Facebook Twitter
საქმე #ბს-293(კ-21) 22 ივლისი, 2021 წელი
ქ. თბილისი


ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ
შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)
მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე
ბიძინა სტურუა

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ს. გ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 24 ივლისის განჩინების გაუქმების თაობაზე.


ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:


2016 წლის 14 ნოემბერს ს. გ-ემ, რ. თ-ემ, ა. თ-ემ, ზ. თ-ემ და მ. ქ-ემ სასარჩელო განცხადებით მიმართეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხის - საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს მიმართ.
მოსარჩელეებმა ს. გ-ის, რ. თ-ის, ზ. თ-ის, ა. თ-ის, მ. ქ-ის ნაწილში აუცილებელი საზოგადოებრივი საჭიროებისათვის სს „ს...ისათვის“ ექსპროპრიაციის უფლების მინიჭების თაობაზე საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების მინისტრის 2016 წლის 15 სექტემბრის #1-1/496 ბრძანების ბათილად ცნობა მოითხოვეს.
სარჩელის თანახმად, მოსარჩელეებს საკუთრებაში აქვთ ქ. ბათუმში, ...ის ქუჩა N...-ში (ს. გ-ის საკუთრება წარმოადგენს 3089 კვ.მ) და ქ. ბათუმში, ...ის დასახლებაში (რ. თ-ე, ზ. თ-ე ა. თ-ის თანასაკუთრებას წარმოადგენს 2502 კვ.მ) მიწის ნაკვეთები, რომელზეც უნდა განთავსდეს მაღალი ძაბვის ელექტროგადამცემი ხაზები, შესაბამისად, სს „ს...ამ“ 2016 წლის ზაფხულს მათთან დაიწყო გარკვეული მოლაპარაკებების წარმოება მიწის ნებაყოფლობით გამოსყიდვის თაობაზე, რა დროსაც საერთოდ არ იქნა გათვალისწინებული „აუცილებელი საზოგადოებრივი საჭიროებისათვის“ კანონით დადგენილი მოთხოვნები, რის შემდგომაც მას მიუმართავს საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროსათვის ექსპროპრიაციის უფლების მინიჭების თაობაზე. მოსარჩელეების მითითებით, მოპასუხემ ისე მიიღო აუცილებელი საზოგადოებრივი საჭიროებისათვის სს „ს...ისათვის“ ექსპროპრიაციის უფლების მინიჭების თაობაზე 2016 წლის 15 სექტემბრის სადავო ბრძანება, რომ მათთვის საერთოდ არ უცნობებია ადმინისტრაციული წარმოების შესახებ. მოსარჩელეების განმარტებით, 2016 წლის 3 ოქტომბერს სს „ს...ამ“ ბათუმის საქალაქო სასამართლოს მიმართა განცხადებით და მოითხოვა ექსპროპრიაციის უფლების მინიჭება მოსარჩელეების საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთების ნაწილზე, თან ისე, რომ არ აპირებს მაღალი ძაბვის გამო ზემოქმედების ქვეშ მოყოლილ მიწის ნაკვეთებზე ზიანის ანაზღაურებას. სასამართლოში შეტანილი განცხადების შესახებ მათ გაიგეს 2016 წლის 18 ოქტომბერს, თუმცა საქმის მასალებში არ იძებნებოდა ექსპროპრიაციის მინიჭების თაობაზე საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების მინისტრის 2016 წლის 15 სექტემბრის #1-1/496 ბრძანება. მოსარჩელეებს მათივე მოთხოვნის საფუძველზე, მოცემული ბრძანება ჩაბარდათ 2016 წლის 15 სექტემბერს. მოსარჩელეების განმარტებით, დარღვეულია მათი უფლებები, როგორც დაინტერსებული მხარეები ჩართულიყვნენ ადმინისტრაციული წარმოების პროცესში და მათი თანამონაწილეობით მომხდარიყო გასაჩივრებული ბრძანების მიღება, რაც გახდა იმის საფუძველი, რომ ექსპროპრიაციას დაექვემდებარა მათი ქონება თან იმ ოდენობით, რომელიც არ შეესაბამება კანონით დადგენილ წესს.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 18 ივლისის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 16.2 მუხლის საფუძველზე, საქმეში მესამე პირად ჩაება სს „ს...ა“.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 30 იანვრის გადაწყვეტილებით ს. გ-ის, რ. თ-ის, ზ. თ-ის, ა. თ-ის, მ. ქ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 30 იანვრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს რ. თ-ემ, ა. თ-ემ, ზ. თ-ემ და მ. ქ-ემ, რომლებმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვეს.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 30 იანვრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ს. გ-ემ, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 24 ივლისის განჩინებით ს. გ-ის, რ. თ-ის, ზ. თ-ის, ა. თ-ის და მ. ქ-ის სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 30 იანვრის გადაწყვეტილება.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 24 ივლისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ს. გ-ემ, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.
კასატორის განმარტებით, გასაჩივრებული აქტი მიღებულია ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 32-ე და 94-ე მუხლების დარღვევით. 2016 წლის 15 სექტემბერს მესამე პირის შუამდგომლობის განხილვის მიზნით ჩატარდა სხდომა. კასატორის მითითებით, მისთვის უცნობი იყო, რა გარემოების შესახებ მიმდინარეობდა ადმინისტრაციული წარმოება, ვინაიდან ის არ იცნობდა საქმის მასალებს.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 19 აპრილის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ს. გ-ის საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სსიპ დევნილთა, ეკომიგრანტთა და საარსებო წყაროებით უზრუნველყოფის სააგენტოს საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას, შემდეგ გარემოებათა გამო:
საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.
საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.
განსახილველ შემთხვევაში გასაჩივრებულია აუცილებელი საზოგადოებრივი საჭიროებისათვის სს „ს...ისათვის“ ექსპროპრიაციის უფლების მინიჭების თაობაზე საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების მინისტრის 2016 წლის 15 სექტემბრის #1-1/496 ბრძანება, რომლის თანახმად, სს „ს...ას“ მიენიჭა „ახალციხე-ბათუმის“ ელექტროგადამცემი ხაზის მშენებლობის პროექტის ფარგლები ცალკეული პირების კერძო საკუთრებაში არსებული შემდეგი უძრავი ქონებების (მიწის ნაკვეთი, მრავალწლიანი ნარგავი, ერთწლიანი კულტურა და სხვა) აუცილებელი საზოგადოებრივი საჭიროებისათვის ექსპროპრიაციის უფლება, მათ შორისაა, ს. გ-ის უძრავი ქონება (ს/კ ...), მდებარე: ქ. ბათუმი, ...ის N... (ყოფილი ...-...) (მთლიანი ფართობი - 3089 კვ.მ, პროექტისათვის საჭირო საექსპროპრიაციო ფართობი - 313 კვ.მ).
თავდაპირველად საკასაციო სასამართო ყურადღებას ამახვილებს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 2 მარტის განჩინებაზე, რომლის თანახმად, სააპელაციო საჩივარზე უარის თქმის გამო საქმის წარმოების შეწყვეტის შესახებ ს. გ-ის შუამდგომლობა დაკმაყოფილდა; შეწყდა საქმის წარმოება ადმინისტრაციულ საქმეზე #3ბ/-22-17 - სს „ს...ის“ განცხადების გამო ს. გ-ის კუთვნილ მიწის ნაკვეთზე ექსპროპრიაციის უფლების მინიჭების შესახებ, ს. გ-ის მიერ სააპელაციო საჩივარზე უარის თქმის გამო. შესაბამისად, უცვლელად დარჩა ს. გ-ის ნაწილში ბათუმის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 12 დეკემბრის გადაწყვეტილება, რომლითაც სს „ს...ის“ განცხადება ექსპროპრიაციის უფლების მინიჭების თაობაზე დაკმაყოფილდა და სს „ს...ას“ აუცილებელი საზოგადოებრივი საჭიროებისათვის მიენიჭა ექსპროპრიაციის უფლება. ამასთან, გადაწყვეტილება მიექცა დაუყოვნებლივ აღსასრულებლად.
თბილისის საქალაქო სასამართლოში წარდგენილ განცხადებასთან მიმართებით კი, საკასაციო სასამართლო ხაზს უსვამს იმ გარემოებას, რომ ს. გ-ემ მოცემული დავის მიმართ სააპელაციო სასამართლოს განჩინების გასაჩივრებით კვლავ გამოხატა ინტერესი თავისი სასარჩელო მოთხოვნის მიმართ (ბათილად იქნეს ცნობილი ს. გ-ის ნაწილში აუცილებელი საზოგადოებრივი საჭიროებისათვის სს „ს...ისათვის“ ექსპროპრიაციის უფლების მინიჭების თაობაზე საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების მინისტრის 2016 წლის 15 სექტემბრის #1-1/496 ბრძანება). ამასთან, საკასაციო სასამართლოში არ იქნა წარმოდგენილი ადმინისტრაციული ორგანოს ან მესამე პირის პოზიცია საქმის წარმოების შეწყვეტასთან დაკავშირებით, რის გამოც საკასაციო სასამართლო ვერ გასცდება ს. გ-ის საკასაციო მოთხოვნის ფარგლებს და ვერ იმსჯელებს მოცემულ საკითხზე.
ამდენად, იმის გათვალისწინებით, რომ საკასაციო სასამართლო საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 404-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით ამოწმებს გადაწყვეტილებას მხოლოდ საკასაციო საჩივრის ფარგლებში და ამავე კოდექსის 409-ე მუხლის მიხედვით, იგი უფლებამოსილია შეცვალოს სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება მხოლოდ იმ ფარგლებში, რასაც მხარეები მოითხოვენ, მხოლოდ ს. გ-ის მიერ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრების პირობებში, საკასაციო სასამართლო შეზღუდულია საკასაციო საჩივრის ფარგლებით.
რაც შეეხება დავის არსებით მხარეს, გასაჩივრებული ბრძანება შეეხება აუცილებელი საზოგადოებრივი საჭიროებისათვის სს „ს...ისათვის“ ექსპროპრიაციის უფლების მინიჭებას.
საქართველოს კონსტიტუციის 21-ე მუხლი (სადავო პერიოდში მოქმედი რედაქცია) ითვალისწინებს საჯარო მიზნებისთვის საკუთრებაში ჩარევის შესაძლებლობას, კერძოდ კი, საკუთრების უფლების შეზღუდვას და საკუთრების ჩამორთმევას. 21.3 მუხლის თანახმად, აუცილებელი საზოგადოებრივი საჭიროებისათვის საკუთრების ჩამორთმევა დასაშვებია კანონით პირდაპირ გათვალისწინებულ შემთხვევებში, სასამართლოს გადაწყვეტილებით ან ორგანული კანონით დადგენილი გადაუდებელი აუცილებლობისას, წინასწარი, სრული და სამართლიანი ანაზღაურების პირობით. მოცემული მუხლით გათვალისწინებულ საკუთრების ჩამორთმევაში იგულისხმება ექსპროპრიაცია, რომლის პირობები და წესი დადგენილია საქართველოს კანონით „აუცილებელი საზოგადოებრივი საჭიროებისათვის საკუთრების ჩამორთმევის წესის შესახებ“.
„აუცილებელი საზოგადოებრივი საჭიროებისთვის საკუთრების ჩამორთმევის წესის შესახებ“ საქართველოს კანონის 2.2 მუხლის თანახმად, აუცილებელი საზოგადოებრივი საჭიროებისათვის ექსპროპრიაცია ხორციელდება შემდეგი სამუშაოების წარმოების მიზნით: ა) გზისა და მაგისტრალის გაყვანა-მშენებლობისათვის; ბ) რკინიგზის ხაზების გაყვანისათვის; გ) ნედლი ნავთობის, ბუნებრივი გაზისა და ნავთობპროდუქტების მილსადენების გაყვანისათვის; დ) ელექტროენერგიის გადამცემი და გამანაწილებელი ხაზების მშენებლობისათვის; ე) წყალმომარაგების, კანალიზაციისა და ატმოსფერული ნალექების კოლექტორული ხაზების გაყვანისათვის; ვ) სატელეფონო ხაზების გაყვანისათვის; ზ) სატელევიზიო კაბელების გაყვანისათვის; თ) საზოგადოებრივი საჭიროებისათვის აუცილებელი ნაგებობისა და ობიექტის მშენებლობისათვის; ი) ეროვნული თავდაცვისათვის საჭირო სამუშაოებისათვის; კ) სასარგებლო წიაღისეულის მოპოვებისათვის.
დადგენილია, რომ საქართველოს მთავრობა, ენერგეტიკის სამინისტროსა და ს...ის (GSE) მიერ განხორციელებული პროექტის საშუალებით, მიზნად ისახავს საქართველოს სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში ელექტროსისტემის გაძლიერებას ახალციხისა და ბათუმის ქვესადგურების დამაკავშირებელი 220 კილოვოლტის მაღალი ძაბვის საჰაერო ელექტროგადამცემი ხაზის მშენებლობის გზით. ახალი ელექტროგადამცემი ხაზი უზრუნველყოფს რეგიონში ელექტროენერგიის უფრო სტაბილურ მიწოდენას, შეამცირებს ელექტროენერგიის გათიშვების რისკს და საშუალებას მისცემს GSE-ს დააკმაყოფილოს მზარდი მოთხოვნა ელექტროენერგიაზე, ასევე გაზარდოს მისი საექსპორტო შესაძლებლობები.
აღნიშნული პროექტის ფარგლებში, ევროპის რეკონსტრუქციისა და განვითარების ბანკის (EBRD) დაფინანსებით ხორცილდება 220 კვ ორჯაჭვა „ახალციხე-ბათუმის“ საჰაერო ელექტროგადამცემი ხაზის მშენებლობა, რათა მოხდეს სამხრეთ-დასავლეთ საქართველოში ახალი ჰესების („შუახევისა“ და „კორომხეთის“) მშენებლობის შედეგად გამომუშავებული ელექტროენერგიის გადაცემა, განაწილება ან/და ექსპორტი. გარდა ამისა, რეგიონში ახალი 220 კვ სეგხ-ის არსებობა მნიშვნელოვნად გაზრდის მთლიანად აჭარის ენერგომომარაგების სტაბილურობას, ენერგეტიკულ უსაფრთხოებას და აამაღლებს ავტონომიური რესპუბლიკის ენერგეტიკული სისტემის მდგრადობას. აღნიშნული ახალციხე-ბათუმის ელექტროგადამცემი ხაზის მშენებლობის ფარგლებში კი, აუცილებელი გახდა ს. გ-ის, რ. თ-ის, ზ. თ-ის, ა. თ-ის და მ. ქ-ის კერძო საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონებების გამოსყიდვა და სახელმწიფო საკუთრებად დარეგისტრირება, რასთან დაკავშირებითაც შეთანხმება, ამ ქონებაზე ნასყიდობის ხელშეკრულებების გაფორმების შესახებ ვერ მოხერხდა, რადგანაც ქონების მესაკუთრეებმა შეთავაზებული საკომპენსაციო თანხა მიუღებლად მიიჩნიეს და უარი განაცხადეს მოთხოვნილი მიწის ნაკვეთის გასხვისებაზე.
საკასაციო სასამართლოს მითითებით, „აუცილებელი საზოგადოებრივი საჭიროებისთვის საკუთრების ჩამორთმევის წესის შესახებ“ კანონი ერთმანეთისაგან გამიჯნავს ექსპროპრიაციის უფლების მინიჭებასა და მესაკუთრისათვის სათანადო კომპენსაციის ანაზღაურებას. კომპენსაციის გადახდა წარმოადგენს არა ექსპროპრიაციის უფლების მინიჭების, არამედ უფლების მინიჭების შემდგომ ექსპროპრიაციის განხორციელების აუცილებელ წინაპირობას. კასატორი არ მიუთითებს მესამე პირისათვის ექსპროპრიაციის უფლების მინიჭების არამართლზომიერებაზე. ასანაზღაურებელი კომპენსაციის არასამართლიანობა კი, არ შეადგენს განსახილველი დავის საგანს, ვინაიდან ზემოაღნიშნული კანონის 8.1 მუხლის თანახმად, თუ ექსპროპრიატორი და ქონების მესაკუთრე ვერ თანხმდებიან ქონების საბაზრო ღირებულებასა და საკომპენსაციო თანხაზე, მაშინ თითოეულ მხარეს უფლება აქვს სარჩელი შეიტანოს სასამართლოში, საქართველოს სამოქალაქო კანონმდებლობით დადგენილი წესით. ამდენად, მიმდინარე დავის ფარგლებში ვერ მოხდება მესაკუთრისათვის ასანაზღაურებელი თანხის სათანადოობის შეფასება, ამასთანავე, კომპენსაციის ოდენობაზე შეუთანხმებლობა ექსპროპრიაციის უფლების მინიჭების საკითხის გადაწყვეტაზე გავლენას არ ახდენს.
ამასთან, საკასაციო სასამართლო ასევე ვერ გაიზიარებს ს. გ-ის მითითებას, რომ გასაჩივრებილი აქტი მიღებულია ისე, რომ არ მომხდარა მისი ადმინისტრაციულ წარმოების პროცესში ჩართვა, ვინაიდან 2016 წლის 6 სექტემბერს შედგენილ სატელეფონო შეტყობინების აქტებით დგინდება, რომ საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს იურიდიული დეპარტამენტის სასამართლოებთან ურთიერთობის სამმართველოს უფროსმა ს. გ-ეს აცნობა სამინისტროში სს „ს...ის“ შუამდგომლობის განხილვის თაობაზე. მასვე განემარტა, კომისიის უფლებამოსილების შესახებ და მიეცა წინადადება სურვილის შემთხვევაში, სხდომაზე დასწრების თაობაზე. ასევე მხარეს განემარტა, რომ სატელეფონო შეტყობინება წარმოადგენდა ოფიციალურ შეტყობინებას და დამატებითი სხდომის თარიღის შესახებ აღარ ეცნობებოდა.
ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.
ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.




ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და





დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ს. გ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;
2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 24 ივლისის განჩინება;
3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.


თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე


მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე


ბ. სტურუა