოსამართლე თავის საქმიანობაში დამოუკიდებელია. მოსამართლე ფაქტობრივ გარემოებებს აფასებს და გადაწყვეტილებებს იღებს მხოლოდ საქართველოს კონსტიტუციის, საერთაშორისო სამართლის საყოველთაოდ აღიარებული პრინციპებისა და ნორმების, სხვა კანონების შესაბამისად და თავისი შინაგანი რწმენის საფუძველზე. არავის არა აქვს უფლება, მოსამართლეს მოსთხოვოს ანგარიში ან მიუთითოს, როგორი გადაწყვეტილება მიიღოს კონკრეტულ საქმეზე.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, მოსარჩელემ ვერ დაადასტურა, თუ რაში გამოიხატა მისთვის მორალური ზიანის მიყენება, სარჩელის განსჯადობის წესის შესაბამისად გადაგზავნით, რა არსებითი სახის ზიანი მიადგა, რაც შესაძლებელია შეფასებულ იქნეს მორალურ ზიანად, რომლის ანაზღაურებაც გათვალისწინებული იქნება კანონმდებლობით.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 23 ივლისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ლ. ს-ემ, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორის განმარტებით, ნოტარიუსის მიმართ აღძრული დავა უნდა განეხილა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას. კასატორის მითითებით, მას განსჯად სასამართლოში სარჩელის მიმართვის უფლება უკანონოდ შეეზღუდა, რაც წარმოადგენს საქართველოს კონსტიტუციის 42-ე მუხლის პირველი ნაწილით გარანტირებული უფლების დარღვევას. კასატორის განმარტებით, მოსამართლეები ვალდებულნი იყვნენ წინასწარ განეჭვრიტათ მოსარჩელის მიმართ ზიანის გამოწვევა. კასატორი უსაფუძვლოდ მიიჩნევს იმის მოთხოვნას, დაამტკიცოს აღნიშნული მოსამსახურეები მოქმედებდნენ თუ არა ბრალეულად, ან განმარტოს ისეთი ტერმინი, როგორიცაა - მიზეზობრივი კავშირი. კასატორის მითითებით, აღნიშნულ ვალდებულებას არ აკისრებს ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენცია. ის გარემოება, რომ ადმინისტრაციული წესით განსახილველი მისი სასარჩელო მოთხოვნა სამოქალაქო წესით განსახილველად იქნა მიჩნეული, ყოველგვარი მიზეზობრივი კავშირის, ქმედების/უმოქმედობისა და ზიანის კვლევის გარეშე, უკვე ექვემდებარება კომპენსაციას სახელმწიფო სახსრებიდან.

ამასთან, კასატორი შუამდგომლობს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დიდი პალატისთვის საქმის განსახილველად გადაცემისა და სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 402¹ მუხლის საფუძველზე, ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოსადმი საკონსულტაციო დასკვნისათვის მიმართვის თაობაზე.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 4 დეკემბრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ლ. ს-ის საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, შუამდგომლობების გაცნობისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ლ. ს-ის შუამდგომლობები საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დიდი პალატისთვის საქმის განსახილველად გადაცემისა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოსადმი საკონსულტაციო დასკვნისათვის მიმართვის შესახებ არ უნდა დაკმაყოფილდეს, ხოლო საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლო საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დიდი პალატისთვის საქმის განსახილველად გადაცემის შესახებ კასატორის შუამდგომლობასთან დაკავშირებით აღნიშნავს, რომ განსახილველ შემთხვევაში არ არსებობს მოცემული დავის გადაწყვეტისათვის საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დიდი პალატისთვის საქმის განსახილველად გადაცემის საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391¹ მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი საფუძველი. საკასაციო სასამართლო მითითებით, განსახილველ დავასთან მიმართებით ასევე არ არსებობს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 402¹ მუხლით ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოსადმი საკონსულტაციო დასკვნისათვის მიმართვის საჭიროება.

ამასთან, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

განსახილველ შემთხვევაში მოთხოვნილია მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანოსათვის მორალური ზიანის ანაზღაურების დაკისრება იმ გარემოებაზე მითითებით, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის მოსამართლის 2018 წლის 10 აგვისტოს განჩინებით, რომლითაც ლ. ს-ის სარჩელი განსახილველად გადაეგზავნა განსჯად სასამართლოს - თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას, დაირღვა მისთვის საქართველოს კონსტიტუციის 42-ე მუხლის მე-2 პუნქტითა და ადამიანის უფლებათა და თავისუფლებათა დაცვის ევროპული კონვენციის მე-13 მუხლით დაცული და გარანტირებული უფლებები.

სახელმწიფო ორგანოთა და მოსამსახურეთა მიერ უკანონოდ მიყენებული ზიანის სახელმწიფო სახსრებიდან ანაზღაურება აღიარებული და გარანტირებულია საქართველოს კონსტიტუციის სადავო პერიოდში მოქმედი რედაქციის 42.9 მუხლით (ამჟამად მოქმედი რედაქციის 18.4 მუხლი).

საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 208.1 მუხლის მიხედვით, სახელმწიფოს, ადმინისტრაციული ორგანოს, აგრეთვე მისი თანამდებობის პირის ან სხვა სახელმწიფო მოსამსახურის მიერ სამსახურებრივი მოვალეობის განხორციელებისას მიყენებული ზიანისათვის პასუხისმგებელია სახელმწიფო, ხოლო ამავე კოდექსის 207-ე მუხლით განისაზღვრა კერძო სამართალში დადგენილი პასუხისმგებლობის ფორმების, პრინციპებისა და საფუძვლების გავრცელება სახელმწიფოს პასუხისმგებლობის შემთხვევებზეც, გარდა იმ გამონაკლისებისა, რომლებიც ამავე კოდექსით არის დადგენილი. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1005-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, თუ სახელმწიფო მოსამსახურე განზრახი ან უხეში გაუფრთხილებლობით არღვევს თავის სამსახურებრივ მოვალეობას სხვა პირთა მიმართ, მაშინ სახელმწიფო ან ის ორგანო, რომელშიც მოსამსახურე მუშაობს, ვალდებულია აანაზღაუროს ზიანი. განზრახვის ან უხეში გაუფრთხილებლობის დროს მოსამსახურე სახელმწიფოსთან ერთად სოლიდარულად აგებს პასუხს. ამავე კოდექსის 413-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, არაქონებრივი ზიანისათვის ფულადი ანაზღაურება შეიძლება მოთხოვნილ იქნეს, მხოლოდ კანონით ზუსტად განსაზღვრულ შემთხვევაში, გონივრული და სამართლიანი ანაზღაურების სახით.

საკასაციო სასამართლოს მითითებით, ადმინისტრაციული ორგანოსათვის ზიანის ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება დგება იმ შემთხვევაში, თუ ფაქტობრივი ზიანი დადგა აღნიშნული ორგანოს კანონსაწინააღმდეგო, მართლსაწინააღმდეგო, ბრალეული მოქმედებით და არსებობს მიზეზობრივი კავშირი განხორციელებულ ქმედებასა და დამდგარ შედეგს - ზიანს შორის. ამასთან, თავისთავად, ზიანის არსებობა არ ქმნის ადმინისტრაციული ორგანოსათვის ამ ზიანის დაკისრების სამართლებრივ საფუძველს, ვინაიდან ასეთ შემთხვევაში უნდა არსებობდეს მიზეზ-შედეგობრივი კავშირი ადმინისტრაციული ორგანოს ქმედებასა (მოქმედება/უმოქმედობა) და დამდგარ შედეგს (მორალური ზიანი) შორის. ამასთან, ზიანის მიმყენებლის მართლსაწინააღმდეგო ქმედება, ე.ი. კანონის მოთხოვნათა დარღვევა, სათანადო წესით უნდა იყოს დადასტურებული.

განსჯადობის თაობაზე მხარის პრეტენზიასთან დაკავშირებით, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში (განსხვავებით, სამოქალაქო სამართალწარმოებისგან) სასამართლოს ეკისრება კანონისმიერი ვალდებულება, ჯერ კიდევ სარჩელის წარმოებაში მიღებამდე, გამოარკვიოს არის თუ არა ეს სარჩელი მისი განსჯადი ანუ განეკუთვნება თუ არა ამ სარჩელის განხილვა ამ სასამართლოს კომპეტენციას. თუ სასამართლო დაადგენს, რომ სარჩელი წარდგენილია არაგანსჯად სასამართლოში, სასამართლოს ეკისრება კანონისმიერი ვალდებულება სარჩელი გადაუგზავნოს განსჯად სასამართლოს და ამის შესახებ აცნობოს მოსარჩელეს.

სასამართლოს მითითებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 26-ე მუხლი ცალსახად ადგენს სარჩელის განსჯად სასამართლოში წარდგენის ვალდებულებას. 26.1 მუხლის თანახმად, სარჩელი უნდა წარედგინოს იმ სასამართლოს, რომელიც უფლებამოსილია განიხილოს და გადაწყვიტოს ადმინისტრაციული საქმე. სასამართლოში სარჩელის (განცხადების) შეტანის შესახებ გადაწყვეტილებას იღებენ მხარეები და თვითონ განსაზღვრავენ დავის საგანს, შესაბამისად, თვითონ იღებენ გადაწყვეტილებას სუბიექტის მოპასუხედ დასახელების შესახებ (სსსკ-ის 3.1 მუხ.). სასარჩელო მოთხოვნის ფორმულირება არსებით მნიშვნელობას იძენს დავის განხილვაზე განსჯადი სასამართლოს განსაზღვრისათვის, რამდენადაც განსჯადი სასამართლოს დადგენა სწორედ სარჩელის ზუსტ, მოსარჩელის მიზნის შესაბამის განსაზღვრულობას უკავშირდება. ასეთ დროს არსებითია, მოსარჩელის ინტერესისა და მის მიერ დავის ფარგლებში მისაღწევი მიზნის მხედველობაში მიღება.

მოცემულ შემთხვევაში, სწორედ მოსარჩელის ინტერესს ემსახურება, მის მიერ წარდგენილი სარჩელის განსჯად სასამართლოში გადაგზავნა. შესაბამისად, მოსარჩელე ვერ ადასტურებს, თუ რაში გამოიხატა მისთვის მორალური ზიანის მიყენება, სარჩელის განსჯადობის წესის შესაბამისად გადაგზავნით, რა არსებითი სახის ზიანი მიადგა, რაც შესაძლებელია შეფასებულ იქნეს მორალურ ზიანად, რომლის ანაზღაურებაც გათვალისწინებული იქნება კანონმდებლობით.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო პალატის მსჯელობას, რომ ადმინისტრაციული სასამართლოს მიერ სარჩელის განსჯად სასამართლოში გადაგზავნა და სამოქალაქო სასამართლოს მიერ სარჩელის წარმოებაში მიღებაზე უარის თქმა, იმავდროულად არ ნიშნავს სარჩელზე უფლების დაკარგვას და დავის სასამართლო განხილვის უფლების შეზღუდვას. უარი სარჩელის განსახილველად მიღებაზე ხელს არ უშლის მოსარჩელეს, განმეორებით მიმართოს სასამართლოს იმავე მოთხოვნით, თუ აცილებული იქნება დაშვებული დარღვევა, რაც ასევე განემარტა მოსარჩელეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 19 სექტემბრის განჩინების სარეზოლუციო ნაწილით.

ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, ვინაიდან მოცემულ შემთხვევაში არ დასტურდება ზიანის ანაზღაურების საფუძვლები, შესაბამისად, მართებულად არ დაკმაყოფილდა წარმოდგენილი სარჩელი.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ლ. ს-ის შუამდგომლობები საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დიდი პალატისთვის საქმის განსახილველად გადაცემისა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოსადმი საკონსულტაციო დასკვნისათვის მიმართვის შესახებ არ დაკმაყოფილდეს;

2. ლ. ს-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

3. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 23 ივლისის განჩინება;

4. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ა. წულაძე